Na 25 jaar is het over

Ikkuz schreef: ↑

11-12-2017 16:47

En lekker laptoppen na de seks. Heerlijk! Lekker momentje voor jezelf. Ik had precies hetzelfde gedaan. Als ik niet kan slapen, kan ik niet slapen.

Mijn partner zou dit niet pikken, maar die zou het blijven zeggen tot ik de laptop dichtdoe. Ik vind het een blijk van desinteresse naar je partner toe.

Ik vind het heel erg voor je TO, dat hij ineens zo is omgeslagen.
Heb geen contact met hem via de mail, whatsapp en dat soort dingen. Dat verhardt de discussie alleen maar omdat je elkaar niet in de ogen kan kijken. Leg hem uit waarom je even geen contact met hem zoekt en dat je bij de relatietherapeut of in een persoonlijk gesprek wel verder wil praten.
Hij is nu veel te emotioneel en jij ook. Als je je nu uit de tent laat lokken, kan hij je daar nog lang mee om de oren slaan.

IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑

11-12-2017 17:18

We hadden toen heel veel sexuele problemen door mijn vroegere ervaringen en door mijn lichamelijke klachten nog er bij konden we toen al maanden niet fatsoenlijk sex hebben, en als we wel wat deden was het allemaal heel beladen en emotioneel door mijn trauma. Hij kon de verleiding toen niet weerstaan.

Wat een lot uit de loterij. Wat een witte prins op een knap paard. Zij verleidde hem? Ik geloof het niet. Hij is een strateeg. Hij vertelde je dat a: zij hem verleidde. b: dat het jouw schuld was dat hij vreemd ging omdat jij ziek en getraumatiseerd was. Wat is zijn rol in het geheel? Ging hij tegensputterend en huilend met haar mee, terwijl hij haar vertelde dat hij thuis een zieke vrouw had aan wie hij graag trouw wilde zijn?

Hij maakte geen ruzie met je omdat hij dat niet de moeite waard vond. Hij zorgt er het liefst voor dat zijn leven zo makkelijk mogelijk voor hem is. Confrontatie vermijden is daar een heel belangrijk onderdeel van blijkbaar. Nu hij de confrontatie aan moet gaan, vindt hij dat waarschijnlijk zó moeilijk dat hij de wildste sprongen maakt om de zaken maar makkelijk en aanvaardbaar voor hemzelf te maken.
Is dat iets dat je herkent? Dat hij conflicten zoveel mogelijk vermijdt?

Misschien een gekke vraag aan jou:
Ben jij goed in het herkennen van emoties? Zowel in het gezicht als intonatie, stem en lichaamshouding?
Jouw verhaal geeft mij namelijk het gevoel dat mensen in jouw omgeving met bakstenen moeten gooien voor jij doorhebt dat er iets echt niet goed zit.

Eclair schreef: ↑

11-12-2017 20:43

Mijn partner zou dit niet pikken, maar die zou het blijven zeggen tot ik de laptop dichtdoe. Ik vind het een blijk van desinteresse naar je partner toe.

Waarom desinteresse? Hij slaapt..

Ik vind het heel erg voor je TO, dat hij ineens zo is omgeslagen.
Heb geen contact met hem via de mail, whatsapp en dat soort dingen. Dat verhardt de discussie alleen maar omdat je elkaar niet in de ogen kan kijken. Leg hem uit waarom je even geen contact met hem zoekt en dat je bij de relatietherapeut of in een persoonlijk gesprek wel verder wil praten.
Hij is nu veel te emotioneel en jij ook. Als je je nu uit de tent laat lokken, kan hij je daar nog lang mee om de oren slaan.

IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑

11-12-2017 20:19

hij is boos nu, en durft nu wel eerlijk te zijn. Zijn woorden doen me pijn maar ik hoor liever de waarheid die pijn doet dan lieve woordjes die niet waar blijken te zijn.

Maar het is evenmin de waarheid, he? Het zijn alleen maar meer fantasieverhalen van hem waarin hij alle schuld naar jou schuift. Misschien omdat hij denkt dat een aanval beter werkt om jou te overtuigen. Maar zoals anderen ook al schreven, ik denk ook dat hij te veel bezig is zijn ego te redden, voor zichzelf.

Ik denk trouwens niet dat je slecht signalen kan oppikken, sommige mensen komen echt zo overtuigend over, weet ik uit ervaring. Het enige naïeve is dat je uitgaat van zijn oprechte bedoelingen. Dat is eigenlijk een mooie eigenschap. Maar je moet er wel een even eerlijke partner bij hebben.

