Relaties
alle pijlers
Minnaar heeft vrouw verlaten ... en nu
woensdag 25 april 2007 om 15:40
Tijden van gedroomd, eindelijk gebeurd .. en wat nu? Verdriet aan zijde minnaar vanwege afscheid vrouw en kinderen. Niet gemakkelijk om daarmee om te gaan: je verwacht toch dat iemand op z'n minst een beetje blij is met de keuze om samen verder te gaan, ondanks de pijn van afscheid van 'het vertrouwde'. In hoeverre laat je iemand zijn gang gaan/teruggetrokken zijn/zich verhullen in stilzwijgen, zonder jezelf en je eigen behoeften om er over te praten opzij te zetten. We zijn een maand verder en de spanning loopt behoorlijk op.
zondag 13 mei 2007 om 13:59
Hoi Paloma5, ik heb (nog) geen ervaringen met gas terugnemen met GM terwijl hij in scheiding ligt. Ik denk niet dat die scheiding er ooit komt.
Ik ken zijn vrouw niet, alleen het beeld dat hij van haar schetst.
Aan de ene kant denk ik: Ga daar toch weg, je zegt zelf dat je al jaren niet meer gelukkig bent en dat met haar niet te praten valt, ze ontwijkt je. Ik voel me soms belachelijk dat ik me geheel belangeloos inzet om als achterwacht zijn huwelijk te verlevendigen.
Aan de andere kant: Ik ben dol op hem, hij geeft me zo veel energie en we vullen elkaar geweldig aan. Ik begrijp wel dat hij het niet aandurft om te gaan scheiden.
Ik vind niet dat ik mag oordelen over zijn huwelijk noch over de reden om bij haar te blijven. Dan zou ik alleen uit egoistisch oogpunt redeneren vind ik.
En ik maak mijn geen illusies over het opbouwen van onze relatie op de restanten van zijn tig-jarig huwelijk. We hebben zeer verschillende levens. Een 'gewone' relatie zit er dus om meerdere redenen niet in. Ik heb daar veel verdriet van gehad maar daar ben ik inmiddels wel wat overheen.
Ik weet nog steeds niet waarom het me niet lukt om er mee te stoppen. Het zullen mijn gevoelens voor hem wel zijn. Ik probeer er steeds een draai aan te geven voor mezelf maar dat lost maar weinig op.
Ik ken zijn vrouw niet, alleen het beeld dat hij van haar schetst.
Aan de ene kant denk ik: Ga daar toch weg, je zegt zelf dat je al jaren niet meer gelukkig bent en dat met haar niet te praten valt, ze ontwijkt je. Ik voel me soms belachelijk dat ik me geheel belangeloos inzet om als achterwacht zijn huwelijk te verlevendigen.
Aan de andere kant: Ik ben dol op hem, hij geeft me zo veel energie en we vullen elkaar geweldig aan. Ik begrijp wel dat hij het niet aandurft om te gaan scheiden.
Ik vind niet dat ik mag oordelen over zijn huwelijk noch over de reden om bij haar te blijven. Dan zou ik alleen uit egoistisch oogpunt redeneren vind ik.
En ik maak mijn geen illusies over het opbouwen van onze relatie op de restanten van zijn tig-jarig huwelijk. We hebben zeer verschillende levens. Een 'gewone' relatie zit er dus om meerdere redenen niet in. Ik heb daar veel verdriet van gehad maar daar ben ik inmiddels wel wat overheen.
