Narcistisch misbruik

Ira-Z schreef: ↑

16-04-2018 19:50

Ik merk alleen heel duidelijk dat mensen die ook in een relatie hebben gezeten met een narcist elkaar veel sneller begrijpen. Of misschien moet ik het andersom zeggen: mensen die het niet hebben meegemaakt zullen veel niet begrijpen. En zoals ik wel vaker heb gezegd: gelukkig maar!

Ik denk dat je doelt op de mensen die net als jij zichzelf als extra speciaal weerloos slachtoffer bestempelen omdat ze die ander als narcist bestempelen.

Dat is namelijk elke keer weer de reden waarom het praten over ‘mijn man is een narcist’ op zoveel weerstand stuit. Je schoffeert met die nietszeggende duiding namelijk (onbedoeld) massa’s andere mensen, die wellicht nog veel ergere dingen dan jij hebben ondergaan.

Wanneer het nog zo kort is, week een paar weken dan kan ik mij wel voorstellen dat je nog best wel in de war bent en eenzaam. Dat laatste heeft bij mij best een tijd geduurd tot ik het weer leuk had met mezelf...dan is ook makkelijker om leuke contacten op de te doen. Ik zou dat soort gevoelens er ook laten zijn. In het begin was ik vooral blij dat ik iets voelde wat echt van mij was en dus niet bij de ander hoorde ook al was het dan verdriet.

Heb je een pb gestuurd

Doe deze topic maar veranderen naar 'het grote amand weet t beter ' topic. Waar hij zo vaak het laatste woord kan hebben als hij maar wil.
Dan gaan wij wel ergens anders ervaringen uitwisselen. Jaja..over herstel en zelfinzicht, maar óók over de situaties die zijn gebeurd en hoe dat voelde.
In alle rust. Zonder Amand dus.

Deze reactie is zo narcistisch omdat ik de andere 20 pagina's niet heb gelezen;) Wat wil zeggen dat ik mijn mening het belangrijkste vind ( is niet) Met narcisten valt niet te leven, alles wat hun bezitten is beter dan wat de ander bezit, hun mening telt en de rest van de wereld is dom.. een grote ego.. als je exact dezelfde tv bezit is die van de narcist toch iets beter, een gebed zonder eind.

samarinde schreef: ↑

16-04-2018 00:18

In het geval van een narcist word je in je rug getrapt zonder dat je in je rug wordt getrapt, Dat klinkt gek, hè? Tegenstrijdig, ook. Maar dát is dus narcisme. Je wordt in je rug getrapt, maar er is is geen bewijs. Het is eigenlijk niet gebeurd, al is het wél gebeurd. Je hebt blauwe plekken in je rug, maar je ziet ze niet in de spiegel. Je begint er zelf ook aan te twijfelen. Toch heb je heel sterk het gevoel dat je in je rug bent getapt, en niet voor het eerst. Toch..? Of niet..? Bij gebrek aan bewijs geloof je het uiteindelijk zelf niet meer. Dit zal toch wel niet écht gebeurd zijn? Die man houdt toch van je? Dat heeft hij toch zelf gezegd? Of is het wel gebeurd? Of niet? Nee... nee, het kan niet. Of toch? Nee, uitgesloten. Zoiets doet een mens niet.

DAT is narcisme.

Was het maar zo simpel als een trap in je rug. Bij een trap in je rug loopt ieder weldenkend mens direct weg. Bij een narcist zijn er nooit bewijzen, er is geen logica, geen reden, geen verklaring, geen excuus - er is niks, behalve dat rare gevoel dat er dingen gebeuren die vóelen als een trap in je rug. Maar je ziet ze niet, die dingen. Daarom heet het een mind fuck. Je vertrouwt je eigen waarnemingen niet meer. Dáárom duurt het vaak zo lang voordat narcisten ontmaskerd worden: het is bijna onmogelijk om te geloven dat dit echt gebeurt. Om te geloven dat iemand zó veel tijd en energie steekt in het misleiden en verwarren van zijn 'geliefde', en die zo mogelijk nóg meer tijd en energie stopt in het wissen van zijn sporen: hij heeft niks gedaan, er is niks gebeurd, niemand is in zijn rug getrapt.

