Narcistisch misbruik

felice71 schreef: ↑

17-04-2018 10:44

Zijn er dan narcisten die erkennen dat ze narcist zijn? Het ligt toch nooit aan hen?

In fases van 5 minuten hebben ze een moment van zelfreflectie om vervolgens weer de muziek voluit te zetten.

Ik ken het gevoel. Kom net uit een relatie die zo ongeveer 1 jaar geduurd heeft.

Je vind haar fantastisch, te mooi om waar te zijn eigenlijk (en dat is al een signaal) en dan merk je vreemde dingen, maar door het fantastische gevoel en de verliefdheid kijk je er doorheen. Maar dan herhaalt het zich...en begint het met emotionele chantage... "ik ben eenzaam", "ik voel me onzeker" "je laat me alleen"... mag je je vrienden niet meer zien, zelfs je kinderen zijn in een doorn in het oog want alle aandacht moet naar haar gaan, zij is belangrijk...empathie kent ze niet...enkel haar problemen zijn belangrijk, die van jou tellen niet...als je haar teast dan krijg je plots een glas water over je heen...of van de ene moment op de andere wordt ze woedend omdat het antwoord op een vraag haar niet aanstaat...
En dan begin je het door te hebben...begin je erover te lezen en herken je de situatie... en meestal is de conclusie.... je zit in een destructieve relatie....stap eruit en het is zo moeilijk want meestal is het seksuele top...maar dan merk je dat zij enkel wil genieten, niet jou wil laten genieten... en van zodra ze merkt dat je haar door hebt dan wordt je van je je voetstuk gehaald.... de droomman van weleer wordt plosteling genegeerd en klein gemaakt in haar vriendenkring.... want ik ben het probleem. En na elke uitval, steeds hetzelfde windstil en na 2-3 dagen, sorry ...steeds opnieuw

Na verschillende keren haar opnieuw de kans gegeven te hebben ben ik definitief uit de relatie gestapt (wat niet evident was), alle contact verbroken en voel me als herboren. De kunst is het door te hebben. En van zodra ze het merken gaan ze u wegduwen. Je moet dan wel wat verduren maar ga ervan weg en kijk niet achterom, negeer.

Wat herkenbaar hier allemaal! Ook jaren getrouwd geweest met een narcist. Hem eens uitgelegd wat narcisme is, hij zag het probleem niet, want hij herkende er veel in en vond er niets mis mee.

Het ruzie maken vlak voor een vakantie, zijn hoogmoed, vage verhalen over zijn successen, veel geld hebben en geen cent uitgeven en vooral zijn onuitstaanbare gedrag. Ongrijpbaar, manipulerend, alleen maar functioneel contact gericht op applaus, verlichting, enz.

Blij met 2 kinderen, maar hij is geen goed vaderfiguur, ziet dat zelf absoluut niet zo, maar ik ben toch aan de gang gegaan. Via consultatiebureau en nog meer bureaus nu tegen een onderzoek voor de raad van de kinderbescherming aan. Van mij mag het komen, niet leuk, ben nog steeds bang voor ex, maar wil mijn kinderen beschermen.

@felice71 ik ben een dossier gaan maken met alle voorvallen, uitspraken en gedragingen van de kinderen. Helaas vinden ze het 'maar' mijn verhaal en laat kind vooral sociaal wenselijk gedrag zien buiten de deur.
Communicatie tussen de ouders is het toverwoord, als dat is geregeld dan komt met de kinderen ook alles goed...
Toch ga ik door, laat mijn kinderen niet zo beschadigen.

Ik heb nooit de kans gekregen om mijn ex te vragen of hij een narcist is. Had wel eens een interessant gesprek kunnen worden. Hij steekt zichzelf nogal graag in de slachtofferrol dus zo'n labeltje zou hij wellicht met open armen verwelkomen.

Toen ik uiteindelijk in de hulpverlening terecht kwam, was het de psycholoog zelf die met de term "narcist" kwam. Ik was sprakeloos. (Bij deze heeft Amand ook zijn antwoord)

Ik had zelf die link nooit gelegd maar voor de psycholoog was het zo klaar als een klontje.

