Relaties
alle pijlers
Moeder hertrouwt transgender, help.
zondag 7 oktober 2012 om 20:38
Nu ik het woord zo opschrijf, transgender, vind ik het nog moeilijker klinken. Maar zo noem je het nou eenmaal, als iemand van geslacht verandert. In dit geval werd de persoon geboren als vrouw, 10 jaar geleden een man.
Ik ben benieuwd hoe jullie mijn verhaal zouden ervaren, en het zouden aanpakken het in je omgeving ook te vertellen. Ik draag dit ''geheim'' nu al 1.5 jaar met mij mee en merk dat het me zo onderhand sloopt. Probeer het zo beknopt mogelijk te typen..
Mijn ouders zijn 10 jaar geleden gescheiden, mijn vader is 7 jaar geleden gelukkig hertrouwt. Mijn moeder daarentegen, heeft in die afgelopen 10 jaar verschillende relaties gehad waarvan ook eenmaal 5 jaar getrouwd geweest maar dus weer gescheiden. Ik vond mijn moeder in de laatste 10 jaar vrij naief, waarbij ze in mijn ogen nogal snel in relaties dook. Toen ze dus vertelde over deze man, had ik daar dus ook mijn bedenkingen bij. Ik heb mijn moeder toen gezegd dat ik het een aparte situatie vond, zij zei dat ze die reactie van mij ook wel had verwacht. Mijn zus is wat meer nuchter dan ik, en zei alleen dat ze er goed over na moest denken, omdat ze ook het plan had bij hem te gaan wonen aan de andere kant van het land. Dat gebeurde een halfjaar later dan ook.
Het moeilijkste is, dat we allemaal geen praters zijn. Het vertellen van mijn moeder dat het wat zou worden met die man, ging met een rood hoofd en heel vluchtig, de reactie van mij dat ik het een aparte situatie vond was met ''het is niet gek, want voor mij is het gewoon een man''. Met mijn zus heb ik het er eigenlijk ook nooit over, zij is vrij gesloten en zal niet snel praten over haar gevoelens.
Zo heb ik het dus de afgelopen 1.5 jaar een beetje weg gemoffeld, het er niet over hebben, doet het dan ook een beetje aan dat het er niet is. Heel stom, want dat is natuurlijk niet zo.
Mijn vriendinnen weten dat mijn moeder met een andere man aan de andere kant van het land woont, maar hoe de vork in de steel zit weten zij niet. Ik heb het, door een schaamtegevoel nog niet over mijn lippen kunnen krijgen. Hetzelfde geldt voor mijn vader en zijn vrouw, die trouwens nog niet eens weten dat zij is verhuisd..! Mijn vader kan, als het om mijn moeder gaat soms toch wat minachtend reageren, en als dit dan duidelijk wordt zal hij (ook begrijpelijk) perplex zijn.
Zo'n verhaal doen aan je ouders voelt als ''boodschapper'' zijn, ze hebben in principe niets met elkaar te maken want leven hun eigen leven, maar zien elkaar wel op verjaardagen wat ook prima gaat.
Ik merk de laatste tijd dat het me meer gaat opbreken, zeker nu duidelijk is dat ze in april zullen trouwen. Maar ik weet niet waar en hoe ik moet beginnen met het vertellen aan vriendinnen en ouders. Ik ben de schaamte nog niet voorbij.....
Ik ben benieuwd hoe jullie mijn verhaal zouden ervaren, en het zouden aanpakken het in je omgeving ook te vertellen. Ik draag dit ''geheim'' nu al 1.5 jaar met mij mee en merk dat het me zo onderhand sloopt. Probeer het zo beknopt mogelijk te typen..
