Relaties
alle pijlers
Na 25 jaar is het over
zaterdag 2 december 2017 om 04:21
Ben 25jaar samen met mijn man. Het is zó cliché. Ik dacht echt dat we het heel goed hadden samen. Ik kom door een uitzending op tv er achter dat Google allerlei teksten opslaat in je account, dus ik wilde even kijken wat er van mijn telefoon was opgeslagen. Ik open de site en ben al automatisch ingelogd, op het Google account van mijn man. Die hebben we samen ivm het uitwisselen van foto’s. Hij fotografeert veel en mijn hobby is fotoalbums maken dus kan ik zo bij alle foto’s die hij maakt. Ik zie daar een hele waslijst aan opgeslagen berichten, en open de eerste. “Hoi schatje, ik mis je zo, het was zo fijn gisteren...”. ik denk nog heel naïef, Huh dat berichtje komt me helemaal niet bekend voor.. maar die was dus ook niet aan mij gestuurd. Lang verhaal kort, hij heeft dus al minimaal zes maanden (zolang gaan de berichten terug) een affaire met een andere getrouwde vrouw, uiteraard half zo oud en twee keer zo dun, met vier kinderen maar liefst. En ze fantaseren over een leven samen met “hun” vijf kindjes wat zo mooi zou zijn. Ik kan alleen de berichten zien die hij via spraaksoftware heeft ingesproken. Maar die zeggen me genoeg. Ik ben helemaal lamgeslagen. Hij is nu niet thuis, hij slaapt in ons vakantiehuisje met onze dochter. Dat vakantiehuisje was voor onze ontspanning dacht ik (aangeschaft dit voorjaar, op zijn wens) maar uit de berichten blijkt dat het hun liefdesnestje was. We zijn ruim 25 jaar samen... hebben een prachtige dochter die na jaren gepest te zijn geweest eindelijk op de middelbare haar draai heeft gevonden en goed in haar vel zit. We hebben een eigen bedrijf, samen. Alles alles alles is met elkaar verweven. Ik raak mijn man, mijn kind, mijn huis en mijn baan kwijt. Ik ben helemaal in shock en weet even echt niet wat ik moet doen. Ik kan niet eens huilen. Waar moet ik in godsnaam beginnen??? Over een week zouden we samen een week op vakantie gaan.. ik loop namelijk een beetje tegen een burn-out aan de laatste tijd. En daar werd ik zo jaloers en onzeker van.. blijkbaar voelde ik onbewust toch wat aan. Wat een klootzak. Om twee gezinnen zó kapot te maken. Ook zij heeft een eigen bedrijf samen met haar man. De kindjes zijn nog piepklein. Mijn dochter past bij haar op.. die vind haar ook zó aardig.... ze hebben het al helemaal bedacht, wat zullen ze gelukkig zijn met elkaar en alle kindjes. Dan kunnen ze fijn gaan knutselen, kamperen, wandelen. Allemaal dingen waar hij nu een gruwelijke hekel aan heeft. En ja, nog meer cliché, hij loopt tegen de 50. Welkom midlifecrisis. Wat moet ik in goedsnaam doen????? Hij weet nog niet eens dat ik het weet, omdat hij niet thuis is.
dinsdag 12 december 2017 om 18:26
Ik denk ook dat je gelijk hebt. Call me weak. Ik doe wat ik kan om mijn hoofd boven water te houden.cactusss schreef: ↑12-12-2017 14:12Ik gok omdat het besef dat de man waarmee je een gezin en een dochter hebt en waar je de laatste 25 jaar van je leven mee hebt doorgebracht, net wie je een team bent en waar je op bouwt gewoon een onbetrouwbare lul is vrij pijnlijk is.
Dan wil je graag geloven dat er een reden was. Of zelfs dat het aan jou lag, want dan zou je je gedrag aan kunnen passen om het beter te maken. Als je man een lamzak is dan doe je er niks aan. Als er een verklaring was of het lag deels aan jezelf hoef je niet én je toekomst met hem (gezin en bedrijf) én het beeld dat je had van je huwelijk, dat inmidfels synoniem is aan je volwassen leven, én een van de weinige personen op wie je kon rekenen in een klap te laten varen. Niet omdat ie weggaat, maar omdat ie nooit geweest is wie je dacht.
Vergeleken met dat is "ik ben te kil geweest en daarom vluchtte hij" nog best een aantrekkelijke stelling om in te geloven .
Maar t zijn smoesjes natuurlijk. Man van TO kiest simpelweg de weg van de minste weerstand, wat de prijs daarvan ook is en als anderen daarvoor de prijs betalen des te beter
dinsdag 12 december 2017 om 18:43
Het was niet beschuldigend bedoeld. Ik vind het heel begrijpelijknen het siert je dat je hem probeert te begrijpen en gaat kijken of er nog een toekomst samen is.IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑12-12-2017 18:26Ik denk ook dat je gelijk hebt. Call me weak. Ik doe wat ik kan om mijn hoofd boven water te houden.
Ik vrees alleen dat de schade te groot is en ik hoop dat als je verder gaat, je verder gaat omdat je oprecht denkt dat het de moeite waard is, en niet omdat je je kop in het zand steekt. Je verdient een man die je voor vol aanziet.
dinsdag 12 december 2017 om 18:58
IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑12-12-2017 18:26Ik denk ook dat je gelijk hebt. Call me weak. Ik doe wat ik kan om mijn hoofd boven water te houden.
