Relaties
alle pijlers
na 4 jaar relatie verbroken
zaterdag 12 november 2011 om 19:50
Hoi mede forummers,
Een tijdje ben ik hier niet meer zo actief geweest, omdat al mijn energie naar mijn relatie gegaan is. Nu blijkt dat ik al meer dan een jaar aan het vechten ben in mijn eentje en dat vriend heeft gewacht todat ik het uitmaakte. Dit kon ik niet, totdat ik er 3 week geleden achter kwam dat hij vreemd ging.
Ik dacht dat het dan voor altijd wel over zou zijn en heb het ook direct uitgemaakt.
Vriend ontkent in alle toonaarden dat hij vreemd gegaan is, terwijl ik zijn mail gezien heb (heel fout, maar voelde wel wat aankomen) en blijkt dat zij vaak bij hem geweest is en andersom ook. Als hij een weekend niet bij mij kon zijn, omdat hij vergaderingen had, was hij bij haar. En nu heeft iemand in onze vriendenkring het ook nog bevestigd..
Het maakt ook allemaal niet meer uit, maar ik voel me zo slecht. Ik had gedacht met deze vent oud te worden, te trouwen, kinderen te krijgen.. Hij was zo geweldig in het begin. Dat is pas sinds vorig jaar veranderd. Toen heb ik er later een topic over geopend:
we weten het beiden niet meer...
Nu blijkt dus dat ik al een jaar mij compleet gegeven heb, terwijl het hem niks meer deed. Maar elke keer als ik niet verder wilde, kwam hij bij mij en overtuigde me dat hij echt verder met me wilde, dat het persoonlijke problemen waren, dat ik hem nog een kans moest geven..
En kansen heb ik gegeven, keer op keer op keer. Totdat ik mezelf compleet weggecijferd had en alles nog om hem draaide.
Als ik boodschappen ging doen, nam ik voor de zekerheid van die broodjes mee die hij zo lekker vindt, omdat hij misschien wel langs kon komen.
Als ik iets nieuws kocht, hield ik er altijd rekening mee wat hij ervan zou vinden.
Als ik iets leuks bedacht, vroeg ik me altijd af wat hij ervan zou denken..
Ik heb mijn familie en vrienden verteld dat het afgelopen is tussen ons en iedereen reageerde blij.. Natuurlijk sterkt dit mijn gevoel en heb ik dat ook nodig, omdat ik anders hem binnen no-time weer toe laat. Maar het steekt me ook.. Dat blijkbaar iedereen zag dat hij niet goed voor me was, maar dat ik de stap voor mezelf niet kon nemen. Dat ik niet voor mezelf opgekomen ben. Pas toen hij vreemd ging, kon ik hem de deur wijzen.. Waarom heb ik het zover laten komen? Waarom heb ik zo'n groot deel van m'n leven gegeven voor iets wat dood was?
Ik heb erg goed contact met z'n zus, die heel erg boos op hem is. Zij heeft ook tegen mij gezegd: je moet het uitmaken, want je verdient 100 keer beter. En toch, elke keer weer nam ik het voor hem op en bedacht ik excuses voor hem.
En nu nog! Ik vind het zo sneu dat hij zo met zichzelf in de knoop zit.. Natuurlijk moet ik daar niet aan denken, maar ik wilde hem helpen. Ik wilde er voor hem zijn en zorgen dat hij gelukkig werd. En blijkbaar heb ik daarin gefaald.
Weet niet wat ik hier mee wil, met dit topic. Maar moet mijn verhaal even kwijt, want voel me afschuwelijk.
Ik heb zo m'n best gedaan afgelopen jaar voor hem en nu moet ik voor mezelf gaan en weet niet of ik dat kan.
Bedankt in ieder geval voor het lezen.
Een tijdje ben ik hier niet meer zo actief geweest, omdat al mijn energie naar mijn relatie gegaan is. Nu blijkt dat ik al meer dan een jaar aan het vechten ben in mijn eentje en dat vriend heeft gewacht todat ik het uitmaakte. Dit kon ik niet, totdat ik er 3 week geleden achter kwam dat hij vreemd ging.
Ik dacht dat het dan voor altijd wel over zou zijn en heb het ook direct uitgemaakt.
Vriend ontkent in alle toonaarden dat hij vreemd gegaan is, terwijl ik zijn mail gezien heb (heel fout, maar voelde wel wat aankomen) en blijkt dat zij vaak bij hem geweest is en andersom ook. Als hij een weekend niet bij mij kon zijn, omdat hij vergaderingen had, was hij bij haar. En nu heeft iemand in onze vriendenkring het ook nog bevestigd..
Het maakt ook allemaal niet meer uit, maar ik voel me zo slecht. Ik had gedacht met deze vent oud te worden, te trouwen, kinderen te krijgen.. Hij was zo geweldig in het begin. Dat is pas sinds vorig jaar veranderd. Toen heb ik er later een topic over geopend:
we weten het beiden niet meer...
