Relaties
alle pijlers
Minnaar heeft vrouw verlaten ... en nu
woensdag 25 april 2007 om 15:40
Tijden van gedroomd, eindelijk gebeurd .. en wat nu? Verdriet aan zijde minnaar vanwege afscheid vrouw en kinderen. Niet gemakkelijk om daarmee om te gaan: je verwacht toch dat iemand op z'n minst een beetje blij is met de keuze om samen verder te gaan, ondanks de pijn van afscheid van 'het vertrouwde'. In hoeverre laat je iemand zijn gang gaan/teruggetrokken zijn/zich verhullen in stilzwijgen, zonder jezelf en je eigen behoeften om er over te praten opzij te zetten. We zijn een maand verder en de spanning loopt behoorlijk op.
donderdag 26 april 2007 om 20:10
Nogmaals Minny de dingen over zijn vrouw weet ik uit eerste hand omdat ik hen kende. Ik ga niet het precieze hoe en wat hier neerzetten vanwege de herkenbaarheid. Maar die dingen heb ik niet van GM in ieder geval. Ik weet dat het haar dus ook geen flikker meer interesseerde in haar huwelijk. Het was allemaal wel lekker makkelijk zo.
Waarom wil nou niemand geloven dat er dus wel degelijk vrouwen zijn die na het krijgen van kinderen alleen nog maar in Mama Modus staan en vergeten dat ze ook nog echtgenote zijn?
Als ik nu naar mijn relatie kijk en hoe goed dat gaat en hoe fijn ik het heb dan zie ik echt geen man die alles aan mij overlaat. Ik denk zelfs dat ie in het huishouden enzo meer doet dan ik. En hij zit altijd vol met complimentjes. Ook bloeit hij helemaal op als ik er eentje aan hém geef. Dan laat ik seks helemaal buiten beschouwing. Want elkaar waarderen zit in kleine gebaartjes. Er wordt altijd gedaan alsof een gewetenloze minnares een man wegpeutert bij zijn arme overwerkte kinderen opvoedende duizendpoot vrouw en dat hij zelf geen moer uitvoert. Dat is dus lang niet altijd zo. Maar het is voor een gefrustreerde vrouw makkelijker om een minnares de schuld te geven dan om eens bij haarzelf te kijken waar het mis is gegaan.
Waarom wil nou niemand geloven dat er dus wel degelijk vrouwen zijn die na het krijgen van kinderen alleen nog maar in Mama Modus staan en vergeten dat ze ook nog echtgenote zijn?
Als ik nu naar mijn relatie kijk en hoe goed dat gaat en hoe fijn ik het heb dan zie ik echt geen man die alles aan mij overlaat. Ik denk zelfs dat ie in het huishouden enzo meer doet dan ik. En hij zit altijd vol met complimentjes. Ook bloeit hij helemaal op als ik er eentje aan hém geef. Dan laat ik seks helemaal buiten beschouwing. Want elkaar waarderen zit in kleine gebaartjes. Er wordt altijd gedaan alsof een gewetenloze minnares een man wegpeutert bij zijn arme overwerkte kinderen opvoedende duizendpoot vrouw en dat hij zelf geen moer uitvoert. Dat is dus lang niet altijd zo. Maar het is voor een gefrustreerde vrouw makkelijker om een minnares de schuld te geven dan om eens bij haarzelf te kijken waar het mis is gegaan.
donderdag 26 april 2007 om 20:51
quote:Tijden van gedroomd, eindelijk gebeurd .. en wat nu? Verdriet aan zijde minnaar vanwege afscheid vrouw en kinderen. Niet gemakkelijk om daarmee om te gaan: je verwacht toch dat iemand op z'n minst een beetje blij is met de keuze om samen verder te gaan, ondanks de pijn van afscheid van 'het vertrouwde'. In hoeverre laat je iemand zijn gang gaan/teruggetrokken zijn/zich verhullen in stilzwijgen, zonder jezelf en je eigen behoeften om er over te praten opzij te zetten. We zijn een maand verder en de spanning loopt behoorlijk op.Nou zit jij ermee, ben je mooi klaar mee. Waarom gaat hij niet een tijd alleen wonen? Of staat al ergens?
donderdag 26 april 2007 om 21:53
quote:
Nogmaals Minny de dingen over zijn vrouw weet ik uit eerste hand omdat ik hen kende. Ik ga niet het precieze hoe en wat hier neerzetten vanwege de herkenbaarheid. Maar die dingen heb ik niet van GM in ieder geval. Ik weet dat het haar dus ook geen flikker meer interesseerde in haar huwelijk. Het was allemaal wel lekker makkelijk zo.