Ik weet nog steeds niet waarom het me niet lukt om er mee te stoppen. Het zullen mijn gevoelens voor hem wel zijn. Ik probeer er steeds een draai aan te geven voor mezelf maar dat lost maar weinig op.
zondag 13 mei 2007 om 15:26
Grappig dat juist minaressen zeggen dat anderen niet moeten oordelen. Ik hoor juist minaressen zo vaak zeggen ; Zijn huwelijk is niet goed, zij is een draak van een wijf, zij doet helemaal niks meer daarom wil hij mij..etc'. Maar is dát juist niet oordelen over anderen? Sta jij met hun in dat huwelijk? je hoort meestal alleen zijn kant van het verhaal dus wie ben jij om te vertellen wat hij moet doen? |Oordeel niet, tenzij je ook over jezelf laat oordelen. (Stond al in de bijbel geloof ik)
Ik denk overigens dat GM-en zelden echt bij hun vrouwen weggaan omdat ze waarschijnlijk niet een al te hoge pet van hun minnares op hebben. Ik denk niet dat ze in een wanhopig wachtende vrouw die allemaal lariekoek slikt en iemand er overheen laat gaan wanneer het hem dunkt als kandidaten zien als 'vrouw van hun leven'. Tuurlijk vinden ze de spanning en de aandacht van een minnares leuk, maar ik denk niet dat ze hun minaressen echt serieus nemen. Leuk voor ernaast, lusten niet de lasten verhaal.
Ik denk overigens dat GM-en zelden echt bij hun vrouwen weggaan omdat ze waarschijnlijk niet een al te hoge pet van hun minnares op hebben. Ik denk niet dat ze in een wanhopig wachtende vrouw die allemaal lariekoek slikt en iemand er overheen laat gaan wanneer het hem dunkt als kandidaten zien als 'vrouw van hun leven'. Tuurlijk vinden ze de spanning en de aandacht van een minnares leuk, maar ik denk niet dat ze hun minaressen echt serieus nemen. Leuk voor ernaast, lusten niet de lasten verhaal.
zaterdag 19 mei 2007 om 17:54
Ik ben dan blijkbaar zo'n schreeuwerige, neurotische draak van een wijf waar niet mee te praten valt en waarmee het sexleven al een jaar nix is.... Of toch niet en leefde ik altijd in de veronderstelling dat ons huwelijk fijn en warm was? Ik ben zo'n vrouw die verlaten is door haar man voor een minnares.
Ik kan me niet voorstellen dat de puinhopen van een scheiding een solide basis vormen voor een nieuwe relatie. Daarbij denk ik dat er vaak sprake is bij de man van 'is dit nou alles?' aangaande zijn vertrouwde situatie. Een soort midlife crisis ofzo. Dan wordt er op zoek gegaan naar afleiding en bevestiging bij de minnares. In 1 klap over de schutting donderen wat je al die jaren hebt opgebouwd. Waarom wordt er gewoon niet gewacht tot het 1 afgesloten is alvorens het volgende op te bouwen?
Ik denk dat er ook maar weinig succes story's bestaan van de GM en de minnares na de scheiding. Ook de GM moet rouwen en heeft verdriet en zal zich waarschijnlijk nog heel lang en vaak afvragen of hij nou de juiste beslissing heeft genomen of niet...
Ik zou nooit in zee gaan met een gebonden man, dit kun je de partner in kwestie toch niet aan doen? Dat je jezelf nog in de ogen durft te kijken!
Klinkt vast verbitterd allemaal, maar ik kots van de situatie waarin ik zit en niet om gevraagd heb...
Ik kan me niet voorstellen dat de puinhopen van een scheiding een solide basis vormen voor een nieuwe relatie. Daarbij denk ik dat er vaak sprake is bij de man van 'is dit nou alles?' aangaande zijn vertrouwde situatie. Een soort midlife crisis ofzo. Dan wordt er op zoek gegaan naar afleiding en bevestiging bij de minnares. In 1 klap over de schutting donderen wat je al die jaren hebt opgebouwd. Waarom wordt er gewoon niet gewacht tot het 1 afgesloten is alvorens het volgende op te bouwen?
Ik denk dat er ook maar weinig succes story's bestaan van de GM en de minnares na de scheiding. Ook de GM moet rouwen en heeft verdriet en zal zich waarschijnlijk nog heel lang en vaak afvragen of hij nou de juiste beslissing heeft genomen of niet...
Ik zou nooit in zee gaan met een gebonden man, dit kun je de partner in kwestie toch niet aan doen? Dat je jezelf nog in de ogen durft te kijken!