Bearnaise schreef: ↑

21-04-2018 11:58

Ik heb nooit de kans gekregen om mijn ex te vragen of hij een narcist is. Had wel eens een interessant gesprek kunnen worden. Hij steekt zichzelf nogal graag in de slachtofferrol dus zo'n labeltje zou hij wellicht met open armen verwelkomen.

Toen ik uiteindelijk in de hulpverlening terecht kwam, was het de psycholoog zelf die met de term "narcist" kwam. Ik was sprakeloos. (Bij deze heeft Amand ook zijn antwoord)

Ik had zelf die link nooit gelegd maar voor de psycholoog was het zo klaar als een klontje.

Jaja, een psycholoog die uitsluitend aan de hand van informatie uit de tweede hand de diagnose narcist bij een derde stelt. Echt heel professioneel.

Amant schreef: ↑

21-04-2018 12:16

Jaja, een psycholoog die uitsluitend aan de hand van informatie uit de tweede hand de diagnose narcist bij een derde stelt. Echt heel professioneel.

Tja ze werd er goed voor betaald.

Bearnaise schreef: ↑

21-04-2018 12:23

Tja ze werd er goed voor betaald.

En dat heeft waarmee te maken? Je snapt toch zelf ook wel dat een psycholoog geen diagnose stelt bij een derde zonder diegene zelf onderzocht te hebben?

Amant schreef: ↑

21-04-2018 12:35

En dat heeft waarmee te maken? Je snapt toch zelf ook wel dat een psycholoog geen diagnose stelt bij een derde zonder diegene zelf onderzocht te hebben?

Dat heeft er niks mee te maken idd.
Dus verder niks achter zoeken.

Het was ook geen diagnose. Net owv de redenen die je aanhaalt. Ik beweer nergens dat mijn ex een diagnose heeft gekregen.

0.7 procent van de Nederlandse bevolking zou narcistiche zijn. Daarvan is blijkbaar 75 procent man. Toch vervelend dat jij net op zo'n man verliefd werd. Wellicht spreekt het dominante aspect van een narcist wel enorm aan bij sommige vrouwen. Het is dan ook aannemelijk dat veel van deze vrouwen graag ondergeschikt zijn.

Naar mijn mening is iedereen in meer of mindere mate narcistisch. Zeker als kind maar later ook in de maatschappij. Carrière gericht je ellebogen gebruiken, egocentrisch denken, zonder enige empathie, kan enorm helpen om je doelen te realiseren.

Nu las ik ergens in dit topic iets over eigenliefde, leren om weer van jezelf te gaan houden. Dit om de deuk in je eigenwaarde te herstellen. Eigenlijk zou je daar je eigen narcisme voor moeten aanspreken. Maak jezelf maar groter dan je bent, kijk met plezier in de spiegel, zoek bijval en erkenning op forums en doe lekker je eigen ding.

Er zijn ongeveer 1.000.000 miljoen narcisten in Nederland.

Vergis je niet er zijn er veel.

Je ziet ze ook echt pas als je er ooit 1 heb meegemaakt.

Je voelt het gelijk aan iemand.

Verborgen narcisten valt voor een leek niet op.

Vandaar die vreselijke scheidingen.

Het is bij nader inzien niet zo raar dat er zoveel slachtoffers van narcisme zijn.

Een narcist heeft namelijk een sociaal netwerk: partner(s), kinderen, familie, vrienden, collega's, werknemers. Allemaal het slachtoffer van 1 narcist. Daarbij komt dat een narcist meerdere partners heeft in zijn leven vanwege het onvermogen een lange relatie aan te gaan. Vaak vluchten de slachtoffers vanzelf. Daarnaast gaan ze vaak vreemd.

Met elke nieuwe partner komt een nieuwe vriendenkring en schoonfamilie.

Iedereen kent wel een narcist.

keukenstoel schreef: ↑

21-04-2018 15:25

Er zijn ongeveer 1.000.000 miljoen narcisten in Nederland.