Waarom wil nou niemand geloven dat er dus wel degelijk vrouwen zijn die na het krijgen van kinderen alleen nog maar in Mama Modus staan en vergeten dat ze ook nog echtgenote zijn?Nou Nefertete, mij heb je wel overtuigd. Ik geloof nog steeds dat beide partijen ALTIJD een aandeel hebben in (het mislukken van) een relatie, maar ik weet uit ervaring dat het soms trekken aan een dood paard is. In je eentje kun je een relatie onmogelijk in stand houden. En als je dan iemand tegenkomt die je wel aandacht schenkt en je waardeert om wie je bent, dan is het niet zo gek dat je daarvoor openstaat. En dat je er bewust voor kiest (want nee, het overkomt je niet) met die ander in zee te gaan.
Nogmaals Minny de dingen over zijn vrouw weet ik uit eerste hand omdat ik hen kende. Ik ga niet het precieze hoe en wat hier neerzetten vanwege de herkenbaarheid. Maar die dingen heb ik niet van GM in ieder geval. Ik weet dat het haar dus ook geen flikker meer interesseerde in haar huwelijk. Het was allemaal wel lekker makkelijk zo.
Waarom wil nou niemand geloven dat er dus wel degelijk vrouwen zijn die na het krijgen van kinderen alleen nog maar in Mama Modus staan en vergeten dat ze ook nog echtgenote zijn?Nou Nefertete, mij heb je wel overtuigd. Ik geloof nog steeds dat beide partijen ALTIJD een aandeel hebben in (het mislukken van) een relatie, maar ik weet uit ervaring dat het soms trekken aan een dood paard is. In je eentje kun je een relatie onmogelijk in stand houden. En als je dan iemand tegenkomt die je wel aandacht schenkt en je waardeert om wie je bent, dan is het niet zo gek dat je daarvoor openstaat. En dat je er bewust voor kiest (want nee, het overkomt je niet) met die ander in zee te gaan.
Ga in therapie!
donderdag 26 april 2007 om 22:00
quote:
quote: blijfgewoonbianca reageerde
quote: dubiootje reageerde
Romantiek is ook de wc schoonmaken. eh ???????? noodzakelijk kwaad eerder. Het is je verantwoordelijkheid nemen in alle aspecten van het gezin ???? en het huwelijk, dus ook de verzorging van de kinderen en het huishouden.???? Ritjes op de motor zijn leuk, maar niet als je bij thuiskomst het hele huis nog eens mag gaan schoonmaken en mag gaan koken. Romantiek zit in mijn idee meer in een zoen in je nek als je de plee staat te schrobben dan in het schrobben van de schijtbak op zich.
Heel vergezocht vind ik dat toch niet. Als ik de hele dag de zooi op zit te ruimen dan ben ik ook niet erg romantisch. Terwijl als we het samen doen en ik dus minder vermoeid ben en het was ook nog eens gezellig...ja, dat doet de sfeer veel goeds.Het was even kort door de bocht gezegd, maar ik bedoel dat je romantiek breder moet zien dan dat wijntje, kaarsje en muziekje (en lingerie, enz. enz.). Er moet in de hele relatie gelijkwaardigheid en intimiteit zijn. Als je niet meer naar elkaar luistert, elkaar niet je waardering toont voor de "gewone" dingen, de taken niet eerlijk verdeelt... dan neemt de behoefte aan intimiteit ook af. Dan neemt de behoefte aan die persoon gewoon af. En daarmee dreigt je relatie af te glijden.
De meest romantische oplossing lijkt mij overigens de wc door een derde te laten schrobben, maar dat terzijde
quote: blijfgewoonbianca reageerde
quote: dubiootje reageerde
Romantiek is ook de wc schoonmaken. eh ???????? noodzakelijk kwaad eerder. Het is je verantwoordelijkheid nemen in alle aspecten van het gezin ???? en het huwelijk, dus ook de verzorging van de kinderen en het huishouden.???? Ritjes op de motor zijn leuk, maar niet als je bij thuiskomst het hele huis nog eens mag gaan schoonmaken en mag gaan koken. Romantiek zit in mijn idee meer in een zoen in je nek als je de plee staat te schrobben dan in het schrobben van de schijtbak op zich.