Mijn ouders zijn 10 jaar geleden gescheiden, mijn vader is 7 jaar geleden gelukkig hertrouwt. Mijn moeder daarentegen, heeft in die afgelopen 10 jaar verschillende relaties gehad waarvan ook eenmaal 5 jaar getrouwd geweest maar dus weer gescheiden. Ik vond mijn moeder in de laatste 10 jaar vrij naief, waarbij ze in mijn ogen nogal snel in relaties dook. Toen ze dus vertelde over deze man, had ik daar dus ook mijn bedenkingen bij. Ik heb mijn moeder toen gezegd dat ik het een aparte situatie vond, zij zei dat ze die reactie van mij ook wel had verwacht. Mijn zus is wat meer nuchter dan ik, en zei alleen dat ze er goed over na moest denken, omdat ze ook het plan had bij hem te gaan wonen aan de andere kant van het land. Dat gebeurde een halfjaar later dan ook.
Het moeilijkste is, dat we allemaal geen praters zijn. Het vertellen van mijn moeder dat het wat zou worden met die man, ging met een rood hoofd en heel vluchtig, de reactie van mij dat ik het een aparte situatie vond was met ''het is niet gek, want voor mij is het gewoon een man''. Met mijn zus heb ik het er eigenlijk ook nooit over, zij is vrij gesloten en zal niet snel praten over haar gevoelens.
Zo heb ik het dus de afgelopen 1.5 jaar een beetje weg gemoffeld, het er niet over hebben, doet het dan ook een beetje aan dat het er niet is. Heel stom, want dat is natuurlijk niet zo.
Mijn vriendinnen weten dat mijn moeder met een andere man aan de andere kant van het land woont, maar hoe de vork in de steel zit weten zij niet. Ik heb het, door een schaamtegevoel nog niet over mijn lippen kunnen krijgen. Hetzelfde geldt voor mijn vader en zijn vrouw, die trouwens nog niet eens weten dat zij is verhuisd..! Mijn vader kan, als het om mijn moeder gaat soms toch wat minachtend reageren, en als dit dan duidelijk wordt zal hij (ook begrijpelijk) perplex zijn.
Zo'n verhaal doen aan je ouders voelt als ''boodschapper'' zijn, ze hebben in principe niets met elkaar te maken want leven hun eigen leven, maar zien elkaar wel op verjaardagen wat ook prima gaat.
Ik merk de laatste tijd dat het me meer gaat opbreken, zeker nu duidelijk is dat ze in april zullen trouwen. Maar ik weet niet waar en hoe ik moet beginnen met het vertellen aan vriendinnen en ouders. Ik ben de schaamte nog niet voorbij.....
zondag 7 oktober 2012 om 21:00
quote:Pink83 schreef op 07 oktober 2012 @ 20:57:
Ik kan me voorstellen dat het een grote stap is om te vertellen aan je vriendinnen, maar waarschijnlijk zal je mededeling echt niet heel shockerend zijn. Een kennis van mij heeft bijna precies hetzelfde meegemaakt (haar vader is vrouw geworden), met schaamte vertelde ze het, na heel lang getwijfeld te hebben. En dat terwijl wij het niet meer dan gewoon een boodschap vonden. Vond ik heel vervelend voor haar, dat ze daar zo lang tegen aan heeft zitten hikken. Echt niemand zal de krant bellen, niemand zal je uitlachen, niemand is er vervolgens 24/7 mee bezig..Hopelijk kun je je er over heen zetten.
Dit denk ik ook. Aan de andere kant, ik ken een aantal transgenders en weet van de problemen die ze hebben. Het is niet makkelijk, moeilijk zelfs. En de problemen waar ze tegenaan lopen kan ik me niet invoelen omdat ik het zelf niet heb meegemaakt. Je moeder heeft daar dus ook mee te maken en dat lijkt me behoorlijk heftig. En een impact op de relatie hebben.
En ja, het lijkt me ook fijn voor je moeder dat ze gelukkig is. Dat is veel waard.