Vergis je niet er zijn er veel.

Je ziet ze ook echt pas als je er ooit 1 heb meegemaakt.

Je voelt het gelijk aan iemand.

Verborgen narcisten valt voor een leek niet op.

Vandaar die vreselijke scheidingen.

Vertelt nooit iemand je (buiten het Viva-Forum) dat je wereldbeeld niet klopt en dat jij daar zelf de enige benadeelde van bent?

Stout73 schreef: ↑

21-04-2018 14:13

0.7 procent van de Nederlandse bevolking zou narcistiche zijn. Daarvan is blijkbaar 75 procent man. Toch vervelend dat jij net op zo'n man verliefd werd. Wellicht spreekt het dominante aspect van een narcist wel enorm aan bij sommige vrouwen. Het is dan ook aannemelijk dat veel van deze vrouwen graag ondergeschikt zijn.

Naar mijn mening is iedereen in meer of mindere mate narcistisch. Zeker als kind maar later ook in de maatschappij. Carrière gericht je ellebogen gebruiken, egocentrisch denken, zonder enige empathie, kan enorm helpen om je doelen te realiseren.

Nu las ik ergens in dit topic iets over eigenliefde, leren om weer van jezelf te gaan houden. Dit om de deuk in je eigenwaarde te herstellen. Eigenlijk zou je daar je eigen narcisme voor moeten aanspreken. Maak jezelf maar groter dan je bent, kijk met plezier in de spiegel, zoek bijval en erkenning op forums en doe lekker je eigen ding.

Ja, goeie gedachte!

Ik ben zelf ook best wel narcistisch, geloof ik. Hopelijk op een gezonde manier. Maar ik pas niet in het plaatje van het prototypische Narcisten-slachtoffer. Ik ben niet heel empathisch, gevoelig, verzorgend en vergevingsgezind. Onzeker ben ik evenmin. Vroeger misschien, maar ik weet inmiddels wat ik waard ben - en het is precies dáárom dat ik zo boos ben op 'mijn' narcist. Want hé, zo ga je niet met mij om! Wie denk je wel dat je bent?! Die man krijgt geen voet meer tussen mijn deur, of ik hak die voet eraf. Dat is een beetje mijn manier om ermee om te gaan, en dus precies zoals jij zegt: door mijn eigen narcistische eigenschappen in te zetten.

Overigens richten narcisten hun pijlen vaker wel dan niet op zelfverzekerde, succesvolle en sterke mensen. Die vormen een veel grotere uitdaging dan degenen die zich snel en zonder tegenstribbelen overgeven aan hun nukken en grillen. Dat is voor hen de grootste kick: het vernederen en overmeesteren van iemand die sterk in zijn schoenen staat. Iedereen die met een narcist te maken heeft gehad, kent het gevoel dat álles aanvoelt als een wedstrijd. Alles is rivaliteit, machtsstrijd, armpje drukken. Dodelijk vermoeiend. Maar het ligt voor de hand dat een narcist liever armpje drukt met iemand die weerstand biedt. Dan smaakt de overwinning zoeter.

Ik geloof dus inderdaad dat de beste remedie tegen deze vorm van misbruik (of nou ja... schoffering) is om je eigen narcistische kant te laten spreken. Maar ik heb me óók verdiept in het 'werken aan jezelf', zoals hier op het forum vaak wordt gepropageerd, en waarvan ik eerlijk gezegd geen voorstander ben. Therapie... hmmm. Ik geloof er niet zo in. Misschien voor sommige mensen (die weinig talent voor zelfreflectie hebben) en misschien met sommige therapeuten (die heel goed en intelligent zijn), maar over het algemeen vind ik die eeuwige aansporing om vooral snel in therapie te gaan niet zo overtuigend. (Inderdaad: hier spreekt mijn narcistische kant )