DAT is narcisme.
En ja, sorry, maar dat ligt dus aan de narcist. Dit verzin je namelijk niet. Dit kun je echt alleen verzinnen als je stapelgek en obsessief bent. En voor de meeste 'normale' mensen is het niet heel vanzelfsprekend om je te verplaatsen in een ziek brein. Pas als dát lukt, kan je de narcist ontmaskeren.

Dit dus ja. En het meest stuitende vind ik dat degene die het moet ondergaan langzaam en sluipenderwijs ook nog zo wordt geconditioneerd dat die het allemaal goed loopt te praten, en zichzelf compleet vergeet. Vergeet te voelen, vergeet naar zijn of haar eigen gevoel te luisteren, vergeet naar zijn of haar eigen behoeftes te luisteren, zelf na te denken. Dat diegene de narcist vervolgens ook nog gaat verdedigen, omdat hij of zij het niet zo bedoelt want die kan er ook niets aan doen en is altijd zo aardig maar ook zo onbeholpen. Maar ondertussen wordt er wel feilloos ingespeeld op schuldgevoel, alleen al de gedachte van iets slechts over de narcist triggert een massieve reactie van schuldgevoel, zorgt ervoor dat je jezelf blokkeert, want je bent een slecht mens als je zo over de narcist denkt die het zo goed met je voorheeft, en zo veel om je geeft, en er ook niets aan kan doen.
Dat zijn de ergste. De mensen die niet schelden, schreeuwen, naar doen, maar die je wel een schuldgevoel geven, het gevoel dat je gek bent en rare dingen zoals contact wilt. Waarbij je niet de vinger op de zere plek kunt leggen en je langzaam denkt dat je gek wordt. En die iemand afbreken om er voor te zorgen dat je maar bij hem of haar blijft, want iemand die in zijn of haar kracht staat gaat ervandoor. En dus moet je tegen de grond worden gedrukt, en dat wordt gedaan door je langzaam en sluipenderwijs af te breken.
Als er geweld wordt gebruikt, of rot wordt gedaan, dat als geweld of rot gedrag herkenbaar is dan heb je een reden om ervandoor te gaan. Maar dat geniepige en ongrijpbare daar kun je je maar moeilijk tegen verweren. Zeker als er dan ook nog wordt gedaan dat je geen reden hebt om je te beklagen, want er is immers toch niets aan de hand dat benoembaar is ?

ekiM schreef: ↑

17-04-2018 08:48

Dit dus ja. En het meest stuitende vind ik dat degene die het moet ondergaan langzaam en sluipenderwijs ook nog zo wordt geconditioneerd dat die het allemaal goed loopt te praten, en zichzelf compleet vergeet. Vergeet te voelen, vergeet naar zijn of haar eigen gevoel te luisteren, vergeet naar zijn of haar eigen behoeftes te luisteren, zelf na te denken. Dat diegene de narcist vervolgens ook nog gaat verdedigen, omdat hij of zij het niet zo bedoelt want die kan er ook niets aan doen en is altijd zo aardig maar ook zo onbeholpen. Maar ondertussen wordt er wel feilloos ingespeeld op schuldgevoel, alleen al de gedachte van iets slechts over de narcist triggert een massieve reactie van schuldgevoel, zorgt ervoor dat je jezelf blokkeert, want je bent een slecht mens als je zo over de narcist denkt die het zo goed met je voorheeft, en zo veel om je geeft, en er ook niets aan kan doen.
Dat zijn de ergste. De mensen die niet schelden, schreeuwen, naar doen, maar die je wel een schuldgevoel geven, het gevoel dat je gek bent en rare dingen zoals contact wilt. Waarbij je niet de vinger op de zere plek kunt leggen en je langzaam denkt dat je gek wordt. En die iemand afbreken om er voor te zorgen dat je maar bij hem of haar blijft, want iemand die in zijn of haar kracht staat gaat ervandoor. En dus moet je tegen de grond worden gedrukt, en dat wordt gedaan door je langzaam en sluipenderwijs af te breken.
Als er geweld wordt gebruikt, of rot wordt gedaan, dat als geweld of rot gedrag herkenbaar is dan heb je een reden om ervandoor te gaan. Maar dat geniepige en ongrijpbare daar kun je je maar moeilijk tegen verweren. Zeker als er dan ook nog wordt gedaan dat je geen reden hebt om je te beklagen, want er is immers toch niets aan de hand dat benoembaar is ?