Joh, het is ook gewoon hartstikke moeilijk om degene, waar van je hield, die je vertrouwde, nu ineens in een heel ander licht te moeten zien.
Je zou je het liefst met al je verdriet tot hem willen wenden, zoals je gewend was en dat kan dan niet meer.
Je maatje blijkt je maatje niet (meer) te zijn, dat is hartstikke moeilijk om te bevatten.
dinsdag 12 december 2017 om 19:51
cactusss schreef: ↑12-12-2017 18:43Het was niet beschuldigend bedoeld. Ik vind het heel begrijpelijknen het siert je dat je hem probeert te begrijpen en gaat kijken of er nog een toekomst samen is.
Ik vrees alleen dat de schade te groot is en ik hoop dat als je verder gaat, je verder gaat omdat je oprecht denkt dat het de moeite waard is, en niet omdat je je kop in het zand steekt. Je verdient een man die je voor vol aanziet.
dinsdag 12 december 2017 om 19:52
inderdaadkarin12345 schreef: ↑12-12-2017 18:58Joh, het is ook gewoon hartstikke moeilijk om degene, waar van je hield, die je vertrouwde, nu ineens in een heel ander licht te moeten zien.
Je zou je het liefst met al je verdriet tot hem willen wenden, zoals je gewend was en dat kan dan niet meer.
Je maatje blijkt je maatje niet (meer) te zijn, dat is hartstikke moeilijk om te bevatten.
dinsdag 12 december 2017 om 21:23
Je hebt gelijk. Soms moet iemand je gewoon iets even zeggen. Dank. Ik weet het niet, omdat ik niet in dezelfde situatie zit, maar misschien zou ik dit ook wel zo voelen/doen.cactusss schreef: ↑12-12-2017 14:12Ik gok omdat het besef dat de man waarmee je een gezin en een dochter hebt en waar je de laatste 25 jaar van je leven mee hebt doorgebracht, net wie je een team bent en waar je op bouwt gewoon een onbetrouwbare lul is vrij pijnlijk is.
Dan wil je graag geloven dat er een reden was. Of zelfs dat het aan jou lag, want dan zou je je gedrag aan kunnen passen om het beter te maken. Als je man een lamzak is dan doe je er niks aan. Als er een verklaring was of het lag deels aan jezelf hoef je niet én je toekomst met hem (gezin en bedrijf) én het beeld dat je had van je huwelijk, dat inmidfels synoniem is aan je volwassen leven, én een van de weinige personen op wie je kon rekenen in een klap te laten varen. Niet omdat ie weggaat, maar omdat ie nooit geweest is wie je dacht.
Vergeleken met dat is "ik ben te kil geweest en daarom vluchtte hij" nog best een aantrekkelijke stelling om in te geloven .
Maar t zijn smoesjes natuurlijk. Man van TO kiest simpelweg de weg van de minste weerstand, wat de prijs daarvan ook is en als anderen daarvoor de prijs betalen des te beter
TO, ik hoop dat je het niet als aanval zag, dat was echt niet de bedoeling. Maar als buitenstaander al een tijdje meelezen was het in mijn ogen zo'n ommezwaai.
Sowieso wens ik je veel sterkte, ik zou niet meelezen als het mij niet ook iets zou doen.
woensdag 13 december 2017 om 00:39
Het stuk kwam zeker ook bij mij binnen hoor, het voelde wel als een aanval. Ik heb hier ook niet om gevraagd hè. Mijn hele leven staat in een week tijd op losse schroeven. De man die ik door en door vertrouwde al 25 jaar blijkt een heel ander persoon te zijn dan ik dacht. Of ik de echte persoon zal kunnen leren kennen en van hem kan houden weet ik nog niet. Ik heb volgens mij ook nooit gezegd dat alles vergeven en vergeten is en dat we vrolijk verder gaan alsof er niets gebeurd is. Het enige wat ik zeg is dat ik er voor wil vechten om er uit te komen, mits hij ook enorm kan veranderen en mits ik in staat zal zijn het vertrouwen weer terug te krijgen. En lukt dat niet, dan volgt er alsnog een scheiding. Ik zie de ommezwaai niet zo als jullie hem zien. Er wordt geroepen, O ze vergeeft hem en ze steekt dr kop in het zand, ze blijft gewoon bij hem, hij kan lekker doorgaan met liegen en bedriegen. Maar ik lees nergens dat ik dat zal accepteren en dat alles vergeven en vergeten is. Ik heb dat niet gezegd, en ik voel dat ook niet zo. Ook niet stiekem toch. Ik heb er nog steeds bar weinig vertrouwen in dat het ooit nog goed komt tussen ons. Maar ik vind wel dat de dingen die we in 25 jaar hebben opgebouwd, waaronder dus ook alle goede dingen in onze relatie, en ook ons bedrijf, huis, gezin, de moeite waard zijn om er in ieder geval een poging voor te wagen de drenkeling op het droge te trekken. Dan kan het nog steeds zo zijn dat de drenkeling al verdronken blijkt of alsnog zal verdrinken. Maar gewoon maar aan de kant blijven staan kijken tot hij onder water zakt kan ik niet. Misschien is dat ook wel niet te begrijpen voor iemand anders. Maar het is mijn leven wat naar de bodem aan het zakken is. Mag ik alsjeblieft een poging doen tot mond op mond beademing en hartmassage?Madre schreef: ↑12-12-2017 21:23Je hebt gelijk. Soms moet iemand je gewoon iets even zeggen. Dank. Ik weet het niet, omdat ik niet in dezelfde situatie zit, maar misschien zou ik dit ook wel zo voelen/doen.