Ik heb me een beetje ingelezen in het narcisme-probleem, en ik begrijp dat het belangrijk is om te onderzoeken waar het 'gat' in mezelf zit. Nou, dat is niet zo moeilijk: mijn vader. Hij is al dood, overigens. Ik verlangde altijd enorm naar zijn aandacht, aanbad hem , maar kon hem nooit zo ver krijgen om mij echt te 'zien'. Hij was, kortom, onbereikbaar. Lange tijd was dat heel pijnlijk. Tot ik op een bepaald moment, en ik weet nog precies waar ik me op dat moment bevond en wat er gebeurde, besloot om het los te laten. Gewoon: hem loslaten. Die aandacht zou ik nóóit krijgen. Niet in dit leven. En daar moest ik mee leren leven. Het was niet zijn fout. Het was ook niet mijn fout. Het was gewoon hoe het was. Pijnlijk, maar waar. En ik heb me toen ook meteen afgevraagd of ik met deze beslissing (namelijk: mijn vader nooit echt leren kennen, en nooit de kans krijgen om hem te laten weten wie ik was) zou kunnen leven als hij dood was. Ik besloot dat ik dat wel kon. En zo is ook gebleken. Hij is al tien jaar dood, ik hou nog steeds enorm veel van hem, met al zijn zwakheden en slechte eigenschappen, want hij was een heel bijzonder mens. Wel heel egocentrisch. Maar hé, dat ben ik zelf ook.

Dus waarom ben ik gevallen voor de streken van een narcist? Nou... vul maar in. Het antwoord lijkt me duidelijk. Maar moet ik daar nou echt voor in therapie? Om te horen wat ik allang weet? Om een ander de schuld te geven van mijn eigen stommiteit? Dat is me te gemakkelijk. Ik vind het ook zonde van mijn tijd. Ik leef nu, ik maak zeker fouten, maar ik beschouw die fouten als deel van het avontuur dat 'leven' heet. Misschien is dat dan wat uiteindelijk de conclusie is van dit hele gedoe: dat je jezelf moet kunnen vergeven. En om dát te kunnen, moet je inderdaad een beetje narcistisch zijn. Dat ben ik, toevallig. Dus het blijft een hele goeie tip, ook voor degenen die weinig narcistische eigenschappen hebben: probeer jezelf te vergeven. Iedereen maakt fouten. Dat maakt je geen slecht mens. Sterker nog, het maakt je misschien wel een interessanter en wijzer mens.

Amant schreef: ↑

21-04-2018 12:16

Jaja, een psycholoog die uitsluitend aan de hand van informatie uit de tweede hand de diagnose narcist bij een derde stelt. Echt heel professioneel.

Waarom heb je zo vreselijk veel moeite met het woord narcist? Je hebt het meerdere keren getracht uit te leggen maar het is nog steeds niet duidelijk. Er is geen diagnose gesteld, een psycholoog heeft het erover gehad, maar dat is ook al fout? Vanwaar toch die weerstand continu?

Fizzyhideous schreef: ↑

21-04-2018 19:19

Waarom heb je zo vreselijk veel moeite met het woord narcist? Je hebt het meerdere keren getracht uit te leggen maar het is nog steeds niet duidelijk. Er is geen diagnose gesteld, een psycholoog heeft het erover gehad, maar dat is ook al fout? Vanwaar toch die weerstand continu?

Ik denk sinds m’n ex-vrouw in de rechtszaal tegenover de rechter mijn gedrag als ‘narcistisch naar moeder toe’ benoemde. Je zag de ogen van de rechter en de griffier rollen.

Iemand een label opplakken is echt zo zinloos. Mijn weerstand komt voort uit de observatie dat die mensen een dikke ijzeren plaat voor hun hoofd houden die voorkomt dat ze naar zichzelf kijken. Zij doen zelf immers niets verkeerd, zijn onschuldig, het is ze overkomen, etc. Nee, gewoon naar die ander wijzen en je kunt in de zalige wetenschap dat het allemaal aan die ander ligt verder leven. Slachtoffergedrag.

En sinds het Viva-forum.