Ik kan me voorstellen dat het een grote stap is om te vertellen aan je vriendinnen, maar waarschijnlijk zal je mededeling echt niet heel shockerend zijn. Een kennis van mij heeft bijna precies hetzelfde meegemaakt (haar vader is vrouw geworden), met schaamte vertelde ze het, na heel lang getwijfeld te hebben. En dat terwijl wij het niet meer dan gewoon een boodschap vonden. Vond ik heel vervelend voor haar, dat ze daar zo lang tegen aan heeft zitten hikken. Echt niemand zal de krant bellen, niemand zal je uitlachen, niemand is er vervolgens 24/7 mee bezig..Hopelijk kun je je er over heen zetten.
Dit denk ik ook. Aan de andere kant, ik ken een aantal transgenders en weet van de problemen die ze hebben. Het is niet makkelijk, moeilijk zelfs. En de problemen waar ze tegenaan lopen kan ik me niet invoelen omdat ik het zelf niet heb meegemaakt. Je moeder heeft daar dus ook mee te maken en dat lijkt me behoorlijk heftig. En een impact op de relatie hebben.
En ja, het lijkt me ook fijn voor je moeder dat ze gelukkig is. Dat is veel waard.
zondag 7 oktober 2012 om 21:00
Ik zou het ook wel voelen als een geheim wat ik moet bewaren. En ik ben iemand die graag open is en dingen gewoon verteld, dus ik zou me er ook niet prettig bij voelen, zou dan af en echt de neiging hebben om het eruit te flappen.
Stel dat je vader bijv. op een feestje die man ontmoet en denkt of opmerkt achteraf 'hij had iets vreemds over zich, vond je ook niet?' 'Er klopt iets niet aan hem, maar kan er de vinger niet opleggen' (waarschijnlijk is het helemaal niet zo te zien, maar ok). Dan barst je toch uit je voegen omdat het tegen je bloedeigen pa wil zeggen. Maarja dat is dan niet netjes, want het is niet aan jou om zoiets mee te delen. Maar aan of die man dat al dan niet wil. Dat lijkt me lastig.
Je bent dan toch opgezadeld met een 'geheim', tegen wil en dank.
Misschien zou je eens aan je moeder en haar aanstaande man kunnen vragen of ze het erg vinden als jij je mond voorbijpraat, dit verteld op een feestje etc. En of ze zelf van plan zijn anders dit nog eens te vertellen of dat ze het voor eeuwig verborgen willen houden (en dus ook net doen als het over vroeger gaat, dat hij toen al een man/ jongen was...wat hij in zijn hoofd eigenlijk ook was, maar fysiek natuurlijk niet).
Mochten ze het toch 'geheim' willen houden en jij het niet mogen vertellen, dan helpt misschien dit:
Misschien helpt het om te denken dat er ook mensen zijn die wel de chromosomen (XY) hebben van een man, maar onder invloed van hormonen tijdens de zwangerschap TOCH fysiek uitgroeien tot een meisje. Misschien was dat bij deze man wel het geval en was hij dus eigenlijk al man
Dat helpt misschien met anders omgaan met het 'geheim', omdat je het dan niet meer zo ziet van 'hij was vroeger vrouw en nu man'. Gewoon net doen alsof het bij deze man ook zo het geval was dus
Stel dat je vader bijv. op een feestje die man ontmoet en denkt of opmerkt achteraf 'hij had iets vreemds over zich, vond je ook niet?' 'Er klopt iets niet aan hem, maar kan er de vinger niet opleggen' (waarschijnlijk is het helemaal niet zo te zien, maar ok). Dan barst je toch uit je voegen omdat het tegen je bloedeigen pa wil zeggen. Maarja dat is dan niet netjes, want het is niet aan jou om zoiets mee te delen. Maar aan of die man dat al dan niet wil. Dat lijkt me lastig.
Je bent dan toch opgezadeld met een 'geheim', tegen wil en dank.
Misschien zou je eens aan je moeder en haar aanstaande man kunnen vragen of ze het erg vinden als jij je mond voorbijpraat, dit verteld op een feestje etc. En of ze zelf van plan zijn anders dit nog eens te vertellen of dat ze het voor eeuwig verborgen willen houden (en dus ook net doen als het over vroeger gaat, dat hij toen al een man/ jongen was...wat hij in zijn hoofd eigenlijk ook was, maar fysiek natuurlijk niet).
