moedig??

Even mijn verhaal afschrijven, geen idee wat ik ermee wil bereiken.

Ik ben een jonge mama van 24, met een dochter van 4.
Een relatie van 10j, met een man die 10j ouder is.

Mijn verhaal: door een slechte thuissituatie ben ik op mijn 15de gaan samen wonen met hem, in het begin ging alles goed en hadden we het leuk. Na een tijd kwamen er alsmaar meer " vreemde " over de vloer, dus verwachte hij dat ik eten bij maakte, anders was dit niet vriendelijk?

Ik moest stoppen met school omdat dit niet meer haalbaar was ivm de financiële middelen, en ben dan gaan werken.

Na 5j was ik zwanger van een tweeling, eentje is overleden.

Hij zei dat hij niet klaar was voor een kind maar dat hij wel achter mijn beslissing zou staan als ik de kinderen wilde houden, hij zou zijn verantwoordelijkheid opnemen hiervoor.

Tot de moment er uiteindelijk was en ik dus (en een kindje verloren, dus zwaar emotioneel) alleen met een huilbaby zat, terwijl ik ook 40u per week werk, zat ik elke dag alleen, hij trok op met vele jongere kerels en was dus tot vaak 3u s'nachts weg. Ik vond dit niet oké en heb hem hierover aangesproken.. zij. Reactie was als ik niet meer buiten mag, jij geen contact meer met familie!

Nu heb ik dit enkele jaren kunnen volhouden , tot ik gisteren volledige gekraakt ben, kon dit leven niet meer verder zetten, een man die me nergens in steunt, me kleineert waar iedereen bij is, en zijn moeder die er nog wat bovenop deed. Ik ben vertrokken naar mijn moeder.

Maar nu komt het: normaal zou hij heel boos zijn, schelden, smeken , bedreigingen uiten... En nu, is hij heel rustig, weet eigenlijk niet wat ik hiermee moet??

Soryy voor dit warrige verhaal​, ben nog wat overdonderd en weet niet goed wat ik ermee wil, gewoon even van me afschijven.

Ikzelf ben al in therapie, door wat er in mijn verleden is gebeurt (thuissituatie) om dit te kunnen plaatsen, deze heer weet ook van mijn situatie nu. Eerste optie bij mij was vluchthuis, maar er was geen plaats.. dus bleef ik hopen op een telefoontje, maar kon het niet meer . Hij is net hier aan de deur geweest, heb niet open gedaan, en hij mocht enkel de dochter zien achter het raam van me. Gelukkig ben ik een stap voor geweest met alles. Politie deed tot voor kort weinig, maar ik verblijf nu zowat langs het kantoor (6huizen tussen) dat maakt wel dat ik mezelf veilig voel . School is al op de hoogte van vorige week, aangezien dochter een enorme handafdruk op haar been had , die dan ook heel erg blauw werd, heb ik dit tegen de zorgjuf en directie gemeld. Nu omdat de dochter nog niet schoolplichtig is, hou ik ze volgende week thuis. Ikzelf ben voorlopig thuis wegens operatie. Ik durf het risico niet lopen dat hij eerder aan school is dan ik, en zolang er door de rechter geen uitspraak is gedaan mag/kan hij zijn kind van school Halen. Ikzelf ben inderdaad heel zelfstandig voor mijn leeftijd, zorgde op mijn 12 ook voor mijn jongere zusjes , maakte avondmaal en zorgen dat ze netjes waren, dat schoolwerk gedaan was Ed... Ik wil nooit dat mijn kind zulk gedrag tolereert. Het is ook best moeilijk voor haar, want ze weet wel dat er wat gaande is, weet niet goed hoe ik dat juist kan formuleren in haar "jip en jannekes taal"

lotus77 schreef: ↑

03-12-2017 13:07

Je bent moedig geweest en heel verstandig, want zo'n situatie is niks voor een kind om in op te groeien. Het is niet veilig en ze krijgt een voorbeeld mee wat je haar niet wilt geven over hoe vrouwen behandeld worden.

Je klinkt sterk en vastbesloten, maar ik herhaal het toch een keer met klem: ga niet terug. Dit soort mannen haalt alles uit de kast om jou weer onder controle te krijgen. Dat hij nu zo ontzettend redelijk en rustig is, is omdat hij probeert met dit ongewone gedrag jou in de war te brengen en te overtuigen om terug te komen. Na smeken komt dreigen, na dreigen komt huilen, na huilen komt afstoten, na afstoten "redelijke" pogingen tot contact en ga zo maar door. Alles gaat hij proberen en het is allemaal nep en op zichzelf gericht, niet op jouw geluk of dat van jullie kindje.

Beperk het contact tot het minimum. Wat moet je überhaupt nog regelen met hem? Heb je spullen bij hem staan nog? Zit je nog financieel aan hem vast? Trek alles nu meteen uit elkaar. En ga ook niet meer die sociale media op. Als je dat per se wilt, scherm het dan goed af voor hem (en mensen zoals zijn moeder). Echt, alleen via een advocaat contact als het moet, verder niets als het kan. Laat je niet dwingen door gedram en gezeik. Niet opendoen, niet opnemen, geen mails openen of posts op social media lezen. Bescherm jezelf voor zijn manipulatie.

Gelukkig blijkt je moeder er nu toch voor je te kunnen zijn. Dat is al een hele steun. Ik kan je op een briefje geven dat je nog heel lang nodig zult hebben om weer normaal en jezelf te worden, mét familie en mét een sociaal netwerk zoals normale mensen hebben.

Zoek een advocaat, vraag hulp bij maatschappelijk werk, Veilig Thuis (hebben ook goede tips!) en hou een lijntje bij de politie. Zorg kortom dat het zo veilig mogelijk blijft voor jullie, zeker wat omgang betreft met jullie dochter.

Blijf voor jezelf kiezen, je doet het goed!

Ik heb zowat alles achtergelaten, op mijn dochter en men hond na. Heb geen kleding mee,Geen papieren,... En al de Dingen waar ik hard heb voor moeten werken en ikzelf heb aangekocht ( zowat alle electronica​ ) heb ik achter gelaten. Dit was minder belangrijk dan mijn dochter en mijn eigen veiligheid op dat moment. Alles is vervangbaar, behalve je eigen vlees en bloed

Ik durfde in de eerste instantie ook niet. Maar op een punt word het teveel. Ik heb een eigen rekening, waar hij geen volmacht op heeft.
We hebben ook een gezamenlijke rekening, hier heb ik netjes de helft afgehaald, en de kaart in laten slikken.
Ik moet nu doorzetten, en dat is best moeilijk. Maar het is het beste voor mezelf en mijn dochter.

Lucylucille schreef: ↑

03-12-2017 14:58

Heb je aangifte gedaan ? Hij heeft jullie kind mishandeld he, tot blauwe plekken aan toe!

Vreselijk trouwens dat je ouders niks hebben gedaan toen een volwassen vent er met hun kind vandoor ging.

Er is aangifte gedaan. Is vastgesteld bij zowel dokter als politie, al deed de politiein eerste instantie weinig, ze vonden dit "niet erg genoeg" om een pv op te stellen . Na lang aandringen hebben ze dit toch gedaan.