TO, ik hoop dat je het niet als aanval zag, dat was echt niet de bedoeling. Maar als buitenstaander al een tijdje meelezen was het in mijn ogen zo'n ommezwaai.
Sowieso wens ik je veel sterkte, ik zou niet meelezen als het mij niet ook iets zou doen.
woensdag 13 december 2017 om 01:50
Beste TO,IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑12-12-2017 06:31Waarom dan, hij gaat toch slapen? Is toch niets anders dan dat een nog even een boekje leest of nog even tv kijkt terwijl de ander alvast gaat slapen? We liggen naast elkaar, ik heb meestal ondertussen ook nog zijn hand vast. Mijn slaapritme is gewoon anders dan dat van hem. Ik zie echt niet waarom dat asociaal zou zijn? Wil je me dat uitleggen, want ik wil het echt graag begrijpen.
Ik heb geen tips mbt de rollercoaster waarin je je plotseling bevind. Ik wil wel reageren op dit stukje. Want het gaat er niet om wie van jullie gelijk heeft. Of wie hierin de macht heeft. Het gaat erom om hierin naar elkaar te luisteren. Echt te luisteren. Hij zegt dat hij dit asociaal vind (mijn woorden), en jij zegt ‘nee, dat is niet zo want,,,’. Die discussie levert niets op. Er is geen waarheid hierin. Waar het wel om gaat is de behoefte die de ander uitspreekt door dit soort zinnen, waarbij de behoefte een andere is dan in eerste instantie lijkt. Kun je achterhalen wat die is? Je schrijft dat je man moeilijk zijn grenzen aangeeft. Dit lijkt zo’n grens te zijn, en dan ga jij in discussie. Door te zeggen dat hij geen ipad in bed wil kan hij bedoelen dat hij een behoefte heeft dat je meer respect toont voor hem, of dat hij wil dat je rekening met hem houdt. Praat daar over, en kijk hoe dit op een dieper niveau besproken kan worden, waarbij jullie beide de behoefte hierin uitspreken naar elkaar.
woensdag 13 december 2017 om 09:42
Dank je wel voor de knuffel, die kan ik inderdaad goed gebruiken. De nachten zijn het ergst. Zolang het licht is zie je het nog wel hoopvol maar in het donker komt de angst, het verdriet, de pijn zo heftig naar boven. Slapen is inderdaad een drama, mijn lichaam staat bol van de stress en ondanks dat je doodmoe bent val je gewoon niet in slaap. Na ongeveer 36 uur wakker ben je dan zo moe dat je instort en dan slaap ik weer paar uurtjes, en dan begint het weer van voren af aan. De heftige emoties zijn ook doodvermoeiend, op een gegeven moment voelt het gewoon alsof je geen tranen meer hebt om te huilen maar het gevoel van een gierende huilbui is niet weg. Dikke steen in mijn maag en een klemmende band om mijn hart. Steeds meer dingetjes komen boven in mijn herinnering, waar hij geweest is de afgelopen 8 maanden, en waar hij mogelijkheden had om haar te zien. Het heeft zich recht onder mijn neus afgespeeld en ik ben zo blind geweest. Blind van vertrouwen.Mopje74 schreef: ↑13-12-2017 01:44Ik heb vanavond het hele topic gelezen.
Jee, wat heftig TO.
En zeker geen belachelijke beeldspraak.
Maar ik wil je even zeggen dat ik jou heel goed begrijp.
Je zal door emoties alle kanten op schieten.
Maar wat snap ik jou goed als je zegt dat je toch een poging wil doen tot mond op mond beademing en hartmassage.
Ik wil je heel veel sterkte wensen met alles. Wat je uiteindelijk ook kiest... Beide zal heel zwaar zijn.
Hopelijk kun je een beetje slapen want de nachten zullen zwaar zijn. Je maalt dan maar door en door.
(ja, ik heb zelf al het één en ander meegemaakt dus ik weet wel in wat voor diep dal je zit)
Bij deze geef ik je een dikke knuffel.