Heel vergezocht vind ik dat toch niet. Als ik de hele dag de zooi op zit te ruimen dan ben ik ook niet erg romantisch. Terwijl als we het samen doen en ik dus minder vermoeid ben en het was ook nog eens gezellig...ja, dat doet de sfeer veel goeds.Het was even kort door de bocht gezegd, maar ik bedoel dat je romantiek breder moet zien dan dat wijntje, kaarsje en muziekje (en lingerie, enz. enz.). Er moet in de hele relatie gelijkwaardigheid en intimiteit zijn. Als je niet meer naar elkaar luistert, elkaar niet je waardering toont voor de "gewone" dingen, de taken niet eerlijk verdeelt... dan neemt de behoefte aan intimiteit ook af. Dan neemt de behoefte aan die persoon gewoon af. En daarmee dreigt je relatie af te glijden.
De meest romantische oplossing lijkt mij overigens de wc door een derde te laten schrobben, maar dat terzijde
Ga in therapie!
donderdag 26 april 2007 om 22:36
quote:Oh ik geloof het ook best hoor, het is alleen geen excuus om vreemd te gaan.Ja precies, wees dan zo'n held en kap eerst met die relatie en ga dan voor die nieuwe vlam ! En nogmaals, Nefertete, de meeste mannen verlaten hun vouw echt niet voor hun minnares, die willen gewoon n**ken... jij bent de uitzondering die de regel bevestigt.
vrijdag 27 april 2007 om 10:31
Ik heb zelf nl ook in een -trekken aan een dood paard- relatie gezeten. Dus ik spreek ook wel een beetje uit eigen ervaring. Steeds ging ik het gesprek met hem aan maar hij vond dat ik zeurde want alles ging toch goed? Zolang hij zijn natje en zijn droogje had en er iets leuks op de tv was s' avonds vond ie het wel best. Als ik dan met hem wilde praten zei ie 'waarover wil je dan praten?' tja ook zo'n dooddoener maar dan hoeft het niet meer.
En toch was het een leuke sportieve gezellige knul. Maar er ontbrak wat en ik kon de vinger er niet op leggen. Duurde ook wel even voor ik weg was want ik bedacht me steeds Wat als ik de waarde van romantische liefde overschat? Hij drinkt niet hij slaat niet hij maakt geen ruzie? Wat als ik dit weggooi en tot de conclusie kom dat het gras niet groener is bij de buren.. Dus sukkel je verder. Heel lullig maar toen ik verliefd was geworden op GM, en voelde hoe liefde ook kon zijn, was dat wel het moment dat ik de stekker er uit trok qua relatie met mn vriend.
Dat ging voor mij wel iets gemakkelijker omdat ik geen kids en geen koophuis had. En ik koos ook niet voor GM want die was nog getrouwd maar ik ging weg omdat ik nu echt overtuigd was dat ik niet oud ging worden metdie jongen. Toch heeft het wel paar maanden geduurd voor ik die stap kon zetten hoor! Kan je nagaan als je al zowat een lifetime bij iemand bent en kinderen hebt en de families zijn met elkaar verweven... Dan trek je niet zo snel die deur dicht ook al ben je nog zo verliefd.
Bovendien zag hij in zijn omgeving legio voorbeelden van scheidingen from hell waarbij de man financieel werd uitgekleed en er constant gezeik was om de kinderen. Dat beangstigde hem ook wel een beetje denk ik.
En toch was het een leuke sportieve gezellige knul. Maar er ontbrak wat en ik kon de vinger er niet op leggen. Duurde ook wel even voor ik weg was want ik bedacht me steeds Wat als ik de waarde van romantische liefde overschat? Hij drinkt niet hij slaat niet hij maakt geen ruzie? Wat als ik dit weggooi en tot de conclusie kom dat het gras niet groener is bij de buren.. Dus sukkel je verder. Heel lullig maar toen ik verliefd was geworden op GM, en voelde hoe liefde ook kon zijn, was dat wel het moment dat ik de stekker er uit trok qua relatie met mn vriend.