Dat dus, helemaal... behalve dat mijn ex ook opeens kon ontploffen. Maar dat kwam altijd door mij.

Soms dacht ik echt dat ik gek was.

Er is niemand op de wereld die ik zo intens haat als hem. Ik wou dat ik hem nooit meer zou hoeven te zien. Maar ja, we hebben dus een kind samen.

Wat ik t meest verschrikkelijke vind was dat ik in de fantasie van een ander leefde. Hij vertelde vader te zijn van een overleden babytje. Dat verhaal vertelde hij ook in mijn omgeving tegen mensen die we (in het begin nog) bezochten.
Hij zou bepaalde vriendschappen hebben, reizen hebben gemaakt..
En zo verder. Niks was waar
Ik heb een jaarlang iemand in huis gehad...tja..wie was hij echt.
Hij had een fictief leven.
Als hij nog maar was gaan tanken, kwam hij al met hele verhalen terug.
Hij maakte spullen van mij kapot. Pakte steeds mijn auto, (ja pak maar ben geen zeikerd) De versnellingspook van m'n mercedes (jaloers) was tot de rand toe afgekrabbeld. Deukjes erbij als hij terugkwam. En nooit had hij het gedaan. Zouden m'n kinderen wel gedaan hebben.
Medicatie van mij kwijt. Zou mn zoon wel stiekem slikken volgens hem, hou m maar in de gaten, hij doet ook raar.
Maar stukje bij beetje kom je achter de leugens en farce en dan krijg je nóg een graadje hoger te zien. Een kat in het nauw.
Alles maar dan ook alles was lucht! Alles!
Ik vind het nog steeds zó bizar...
Kan bladzijdes vol pennen...

En ik gebruik in mijn reactie het woord narcist maar even voor het gemak. Maar het maakt niet uit of je een narcist bent of niet. Het gaat om het gebruik van dit soort tactieken om mensen naar beneden te halen, om ze in bedwang te houden, door hun zelfbeeld af te breken, om ze het gevoel te geven dat je niks kunt en je maar blij mag zijn met iemand die zo veel om je geeft. Alsof je verplicht bent om om hen te geven omdat zij zoveel om jou geven, en je slecht bent als je bij ze weggaat. Dat misbruik maken van mensen met empathie, mensen daarmee onder de duim houden, dat is het walgelijkste aspect vind ik.
En of je je dat nu opzettelijk doet, of omdat je het in je jeugd hebt meegekregen, of dat je bij gebrek aan zelfvertrouwen terugvalt op dit soort methodes om je zin te krijgen, who cares ? Het is gewoon buitengewoon kinderachtig gedrag om je zin te krijgen, met alle mogelijke middelen, en ten koste van de ander, al gaat die er compleet aan onderdoor. Zolang er maar gebeurt wat zij willen.

Geef het beestje een naam, narcist/ pathalogische leugenaar misschien wel iemand die iets wil verbergen (drugs bijvoorbeeld). Er zijn verschillende redenen waarom iemand zo kan zijn, het begint altijd bij onzeker zijn.

Amant schreef: ↑

16-04-2018 19:02

Denk je dat dat is omdat je je ex een narcist noemde? Of schrijf je niet specifiek in dit topic omdat je meent dat je ex een narcist is?

Ik heb deze reactie nu een paar keer gelezen, maar ik snap niet wat je zegt. Is het sarcastisch, of serieus? Ik heb het idee dat jij niet wil dat iemand zijn ex (of vader, of buurman) aanduidt als een narcist. Wat is er precies zo erg aan? Narcisten bestaan. Het zou fijn zijn als dat niet zo was, maar zo mooi is het helaas niet, en de mensen die met narcisten te maken hebben gehad, hebben blijkbaar behoefte om het beestje bij de naam te noemen: narcist, narcisme.