Mochten ze het toch 'geheim' willen houden en jij het niet mogen vertellen, dan helpt misschien dit:
Misschien helpt het om te denken dat er ook mensen zijn die wel de chromosomen (XY) hebben van een man, maar onder invloed van hormonen tijdens de zwangerschap TOCH fysiek uitgroeien tot een meisje. Misschien was dat bij deze man wel het geval en was hij dus eigenlijk al man
Dat helpt misschien met anders omgaan met het 'geheim', omdat je het dan niet meer zo ziet van 'hij was vroeger vrouw en nu man'. Gewoon net doen alsof het bij deze man ook zo het geval was dus
zondag 7 oktober 2012 om 21:01
Ik zeg het nog maar een keer:het is niet aan jou om het wereldkundig te maken. Dat is aan je moeder. Praat met haar als je het moeilijk hebt, dat is een betere oplossing dan jezelf wijsmaken dat alles oké is als iedereen het weet.
Misschien heb ik het mis, en ik bedoel dit niet veroordelend, maar heb je er moeite mee dat hij een transgender is?
Misschien heb ik het mis, en ik bedoel dit niet veroordelend, maar heb je er moeite mee dat hij een transgender is?
zondag 7 oktober 2012 om 21:01
quote:blijfgewoonbianca schreef op 07 oktober 2012 @ 20:57:
Wat jammer dat jij het voelt als iets achterhouden.
Het gaat niemand wat aan. Het is - wat mij betreft - overbodige informatie.
Aan de andere kant is het ook wel heel jammer dat jij je hier kennelijk voor geneert.Eens. Het is ook helemaal niet het recht van je vader om dit te weten of zo.
Wat jammer dat jij het voelt als iets achterhouden.
Het gaat niemand wat aan. Het is - wat mij betreft - overbodige informatie.
Aan de andere kant is het ook wel heel jammer dat jij je hier kennelijk voor geneert.Eens. Het is ook helemaal niet het recht van je vader om dit te weten of zo.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 7 oktober 2012 om 21:02
quote:gizz schreef op 07 oktober 2012 @ 20:57:
[...]
Idd, ik werk zelf dagelijks met een transgender (eerst man nu vrouw) Een jaar geleden is ze eindelijk helemaal geopereerd en voelt ze zich zoals ze zich al jaren wil voelen. En hoewel ik merk dat sommige van mijn collega's er moeite mee hebben, kan het mij niets schelen, mij gaat het om de persoon./ Ze is aardig, een fijne collega punt.Precies! Dat is toch ook het belangrijkste....
[...]
Idd, ik werk zelf dagelijks met een transgender (eerst man nu vrouw) Een jaar geleden is ze eindelijk helemaal geopereerd en voelt ze zich zoals ze zich al jaren wil voelen. En hoewel ik merk dat sommige van mijn collega's er moeite mee hebben, kan het mij niets schelen, mij gaat het om de persoon./ Ze is aardig, een fijne collega punt.Precies! Dat is toch ook het belangrijkste....
zondag 7 oktober 2012 om 21:02
Helemaal mee eens pastiche maar ik zou er ook enorm mee zitten denk ik, maar misschien is dat per persoon verschillend.
De ongemakkelijke situatie die ontstaat, je op een of andere manier verantwoordelijk voelen voor je ouders.
Overigens vind ik het wel vreemd dat de vader nog niet weet dat de moeder verhuisd is en samenwoont.
Mijn schoonouders zijn vier keer gescheiden en mijn eigen ouders zijn ook gescheiden, tussen sommigen is weinig tot geen contact, maar je weet toch altijd wel waar iemand woont. Zeker als je samen kinderen hebt en elkaar op verjaardagen ziet.
De ongemakkelijke situatie die ontstaat, je op een of andere manier verantwoordelijk voelen voor je ouders.