Klinkt vast verbitterd allemaal, maar ik kots van de situatie waarin ik zit en niet om gevraagd heb...
Wie naar het verleden kijkt, staat met zijn rug naar de toekomst...
zaterdag 19 mei 2007 om 18:11
quote:
Grappig dat juist minaressen zeggen dat anderen niet moeten oordelen. Ik hoor juist minaressen zo vaak zeggen ; Zijn huwelijk is niet goed, zij is een draak van een wijf, zij doet helemaal niks meer daarom wil hij mij..etc'. Maar is dát juist niet oordelen over anderen? Sta jij met hun in dat huwelijk? je hoort meestal alleen zijn kant van het verhaal dus wie ben jij om te vertellen wat hij moet doen? |Oordeel niet, tenzij je ook over jezelf laat oordelen. (Stond al in de bijbel geloof ik)
Ik denk overigens dat GM-en zelden echt bij hun vrouwen weggaan omdat ze waarschijnlijk niet een al te hoge pet van hun minnares op hebben. Ik denk niet dat ze in een wanhopig wachtende vrouw die allemaal lariekoek slikt en iemand er overheen laat gaan wanneer het hem dunkt als kandidaten zien als 'vrouw van hun leven'. Tuurlijk vinden ze de spanning en de aandacht van een minnares leuk, maar ik denk niet dat ze hun minaressen echt serieus nemen. Leuk voor ernaast, lusten niet de lasten verhaal. Zeer eensch!
Naar mijn ervaring kijken mannen vaak nogal neer op "die domme wijven die zich laten gebruiken". Ja, je hoort nogal eens wat tijdens het stappen....zucht.... En ja, sommige mannen die ik ken zijn zulke eikels...helaas.... (nooit iets mee gehad voor de duidelijkheid). Een veel gebruikte zin is: "Ja, en toen zei ik wat liefs en ze was weer eens als was in mijn hand."
Grappig dat juist minaressen zeggen dat anderen niet moeten oordelen. Ik hoor juist minaressen zo vaak zeggen ; Zijn huwelijk is niet goed, zij is een draak van een wijf, zij doet helemaal niks meer daarom wil hij mij..etc'. Maar is dát juist niet oordelen over anderen? Sta jij met hun in dat huwelijk? je hoort meestal alleen zijn kant van het verhaal dus wie ben jij om te vertellen wat hij moet doen? |Oordeel niet, tenzij je ook over jezelf laat oordelen. (Stond al in de bijbel geloof ik)
Ik denk overigens dat GM-en zelden echt bij hun vrouwen weggaan omdat ze waarschijnlijk niet een al te hoge pet van hun minnares op hebben. Ik denk niet dat ze in een wanhopig wachtende vrouw die allemaal lariekoek slikt en iemand er overheen laat gaan wanneer het hem dunkt als kandidaten zien als 'vrouw van hun leven'. Tuurlijk vinden ze de spanning en de aandacht van een minnares leuk, maar ik denk niet dat ze hun minaressen echt serieus nemen. Leuk voor ernaast, lusten niet de lasten verhaal. Zeer eensch!
Naar mijn ervaring kijken mannen vaak nogal neer op "die domme wijven die zich laten gebruiken". Ja, je hoort nogal eens wat tijdens het stappen....zucht.... En ja, sommige mannen die ik ken zijn zulke eikels...helaas.... (nooit iets mee gehad voor de duidelijkheid). Een veel gebruikte zin is: "Ja, en toen zei ik wat liefs en ze was weer eens als was in mijn hand."
zaterdag 19 mei 2007 om 19:09
quote:
Ik ben dan blijkbaar zo'n schreeuwerige, neurotische draak van een wijf waar niet mee te praten valt en waarmee het sexleven al een jaar nix is.... Of toch niet en leefde ik altijd in de veronderstelling dat ons huwelijk fijn en warm was? Ik ben zo'n vrouw die verlaten is door haar man voor een minnares.