Dat heeft ook een reden, namelijk dat narcisme een fenomeen is dat zich heel lastig laat herkennen. Het vreet zich sluipenderwijs een weg in je leven, je bloedbaan, en pas als je het na lange tijd herkent, snap je zélf waarom je er zo lang over gedaan hebt. De vraag waarom mensen blijven hangen in een relatie met een narcist, is daarmee dus deels beantwoord. Omdat narcisme een vorm van verborgen misbruik is. Je ziet het niet, je snapt het niet, je hebt geen enkel 'handvat' (zoals dat zo mooi heet in therapeuten-taal) waarmee je er sneller bij had kunnen zijn. Als je er achteraf op terugkijkt, zie je het patroon. Maar een patroon heeft tijd nodig om zich te ontwikkelen. Die tijd heeft het slachtoffer dus helaas ook nodig om het te gaan zien.

Daarom is het belangrijk om het narcisme te noemen.

Ik heb een goede vriend die al bijna 45 jaar vastzit in een relatie met een narcist. De narcist is namelijk zijn vader. Pas sinds een paar jaar zijn hem de schellen van de ogen gevallen en ziet hij wat hij al die jaren niet zag, en niet begreep, namelijk dat zijn vader er alles aan doet om het leven van zijn zoon tot een hel te maken, maar dat doet die vader bedekt. Stiekem. Kleine speldenprikjes. Even een punaise in zijn rug duwen, en dan snel de andere kant uitkijken en heel erg meeleven met de pijn - dat idee. Zo heeft mijn vriend pas onlangs begrepen waarom hij altijd met buikpijn op vakantie gaat. Altijd, elke zomervakantie, elke wintersport, elke stedentrip belt zijn vader hem namelijk op om hem een goede reis te wensen, en dan... lokt hij een ruzie uit. Zodat zijn zoon met een steen op zijn maag in het vliegtuig stapt. En een kutvakantie heeft. En zich schuldig voelt, want zijn vader gooit het er altijd op dat zijn zoon hem niet genoeg aandacht geeft, te weinig moeite voor hem doet, te weinig moeite doet voor zijn moeder, enzovoort enzovoort.

Op zich kun je best ruzie krijgen vlak voordat je op vakantie gaat. Daarom heeft mijn vriend nooit gezien dat het een van de vele, vele narcistentrucs van zijn vader was. Tot het zestien keer was gebeurd, of twintig keer, en hij dacht: 'Huh?' Inmiddels heeft hij zijn vader zo efficiënt mogelijk op een zijspoor gezet en wacht hij tot hij sterft. Klinkt lullig, maar zo is het wel.

Vind jij dat mijn vriend schuld draagt voor deze ellende? Dat hij in therapie moet? Zelf vindt hij van niet. Dat vind ik een hele gezonde houding. Hij gaat geen tijd verdoen aan deze pathetische, jaloerse en wraakzuchtige man die toevallig zijn vader is, hij is zelf namelijk heel aardig en normaal en gelukkig. Ondanks die vader.

Ik zie eigenlijk niet zo heel veel verschil met mensen die een liefdesrelatie hebben gehad met een narcist. Je ziet het pas als je het patroon herkent, en dan ben je al een heel eind op weg. Je dumpt iemand niet omdat hij één keer een ruzie uitlokt voor je op vakantie gaat, of als je jarig bent (ook standaard bij narcisten), dat doe je pas als het vier, vijf keer is gebeurd. En het gaat niet om de 'nietszeggende' voorvallen, want daarmee valt best te leven. Het gaat om het besef dat er NUL liefde is. NUL gevoel. Je bestaat niet voor een narcist. Je bent het projectiescherm waarop hij zijn gif en zijn haat zo bedekt mogelijk loslaat, want alleen door jouw pijn te zien, voelt een narcist dat hij leeft. Dat hij iemand is. Sorry, maar ik vind het bizar dat jij het 'slachtoffer' daarvoor verantwoordelijk maakt.