En ik kan me best iets voorstellen bij een man die in een moeilijke periode over de schreef gaat, en dat je dat uiteindelijk weer achter je kan laten en gelukkig kan worden samen. Maar wat ik nu erger vind, is de manier waarop hij erna gereageerd heeft; ontkennen, schuld afschuiven, beschuldigen, aanvallen... Dat zou voor mij eerder een reden zijn om mijn huwelijk te beëindigen dan het vreemdgaan zelf. Het is een en al egoïsme.

AliceV schreef: ↑

11-12-2017 21:38

Maar het is evenmin de waarheid, he? Het zijn alleen maar meer fantasieverhalen van hem waarin hij alle schuld naar jou schuift. Misschien omdat hij denkt dat een aanval beter werkt om jou te overtuigen. Maar zoals anderen ook al schreven, ik denk ook dat hij te veel bezig is zijn ego te redden, voor zichzelf.

Ik denk trouwens niet dat je slecht signalen kan oppikken, sommige mensen komen echt zo overtuigend over, weet ik uit ervaring. Het enige naïeve is dat je uitgaat van zijn oprechte bedoelingen. Dat is eigenlijk een mooie eigenschap. Maar je moet er wel een even eerlijke partner bij hebben.

Nou . Inderdaad. Ik heb inmiddels geleerd hoe makkelijk dat gaat. Want je vertrouwt je partner dus je zoekt geen signalen. En als hij een uitleg heeft ben je geneigd om die te geloven. Pas als je weet hoe het zat vallen zaken op hun plek.

En ik kan me best iets voorstellen bij een man die in een moeilijke periode over de schreef gaat, en dat je dat uiteindelijk weer achter je kan laten en gelukkig kan worden samen. Maar wat ik nu erger vind, is de manier waarop hij erna gereageerd heeft; ontkennen, schuld afschuiven, beschuldigen, aanvallen... Dat zou voor mij eerder een reden zijn om mijn huwelijk te beëindigen dan het vreemdgaan zelf. Het is een en al egoïsme.

IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑

11-12-2017 22:15

ja hij heeft een enorme hekel aan conflicten en is bereid zichzelf als een deurmat te laten behandelen soms door anderen om maar niet in conflict te raken met ze. Ook heeft hij vind ik een vreemde kijk op conflicten, een verschil van mening over iets is volgens hem een conflict. Terwijl ik best een film goed kan vinden die hij slecht vind en daarover discussieren zonder dat dat voor mij een ruzie is. Gewoon een andere mening over iets hebben.

Ik snap waar je heen wilt met je vraag, maar daar heb ik geen moeite mee. Hij is echter wel een meester in het iets anders zeggen dan wat hij bedoeld, en dat maakt het wel lastig om te zien wat hij nou echt bedoeld. Ik ben daar juist heel behoedzaam door geworden, omdat het al vaker is gebeurd dat ik dingen niet oppikte van hem. Maar dat is echt iets van hem. Alle mensen uit mijn omgeving zijn in shock nu. Niemand heeft gemerkt dat hij al zo lang zo ongelukkig was. En met andere mensen heb ik dit probleem ook helemaal niet, alleen maar met hem. Ook heb ik dit uiteraard gevraagd aan vrienden en vriendinnen en familie of ik hier steken laat vallen maar zij herkennen dit ook niet.

Dat komt omdat hij helemaal niet zo ongelukkig was. Daarom was hij nog steeds bij jou.

Jezus Christus en laat me raden? Dit gezeik schrikt je niet verder af maar daar draai je vast ook iets positiefs aan vast?

Mijn hemel. Dit gaat te ver..

Ik voel heel erg de behoefte om te reageren op dit topic. Ook ik had als tiener ouders die in een vechtscheiding lagen en wil sommige argumenten van vele hier ook even weerleggen.

Wat betreft of je moet scheiden of niet kan ik geen advies geven, ook niet na het hele topic te hebben doorgelezen. Dit is iets wat je toch, hoe moeilijk ook, zelf zal moeten beslissen. Overigens zou ik ook niet weten wat ik in jouw situatie zou doen. Ik wens je heel veel kracht toe om een goeie beslissing genomen te kunnen maken.