Dat ging voor mij wel iets gemakkelijker omdat ik geen kids en geen koophuis had. En ik koos ook niet voor GM want die was nog getrouwd maar ik ging weg omdat ik nu echt overtuigd was dat ik niet oud ging worden metdie jongen. Toch heeft het wel paar maanden geduurd voor ik die stap kon zetten hoor! Kan je nagaan als je al zowat een lifetime bij iemand bent en kinderen hebt en de families zijn met elkaar verweven... Dan trek je niet zo snel die deur dicht ook al ben je nog zo verliefd.
Bovendien zag hij in zijn omgeving legio voorbeelden van scheidingen from hell waarbij de man financieel werd uitgekleed en er constant gezeik was om de kinderen. Dat beangstigde hem ook wel een beetje denk ik.
vrijdag 27 april 2007 om 22:32
Ik ben net als velen van jullie in de fuik van een driehoeksverhouding beland. Het duurt nu vijf maanden. GM is een collega van mij. We waren al twee jaar goede vrienden. Ik had al een tijdje gevoelens voor hem, heb ze geprobeerd weg te stoppen, maar hij heeft toenadering gezocht. De strijd tussen hart en verstand is enorm. Ik weet best dat ik fout bezig ben. Hij maakt mij geen illusies, hij is en blijft bij haar.
Ik heb deze week besloten er mee te stoppen. Afstand te nemen, afleiding te zoeken. Ik ga kapot aan het idee dat ik in een toekomstloze relatie aan het investeren ben en dat onze ontmoetingen stiekem en vluchtig zijn. Ik dacht eerst dat ik daar wel tegen kon, omdat ik nu eenmaal dol op hem ben.
Omdat ik de volle verantwoordelijkheid neem voor mijn handelen, plaats ik dit bericht niet uit de behoefte aan begrip of steun. Ik wil gewoon even mijn gedachten kwijt.
Iedere weldenkende vrouw die goed voor zichzelf kan zorgen en genoeg zelfvertrouwen heeft, vindt een verhouding met een getrouwde man zinloos en onwaardig. Dat vond ik ook.
Sterker nog, mijn ex heeft mij vier jaar geleden van de ene op de andere dag verlaten voor een collega, dus ik kan meepraten over wat bedrog met je zelfvertrouwen doet. Op basis daarvan had ik me heilig voorgenomen nooit partij te worden in zo'n situatie.
Je kunt makkelijk oordelen over het leven van een ander. Zodra het om je eigen gevoelens voor iemand gaat en die worden beantwoord, hoe perspectiefloos ook, dan is het erg moeilijk om je verstand te bewaren.
Vandaag heb ik een lang gesprek met hem gehad. Het is erg moelijk om afstand te nemen. We hebben besloten elkaar minder te zien.
Ik herken veel in de postings van Nefertete. Mijn GM is al jaren ongelukkig. Zijn vrouw is afstandelijk en raakt hem niet meer aan. Dit wil niet zeggen dat hij daarom zijn heil buiten de deur mag zoeken. Hij zegt dat zelf ook. Maar dertig jaar samen met geheel verweven levens gooi je niet zomaar overboord. Ik heb daar respect voor. Ik wil helemaal niet dat hij haar verlaat, want dan breekt de hel los denk ik. Ik weet niet of ik in staat ben hem op te vangen. Maar ik ben ook niet bereid om geheel belangeloos zijn huwelijk te verlevendigen.
Ik heb moeite met ongenuanceerde veroordelingen die op dit forum worden geplaatst.
Ik wens iedereen sterkte die in een zelfde situatie zit.
Ik heb deze week besloten er mee te stoppen. Afstand te nemen, afleiding te zoeken. Ik ga kapot aan het idee dat ik in een toekomstloze relatie aan het investeren ben en dat onze ontmoetingen stiekem en vluchtig zijn. Ik dacht eerst dat ik daar wel tegen kon, omdat ik nu eenmaal dol op hem ben.
Omdat ik de volle verantwoordelijkheid neem voor mijn handelen, plaats ik dit bericht niet uit de behoefte aan begrip of steun. Ik wil gewoon even mijn gedachten kwijt.
Iedere weldenkende vrouw die goed voor zichzelf kan zorgen en genoeg zelfvertrouwen heeft, vindt een verhouding met een getrouwde man zinloos en onwaardig. Dat vond ik ook.
Sterker nog, mijn ex heeft mij vier jaar geleden van de ene op de andere dag verlaten voor een collega, dus ik kan meepraten over wat bedrog met je zelfvertrouwen doet. Op basis daarvan had ik me heilig voorgenomen nooit partij te worden in zo'n situatie.