woensdag 13 december 2017 om 09:49
Ja je hebt helemaal gelijk, ik denk dat hierin ook het punt ligt wat er fout gaat binnen onze communicatie. Ik hoor wat hij zégt en niet wat hij voelt. Ik denk dat hij wel veel dingen anders voelt dan andere mensen dat hebben en ik er daarom ook zo’n moeite mee heb om het aan te voelen. Ik zie écht niet wat er asociaal aan is om nog even te lezen of tv te kijken als hij eerder wil gaan slapen dan ik. Ik denk dat heel veel mensen op een ander tijdstip gaan slapen. Dus ik voel dan ook niet aan dat er een andere behoefte achter zit. Hij moet leren om die behoefte uit te spreken. Want als ik die behoefte niet weet en niet kan aanvoelen kan ik er ook niets mee doen. Ik probeer echt wel zijn signalen te lezen en zijn ‘geheimtaal’ te verstaan maar zelfs na 25 jaar lukt me dat blijkbaar nog voor geen meter (terwijl ik dacht dat ik het inmiddels redelijk kon).Catelootje schreef: ↑13-12-2017 01:50Beste TO,
Ik heb geen tips mbt de rollercoaster waarin je je plotseling bevind. Ik wil wel reageren op dit stukje. Want het gaat er niet om wie van jullie gelijk heeft. Of wie hierin de macht heeft. Het gaat erom om hierin naar elkaar te luisteren. Echt te luisteren. Hij zegt dat hij dit asociaal vind (mijn woorden), en jij zegt ‘nee, dat is niet zo want,,,’. Die discussie levert niets op. Er is geen waarheid hierin. Waar het wel om gaat is de behoefte die de ander uitspreekt door dit soort zinnen, waarbij de behoefte een andere is dan in eerste instantie lijkt. Kun je achterhalen wat die is? Je schrijft dat je man moeilijk zijn grenzen aangeeft. Dit lijkt zo’n grens te zijn, en dan ga jij in discussie. Door te zeggen dat hij geen ipad in bed wil kan hij bedoelen dat hij een behoefte heeft dat je meer respect toont voor hem, of dat hij wil dat je rekening met hem houdt. Praat daar over, en kijk hoe dit op een dieper niveau besproken kan worden, waarbij jullie beide de behoefte hierin uitspreken naar elkaar.
woensdag 13 december 2017 om 09:59
In ons geval is dat omdat de slaapkamer een plek is van gezamenlijke rust. Mijn partner is een lichte slaper en is klaarwakker als ik de laptop op bed neerzet om even te gaan forummen. Hij blijft dan wakker van het getik van de toetsen, de muis, het verschuiven in bed.IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑12-12-2017 06:31Waarom dan, hij gaat toch slapen? Is toch niets anders dan dat een nog even een boekje leest of nog even tv kijkt terwijl de ander alvast gaat slapen? We liggen naast elkaar, ik heb meestal ondertussen ook nog zijn hand vast. Mijn slaapritme is gewoon anders dan dat van hem. Ik zie echt niet waarom dat asociaal zou zijn? Wil je me dat uitleggen, want ik wil het echt graag begrijpen.
Als ik een film wil kijken op de laptop in bed, vraag ik altijd eerst of dat oke is. Als hij doodop is en niet kan slapen vanwege alle geluidjes en het licht, moet ik me daarin schikken.
Alle activiteiten met licht/geluid vinden bij ons plaats in de woonkamer, puur om die rust en aandacht in de slaapkamer te bewaren.
Lekker tegen elkaar aankruipen en in slaap vallen. Of nog even napraten over de dag. Dat zijn de momenten waarop je nog even contact met elkaar kan maken.
Overigens is het bij ons ook niet altijd een vreedzaam geheel hoor. Mijn partner is heel erg gericht op andere mensen, terwijl ik thuis erg in mezelf gekeerd kan zijn. Hij houdt van de avond vooruit plannen; ik kan op impuls iets anders besluiten. Dat levert wel eens wrijving op.
Maar iets dat wij absoluut wel goed doen: vroeg of laat zeggen we precies tegen elkaar wat we van iets vinden en praten we dat uit. Soms duurt dat even omdat we allebei vinden dat we zelf gelijk hebben.
Wat absoluut heel belangrijk is in onze relatie is tijd aan elkaar besteden zonder beeldschermen. Vooral ik vind dat moeilijk, maar daardoor zoeken we vaak dingen op als een wandelingetje maken of samen naar een café gaan zonder telefoon. Toon interesse in elkaars hobby's. Hoe vervelend of saai je het ook vindt. Het zijn echt de hele kleine dingetjes die de basis van je relatie heel sterk kunnen maken.
Oh, en blijf 2 aparte personen. jullie maken zoveel samen mee op het werk en thuis dat er nauwelijks input van buitenaf lijkt te zijn. Jullie kunnen elkaar weinig nieuws vertellen, lijkt mij.
Ik weet niet hoe jullie daarover denken, maar ik zou dat verstikkend vinden.
Ik heb mijn mening over je man niet onder stoelen of banken gestoken, maar uiteindelijk ben jij degene die met hem verder moet.
Ik ben maar een onbekende van het internet.
If you love somebody set them free. If somebody loves you.. do not fuck up. E.V.
woensdag 13 december 2017 om 10:07
Ik heb dan geen relatie van 25 jaar gehad,maar 1 van 14 jaar.IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑13-12-2017 09:42Dank je wel voor de knuffel, die kan ik inderdaad goed gebruiken. De nachten zijn het ergst. Zolang het licht is zie je het nog wel hoopvol maar in het donker komt de angst, het verdriet, de pijn zo heftig naar boven. Slapen is inderdaad een drama, mijn lichaam staat bol van de stress en ondanks dat je doodmoe bent val je gewoon niet in slaap. Na ongeveer 36 uur wakker ben je dan zo moe dat je instort en dan slaap ik weer paar uurtjes, en dan begint het weer van voren af aan. De heftige emoties zijn ook doodvermoeiend, op een gegeven moment voelt het gewoon alsof je geen tranen meer hebt om te huilen maar het gevoel van een gierende huilbui is niet weg. Dikke steen in mijn maag en een klemmende band om mijn hart. Steeds meer dingetjes komen boven in mijn herinnering, waar hij geweest is de afgelopen 8 maanden, en waar hij mogelijkheden had om haar te zien. Het heeft zich recht onder mijn neus afgespeeld en ik ben zo blind geweest. Blind van vertrouwen.