Wat betreft de opmerkingen:
'Bij elkaar willen blijven omwille van je dochter... '. Heel mooi. Voor mij was het respect richting mijn ouders een paar tredes gezakt als ze dit hadden gedaan. Mijn ouders, of een van de, hoeft niet ongelukkig te zijn omwille van mij. Ja ook helemaal in het begin zou ik het verschrikkelijk hebben gevonden als ze uit elkaar gingen. Later heb ik bijna gesmeekt om uit elkaar te gaan. Voor je dochter komt dit ook onverwachts en tuurlijk zou ze het erg vinden als haar ouders gaan scheiden, echter denkt zij nog niet op de lange termijn. Dat besef en realisatie komt pas later.

'Wat leert je dochter ervan als je bij hem blijft? Dat je partner je zo mag vernederen? ' Ook deze is te kort door de bocht. Mits ze bij elkaar blijven omdat ze een band hebben samen, ergens nog van elkaar houden etc en dus niet omwille van dochter RESPECT!

Dat leert dat je door het vuur gaat voor je partner, dat niet elke tegenslag iets is om meteen de handdoek in de ringen gooien, dat liefde veel meer is dan dat. En ja ik besef me terdege dat dit geval niet maar 1 tegenslag is. En nee ik heb daaruit echt niet geleerd dat je je partner dingen mag flikken of pijn mag doen want liefde overkomt alles. Heb zelf gezien wat dat met een persoon doet en ben er misschien juist zelf wel op gebrand om wel een goeie relatie te hebben met mijn partner.

Mijn ouders zijn uiteindelijk gescheiden, toen alles gezonken was zijn ze toch weer bij elkaar gekomen. Alle vervelende dingen waren nog steeds gezegd, de dingen (overigens geen vreemdgaan of geweld of iets) zijn nog steeds gebeurd. Dingen waarbij een ander nog steeds roept dat ze dit hun partner nooit hadden vergeven (wat ik ook best snap). Wat ik zie zijn 2 mensen die ondanks alle pijn en onrecht die ze is aangedaan door elkaar zoveel van elkaar houden dat ze dit wat naar achteren in hun hoofd kunnen schuiven (vergeten zullen ze nooit) en toch samen gelukkig kunnen zijn.

Ik heb echt wel geleerd dat je niet met je moet laten sollen, dat het niet oké is om je te laten gebruiken, dat je een eigenwaarde hebt en niemand daar aan mag komen, maar heb ook zeker geleerd dat liefde soms toch echt groter kan zijn dan ellende. Dat je het soms toch een kans mag geven, uit elkaar gaan kan altijd nog. Wat je ook doet geen van beide hoeft een slechte keuze te zijn.

De opmerkingen dat je ook bij elkaar kan blijven totdat dochter het huis uit is vind ik ronduit walgelijk. En dan? Dochter is al op de hoogte dat ouders misschien gaan scheiden, en al wist ze dat nog niet ze zijn niet dom. Erachter komen dat het huwelijk van je ouders schijn is geweest lijkt mij persoonlijk veel erger. Zou dan zelf ook geen voorbeeld meer hebben. Ja mijn relatie is goed maar dat leek die van mijn ouders ook, toch? En jeetje wat een laag gevoel voor eigenwaarde om jaren ongelukkig te zijn tot ik het huis uit zou zijn. En phoe al die jaren hebben m'n ouders me voorgelogen..

Ook ik wist veel van de situatie van mijn ouders af. Buitenstaanders vonden dit ook niet oké. Echter wisten mijn ouders echt wel of dit kon of niet, was er anders toch wel achter gekomen (zeker omdat ze nog niet klaar waren met vechten tot m'n 18e en ik toen ook alle documentatie kreeg van de kinderbescherming (die vanzelf word ingeroepen als een vechtscheiding lang duurt en er kinderen in het spel zijn) omdat hier ook documentatie van mijn gesprekken in stond), of ik had mijn eigen conclusies getrokken die misschien nog wel erger dan de werkelijkheid zouden kunnen zijn. Mijn broer werd er wel buiten gehouden voor zover dat kon.. TO jullie kennen je dochter het best en weten wat ze aan kan. Persoonlijk lijkt het mij wel beter als jullie samen jullie dochter verteld hadden dat er iets speelde dan hij apart maargoed.