Overigens vind ik het wel vreemd dat de vader nog niet weet dat de moeder verhuisd is en samenwoont.
Mijn schoonouders zijn vier keer gescheiden en mijn eigen ouders zijn ook gescheiden, tussen sommigen is weinig tot geen contact, maar je weet toch altijd wel waar iemand woont. Zeker als je samen kinderen hebt en elkaar op verjaardagen ziet.
zondag 7 oktober 2012 om 21:02
Je moeder is gelukkig, dat is het belangrijkste. Waarom 'moet' je het je vrienden vertellen? Als het je hoog zit, zoals wel blijkt uit dit topic, kun je een vriendin in vertrouwen nemen. Ik zie echter niet in waarom iedereen in je omgeving dit zou 'moeten' weten. Het is nu een man, en je moeder is gelukkig. Zie je hun relatie als niet volwaardig en voel je daarom dat je het moet melden, is dat het?
zondag 7 oktober 2012 om 21:04
Balian Buschbaum, die vroeger als polstokhoogspringster Yvonne uitkwam voor Duitsland.
Ik kan me dan nog voor stellen dat als de partner van je moeder er ............ bijzonder uitziet, dat je dan misschien geneigd bent om te willen vertellen waarom.
Maar meestal is een geslachtsverandering van vrouw naar man een stuk minder opvallend.
In het geval van Balian Buschbaum voegt de informatie dat hij vroeger een vrouw was eigenlijk niets toe. Of vind je van wel, TO?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 7 oktober 2012 om 21:05
Als je moeder gelukkig is, wat maakt het dan uit? Dat is toch het belangrijkste? Man, vrouw, blank, zwart, dik, dun.. Who cares? Als je je schaamt om dit aan je vriendinnen te vertellen, waarom zou je het dan doen? Gaat hun het wat aan? Zou het hun iets kunnen schelen? Ik denk dat jij vooral degene bent met schaamte en dat het je zal verbazen hoe positief mensen reageren op iets dergelijks. Zelfs al zouden je vriendinnen dit raar vinden op een storende manier, dan zullen ze toch hopelijk wel wijs genoeg zijn om in te zien dat dit in ieder geval niets aan jou verandert, toch? Ik weet dat je enorm op kan zien tegen zoiets vertellen aan mensen die dicht bij je staan, maar vertel het gewoon en wedden dat iedereen alleen maar blij is voor je moeder en dat het jou enorm oplucht om niet meer zo krampachtig hierover te doen?
zondag 7 oktober 2012 om 21:06
quote:patricia1987 schreef op 07 oktober 2012 @ 21:03:
En ik vind dat het niet aan jou is om je vader hiervan op de hoogte te stellen. Het is je moeders keuze of ze dit wel of niet doet.
Maar ja, als er geen contact meer is. Kan me voorstellen dat moeder echt geen behoefte heeft om haar ex van 10 jaar geleden met wie ze volwassen kinderen heeft, op de hoogte te stellen van haar liefdesleven.
En als dochter zijnde zit je er wel mee.
En ik vind dat het niet aan jou is om je vader hiervan op de hoogte te stellen. Het is je moeders keuze of ze dit wel of niet doet.
Maar ja, als er geen contact meer is. Kan me voorstellen dat moeder echt geen behoefte heeft om haar ex van 10 jaar geleden met wie ze volwassen kinderen heeft, op de hoogte te stellen van haar liefdesleven.
En als dochter zijnde zit je er wel mee.
zondag 7 oktober 2012 om 21:07
Maar het hoeft toch helemaal geen geheim te zijn? Misschien dat doordat TO schaamte voelt wordt het een geheim gemaakt?
Hoe dan ook het is denk ik echt aan moeder en man om te besluiten wie ze op de hoogte willen stellen van zijn verleden. Vooral ook omdat op de hoogte zijn van zijn verleden voor niemand anders dan voor moeder en deze man van toegevoegde waarde is. Of ben ik nou gek?