Weet wat je bedoeld.
Ik voel je pijn.
Mijn bijna ex vrouw heeft in het verleden ook gerommeld met messenger met 2 andere mannen.
Ik kwam daar echt per ongeluk achter,omdat ik in haar account moest kijken om iets van een Vodafone te checken.
Daar werden dingen besproken die waarvan ik vind dat je dat niet hoort te doen in een relatie.
Maar goed...ik was gek.
Vorig jaar december is ze vreemd gegaan en ik heb echt geprobeerd om dat te verwerken.
Dacht dat t mij lukte en was aardig op weg.
Totdat ze vd zomer zelf de stekker eruit trok.
Nu heeft ze contact met een ander al een tijdje.
Ook daar moet ik niks van denken.
Nee vind het best..ik weet niet wat ik moet denken,omdat ik eerder al bedrogen ben.
Dus alles wat ze mij verteld geloof ik op de een of andere manier niet.
Gek he!
Ze wilt zelfstandig zijn zegt ze.
En dat moet ik maar accepteren denk ik.
14 jaar samen.
2 kids.
4 therapieën die ze heeft gevolgd.
En ik?..ik heb haar overal in gesteund en was op een gegeven moment echt op.
Ik kon niet meer meegaan in haar gedachtengangen en na haar EMDR werd ze een compleet ander persoon.
Vertrouwen is compleet weg.
En toch..toch zie ik een leuke mooie vrouw die waarvan ik nu denk echt te gaan missen.
Maar ik weet ook dat het nooit meer goed gaat komen,omdat ik gebroken ben geweest en nog steeds.
Ik klim af en toe tegen de muren op zoveel stress heb ik.
Loslaten lukt mij nog steeds niet.
Na 14 jaar is ze opeens een "vreemde"voor je.
En iedereen die zegt geef het een plekje is echt goed bedoeld.
Maar zo makkelijk gaat dat niet.
Vraag me af wanneer ik haar compleet los kan laten en me eigen echt gaat beseffen dat dit geen persoon is die 100% voor mij ging.
Ik voel je pijn...echt.
Waar is die emotie knop die ik uit kan zetten?
Sterkte dame.
woensdag 13 december 2017 om 10:16
Dank je wel. Zo te horen heb jij ook heel wat meegemaakt met je vrouw en veel geslikt om het goed te houden. Heel zuur dat het dan na 14 jaar en twee mooie kinderen toch van haar kant uit niet meer lukt. En zo te horen al eerder niet lukte. Als je iemand zó vertrouwt, terwijl je misschien net als ik al wel iemand bent die het moeilijk vind om andere mensen te vertrouwen, en dat vertrouwen dan zo beschaamt wordt, dat is echt zo verschrikkelijk pijnlijk. Ik krijg soms letterlijk geen lucht. Ik hoop soms echt dat ik gewoon dood neerval, zodat ik alle pijn niet hoef te voelen. Ik zal niet zelf een einde aan mijn leven maken maar kan me heel goed voorstellen dat sommigen dit wel doen. Het totale verraad is echt killing. Ik wens jou ook heel veel sterkte en ik hoop dat het snel wat minder pijn mag gaan doen. Maar met de feestdagen in zicht vrees ik dat dat nog wel even zal duren. Dikke knuffel voor jouPapab schreef: ↑13-12-2017 10:07Ik heb dan geen relatie van 25 jaar gehad,maar 1 van 14 jaar.
Weet wat je bedoeld.
Ik voel je pijn.
Mijn bijna ex vrouw heeft in het verleden ook gerommeld met messenger met 2 andere mannen.
Ik kwam daar echt per ongeluk achter,omdat ik in haar account moest kijken om iets van een Vodafone te checken.
Daar werden dingen besproken die waarvan ik vind dat je dat niet hoort te doen in een relatie.
Maar goed...ik was gek.
Vorig jaar december is ze vreemd gegaan en ik heb echt geprobeerd om dat te verwerken.
Dacht dat t mij lukte en was aardig op weg.
Totdat ze vd zomer zelf de stekker eruit trok.
Nu heeft ze contact met een ander al een tijdje.
Ook daar moet ik niks van denken.
Nee vind het best..ik weet niet wat ik moet denken,omdat ik eerder al bedrogen ben.
Dus alles wat ze mij verteld geloof ik op de een of andere manier niet.
Gek he!
Ze wilt zelfstandig zijn zegt ze.
En dat moet ik maar accepteren denk ik.
14 jaar samen.
2 kids.
4 therapieën die ze heeft gevolgd.
En ik?..ik heb haar overal in gesteund en was op een gegeven moment echt op.
Ik kon niet meer meegaan in haar gedachtengangen en na haar EMDR werd ze een compleet ander persoon.
Vertrouwen is compleet weg.
En toch..toch zie ik een leuke mooie vrouw die waarvan ik nu denk echt te gaan missen.