Je kunt makkelijk oordelen over het leven van een ander. Zodra het om je eigen gevoelens voor iemand gaat en die worden beantwoord, hoe perspectiefloos ook, dan is het erg moeilijk om je verstand te bewaren.
Vandaag heb ik een lang gesprek met hem gehad. Het is erg moelijk om afstand te nemen. We hebben besloten elkaar minder te zien.
Ik herken veel in de postings van Nefertete. Mijn GM is al jaren ongelukkig. Zijn vrouw is afstandelijk en raakt hem niet meer aan. Dit wil niet zeggen dat hij daarom zijn heil buiten de deur mag zoeken. Hij zegt dat zelf ook. Maar dertig jaar samen met geheel verweven levens gooi je niet zomaar overboord. Ik heb daar respect voor. Ik wil helemaal niet dat hij haar verlaat, want dan breekt de hel los denk ik. Ik weet niet of ik in staat ben hem op te vangen. Maar ik ben ook niet bereid om geheel belangeloos zijn huwelijk te verlevendigen.
Ik heb moeite met ongenuanceerde veroordelingen die op dit forum worden geplaatst.
Ik wens iedereen sterkte die in een zelfde situatie zit.
zaterdag 28 april 2007 om 09:34
*; wereldmeid. Ik weet PRECIES hoe je je voelt. Het is zoooo uitzichtloos en tegelijkertijd zo lastig om daar mee te stoppen omdat je weet dat de liefde tussen jullie wel goed zit, maar dat het bij GM de angst is om het onbekende en de gevestigde orde op zijn grondvesten te laten schudden.
Een GM die gaat scheiden krijgt de hele wereld over zich heen als ze al zo lang bij elkaar waren. En het is een oneerlijke keuze. Het is niet de keuze tussen minnares en echtgenote, maar het is de keuze tussen enerzijds minnares, anderzijds echtgenote,kids, leefsituatie, vrienden, familie.
Dan is de kans zo nihil dat de balans doorslaat naar de minnares. En ook speelt mee de angst dat minnares niet zo leuk blijkt te zijn of dat minnares de GM na een halfjaar dumpt als ie alles heeft achter gelaten en een GM is dan bang om met lege handen te staan denk ik.
Een GM die gaat scheiden krijgt de hele wereld over zich heen als ze al zo lang bij elkaar waren. En het is een oneerlijke keuze. Het is niet de keuze tussen minnares en echtgenote, maar het is de keuze tussen enerzijds minnares, anderzijds echtgenote,kids, leefsituatie, vrienden, familie.
Dan is de kans zo nihil dat de balans doorslaat naar de minnares. En ook speelt mee de angst dat minnares niet zo leuk blijkt te zijn of dat minnares de GM na een halfjaar dumpt als ie alles heeft achter gelaten en een GM is dan bang om met lege handen te staan denk ik.
zaterdag 28 april 2007 om 10:35
Hoi Nefertete, bedankt voor je reactie.
Ik vraag me wel eens af of het liefde is of nodig-hebben. We missen namelijk allebei al jaren een arm om ons heen, steun en waardering.
Daarnaast weet ik dat het offer te groot zou zijn. En ik kan niet op tegen datgene wat zij in al die jaren samen hebben opgebouwd en meegemaakt, dat bindt hen voor het leven.
Tegelijkertijd is het zo dat hij mij dingen vertelt waardoor ik denk: Waarom stop je er niet mee als je niet meer jezelf kunt zijn? Als ze je altijd op afstand houdt? Je kunt toch niet in je eentje een relatie in stand houden?
Dat laatste heb ik zelf ook ondervonden. Maar in plaas van mijn relatie beeindigen, ben ik met vrienden gaan optrekken.
Ik heb hem gezegd dat het niet zo gek is dat we dol op elkaar zijn, want dit is nieuw en doordat wij elkaar af en toe zien blijft de spanning.
Ik maak mij dus geen illusies dat hij alle schepen achter zich zal verbranden. Maar ik voel mij wel miskend. Niemand mag weten dat we van elkaar houden en dat is moeilijk.
Daarom moet ik afstand nemen, maar mijn hart wil helemaal geen afstand.
Het is een worsteling!
Ik vraag me wel eens af of het liefde is of nodig-hebben. We missen namelijk allebei al jaren een arm om ons heen, steun en waardering.