Amant schreef: ↑

21-04-2018 19:58

Ik denk sinds m’n ex-vrouw in de rechtszaal tegenover de rechter mijn gedrag als ‘narcistisch naar moeder toe’ benoemde. Je zag de ogen van de rechter en de griffier rollen.

Iemand een label opplakken is echt zo zinloos. Mijn weerstand komt voort uit de observatie dat die mensen een dikke ijzeren plaat voor hun hoofd houden die voorkomt dat ze naar zichzelf kijken. Zij doen zelf immers niets verkeerd, zijn onschuldig, het is ze overkomen, etc. Nee, gewoon naar die ander wijzen en je kunt in de zalige wetenschap dat het allemaal aan die ander ligt verder leven. Slachtoffergedrag.

Maar wat als iemand nu echt dat label heeft? Die zijn er ook genoeg (waaronder de man met wie ik een aantal jaar omging).

[quote=samarinde post_id=28411532 time=1524330268 user_id=31055]


"Maar ik heb me óók verdiept in het 'werken aan jezelf', zoals hier op het forum vaak wordt gepropageerd, en waarvan ik eerlijk gezegd geen voorstander ben".

Je hebt het juist wél uitgevoerd door jouw vader los te laten.
Dat is nou wat 'wij' bedoelen met aan jezelf werken.

"Tot ik op een bepaald moment, en ik weet nog precies waar ik me op dat moment bevond en wat er gebeurde, besloot om het los te laten. Gewoon: hem loslaten".

Hier zeg je het weer!
Dit is aan jezelf werken zoals hier op het forum wordt gepropageerd.

Amant schreef: ↑

21-04-2018 19:58

Ik denk sinds m’n ex-vrouw in de rechtszaal tegenover de rechter mijn gedrag als ‘narcistisch naar moeder toe’ benoemde. Je zag de ogen van de rechter en de griffier rollen.

Iemand een label opplakken is echt zo zinloos. Mijn weerstand komt voort uit de observatie dat die mensen een dikke ijzeren plaat voor hun hoofd houden die voorkomt dat ze naar zichzelf kijken. Zij doen zelf immers niets verkeerd, zijn onschuldig, het is ze overkomen, etc. Nee, gewoon naar die ander wijzen en je kunt in de zalige wetenschap dat het allemaal aan die ander ligt verder leven. Slachtoffergedrag.

Misschien had ze wel gelijk.

@ Eslarealidad: ja oké, op die manier heb ik dan aan mezelf gewerkt, ooit.

Maar ik bedoelde meer dat ik niet zoveel kan met het commentaar dat gaat over 'aan jezelf werken' en 'je eigen verantwoordelijkheid nemen', en dat men dáárom zoveel moeite heeft met het woord 'narcist', omdat daarmee de schuld buiten jezelf komt te liggen. Wat mij betreft ligt de schuld ook buiten mezelf. Ik was erbij, ik neem mijn verantwoordelijkheid voor mijn eigen stommiteit, maar ik vind het wel zo reëel om gewoon hardop te zeggen dat sommige mensen gek/ziek/gevaarlijk zijn. Daar ben je als normaal functionerend mens niet per se op voorbereid. En daar hoef je zeker de schuld niet voor op je te nemen. Kom op, zeg - dat zou betekenen dat iedere mafkees die je pad kruist op een bepaalde manier je eigen schuld of verantwoordelijkheid is. Omdat je het over jezelf afroept, of zo. Om een vergelijking te maken: dat vind ik hetzelfde als aan een verkrachte vrouw vragen of ze toevallig een kort rokje droeg. Daarmee leg je de schuld bij het slachtoffer, terwijl die vrouw gewoon een engerd tegenkwam, kort rokje of niet.

Amant schreef: ↑

21-04-2018 19:58

Ik denk sinds m’n ex-vrouw in de rechtszaal tegenover de rechter mijn gedrag als ‘narcistisch naar moeder toe’ benoemde. Je zag de ogen van de rechter en de griffier rollen.