Maar ik weet ook dat het nooit meer goed gaat komen,omdat ik gebroken ben geweest en nog steeds.
Ik klim af en toe tegen de muren op zoveel stress heb ik.
Loslaten lukt mij nog steeds niet.
Na 14 jaar is ze opeens een "vreemde"voor je.
En iedereen die zegt geef het een plekje is echt goed bedoeld.
Maar zo makkelijk gaat dat niet.
Vraag me af wanneer ik haar compleet los kan laten en me eigen echt gaat beseffen dat dit geen persoon is die 100% voor mij ging.
Ik voel je pijn...echt.
Waar is die emotie knop die ik uit kan zetten?
Sterkte dame.
woensdag 13 december 2017 om 10:29
Eclair schreef: ↑13-12-2017 09:59In ons geval is dat omdat de slaapkamer een plek is van gezamenlijke rust. Mijn partner is een lichte slaper en is klaarwakker als ik de laptop op bed neerzet om even te gaan forummen. Hij blijft dan wakker van het getik van de toetsen, de muis, het verschuiven in bed.
mijn man kan echt overal slapen. Zelfs midden in zijn kantoor. Dus dat is niet het probleem. Ik zit op de iPad, zonder geluid uiteraard. Meestal lees ik gewoon een ebook. Het scherm staat op zwart met witte letters, zodat er zo min mogelijk licht vanaf komt. En ik zit onder de dekens als ik Netflix kijk (en uiteraard oordopjes in)
Lekker tegen elkaar aankruipen en in slaap vallen. Of nog even napraten over de dag. Dat zijn de momenten waarop je nog even contact met elkaar kan maken.
dit doen wij ook altijd alleen het moment waarop hij dan slaapt en ik nog niet kan slapen is het moment waarop ik dan de iPad er bij pak. Voor mijn gevoel mist hij dan dus niets aan contact want hij slaapt toch al
Wat absoluut heel belangrijk is in onze relatie is tijd aan elkaar besteden zonder beeldschermen. Vooral ik vind dat moeilijk, maar daardoor zoeken we vaak dingen op als een wandelingetje maken of samen naar een café gaan zonder telefoon.
hier ben ik het helemaal mee eens en is ook de belangrijkste reden dat ik niet op mijn iPad zit als hij wakker is! Telefoon heb ik nooit bij me. Mijn online leven (forummen, messages met vriendinnen etc) speelt zich alleen in die uren af als hij al slaapt. Vandaar ook dat ik het lastig zou vinden dat op te geven, want hij zit zelf de hele dag door op zijn telefoon te loeren. Dat vind ík nou asociaal en dat weet hij, maar daar wordt niets aan gedaan.. het excuus is dat je met een eigen bedrijf altijd bereikbaar moet zijn...
Toon interesse in elkaars hobby's. Hoe vervelend of saai je het ook vindt. Het zijn echt de hele kleine dingetjes die de basis van je relatie heel sterk kunnen maken.
dit doen we absoluut, we hebben hobbies samen en doen veel dingen samen maar ook hobbies apart en hebben heel veel interesse in elkaar. Daar ligt het echt niet aan! We lachen samen, we huilen samen, we hebben diepgaande gesprekken over de zin van het leven, over de opvoeding van onze dochter, over ons huwelijk. We maken een vuurtje in de tuin of zitten bij de openhaard in ons vakantiehuisje. Zonder tv aan. We kijken beiden eigenlijk nooit tv.
Oh, en blijf 2 aparte personen. jullie maken zoveel samen mee op het werk en thuis dat er nauwelijks input van buitenaf lijkt te zijn. Jullie kunnen elkaar weinig nieuws vertellen, lijkt mij.
Ik weet niet hoe jullie daarover denken, maar ik zou dat verstikkend vinden.
nee ben ik niet met je eens, we hebben allebei diverse hobbies buiten de deur. Ook aparte vrienden enzo. We gaan regelmatig apart van elkaar een dagje weg, of op vakantie. Wel is er de valkuil omdat we samen werken dat het vaak over het werk gaat nog als we thuis zijn.
Ik heb mijn mening over je man niet onder stoelen of banken gestoken, maar uiteindelijk ben jij degene die met hem verder moet.
Ik ben maar een onbekende van het internet.
Bedankt voor je mening en ik ben het ook helemaal met je mening eens. Denk alleen niet dat het bij ons gaat zoals jij denkt. We zijn twee autonome personen, zeker mijn man heeft een grote behoefte aan vrijheid. We doen veel dingen samen (onvermijdelijk het werken maar ook op vakantie of er lekker op uit) maar ook veel apart. Ook in het werk hebben we andere taken en elkaar dus genoeg te vertellen. Hij gaat regelmatig alleen op vakantie, we gaan regelmatig naar cursussen of workshops van onze hobbies waar de ander dan niet bij is, of apart van elkaar iets doen. Maar toch is er van beiden veel interesse voor de hobbies van de ander en we hebben elkaar altijd wel wat te vertellen. We lachen veel samen en hebben een prima sexleven. Het is te gemakkelijk om te denken dat het daar wel mis zou zijn gegaan bij ons. We zijn niet zo’n stel wat op elkaar is uitgekeken, wat mekaar niets meer verteld, die langs elkaar heen leven. Sinds hij wat met haar heeft zit hij wel vaker op telefoon en s avonds achter de computer, en daar heb ik ook regelmatig wat van gezegd. Hij beloofd dan beterschap maar er veranderd niet echt wat. Dat vind ik veel asocialer dan de iPad die ik twee uurtjes per dag gebruik als hij toch achter zijn computer zit of als hij al slaapt.