Hoe dan ook het is denk ik echt aan moeder en man om te besluiten wie ze op de hoogte willen stellen van zijn verleden. Vooral ook omdat op de hoogte zijn van zijn verleden voor niemand anders dan voor moeder en deze man van toegevoegde waarde is. Of ben ik nou gek?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 7 oktober 2012 om 21:08
quote:Marahbloem schreef op 07 oktober 2012 @ 21:06:
[...]
En als dochter zijnde zit je er wel mee.
Ok, dit lees ik nu al meerdere keren:
@TO: waar zit je nu dan mee? Dat hij een vrouw is geweest? Dat hij abnormaal zou zijn? Dat hij wel/geen piemel heeft? Dat hij borsten heeft gehad en nu niet meer? Waar komt je schaamte vandaan?
Ik vraag het me oprecht af.
En deze vragen
[...]
En als dochter zijnde zit je er wel mee.
Ok, dit lees ik nu al meerdere keren:
@TO: waar zit je nu dan mee? Dat hij een vrouw is geweest? Dat hij abnormaal zou zijn? Dat hij wel/geen piemel heeft? Dat hij borsten heeft gehad en nu niet meer? Waar komt je schaamte vandaan?
Ik vraag het me oprecht af.
En deze vragen
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 7 oktober 2012 om 21:09
Ik vind het fijn om te lezen dat vrijwel iedereen van jullie het als buitenstaander niet raar of gek oid vindt. Maar vraag me wel af of je ook echt zo zou reageren als het jezelf betrof. Ik denk dat het heel natuurlijk is om liever te zien dat je moeder met man hertrouwt die altijd man was. Ook al is hij nu man.
Ze zijn gelukkig ja en hij is heel goed voor mn moeder. En ik gun het ze ook allebei, om dit geluk te hebben. Schaamte omdat het toch anders is dan anders en misschien bang voor reacties.
Ik vind het niet aan mn moeder om het mn vader te vertellen, zulk contact hebben ze niet. Maar omdat de vriend van mijn moeder zijn naam nu heeft omgevormd naar mannelijke naam en mijn vader zijn vrouwelijke naam wel kent zal hij dit toch een keer te weten komen, en kan ik het beter gewoon vertellen? Vrouw van mijn vader vraagt ook wel eens naar mijn moeder. Mn zus het laten opknappen vind ik niet fair, al laat zij het nu meer aan mij over. Wil wel van haar weten of we er samen iets mee moeten
Ook iets waar ik achterlijk veel over nadenk is hoe een toekomstige vriend (ik ben nu single) hier op zou reageren. Het daar niet aan vertellen (uiteraard niet direct) lijkt me toch iets achterhouden. Noem me gestoord dat ik daar over inzit, en ben geen 18 maar deze ongebruikelijke situatie brengt gewoon een hoop gedachtes met zich mee
Ze zijn gelukkig ja en hij is heel goed voor mn moeder. En ik gun het ze ook allebei, om dit geluk te hebben. Schaamte omdat het toch anders is dan anders en misschien bang voor reacties.
Ik vind het niet aan mn moeder om het mn vader te vertellen, zulk contact hebben ze niet. Maar omdat de vriend van mijn moeder zijn naam nu heeft omgevormd naar mannelijke naam en mijn vader zijn vrouwelijke naam wel kent zal hij dit toch een keer te weten komen, en kan ik het beter gewoon vertellen? Vrouw van mijn vader vraagt ook wel eens naar mijn moeder. Mn zus het laten opknappen vind ik niet fair, al laat zij het nu meer aan mij over. Wil wel van haar weten of we er samen iets mee moeten
Ook iets waar ik achterlijk veel over nadenk is hoe een toekomstige vriend (ik ben nu single) hier op zou reageren. Het daar niet aan vertellen (uiteraard niet direct) lijkt me toch iets achterhouden. Noem me gestoord dat ik daar over inzit, en ben geen 18 maar deze ongebruikelijke situatie brengt gewoon een hoop gedachtes met zich mee
zondag 7 oktober 2012 om 21:09
Ik vind dat je moeder en eventueel haar nieuwe vriend best de tijd mogen nemen om hier met jou over te praten. Als je nog nooit iemand hebt ontmoet die transgender is en hier ook nog nooit over nagedacht hebt, is het best lastig te bevatten. Je hoeft het ook niet in één keer normaal te vinden.