Nu blijkt dus dat ik al een jaar mij compleet gegeven heb, terwijl het hem niks meer deed. Maar elke keer als ik niet verder wilde, kwam hij bij mij en overtuigde me dat hij echt verder met me wilde, dat het persoonlijke problemen waren, dat ik hem nog een kans moest geven..
En kansen heb ik gegeven, keer op keer op keer. Totdat ik mezelf compleet weggecijferd had en alles nog om hem draaide.
Als ik boodschappen ging doen, nam ik voor de zekerheid van die broodjes mee die hij zo lekker vindt, omdat hij misschien wel langs kon komen.
Als ik iets nieuws kocht, hield ik er altijd rekening mee wat hij ervan zou vinden.
Als ik iets leuks bedacht, vroeg ik me altijd af wat hij ervan zou denken..
Ik heb mijn familie en vrienden verteld dat het afgelopen is tussen ons en iedereen reageerde blij.. Natuurlijk sterkt dit mijn gevoel en heb ik dat ook nodig, omdat ik anders hem binnen no-time weer toe laat. Maar het steekt me ook.. Dat blijkbaar iedereen zag dat hij niet goed voor me was, maar dat ik de stap voor mezelf niet kon nemen. Dat ik niet voor mezelf opgekomen ben. Pas toen hij vreemd ging, kon ik hem de deur wijzen.. Waarom heb ik het zover laten komen? Waarom heb ik zo'n groot deel van m'n leven gegeven voor iets wat dood was?
Ik heb erg goed contact met z'n zus, die heel erg boos op hem is. Zij heeft ook tegen mij gezegd: je moet het uitmaken, want je verdient 100 keer beter. En toch, elke keer weer nam ik het voor hem op en bedacht ik excuses voor hem.
En nu nog! Ik vind het zo sneu dat hij zo met zichzelf in de knoop zit.. Natuurlijk moet ik daar niet aan denken, maar ik wilde hem helpen. Ik wilde er voor hem zijn en zorgen dat hij gelukkig werd. En blijkbaar heb ik daarin gefaald.
Weet niet wat ik hier mee wil, met dit topic. Maar moet mijn verhaal even kwijt, want voel me afschuwelijk.
Ik heb zo m'n best gedaan afgelopen jaar voor hem en nu moet ik voor mezelf gaan en weet niet of ik dat kan.
Bedankt in ieder geval voor het lezen.
zaterdag 12 november 2011 om 20:26
To schrijft:"Nu blijkt dat ik al meer dan een jaar aan het vechten ben in mijn eentje en dat vriend heeft gewacht todat ik het uitmaakte"
God meissie, dat is heel erg als iemand zit te wachten tot jij het uitmaakt! Volgens mij ben je behoorlijk over jouw eigen grenzen gegaan in deze relatie en heb je te veel rekening gehouden met hem. Dat hij met zichzelf in de knoop zit is rot maar jij bent niet verantwoordelijk voor zijn geluk en tegelijkertijd geeft het hem geen vrijbrief om je zo aan het lijntje te houden.
Heel veel sterkte en onthoud dat jij NIET hebt gefaald.Je hebt er je best voor gedaan en dat is niet gelukt. Nu is het tijd voor jou en wat JIJ wilt.
God meissie, dat is heel erg als iemand zit te wachten tot jij het uitmaakt! Volgens mij ben je behoorlijk over jouw eigen grenzen gegaan in deze relatie en heb je te veel rekening gehouden met hem. Dat hij met zichzelf in de knoop zit is rot maar jij bent niet verantwoordelijk voor zijn geluk en tegelijkertijd geeft het hem geen vrijbrief om je zo aan het lijntje te houden.
Heel veel sterkte en onthoud dat jij NIET hebt gefaald.Je hebt er je best voor gedaan en dat is niet gelukt. Nu is het tijd voor jou en wat JIJ wilt.
zaterdag 12 november 2011 om 20:48
TO, je geeft aan dat je jezelf een jaar hebt gegeven voor iets wat dood was. DIt moet je eigenlijk omdraaien, ondanks dat het dood was heb jij nog doorgezet en valt jou dus niks te verwijten.
Waarbij je wel geleerd moet hebben dat als de hele wereld (de mensen die je lief hebben bedoel ik dan) aangeeft dat je gek bezig bent dit wellicht zo is. Tis dus waarschijnlijk ook een zwak punt van je, je gaat zover in een relatie dat je wat blind word van de realiteit.
Lik je wonden, neem afstand van hem voor een tijdje, herontdek jezelf en ga dit als een les zien in het vervolg van je leven.
Waarbij je wel geleerd moet hebben dat als de hele wereld (de mensen die je lief hebben bedoel ik dan) aangeeft dat je gek bezig bent dit wellicht zo is. Tis dus waarschijnlijk ook een zwak punt van je, je gaat zover in een relatie dat je wat blind word van de realiteit.
Lik je wonden, neem afstand van hem voor een tijdje, herontdek jezelf en ga dit als een les zien in het vervolg van je leven.
zaterdag 12 november 2011 om 23:50
Ja, jullie hebben zo gelijk, maar ik vind dit vreselijk lastig.