Ik kan me niet voorstellen dat de puinhopen van een scheiding een solide basis vormen voor een nieuwe relatie. Daarbij denk ik dat er vaak sprake is bij de man van 'is dit nou alles?' aangaande zijn vertrouwde situatie. Een soort midlife crisis ofzo. Dan wordt er op zoek gegaan naar afleiding en bevestiging bij de minnares. In 1 klap over de schutting donderen wat je al die jaren hebt opgebouwd. Waarom wordt er gewoon niet gewacht tot het 1 afgesloten is alvorens het volgende op te bouwen?
Ik denk dat er ook maar weinig succes story's bestaan van de GM en de minnares na de scheiding. Ook de GM moet rouwen en heeft verdriet en zal zich waarschijnlijk nog heel lang en vaak afvragen of hij nou de juiste beslissing heeft genomen of niet...
Ik zou nooit in zee gaan met een gebonden man, dit kun je de partner in kwestie toch niet aan doen? Dat je jezelf nog in de ogen durft te kijken!
Klinkt vast verbitterd allemaal, maar ik kots van de situatie waarin ik zit en niet om gevraagd heb...
Mee eens, heel erg mee eens.
Aso-Ex heet niet voor niets zo.
Die vertelde me van de een op andere dag dat hij een relatie had met mijn vriendin/buurvrouw (ook lekker) en was weg. Ik was in dezelfde naïeve veronderstelling als Chart: dat we een fijn en warm huwelijk hadden. En een paar maanden later bleek hij ingetrokken te zijn bij haar, in haar nieuwe appartement (goddank niet meer naast ons)
Ik kan me dus niet voorstellen dat je ineens helemaal blij bent bij je minnares. Je moet nog een hoop afsluiten (ook al was dat huwelijk prut, wat jij overigens niet kunt beoordelen) en je laat wel je kinderen achter. Je trekt een beerput open en kunt daar niet ineens van weglopen. Dan blijft ie stinken.
(Aso-ex en zijn nieuwe vlam zijn wel getrouwd inmiddels en hebben een Liefdesbaby maar blijken stevige relatieproblemen te hebben (gehad))
Ik wil de TO adviseren een beetje de tijd te geven aan haar lover. Laat hem zijn eigen weg kiezen en bij voorkeur zijn eigen leven weer opbouwen. Dus in een eigen huis, waar hij ook in alle rust de omgang met zijn kinderen op kan bouwen.
Als jij dan nog in dat plaatje past, is dat natuurlijk helemaal fijn. Maar ik kan me niet voorstellen dat het gezond is onmiddellijk met hem te gaan samenwonen en van hem te verwachten dat hij dan ook meteen blij is. Een maand is kort, denk maar op zijn minst aan een jaar.
En als je het echt goed wilt doen: bedenk dan dat die kinderen nergens om hebben gevraagd. En zo goed mogelijk de kans moeten krijgen om te wennen aan de nieuwe situatie. Jouw belang moet altijd ondergeschikt blijven aan dat van die kinderen. Vind ik. Even niet aan jezelf denken dus.
Ik ben dan blijkbaar zo'n schreeuwerige, neurotische draak van een wijf waar niet mee te praten valt en waarmee het sexleven al een jaar nix is.... Of toch niet en leefde ik altijd in de veronderstelling dat ons huwelijk fijn en warm was? Ik ben zo'n vrouw die verlaten is door haar man voor een minnares.
Ik kan me niet voorstellen dat de puinhopen van een scheiding een solide basis vormen voor een nieuwe relatie. Daarbij denk ik dat er vaak sprake is bij de man van 'is dit nou alles?' aangaande zijn vertrouwde situatie. Een soort midlife crisis ofzo. Dan wordt er op zoek gegaan naar afleiding en bevestiging bij de minnares. In 1 klap over de schutting donderen wat je al die jaren hebt opgebouwd. Waarom wordt er gewoon niet gewacht tot het 1 afgesloten is alvorens het volgende op te bouwen?