Ik denk dat hij je er veel over zou kunnen vertellen. Als je elkaar beter leert kennen, vind je het ook niet meer zo vreemd. Jammer dat je moeder dat blijkbaar niet durft. Misschien is ze ook bang voor een afwijzende reactie van jou, maar ik vind dat ze je ook wel wat tijd mag geven om aan de nieuwe situatie te wennen.
Als ik jou was zou ik er toch met een goede vriendin over praten, dat kan erg opluchten. Het liefst met iemand die niet meteen afwijzend tegenover transgenders staat, dat lijkt me het meest behulpzaam.
Ik denk dat hij je er veel over zou kunnen vertellen. Als je elkaar beter leert kennen, vind je het ook niet meer zo vreemd. Jammer dat je moeder dat blijkbaar niet durft. Misschien is ze ook bang voor een afwijzende reactie van jou, maar ik vind dat ze je ook wel wat tijd mag geven om aan de nieuwe situatie te wennen.
Als ik jou was zou ik er toch met een goede vriendin over praten, dat kan erg opluchten. Het liefst met iemand die niet meteen afwijzend tegenover transgenders staat, dat lijkt me het meest behulpzaam.
zondag 7 oktober 2012 om 21:09
quote:Enn schreef op 07 oktober 2012 @ 21:07:
Maar het hoeft toch helemaal geen geheim te zijn? Misschien dat doordat TO schaamte voelt wordt het een geheim gemaakt?
Hoe dan ook het is denk ik echt aan moeder en man om te besluiten wie ze op de hoogte willen stellen van zijn verleden. Vooral ook omdat op de hoogte zijn van zijn verleden voor niemand anders dan voor moeder en deze man van toegevoegde waarde is. Of ben ik nou gek?Ja dat snap ik dus ook niet. Het is een man, weinig geheimzinnigs aan in essentie. Even spannend als willekeurig welke andere man ook. Dat verleden is niet nu, dat is geweest en dat is zijn privé ding vind ik.
Maar het hoeft toch helemaal geen geheim te zijn? Misschien dat doordat TO schaamte voelt wordt het een geheim gemaakt?
Hoe dan ook het is denk ik echt aan moeder en man om te besluiten wie ze op de hoogte willen stellen van zijn verleden. Vooral ook omdat op de hoogte zijn van zijn verleden voor niemand anders dan voor moeder en deze man van toegevoegde waarde is. Of ben ik nou gek?Ja dat snap ik dus ook niet. Het is een man, weinig geheimzinnigs aan in essentie. Even spannend als willekeurig welke andere man ook. Dat verleden is niet nu, dat is geweest en dat is zijn privé ding vind ik.
zondag 7 oktober 2012 om 21:10
zondag 7 oktober 2012 om 21:12
zondag 7 oktober 2012 om 21:13
quote:taaaaaart schreef op 07 oktober 2012 @ 21:09:
Ik vind het fijn om te lezen dat vrijwel iedereen van jullie het als buitenstaander niet raar of gek oid vindt. Maar vraag me wel af of je ook echt zo zou reageren als het jezelf betrof. Ik denk dat het heel natuurlijk is om liever te zien dat je moeder met man hertrouwt die altijd man was. Ook al is hij nu man.
Ze zijn gelukkig ja en hij is heel goed voor mn moeder. En ik gun het ze ook allebei, om dit geluk te hebben. Schaamte omdat het toch anders is dan anders en misschien bang voor reacties.