Zelfs nu hoop ik nog dat hij hier heen komt en zegt dat het allemaal een fout was en dat hij weer de oude is, waar ik zo gek op was.. En het lastige is dat ik die persoon steeds nog wel zag en af en toe kwam die ook naar buiten. Daarom kon ik het ook niet opgeven, ondanks dat ik er zelf aan onderdoor ging.
@amanie: dat vind ik een hele goede, het zo om te draaien. Maar is dat de waarheid.. ik vrees het wel en dat doet me erg veel pijn.
En wat je zegt over mijn zwakke punt, helemaal waar. Maar dat is mij al een keer eerder overkomen, dan bij mijn eigen ouder. Die heb ik 12 jaar gesteund, terwijl ze mij continu zwart maakte, uitschold en noem maar op. Maar elke keer dacht ik: ik kan jou niet in de steek laten, dan gaat het helemaal mis. Bij m'n ouder klopte dat, bij mijn vriend ben ik er blijkbaar heel bang voor.
En niet dat ik denk dat ik zo geweldig ben, maar die personen hadden een uitlaatklep nodig en toevallig was ik daar. Dan kan ik toch niet zomaar ervan weglopen? Is dat een zwak punt?
Ik mis hem echt zo erg, nu al
Zelfs nu hoop ik nog dat hij hier heen komt en zegt dat het allemaal een fout was en dat hij weer de oude is, waar ik zo gek op was.. En het lastige is dat ik die persoon steeds nog wel zag en af en toe kwam die ook naar buiten. Daarom kon ik het ook niet opgeven, ondanks dat ik er zelf aan onderdoor ging.
@amanie: dat vind ik een hele goede, het zo om te draaien. Maar is dat de waarheid.. ik vrees het wel en dat doet me erg veel pijn.
En wat je zegt over mijn zwakke punt, helemaal waar. Maar dat is mij al een keer eerder overkomen, dan bij mijn eigen ouder. Die heb ik 12 jaar gesteund, terwijl ze mij continu zwart maakte, uitschold en noem maar op. Maar elke keer dacht ik: ik kan jou niet in de steek laten, dan gaat het helemaal mis. Bij m'n ouder klopte dat, bij mijn vriend ben ik er blijkbaar heel bang voor.
En niet dat ik denk dat ik zo geweldig ben, maar die personen hadden een uitlaatklep nodig en toevallig was ik daar. Dan kan ik toch niet zomaar ervan weglopen? Is dat een zwak punt?
Ik mis hem echt zo erg, nu al
zondag 13 november 2011 om 09:19
Pff, ik wist dat dit zwaar ging worden, maar ben echt zo verdrietig
Zodra ik wakker word is het besef er weer, dat ik hem voor altijd kwijt ben. Dat het nooit meer zo wordt als het was. Terwijl ik me daar het afgelopen jaar juist in vastgebeten heb. Ik zou er wel voor zorgen dat het weer goed kwam, hoe naief
Maar nu opeens komt het dus keihard binnen dat het nooit meer het oude wordt, dat ik dat kwijt ben. Dat we nooit meer samen op vakantie gaan, dat hij nooit meer naast me wakker wordt, dat we niet meer gezellig samen gaan koken..
Misschien moet ik zo niet denken, maar bij alles wat ik doe, denk ik daar wel aan. Wat stom!
Het liefst wil ik nu naar hem toe rijden en hem knuffelen. Ik ben vast gek, maar dat is waar ik nu zo'n behoefte aan heb. Hem en zijn armen om mij heen.
En tegelijkertijd vind ik mezelf een enorme aansteller, denk ik: 4 jaar is voor jou misschien lang, maar andere mensen zijn tientallen jaren bij elkaar en moeten daarna ook verder zonder de ander. Dan doe ik al moeilijk over 4 jaar..
Wat een ***zooi
Zodra ik wakker word is het besef er weer, dat ik hem voor altijd kwijt ben. Dat het nooit meer zo wordt als het was. Terwijl ik me daar het afgelopen jaar juist in vastgebeten heb. Ik zou er wel voor zorgen dat het weer goed kwam, hoe naief
Maar nu opeens komt het dus keihard binnen dat het nooit meer het oude wordt, dat ik dat kwijt ben. Dat we nooit meer samen op vakantie gaan, dat hij nooit meer naast me wakker wordt, dat we niet meer gezellig samen gaan koken..
Misschien moet ik zo niet denken, maar bij alles wat ik doe, denk ik daar wel aan. Wat stom!
Het liefst wil ik nu naar hem toe rijden en hem knuffelen. Ik ben vast gek, maar dat is waar ik nu zo'n behoefte aan heb. Hem en zijn armen om mij heen.
En tegelijkertijd vind ik mezelf een enorme aansteller, denk ik: 4 jaar is voor jou misschien lang, maar andere mensen zijn tientallen jaren bij elkaar en moeten daarna ook verder zonder de ander. Dan doe ik al moeilijk over 4 jaar..
Wat een ***zooi