anoniem_359883 wijzigde dit bericht op 13-12-2017 10:34
5.27% gewijzigd
woensdag 13 december 2017 om 10:51
Ja loop bij 2 maatschappelijke werkers.Roggenbrood schreef: ↑13-12-2017 10:34Papab, er is je al vaker aangeraden om hulp te zoeken. Heb je inmiddels een afspraak bij de huisarts of psycholoog? (sorry TO voor het kapen)
woensdag 13 december 2017 om 10:53
Ja ik snap wat je bedoeld.
Dat t ooit beter wordt geloof ik wel.
Maar dat mindfucken sloopt me.
woensdag 13 december 2017 om 12:20
Nogmaals mijn excuses.IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑13-12-2017 00:39Het stuk kwam zeker ook bij mij binnen hoor, het voelde wel als een aanval. Ik heb hier ook niet om gevraagd hè. Mijn hele leven staat in een week tijd op losse schroeven. De man die ik door en door vertrouwde al 25 jaar blijkt een heel ander persoon te zijn dan ik dacht. Of ik de echte persoon zal kunnen leren kennen en van hem kan houden weet ik nog niet. Ik heb volgens mij ook nooit gezegd dat alles vergeven en vergeten is en dat we vrolijk verder gaan alsof er niets gebeurd is. Het enige wat ik zeg is dat ik er voor wil vechten om er uit te komen, mits hij ook enorm kan veranderen en mits ik in staat zal zijn het vertrouwen weer terug te krijgen. En lukt dat niet, dan volgt er alsnog een scheiding. Ik zie de ommezwaai niet zo als jullie hem zien. Er wordt geroepen, O ze vergeeft hem en ze steekt dr kop in het zand, ze blijft gewoon bij hem, hij kan lekker doorgaan met liegen en bedriegen. Maar ik lees nergens dat ik dat zal accepteren en dat alles vergeven en vergeten is. Ik heb dat niet gezegd, en ik voel dat ook niet zo. Ook niet stiekem toch. Ik heb er nog steeds bar weinig vertrouwen in dat het ooit nog goed komt tussen ons. Maar ik vind wel dat de dingen die we in 25 jaar hebben opgebouwd, waaronder dus ook alle goede dingen in onze relatie, en ook ons bedrijf, huis, gezin, de moeite waard zijn om er in ieder geval een poging voor te wagen de drenkeling op het droge te trekken. Dan kan het nog steeds zo zijn dat de drenkeling al verdronken blijkt of alsnog zal verdrinken. Maar gewoon maar aan de kant blijven staan kijken tot hij onder water zakt kan ik niet. Misschien is dat ook wel niet te begrijpen voor iemand anders. Maar het is mijn leven wat naar de bodem aan het zakken is. Mag ik alsjeblieft een poging doen tot mond op mond beademing en hartmassage?
Echter vind ik mijn stukje niet veel heftiger dan wat anderen hier ook al hebben geschreven.
Misschien zit er toch een kleine kern van waarheid in mijn kleine stukje, als ik voor mij zelf spreek vind ik zaken die dichtbij komen altijd heftiger binnen komen dan andere dingen.
De beeldspraak is ok en duidelijk. Ik begrijp aan de ene kant wel waarom je het doet.
Niet omdat ik niet snap dat je wil vechten voor de goede dingen die jullie hebben (gehad). Ik zou dat ook hebben.
Ik ben geen type die mijn partner gelijk de deur zou wijzen mocht hij vreemd gaan. Voor mij zou dat niet het allerergste in de wereld zijn, na 25 lange (mooie) jaren. Ik heb overigens ook al 25 jaar een relatie met een man, dus ik kan het mij zo voorstellen.
Aan de andere kant snap ik helemaal niet waarom je bij hem wil blijven, hoe je man nu lijkt te doen is misschien voor mij nog bijna erger. Hoe hij met je omgaat vind ik zo bizar. Hij lijkt bijna alles bij jou te leggen en dat lijkt bijna een vrijbrief te zijn in zijn hoofd. (ik zeg veel lijkt omdat ik het natuurlijk niet weet).
Als mijn man zo zou omdraaien en zich zo zou gedragen als dat jouw man nu doet, nadat hij maanden lang achter mijn rug om gelogen heeft, tja dan ben ik denk ik eerder klaar dan dat hij alleen vreemd gegaan was.
En toch, nu je wel helder op mijn post reageer lijk je alles zo op een rijtje te hebben, of het iig heel goed kan verwoorden.
Ik wens je heel veel sterkte en een knuffel. Ik hoop dat er snel duidelijkheid en rust voor je komt.
woensdag 13 december 2017 om 12:34
Madre schreef: ↑13-12-2017 12:20Nogmaals mijn excuses. aanvaard
Echter vind ik mijn stukje niet veel heftiger dan wat anderen hier ook al hebben geschreven.