Zo zie je maar TO ook ik kan romans schrijven op een forum dus ga daar gerust mee door. Wat ik je eigenlijk vooral wil meegeven dat je moet denken aan wat het beste is wat jij wil en niet om je dochter. Wil jij bij je man blijven? Helemaal prima. Wil jij scheiden? Ook prima. Tuurlijk vind je dochter het erg als papa en mama gaan scheiden. Echter denk ik niet dat zij op het lange termijn kan kijken of al inziet dat er meer zit achter ouders dan alleen papa en mama zijn. Aan een schijnhuwelijk of een huwelijk met problemen heeft zij ook niks, daar leert ze niks van. Uit beide gevallen zijn er levenslessen te halen voor haar maar zolang je de keuze niet voor jezelf maakt word dat wel moeilijk.

En TO ik ben ook al jaren een papa's kindje. Woon al jaren niet meer thuis en ben dat nog steeds. Toch blijft mijn moeder mijn mama! Niks veranderd daaraan. Misschien is ze boos in het begin en zoekt ze een zondebok, je blijft haar mama. Niks kan dat veranderen.

Sterkte TO! Ik wens je heel veel kracht toe, een virtuele knuffel, en hoop dat je voor jezelf een juiste beslissing kan maken.

Ik vind dat niet asociaal hoor! Wat jij al zegt; hij slaapt dan toch/ of gaat slapen...?!
Ik zie er geen probleem in... Is in mijn ogen precies hetzelfde als een boek lezen! Als hij er zo'n last van gehad had, had ie dat toen toch gewoon even kunnen zeggen.. Hier koop je nu natuurlijk niets meer voor zo achteraf.... volgens mij gaat het hier helemaal niet om en is het van zijn kant meer bliksemafleiderig bedoeld.

Jammer dat hij zo reageert TO!

IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑

11-12-2017 15:53

Bedoel je dat hij dus ook vreemd gegaan zou zijn als ik wél liever was geweest, minder kritisch en minder controlerend?

Klopt, geloof mij, dat zou hij zeker doen!
Het is namelijk altijd nog zijn keus. Als hij niet gelukkig is met bepaalde dingen had hij het daarover moeten hebben met jou ipv vreemdgaan.
en als het dan niet gelukt was dan had hij het eerst moeten uitmaken.

NIETS maar dan ook niets keurt goed wat hij heeft gedaan.

Hij is gewoon iemand die vreemdgaat omdat het kan, zonder schuldgevoel. (anders had hij jouw de schuld niet gegeven)

Hier nog een kind van gescheiden ouders, die een tijdje geprobeerd hebben bij elkaar te blijven tot wij volwassen waren: als er niks meer is tussen jullie behalve een kind is het de moeite niet waard. De kilte wordt echt wel opgemerkt en zorgt voor een onprettige sfeer en je dochter kan onbewust oppikken dat jullie niet gelukkig zijn en zich hier verantwoordelijk voor voelen.

Dit omdat ik hier op VIVA vaak lees dat mensen vrij anti scheiden zijn als kinderen in het spel zijn.

Verder: heeel veel succes.

De affaire is een ding maar ik vind dat je man echt het vermogen tot zelfreflectie mist en ook integriteit. Daar bouw je geen stevig huwelijk mee als je wil dat respect ook deel uitmaakt van dat huwelijk.

We zijn nu tien dagen verder na het openen van je topic.
Als je toen had bedacht met welke argumenten hij op de proppen zou komen, had je dit dan enigszins kunnen bevroeden? Het is toch te gek voor woorden....

Zou het kunnen dat hij in vaker een scheve schaats gereden heeft en jij daar nu pas achter gekomen bent. Dat jouw jaloezie helemaal niet uit de lucht gegrepen en oud zeer was.
Dat het een tweede natuur voor hem geworden is en hij daarom totaal geen empathie voor je kan tonen?

Hoe meer ik lees hoe meer ik denk dat zij echt niet minnares nr 2 was hoor. Je denkt toch niet dat iemand die het normaal vindt dat hij vreemgaat door jouw 'gezeur' daar 20 jaar mee wacht?

Het heeft denk ik geen zin om te vervallen in futiliteiten, zoals de laptopkwestie.
Misschien kan het gesprek tussen mullie beiden beter onder leiding van de therapeut worden gevoerd en is afstand nu nuist goed?

Vreemd dat zijn zus ‘hielp’ met de affaire...hoe zit het met hun achtergrond? Ik vond dit toch ook wel weer duiden op een gebrek aan eerlijkheid en integriteit ( kon schoonzus je eerlijk in de ogen kijken?) aangeleerd van huis uit en nu als het ware een tweede natuur?
Hij is al lang ongelukkig binnen het huwelijk, maar zegt niets, communiceert niet duidelijk en houdt een soort schone schijn op....ik zou proberen een inschatting te maken waar dat gedrag zijn oorsprong vindt...