@Samarinde, zoals jij het omschrijft, zo treffend weer.

Ik hou zo mijn hart vast voor mijn dochtertje. Ik weet niet hoe ik haar tegen hem kan beschermen. Ze heeft het nu al zo moeilijk, wil niet meer naar hem toe. Hij is een kille egoïstische vader die precies doet waar hij zelf zin in heeft. Ze is nu al bang om ruzie met hem te krijgen als ze zich kwetsbaar opstelt. Want dat is wat er gebeurt.

En wat moet ik doen, instanties inschakelen? Deze man is zo charmant, windt iedereen zo om de vinger. Hij is zo succesvol. Wie zou mij geloven...

Ira-Z schreef: ↑

17-04-2018 10:15

Nou, daar zat ik wel bijna aan te denken ja. Zou alleen niet weten waar.
Ongelooflijk hoe hardnekkig sommigen mensen door kunnen drammen en niet begrijpend willen lezen.

Ach, zegt meer over hem dan over ons.

ekiM schreef: ↑

17-04-2018 08:48

Als er geweld wordt gebruikt, of rot wordt gedaan, dat als geweld of rot gedrag herkenbaar is dan heb je een reden om ervandoor te gaan. Maar dat geniepige en ongrijpbare daar kun je je maar moeilijk tegen verweren. Zeker als er dan ook nog wordt gedaan dat je geen reden hebt om je te beklagen, want er is immers toch niets aan de hand dat benoembaar is ?

ik kan je uit ervaring vertellen dat dit niet klopt, Het idee dat als de ander maar hard genoeg slaat je vanzelf wel weggaat is niet (altijd) zo. Je gaat aan jezelf twijfelen, misschien is het wel normaal, of misschien is het wel terecht, misschien heb je ook vanalles verkeerd gedaan en komt het door je eigen gedrag dat hij dat doet. Het is toch vast wel een fatsoenlijke vent, als jij je goed zou gedragen zou dit vast niet gebeuren...En tegelijkertijd durf je niet weg uit angst voor wat hij dan doet.
Natuurlijk, het is makkelijker aanwijsbaar, maar (in elk geval in mijn geval) blijven er ook de kleine dingen die je minder goed kunt aanwijzen waardoor je nog erger aan jezelf gaat twijfelen.

Ik ben nu bij mijn ex weg, maar ik weet niet hoelang het duurt voordat ik weer rustig slaap

Als jullie al jaren niet gelukkig zijn neem je toch afstand, uit elkaar gaan is nooit goed voor een kind. Maar in zo'n gespannen sfeer leven is nog slechter.. je moet ook aan jezelf denken al staat je kind op de eerste plaats.

2meijer schreef: ↑

17-04-2018 10:23

Als jullie al jaren niet gelukkig zijn neem je toch afstand, uit elkaar gaan is nooit goed voor een kind. Maar in zo'n gespannen sfeer leven is nog slechter.. je moet ook aan jezelf denken al staat je kind op de eerste plaats.

Als je het tegen mij hebt, we zijn al een jaar uit elkaar. Maar er is wel een omgangsregeling

puddinkje schreef: ↑

17-04-2018 10:22

ik kan je uit ervaring vertellen dat dit niet klopt, Het idee dat als de ander maar hard genoeg slaat je vanzelf wel weggaat is niet (altijd) zo. Je gaat aan jezelf twijfelen, misschien is het wel normaal, of misschien is het wel terecht, misschien heb je ook vanalles verkeerd gedaan en komt het door je eigen gedrag dat hij dat doet. Het is toch vast wel een fatsoenlijke vent, als jij je goed zou gedragen zou dit vast niet gebeuren...En tegelijkertijd durf je niet weg uit angst voor wat hij dan doet.
Natuurlijk, het is makkelijker aanwijsbaar, maar (in elk geval in mijn geval) blijven er ook de kleine dingen die je minder goed kunt aanwijzen waardoor je nog erger aan jezelf gaat twijfelen.