Misschien zit er toch een kleine kern van waarheid in mijn kleine stukje, als ik voor mij zelf spreek vind ik zaken die dichtbij komen altijd heftiger binnen komen dan andere dingen.
misschienwas jouw reactie even de druppel die bij mij de emmer deed overlopen. Of kwam het door je manier van formuleren wat harder binnen dan de rest.
De beeldspraak is ok en duidelijk. Ik begrijp aan de ene kant wel waarom je het doet.
Niet omdat ik niet snap dat je wil vechten voor de goede dingen die jullie hebben (gehad). Ik zou dat ook hebben.
Ik ben geen type die mijn partner gelijk de deur zou wijzen mocht hij vreemd gaan. Voor mij zou dat niet het allerergste in de wereld zijn, na 25 lange (mooie) jaren. Ik heb overigens ook al 25 jaar een relatie met een man, dus ik kan het mij zo voorstellen.
Aan de andere kant snap ik helemaal niet waarom je bij hem wil blijven, hoe je man nu lijkt te doen is misschien voor mij nog bijna erger. Hoe hij met je omgaat vind ik zo bizar. Hij lijkt bijna alles bij jou te leggen en dat lijkt bijna een vrijbrief te zijn in zijn hoofd. (ik zeg veel lijkt omdat ik het natuurlijk niet weet).
ik denk dat iedere vreemdgaande man die betrapt wordt wel even in deze modus schiet. We hebben de afgelopen week óók heel veel mooie en diepe gesprekken gehad. Misschien heb ik dat hier minder gedeeld omdat de dingen waar je boos over bent of die pijn doen meer aandacht vragen dan wat wel helend was.
Ik zal proberen het Uit te leggen. Ik zie het als twee dingen. Punt 1 is onze relatie die fout is gelopen. Hieraan hebben we beide schuld en verantwoordelijkheid. Punt 2 is dat hij is vreemdgegaan, zijn relatie met haar. Daaraan heeft alleen hij schuld. Ik ben boos over 2. Dat snapt hij heel goed. Maar hij is ook boos op mij over mijn aandeel in 1. En die boosheid probeert hij nu te uiten. Misschien omdat hij zo boos is dat hij het niet meer weg kan drukken. Misschien ook wel omdat ik hem gevraagd heb eerlijk te zijn en hij dat nu ook oprecht probeert. En ja, hij zoekt excuses over 2. Heeft dit voor zichzelf natuurljk goedgepraat, hoe hou je het anders vol om te liegen. Hij is geen slecht mens. Hij heeft wel een grote fout gemaakt. En dat weet hij dondersgoed. Maar als hij het ook echt zou voelen, moet hij ook echt mijn pijn erkennen en voelen dat hij die veroorzaakt heeft. En dat lukt hem denk ik nu (nog) niet. Er zit zoveel pijn bij hem over 1. en mijn aandeel daarin dat dit meespeelt in zijn erkenning van 2. Tot zover mijn analyse van de dag
Als mijn man zo zou omdraaien en zich zo zou gedragen als dat jouw man nu doet, nadat hij maanden lang achter mijn rug om gelogen heeft, tja dan ben ik denk ik eerder klaar dan dat hij alleen vreemd gegaan was.
dit speelt bij mij ook absoluut mee hoor
En toch, nu je wel helder op mijn post reageer lijk je alles zo op een rijtje te hebben, of het iig heel goed kan verwoorden.
Ik wens je heel veel sterkte en een knuffel. Ik hoop dat er snel duidelijkheid en rust voor je komt.
dank je wel
woensdag 13 december 2017 om 12:55
Even uit meeleesmodus, ik wil je bij deze ook een dikke knuffel geven.
Kan me voorstellen dat je moe wordt van alle emoties en overdenkingen. En dat je ook een deel schuld bij jezelf legt, al is het om het in je hoofd beheersbaarder te maken. Dat is logisch en ik denk vooral een mechanisme om met al die extreme gevoelens om te gaan. Neemt niet weg dat het niet eerlijk is dat je man je de schuld over punt 1 in de schoenen wilt schuiven; jij kan niets veranderen als hij niet aangeeft dat iets hem dwars zit of irriteert. Je kan dat soort dingen niet ruiken he.
Ik vind het bewonderingswaardig dat je geen overhaaste beslissingen maakt. Mijns inziens kan dat ook helemaal niet als de emoties zo hoog zitten. Denk dat die therapie je goed zal doen. En als het dan alsnog kapot gaat weet jij dat je er alles aan hebt gedaan om het te redden. Dat sluit iig fijn af.
Kan me voorstellen dat je moe wordt van alle emoties en overdenkingen. En dat je ook een deel schuld bij jezelf legt, al is het om het in je hoofd beheersbaarder te maken. Dat is logisch en ik denk vooral een mechanisme om met al die extreme gevoelens om te gaan. Neemt niet weg dat het niet eerlijk is dat je man je de schuld over punt 1 in de schoenen wilt schuiven; jij kan niets veranderen als hij niet aangeeft dat iets hem dwars zit of irriteert. Je kan dat soort dingen niet ruiken he.
Ik vind het bewonderingswaardig dat je geen overhaaste beslissingen maakt. Mijns inziens kan dat ook helemaal niet als de emoties zo hoog zitten. Denk dat die therapie je goed zal doen. En als het dan alsnog kapot gaat weet jij dat je er alles aan hebt gedaan om het te redden. Dat sluit iig fijn af.