Daarnaast weet ik dat het offer te groot zou zijn. En ik kan niet op tegen datgene wat zij in al die jaren samen hebben opgebouwd en meegemaakt, dat bindt hen voor het leven.
Tegelijkertijd is het zo dat hij mij dingen vertelt waardoor ik denk: Waarom stop je er niet mee als je niet meer jezelf kunt zijn? Als ze je altijd op afstand houdt? Je kunt toch niet in je eentje een relatie in stand houden?
Dat laatste heb ik zelf ook ondervonden. Maar in plaas van mijn relatie beeindigen, ben ik met vrienden gaan optrekken.
Ik heb hem gezegd dat het niet zo gek is dat we dol op elkaar zijn, want dit is nieuw en doordat wij elkaar af en toe zien blijft de spanning.
Ik maak mij dus geen illusies dat hij alle schepen achter zich zal verbranden. Maar ik voel mij wel miskend. Niemand mag weten dat we van elkaar houden en dat is moeilijk.
Daarom moet ik afstand nemen, maar mijn hart wil helemaal geen afstand.
Het is een worsteling!
zaterdag 28 april 2007 om 10:39
Hoi,
Dat is ook de reden dat ik hier (en op het minnaressen topic) ben gaan posten. Om de gevoelens die ik jarenlang heb gehad een plekje te geven. Om te leren leven met mezelf en de leugens naar de buitenwereld. Niemand mag weten hoe we elkaar hebben leren kennen, niemand die weet dat we al jaren van elkaar houden. Niemand die weet hoe het écht zit.
Mijn GM is door een bizarre wending alsnog gescheiden trouwens (ga dat niet hier neer knallen vanwege evt herkenning) ik weet nit of je dat uit mijn posts hebt kunnen halen. En het suffe is, nu alles achter de rug is, de hele scheiding etc... vind hij het meevallen! Hij had het zich veel lastiger voorgesteld. Ok, financieel gezien is hij er flink op achteruit gegaan maar er zijn ergere dingen in het leven.
Dat is ook de reden dat ik hier (en op het minnaressen topic) ben gaan posten. Om de gevoelens die ik jarenlang heb gehad een plekje te geven. Om te leren leven met mezelf en de leugens naar de buitenwereld. Niemand mag weten hoe we elkaar hebben leren kennen, niemand die weet dat we al jaren van elkaar houden. Niemand die weet hoe het écht zit.
Mijn GM is door een bizarre wending alsnog gescheiden trouwens (ga dat niet hier neer knallen vanwege evt herkenning) ik weet nit of je dat uit mijn posts hebt kunnen halen. En het suffe is, nu alles achter de rug is, de hele scheiding etc... vind hij het meevallen! Hij had het zich veel lastiger voorgesteld. Ok, financieel gezien is hij er flink op achteruit gegaan maar er zijn ergere dingen in het leven.
zaterdag 28 april 2007 om 10:49
Ik vind dat ik het mezelf niet kan aandoen om op een evt. beslissing van zijn kant te gaan wachten. Dan zou ik mezelf enorm afhankelijk van hem maken, voor zover ik dat nu nog niet ben. En mijn eigenwaarde verliezen.
Het lijkt me niet goed dat je je eigenwaarde verliest door een relatie, deze moet juist vergroot worden denk ik.
Het feit dat we geen 'gewoon leven' samen kunnen leiden en alles stiekem moet, sloopt mijn eigenwaarde ook. Zijn warme blik maakt veel goed, maar als hij weg is vraag ik me weer af waar ik mee bezig ben.
Ik heb niemand iets over deze situatie verteld en dat ben ik ook niet van plan. Ik kan de reactie van anderen zo wel uittekenen. Bovendien denk ik niet dat ze mij iets kunnen vertellen wat ik mezelf niet al heb afgevraagd of kwalijk genomen.
Het lijkt me vrij zinloos als jij je omgeving alsnog gaat vertellen hoe jullie bij elkaar zijn gekomen, al kan ik me voorstellen dat je daarmee zit.
Door de berichten op deze topics voel ik me in elk geval minder alleen. Dat is een schrale troost.
Het lijkt me niet goed dat je je eigenwaarde verliest door een relatie, deze moet juist vergroot worden denk ik.
Het feit dat we geen 'gewoon leven' samen kunnen leiden en alles stiekem moet, sloopt mijn eigenwaarde ook. Zijn warme blik maakt veel goed, maar als hij weg is vraag ik me weer af waar ik mee bezig ben.