Ik ben nu bij mijn ex weg, maar ik weet niet hoelang het duurt voordat ik weer rustig slaap

Oh, zo bedoelde ik het ook niet. Wat ik ermee wilde zeggen is dat je helemaal geen houvast meer hebt als er niet geslagen wordt. Want dan kun je helemaal niets meer aanwijzen als oorzaak, ook niet naar de buitenwereld toe. Dan kun je alleen nog maar afgaan op iets wat je voelt, dat er iets niet klopt, maar wat dan toch ? iets onbenoembaars, niets concreets, en je bent dom als je daarnaar zou luisteren. en je mag juist niets meer voelen want je verbinding met je gevoel wordt als eerste 'weggezuiverd' omdat dat je zou kunnen waarschuwen.

felice71 schreef: ↑

17-04-2018 10:20

@Samarinde, zoals jij het omschrijft, zo treffend weer.

Ik hou zo mijn hart vast voor mijn dochtertje. Ik weet niet hoe ik haar tegen hem kan beschermen. Ze heeft het nu al zo moeilijk, wil niet meer naar hem toe. Hij is een kille egoïstische vader die precies doet waar hij zelf zin in heeft. Ze is nu al bang om ruzie met hem te krijgen als ze zich kwetsbaar opstelt. Want dat is wat er gebeurt.

En wat moet ik doen, instanties inschakelen? Deze man is zo charmant, windt iedereen zo om de vinger. Hij is zo succesvol. Wie zou mij geloven...

Ja, dat lijkt me verschrikkelijk. Voor jou, en ook voor je dochter.

Meestal wordt in dit soort gevallen (met narcisten) gezegd: kap al het contact af. Nooit meer toelaten in je leven. Maar hoe doe je dat als je samen een kind hebt?

Ik zou het toch proberen. Haar uit zijn klauwen te houden. Ze is nog te jong om het te begrijpen, maar later... Kun je hier niet advies over inwinnen bij een expert?

Ira-Z schreef: ↑

17-04-2018 10:26

@Samarinde, mooie en heldere post.

Ik denk alleen dat enige uitleg weinig zin heeft. De tekst zal waarschijnlijk niet eens (volledige) gelezen worden. Ik zie dat je het aardig vol houdt om met voorbeelden te komen (en sterke ook), maar het is aan dovemansoren in dit geval. Tenminste, dat is wel gebleken.

Ik ben overigens blij dat je dit deelt. Ook omdat het voor mij weer een reminder is; zo ging het inderdaad. Dat is wat er gebeurt. En dan denk ik: niet zo gek dat je als een hopeloos wrak uit zo'n relatie komt.

Met narcistische ouders is het vaak nog ingewikkelder om los te komen. Omdat daar ook het loyaliteit-gevoel een grote rol speelt. En als je ermee opgegroeid bent en je weet niet beter en dat is wat je kent, dan kan het wel eens héél lang duren voordat je wakker wordt. Meestal pas als je volwassen bent en andere mensen om je heen treft die niet zo zijn. Dan beginnen er dingen op te vallen.

Ja, dat klopt. Maar dat loyaliteits-gevoel heb je in een liefdesrelatie natuurlijk ook. Het enige verschil is dat kinderen van narcisten waarschijnlijk nog veel méér geneigd zijn om hun grenzen op te rekken, alleen om dat kruimeltje liefde los te peuteren. Wat nooit lukt. Er is geen liefde. Dat is bij een vader/moeder nog veel onvoorstelbaarder dan bij een geliefde. Tegennatuurlijk, eigenlijk.

Weet jouw ex dat hij een narcist is, erkent hij het?

Zijn er dan narcisten die erkennen dat ze narcist zijn? Het ligt toch nooit aan hen?

felice71 schreef: ↑

17-04-2018 10:44

Zijn er dan narcisten die erkennen dat ze narcist zijn? Het ligt toch nooit aan hen?

Tuurlijk wel ! Stel je voor zeg: het is immers een gouden kans om de zaak te rekken, om iemand nog verder uit te putten met eromheen draaien, om te zeggen dat je rekening met ze moet houden want ze kunnen er immers niets aan doen, om te zeggen 'zie je wel, je houdt geen rekening met me, je probeert het niet echt'.....