Ik denk dat er ook maar weinig succes story's bestaan van de GM en de minnares na de scheiding. Ook de GM moet rouwen en heeft verdriet en zal zich waarschijnlijk nog heel lang en vaak afvragen of hij nou de juiste beslissing heeft genomen of niet...
Ik zou nooit in zee gaan met een gebonden man, dit kun je de partner in kwestie toch niet aan doen? Dat je jezelf nog in de ogen durft te kijken!
Klinkt vast verbitterd allemaal, maar ik kots van de situatie waarin ik zit en niet om gevraagd heb...
Mee eens, heel erg mee eens.
Aso-Ex heet niet voor niets zo.
Die vertelde me van de een op andere dag dat hij een relatie had met mijn vriendin/buurvrouw (ook lekker) en was weg. Ik was in dezelfde naïeve veronderstelling als Chart: dat we een fijn en warm huwelijk hadden. En een paar maanden later bleek hij ingetrokken te zijn bij haar, in haar nieuwe appartement (goddank niet meer naast ons)Ik kan me dus niet voorstellen dat je ineens helemaal blij bent bij je minnares. Je moet nog een hoop afsluiten (ook al was dat huwelijk prut, wat jij overigens niet kunt beoordelen) en je laat wel je kinderen achter. Je trekt een beerput open en kunt daar niet ineens van weglopen. Dan blijft ie stinken.
(Aso-ex en zijn nieuwe vlam zijn wel getrouwd inmiddels en hebben een Liefdesbaby maar blijken stevige relatieproblemen te hebben (gehad))
Ik wil de TO adviseren een beetje de tijd te geven aan haar lover. Laat hem zijn eigen weg kiezen en bij voorkeur zijn eigen leven weer opbouwen. Dus in een eigen huis, waar hij ook in alle rust de omgang met zijn kinderen op kan bouwen.
Als jij dan nog in dat plaatje past, is dat natuurlijk helemaal fijn. Maar ik kan me niet voorstellen dat het gezond is onmiddellijk met hem te gaan samenwonen en van hem te verwachten dat hij dan ook meteen blij is. Een maand is kort, denk maar op zijn minst aan een jaar.
En als je het echt goed wilt doen: bedenk dan dat die kinderen nergens om hebben gevraagd. En zo goed mogelijk de kans moeten krijgen om te wennen aan de nieuwe situatie. Jouw belang moet altijd ondergeschikt blijven aan dat van die kinderen. Vind ik. Even niet aan jezelf denken dus.
zaterdag 19 mei 2007 om 19:10
quote:
Ik ben dan blijkbaar zo'n schreeuwerige, neurotische draak van een wijf waar niet mee te praten valt en waarmee het sexleven al een jaar nix is.... Of toch niet en leefde ik altijd in de veronderstelling dat ons huwelijk fijn en warm was? Ik ben zo'n vrouw die verlaten is door haar man voor een minnares.
Ik kan me niet voorstellen dat de puinhopen van een scheiding een solide basis vormen voor een nieuwe relatie. Daarbij denk ik dat er vaak sprake is bij de man van 'is dit nou alles?' aangaande zijn vertrouwde situatie. Een soort midlife crisis ofzo. Dan wordt er op zoek gegaan naar afleiding en bevestiging bij de minnares. In 1 klap over de schutting donderen wat je al die jaren hebt opgebouwd. Waarom wordt er gewoon niet gewacht tot het 1 afgesloten is alvorens het volgende op te bouwen?
Ik denk dat er ook maar weinig succes story's bestaan van de GM en de minnares na de scheiding. Ook de GM moet rouwen en heeft verdriet en zal zich waarschijnlijk nog heel lang en vaak afvragen of hij nou de juiste beslissing heeft genomen of niet...
Ik zou nooit in zee gaan met een gebonden man, dit kun je de partner in kwestie toch niet aan doen? Dat je jezelf nog in de ogen durft te kijken!
Klinkt vast verbitterd allemaal, maar ik kots van de situatie waarin ik zit en niet om gevraagd heb...