Dat hij nooit een discussie/ meningsverschil kan hebben zonder dat zeer persoonlijk te nemen, en niet als een verschil van inzicht waarover je met argumenten kunt praten en het er ook bij te laten, is op zijn zachts gezegd opvallend. ( Hopelijk geven jullie dit niet mee aan jullie dochter.)
Ik schrik een beetje van zijn gewiekste manier om jou te domineren...

Gebruik de tijd dat jullie nu niet samen zijn om voor jezelf een shortlist maken voor wat er nodig is om het huwelijk te kunnen redden en weer laten werken? Vervolgens kijken hoe realtistisch je verwachtingen zijn?
Het is moeilijk in te schatten of je in de toekomst kunt bouwen op je man... gun jezelf de therapie, en zorg dat je tot de kern van zijn problematiek komt en daar inzicht in krijgt...

Ik ben een stille meelezer, alhoewel, ik heb al een keertje in het begin gereageerd.

Ik moet even reageren want ik vond dat je in het begin echt over kwam als een sterke vrouw die alles goed relativeerde en niet gelijk tot conclusies sprong.

Maar naarmate de tijd verstrijkt vind ik je met de dag naiever worden.

Ik vraag mij echt af hoe dit komt.

Het is blaming the victim (ik weet zo snel geen Nederlands equivalent).
Dat is wat de man van TO doet.
De kans dat dat deze relatie nog echt goed komt is nihil.
Vrees ik.
Heel veel sterkte TO!

Madre schreef: ↑

12-12-2017 13:57

Ik ben een stille meelezer, alhoewel, ik heb al een keertje in het begin gereageerd.

Ik moet even reageren want ik vond dat je in het begin echt over kwam als een sterke vrouw die alles goed relativeerde en niet gelijk tot conclusies sprong.

Maar naarmate de tijd verstrijkt vind ik je met de dag naiever worden.

Ik vraag mij echt af hoe dit komt.

Ik gok omdat het besef dat de man waarmee je een gezin en een dochter hebt en waar je de laatste 25 jaar van je leven mee hebt doorgebracht, net wie je een team bent en waar je op bouwt gewoon een onbetrouwbare lul is vrij pijnlijk is.

Dan wil je graag geloven dat er een reden was. Of zelfs dat het aan jou lag, want dan zou je je gedrag aan kunnen passen om het beter te maken. Als je man een lamzak is dan doe je er niks aan. Als er een verklaring was of het lag deels aan jezelf hoef je niet én je toekomst met hem (gezin en bedrijf) én het beeld dat je had van je huwelijk, dat inmidfels synoniem is aan je volwassen leven, én een van de weinige personen op wie je kon rekenen in een klap te laten varen. Niet omdat ie weggaat, maar omdat ie nooit geweest is wie je dacht.

Vergeleken met dat is "ik ben te kil geweest en daarom vluchtte hij" nog best een aantrekkelijke stelling om in te geloven .

Maar t zijn smoesjes natuurlijk. Man van TO kiest simpelweg de weg van de minste weerstand, wat de prijs daarvan ook is en als anderen daarvoor de prijs betalen des te beter

Cactuss

cactusss schreef: ↑

12-12-2017 14:12

Ik gok omdat het besef dat de man waarmee je een gezin en een dochter hebt en waar je de laatste 25 jaar van je leven mee hebt doorgebracht, net wie je een team bent en waar je op bouwt gewoon een onbetrouwbare lul is vrij pijnlijk is.

Dan wil je graag geloven dat er een reden was. Of zelfs dat het aan jou lag, want dan zou je je gedrag aan kunnen passen om het beter te maken. Als je man een lamzak is dan doe je er niks aan. Als er een verklaring was of het lag deels aan jezelf hoef je niet én je toekomst met hem (gezin en bedrijf) én het beeld dat je had van je huwelijk, dat inmidfels synoniem is aan je volwassen leven, én een van de weinige personen op wie je kon rekenen in een klap te laten varen. Niet omdat ie weggaat, maar omdat ie nooit geweest is wie je dacht.

Vergeleken met dat is "ik ben te kil geweest en daarom vluchtte hij" nog best een aantrekkelijke stelling om in te geloven .

Maar t zijn smoesjes natuurlijk. Man van TO kiest simpelweg de weg van de minste weerstand, wat de prijs daarvan ook is en als anderen daarvoor de prijs betalen des te beter

Dit!