Ik heb niemand iets over deze situatie verteld en dat ben ik ook niet van plan. Ik kan de reactie van anderen zo wel uittekenen. Bovendien denk ik niet dat ze mij iets kunnen vertellen wat ik mezelf niet al heb afgevraagd of kwalijk genomen.
Het lijkt me vrij zinloos als jij je omgeving alsnog gaat vertellen hoe jullie bij elkaar zijn gekomen, al kan ik me voorstellen dat je daarmee zit.
Door de berichten op deze topics voel ik me in elk geval minder alleen. Dat is een schrale troost.
zaterdag 28 april 2007 om 10:58
Ja de momenten dat ik hem zag hield ik me voor dat het prima met me ging. Vond die momenten ook zo fijn, hij en ik in ons eigen gecreerde fantasiewereldje zonder boze buitenwerelden echtgenotes kinderen en zeikende familie.
Als ie dan weer weg was en ik in mijn uppie in mijn huis zat verklaarde ik mezelf compleet mesjogge. Heb in de tussentijd ook relatie proberen op te bouwen maar dat lukte niet echt want mijn hart lag echt bij hem. Ik was verliefd op hém. Heel frustrerend want ik wilde ook nergens op wachten en de kans dat zij uit elkaar gingen leek me - 10008820707 %
Das ongeveer het gevoel hebben verliefd te zijn op een popster en de kans uitrekenen dat ie de dag erop voor je deur staat om te zeggen Baby I love you!
Hoe oud ben je eigenlijk? Even voor het plaatje... ik was 19 toen ik mijn aanzienlijk oudere GM leerde kennen.
Als ie dan weer weg was en ik in mijn uppie in mijn huis zat verklaarde ik mezelf compleet mesjogge. Heb in de tussentijd ook relatie proberen op te bouwen maar dat lukte niet echt want mijn hart lag echt bij hem. Ik was verliefd op hém. Heel frustrerend want ik wilde ook nergens op wachten en de kans dat zij uit elkaar gingen leek me - 10008820707 %
Das ongeveer het gevoel hebben verliefd te zijn op een popster en de kans uitrekenen dat ie de dag erop voor je deur staat om te zeggen Baby I love you!
Hoe oud ben je eigenlijk? Even voor het plaatje... ik was 19 toen ik mijn aanzienlijk oudere GM leerde kennen.
zaterdag 28 april 2007 om 11:06
Ik ben 32, hij is veel ouder dan ik (en dan bedoel ik meer dan 20 jaar ouder).
Ik heb zelf een relatie van 6 jaar achter de rug, waarvan ik 4 jaar heb samengewoond. Sinds een paar jaar ben ik weer alleen.
Ik weet dat het zinloos is me af te vragen hoe ik toch in deze situatie ben beland, want ik was er zelf bij, maar er uit komen lijkt een onmogelijke opgave.
Ik wil niet slachtofferen maar zo voelt het wel.
Ik heb zelf een relatie van 6 jaar achter de rug, waarvan ik 4 jaar heb samengewoond. Sinds een paar jaar ben ik weer alleen.
Ik weet dat het zinloos is me af te vragen hoe ik toch in deze situatie ben beland, want ik was er zelf bij, maar er uit komen lijkt een onmogelijke opgave.
Ik wil niet slachtofferen maar zo voelt het wel.
zaterdag 28 april 2007 om 16:40
Ik haak vanaf vandaag in op dit topic, al een tijdje niet op viva geweest, en lees met grote verbazing de van kortichtigheid druipende relbeluste kwetsende postings van types als zuigwortel, wipkipje etc. Jammer. Heb weleens inhoudelijk veel sterkere postings van jullie gelezen, meiden...
Zal me verder inlezen, duurt even want het is nogal wat!
Tot later!
Zal me verder inlezen, duurt even want het is nogal wat!
Tot later!
zondag 29 april 2007 om 03:20
Paloma5 is nog steeds aan het bijlezen;).
Ik denk dat het op dit moment nog veel te vroeg is om "rust" in je relatie te verlangen. Men zegt wel eens dat er "schepen achter je verbrand" moeten worden, en in dit geval is het een behoorlijke schip. De relatie die jullie hiervoor hadden was van een heel ander kaliber, stiekum, spannend en "mondjesmaat". Het stiekeme is eraf en je kan elkaar nu elke dag zien zonder dat er gesjoemeld of gelogen moet worden. De spanning is er natuurlijk nog wel, alleen op een andere manier.