Niet elke vrouw is een neurotische draak. In mijn geval heeft GM er wel alles aan gedaan, en zij wilde zelf niet veranderen. Ze was op de hoogte van onvrede maar deed er niks mee. Iedere situatie is anders. De jouwe is anders dan de situatie waar mijn GM met zijn vrouw in zat.
En hier gedijt het prima op de 'puinhopen van de scheiding'. Het gaat echt fantastisch met ons. Hoe we onze relatie begonnen verdient niet de schoonheidsprijs helemaal mee eens. Maar omdat het niet zo is gegaan als bij jou voelt dat toch heel anders. Hier geen gedesilusioneerde exvrouw die niet snapt wat ze verkeerd deed.
Ik ben dan blijkbaar zo'n schreeuwerige, neurotische draak van een wijf waar niet mee te praten valt en waarmee het sexleven al een jaar nix is.... Of toch niet en leefde ik altijd in de veronderstelling dat ons huwelijk fijn en warm was? Ik ben zo'n vrouw die verlaten is door haar man voor een minnares.
Ik kan me niet voorstellen dat de puinhopen van een scheiding een solide basis vormen voor een nieuwe relatie. Daarbij denk ik dat er vaak sprake is bij de man van 'is dit nou alles?' aangaande zijn vertrouwde situatie. Een soort midlife crisis ofzo. Dan wordt er op zoek gegaan naar afleiding en bevestiging bij de minnares. In 1 klap over de schutting donderen wat je al die jaren hebt opgebouwd. Waarom wordt er gewoon niet gewacht tot het 1 afgesloten is alvorens het volgende op te bouwen?
Ik denk dat er ook maar weinig succes story's bestaan van de GM en de minnares na de scheiding. Ook de GM moet rouwen en heeft verdriet en zal zich waarschijnlijk nog heel lang en vaak afvragen of hij nou de juiste beslissing heeft genomen of niet...
Ik zou nooit in zee gaan met een gebonden man, dit kun je de partner in kwestie toch niet aan doen? Dat je jezelf nog in de ogen durft te kijken!
Klinkt vast verbitterd allemaal, maar ik kots van de situatie waarin ik zit en niet om gevraagd heb...
Niet elke vrouw is een neurotische draak. In mijn geval heeft GM er wel alles aan gedaan, en zij wilde zelf niet veranderen. Ze was op de hoogte van onvrede maar deed er niks mee. Iedere situatie is anders. De jouwe is anders dan de situatie waar mijn GM met zijn vrouw in zat.
En hier gedijt het prima op de 'puinhopen van de scheiding'. Het gaat echt fantastisch met ons. Hoe we onze relatie begonnen verdient niet de schoonheidsprijs helemaal mee eens. Maar omdat het niet zo is gegaan als bij jou voelt dat toch heel anders. Hier geen gedesilusioneerde exvrouw die niet snapt wat ze verkeerd deed.
zaterdag 19 mei 2007 om 19:39
Weet je wat het is Nefertete, in jouw geval is het best goed mogelijk dat het allemaal echt zo is. Echter, vrijwel élke (ex) minnares zegt dat het in haar geval echt zo is, terwijl het vaak toch anders ligt. Daarom wordt het ook wat sceptisch ontvangen bij die ene waarbij de GM er echt alles aan gedaan heeft en de vrouw echt haar best niet gedaan heeft. Begrijp je een beetje wat ik zeg?
zaterdag 19 mei 2007 om 20:01
Daarom zeg ik ook...elke situatie is anders. In dit geval heb ik het verhaal van bijde kanten gehoord en ik zie qua haar karakter ook het een en ander terug in een van zijn kinderen. Of het bij andere minnaressen echt zo is durf ik geen oordeel over te vellen. Ik kan me alleen baseren op de gesprekken die ik met zijn (ex)vrouw heb gehad en wat ie me zelf heeft verteld. Ook heb ik een deel van een mailwisseling gezien waarin overduidelijk blijkt dat hij het wilde redden maar zij geen zin meer had.