Iemand een label opplakken is echt zo zinloos. Mijn weerstand komt voort uit de observatie dat die mensen een dikke ijzeren plaat voor hun hoofd houden die voorkomt dat ze naar zichzelf kijken. Zij doen zelf immers niets verkeerd, zijn onschuldig, het is ze overkomen, etc. Nee, gewoon naar die ander wijzen en je kunt in de zalige wetenschap dat het allemaal aan die ander ligt verder leven. Slachtoffergedrag.

Er zal heus wel eens misbruik gemaakt worden van dit soort labels, maar in een rechtszaak zal dat niet veel zoden aan de dijk zette, lijkt me (tenzij er een officiële diagnose is). Toch bestaan er echte narcisten. En dan kun je niet beweren dat de slachtoffers van die narcisten een plaat voor hun kop hebben en het aan zichzelf te danken hebben. Of voel jij je aangesproken door die opmerking van je ex-vrouw? Als je jezelf er niet in herkent, is er in feite toch niets aan de hand? (Behalve dan dat zij met modder gooit, maar dat schijnt bij bittere echtscheidingen vaker voor te komen). Tenzij de rechter ernaar heeft gehandeld, dan is het een ander verhaal.

Ik volg deze discussie sinds het ontstaan van het topic. De dingen die ik nu ga zeggen, zeg ik vanuit mijzelf, ik spreek niet voor andere vrouwen.

Jazeker, is er een tijd geweest dat ik op grote/sterke/macho mannen viel. Dat was toen in MIJN ogen mannenlijk. Totdat ik op den duur werd gebeld door een advocaat van mijn vriend op dat moment, hij zat vast, of ik spullen wou brengen.

Ik heb toen heel snel besloten dat ik dat dus niet ging doen. Zulke dingen zijn te groot/heftig dat je controle moet gaan nemen. Hij zit daar niet voor niks, ik wil met zulke dingwn niks te maken hebben. Wat ik ook voor hem voel, ik bepaal mijn grens, mijn leven.

Volgens mij is dat ook wat Amant bedoelt.!

samarinde schreef: ↑

22-04-2018 00:54

@ Eslarealidad: ja oké, op die manier heb ik dan aan mezelf gewerkt, ooit.

Maar ik bedoelde meer dat ik niet zoveel kan met het commentaar dat gaat over 'aan jezelf werken' en 'je eigen verantwoordelijkheid nemen', en dat men dáárom zoveel moeite heeft met het woord 'narcist', omdat daarmee de schuld buiten jezelf komt te liggen. Wat mij betreft ligt de schuld ook buiten mezelf. Ik was erbij, ik neem mijn verantwoordelijkheid voor mijn eigen stommiteit, maar ik vind het wel zo reëel om gewoon hardop te zeggen dat sommige mensen gek/ziek/gevaarlijk zijn. Daar ben je als normaal functionerend mens niet per se op voorbereid. En daar hoef je zeker de schuld niet voor op je te nemen. Kom op, zeg - dat zou betekenen dat iedere mafkees die je pad kruist op een bepaalde manier je eigen schuld of verantwoordelijkheid is. Omdat je het over jezelf afroept, of zo. Om een vergelijking te maken: dat vind ik hetzelfde als aan een verkrachte vrouw vragen of ze toevallig een kort rokje droeg. Daarmee leg je de schuld bij het slachtoffer, terwijl die vrouw gewoon een engerd tegenkwam, kort rokje of niet.

Waar heb jij het nou over?
Over schuld?
Dat vraag je toch niet aan een verkrachte vrouw? Over een kort rokje. Wat een gedachtengang.
Zou niet eens in mijn hoofd opkomen dat het haar schuld is.
Doe ff normaal met die vergelijking.
Je begrijpt echt niet hoe het bedoeld wordt.
Je zit op een verkeerd spoor.
Een verkrachter hoort in de gevangenis.
Jij ging een relatie met je ex aan.
Dan kijk je naar jezelf.
Hoe kan ik het de volgende keer snelller herkennen?
Dat ik dat niet meer toelaat.
Hoe vaak kwam ik mezelf tegen?
Dat is het meer.
Een vrije wil hè....en dat is verkrachten niet.