Volgens mij is het ook veel verstandiger, als de knoop is doorgehakt, om niet direct bij elkaar te gaan wonen. Je moet beiden aan de nieuwe situatie wennen en van zijn kant zal er veel verwerking/schuld zijn. Omdat dit zijn "vorige" leven was is het voor jou moeilijk hem daarin te steunen. Op het moment dat jij deel uitmaakte van zijn vorige leven was dit in negatieve zin, wil je datvoor jullie de toekomst goed uitpakt,dan zul je hem nu de ruimte moeten geven.
Ik denk dat het op dit moment nog veel te vroeg is om "rust" in je relatie te verlangen. Men zegt wel eens dat er "schepen achter je verbrand" moeten worden, en in dit geval is het een behoorlijke schip. De relatie die jullie hiervoor hadden was van een heel ander kaliber, stiekum, spannend en "mondjesmaat". Het stiekeme is eraf en je kan elkaar nu elke dag zien zonder dat er gesjoemeld of gelogen moet worden. De spanning is er natuurlijk nog wel, alleen op een andere manier.
Volgens mij is het ook veel verstandiger, als de knoop is doorgehakt, om niet direct bij elkaar te gaan wonen. Je moet beiden aan de nieuwe situatie wennen en van zijn kant zal er veel verwerking/schuld zijn. Omdat dit zijn "vorige" leven was is het voor jou moeilijk hem daarin te steunen. Op het moment dat jij deel uitmaakte van zijn vorige leven was dit in negatieve zin, wil je datvoor jullie de toekomst goed uitpakt,dan zul je hem nu de ruimte moeten geven.
zondag 29 april 2007 om 10:51
Denken jullie dat het KAN? Ik bedoel een verleden van een half leven 'afronden' en verder gaan met iemand die misschien wel je grote liefde is maar wel de vrouw die je heeft doen inzien dat je nu echt een einde aan je huwelijk ging maken.. de trigger zeg maar? Of is het te zwaar en overleeft je kersverse relatie dit niet, als je elkaar nog maar kort kent bijvoorbeeld? Kort in verhouding tot dit voorbije huwelijk.
zondag 29 april 2007 om 11:04
quote:
Ik haak vanaf vandaag in op dit topic, al een tijdje niet op viva geweest, en lees met grote verbazing de van kortichtigheid druipende relbeluste kwetsende postings van types als zuigwortel, wipkipje etc. Jammer. Heb weleens inhoudelijk veel sterkere postings van jullie gelezen, meiden...
Zal me verder inlezen, duurt even want het is nogal wat!
Tot later! Nee, dit is een zinnige bijdrage...
Ik haak vanaf vandaag in op dit topic, al een tijdje niet op viva geweest, en lees met grote verbazing de van kortichtigheid druipende relbeluste kwetsende postings van types als zuigwortel, wipkipje etc. Jammer. Heb weleens inhoudelijk veel sterkere postings van jullie gelezen, meiden...
Zal me verder inlezen, duurt even want het is nogal wat!
Tot later! Nee, dit is een zinnige bijdrage...
zondag 29 april 2007 om 11:23
maandag 30 april 2007 om 23:46
quote:Denken jullie dat het KAN? Ik bedoel een verleden van een half leven 'afronden' en verder gaan met iemand die misschien wel je grote liefde is maar wel de vrouw die je heeft doen inzien dat je nu echt een einde aan je huwelijk ging maken.. de trigger zeg maar? Of is het te zwaar en overleeft je kersverse relatie dit niet, als je elkaar nog maar kort kent bijvoorbeeld? Kort in verhouding tot dit voorbije huwelijk. Ik denk wel dat het kan. Je bent je in zo'n relatie wel heel erg bewust van de valkuilen van een lange relatie waardoor je wat allerter bent op sleur ed. Buiten dat is de weg van een verhouding naar een normale relatie volgens mij zo zwaar dat als deze niet sterk genoeg is, snel genoeg door het ijs zakt. Het besluit van de GM om te gaan scheiden moet m.i. altijd gebaseerd zijn op de keuze wel of niet verder gaan met huidige partner en niet huidige partner of minnares.
dinsdag 1 mei 2007 om 00:00