zaterdag 19 mei 2007 om 21:27
Tja, dan weet je meer dan de meeste minnaressen van de werkelijke situatie schat ik zo in. Maar dat was dus mijn uitleg wat betreft de sceptische reacties. Men gaat op een gegeven moment denken van "Ja ja, bij jou is het aaaallemaal anders natuurlijk." Lijkt me trouwens best frustrerend voor jou als jij er echt van overtuigd bent dat het wel zo is. Hoe maak je dat duidelijk he?!
woensdag 13 juni 2007 om 03:39
Ben toch heel erg blij om te kunnen melden dat ik vanuit eigen ervaring in ieder geval 1 succes story niet meer geloof! Die van mijn man en zijn minnares. We zijn nu zover dat we absoluut voor elkaar kiezen en er allebei voor de volle 100% voor gaan. Hij geeft toe de grootste fout van zijn leven te hebben gemaakt en vraagt zich werkelijk af wat hij ooit in haar gezien heeft. Een man weet pas wat ie mist.............
Wie naar het verleden kijkt, staat met zijn rug naar de toekomst...
woensdag 13 juni 2007 om 11:06
Hoi,
Ook ik heb een relatie met wat vroeger een GM was .
En dat ik daar niet trots op ben is zeker,
Even in het kort mijn verhaal
Ik was zelf ook getrouwd 2 kleine kinderen en zeer ongelukig mijn man mishandelde mij en de kinderen ik heb dit jaren voor de buitenwereld geheim gehouden teminste dat dacht ik terwijl iedereen zag dat het niet goed ging .
Op het advies van mijn ouders ben ik weer gaan werken zodat ik weer een beetje buiten de deur kwam en niet opgesloten zat thuis. Mijn man was daar niet blij mee want dan werd ik wel onafhankelijk en dat wou hij voorkomen daarom mocht ik ook niet mijn rijbewijs halen . toen ik weer in de echte wereld kwam en zag hoe het ook kon begon bij mij natuurlijk steeds meer de wil om echt te leven te onstaan alleen de angst voor mijn man en wat hij de kinderen aan zou doen hield mij daar .
In die tijd leerde ik ook mijn huidige man kennen .Dit was in eerste instantie gewoon mijn collega .waar ik heel nauw mee samen werkte waar ik samen veel lol mee had gewoon als vrienden verder niks want hij was getrouwd na verloop van tijd gingen we steeds meer praten en kwam ik erachter (had dit ook al wel gezien) dat hij ook niet gelukig was in zijn huwlijk we zeiden ook vaak tegen elkaar had ik jou maar 10 jaar eerder leren kennen .Ook hij zag dat ik het slecht had toen ik opeens weer onder de blaauwe plekken op mijn werk kwam en ik het wel bekende smoesje vertelde ,ik ben gevallen riep hij mij appart ik heb er toen alles uitgegooid .
vanaf dat moment zijn we steeds verder naar elkaar toe gegroeid ook hij vertelde veel over thuis en de dingen die hij vertelde zag ik ook als ik weleens daar kwam .op een gegeven moment ging mijn man door het lint waarom weet ik al niet meer maar zal zoals gewoonlijk wel weer om de kinderen geweest zijn . En zette op dat moment een pistool bij mijn zoontje van 2 op zijn hoofd en eiste van mij dat ik ging stoppen met werken .
En anders vonden ze binnen een paar weken 4 lijken in huis.
Dit was voor mij het moment dat ik de beslissing nam om weg te gaan waneer ik kon .Ik ben de dag erop naar de politie gegaan en heb aangifte gedaan .
De politie vond het gevaar zo groot dat ik niet meer terug naar huis mocht en ben gelijk met de kinderen weg gebracht naar een blijf van mijn lijf huis .
toen ik daar zat en neem van mij aan dit is geen pretje was mijn GM mijn steun en toeverlaat en toen is onze relatie ook ontstaan ik ben hier niet trots op maar eindelijk iemand die om mij gaf en liefde aan mij en de kinderen gaf. na 3 maanden heeft hij toen ook de knoop doorgehakt en is bij zijn vrouw weg gegaan .De tijd die toen volgde was heel moeilijk .Maar onze liefde voor elkaar heeft ons altijd op de been gehouden .En ondertussen zijn we al weer bijna 7 jaar getrouwd en hebben we samen 2 prachtige kinderen en ook de 2 oudste zien hem als vader en noemen hem ook papa en voor hun is hij ook de steun en toeverlaat .