Ik vind het niet aan mn moeder om het mn vader te vertellen, zulk contact hebben ze niet. Maar omdat de vriend van mijn moeder zijn naam nu heeft omgevormd naar mannelijke naam en mijn vader zijn vrouwelijke naam wel kent zal hij dit toch een keer te weten komen, en kan ik het beter gewoon vertellen? Vrouw van mijn vader vraagt ook wel eens naar mijn moeder. Mn zus het laten opknappen vind ik niet fair, al laat zij het nu meer aan mij over. Wil wel van haar weten of we er samen iets mee moeten
Ook iets waar ik achterlijk veel over nadenk is hoe een toekomstige vriend (ik ben nu single) hier op zou reageren. Het daar niet aan vertellen (uiteraard niet direct) lijkt me toch iets achterhouden. Noem me gestoord dat ik daar over inzit, en ben geen 18 maar deze ongebruikelijke situatie brengt gewoon een hoop gedachtes met zich meeNaarmate je meer post hier begin ik je steeds kortzichtiger en bevoordeeld te vinden. Nogmaals, wat is er nou om je voor te schamen? Iedereen is anders en uniek. Waarom is zijn anders en uniek zo negatief voor jou?
Ik vind het fijn om te lezen dat vrijwel iedereen van jullie het als buitenstaander niet raar of gek oid vindt. Maar vraag me wel af of je ook echt zo zou reageren als het jezelf betrof. Ik denk dat het heel natuurlijk is om liever te zien dat je moeder met man hertrouwt die altijd man was. Ook al is hij nu man.
Ze zijn gelukkig ja en hij is heel goed voor mn moeder. En ik gun het ze ook allebei, om dit geluk te hebben. Schaamte omdat het toch anders is dan anders en misschien bang voor reacties.
Ik vind het niet aan mn moeder om het mn vader te vertellen, zulk contact hebben ze niet. Maar omdat de vriend van mijn moeder zijn naam nu heeft omgevormd naar mannelijke naam en mijn vader zijn vrouwelijke naam wel kent zal hij dit toch een keer te weten komen, en kan ik het beter gewoon vertellen? Vrouw van mijn vader vraagt ook wel eens naar mijn moeder. Mn zus het laten opknappen vind ik niet fair, al laat zij het nu meer aan mij over. Wil wel van haar weten of we er samen iets mee moeten
Ook iets waar ik achterlijk veel over nadenk is hoe een toekomstige vriend (ik ben nu single) hier op zou reageren. Het daar niet aan vertellen (uiteraard niet direct) lijkt me toch iets achterhouden. Noem me gestoord dat ik daar over inzit, en ben geen 18 maar deze ongebruikelijke situatie brengt gewoon een hoop gedachtes met zich meeNaarmate je meer post hier begin ik je steeds kortzichtiger en bevoordeeld te vinden. Nogmaals, wat is er nou om je voor te schamen? Iedereen is anders en uniek. Waarom is zijn anders en uniek zo negatief voor jou?
zondag 7 oktober 2012 om 21:13
quote:taaaaaart schreef op 07 oktober 2012 @ 21:09:
Noem me gestoord dat ik daar over inzit, en ben geen 18 maar deze ongebruikelijke situatie brengt gewoon een hoop gedachtes met zich meeIk noem je niet gestoord hoor ik vraag me alleen af welke gedachtes je dan hebt. Kan je die meer onder woorden brengen? Ben je bang voor afkeurende reacties mocht je het een toekomstige relatie vertellen? Ben je bang dat hij jou dan ook zou afkeuren? Kan je meer gedachtes beschrijven?
Noem me gestoord dat ik daar over inzit, en ben geen 18 maar deze ongebruikelijke situatie brengt gewoon een hoop gedachtes met zich meeIk noem je niet gestoord hoor ik vraag me alleen af welke gedachtes je dan hebt. Kan je die meer onder woorden brengen? Ben je bang voor afkeurende reacties mocht je het een toekomstige relatie vertellen? Ben je bang dat hij jou dan ook zou afkeuren? Kan je meer gedachtes beschrijven?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.