En nog iedere dag zeggen we wel meerdere keren tegen elkaar dat we van elkaar houden.
Goh is het toch nog een lang verhaal geworden.
gr sacha
Ook ik heb een relatie met wat vroeger een GM was .
En dat ik daar niet trots op ben is zeker,
Even in het kort mijn verhaal
Ik was zelf ook getrouwd 2 kleine kinderen en zeer ongelukig mijn man mishandelde mij en de kinderen ik heb dit jaren voor de buitenwereld geheim gehouden teminste dat dacht ik terwijl iedereen zag dat het niet goed ging .
Op het advies van mijn ouders ben ik weer gaan werken zodat ik weer een beetje buiten de deur kwam en niet opgesloten zat thuis. Mijn man was daar niet blij mee want dan werd ik wel onafhankelijk en dat wou hij voorkomen daarom mocht ik ook niet mijn rijbewijs halen . toen ik weer in de echte wereld kwam en zag hoe het ook kon begon bij mij natuurlijk steeds meer de wil om echt te leven te onstaan alleen de angst voor mijn man en wat hij de kinderen aan zou doen hield mij daar .
In die tijd leerde ik ook mijn huidige man kennen .Dit was in eerste instantie gewoon mijn collega .waar ik heel nauw mee samen werkte waar ik samen veel lol mee had gewoon als vrienden verder niks want hij was getrouwd na verloop van tijd gingen we steeds meer praten en kwam ik erachter (had dit ook al wel gezien) dat hij ook niet gelukig was in zijn huwlijk we zeiden ook vaak tegen elkaar had ik jou maar 10 jaar eerder leren kennen .Ook hij zag dat ik het slecht had toen ik opeens weer onder de blaauwe plekken op mijn werk kwam en ik het wel bekende smoesje vertelde ,ik ben gevallen riep hij mij appart ik heb er toen alles uitgegooid .
vanaf dat moment zijn we steeds verder naar elkaar toe gegroeid ook hij vertelde veel over thuis en de dingen die hij vertelde zag ik ook als ik weleens daar kwam .op een gegeven moment ging mijn man door het lint waarom weet ik al niet meer maar zal zoals gewoonlijk wel weer om de kinderen geweest zijn . En zette op dat moment een pistool bij mijn zoontje van 2 op zijn hoofd en eiste van mij dat ik ging stoppen met werken .
En anders vonden ze binnen een paar weken 4 lijken in huis.
Dit was voor mij het moment dat ik de beslissing nam om weg te gaan waneer ik kon .Ik ben de dag erop naar de politie gegaan en heb aangifte gedaan .
De politie vond het gevaar zo groot dat ik niet meer terug naar huis mocht en ben gelijk met de kinderen weg gebracht naar een blijf van mijn lijf huis .
toen ik daar zat en neem van mij aan dit is geen pretje was mijn GM mijn steun en toeverlaat en toen is onze relatie ook ontstaan ik ben hier niet trots op maar eindelijk iemand die om mij gaf en liefde aan mij en de kinderen gaf. na 3 maanden heeft hij toen ook de knoop doorgehakt en is bij zijn vrouw weg gegaan .De tijd die toen volgde was heel moeilijk .Maar onze liefde voor elkaar heeft ons altijd op de been gehouden .En ondertussen zijn we al weer bijna 7 jaar getrouwd en hebben we samen 2 prachtige kinderen en ook de 2 oudste zien hem als vader en noemen hem ook papa en voor hun is hij ook de steun en toeverlaat .
En nog iedere dag zeggen we wel meerdere keren tegen elkaar dat we van elkaar houden.
Goh is het toch nog een lang verhaal geworden.
gr sacha
