Relaties
alle pijlers
Nieuwe relatie - vrouw met kind versus vrijgezel!
zaterdag 15 mei 2010 om 18:50
Beste forummers.
Graag wil ik jullie iets voorleggen. Ik ben een vrouw van 37 en heb een zoon. Een aantal jaren geleden ben ik gescheiden en ik heb sinds kort een relatie met een hele leuke, lieve man. Alles tot zover goed! Deze man is voor mij een behoorlijke tijd vrijgezel geweest en heeft zijn leven ook zo geleid. Met niets en niemand rekening hoeven houden.
En daar kom ik dan, met mijn gestructureerde leventje. Werken en een groot deel van de tijd voor mijn kind zorgen. Hij is 4 dagen in de twee weken bij zijn vader. Ik moet mijn afspraken écht plannen. En dan vnl. in de dagen dat zoon bij zijn vader is. Natuurlijk breng ik dan veel tijd door met mijn vriend, maar ik wil ook afspreken met mijn ouders, vriendinnen en andere dingen doen, waarvan ik vind dat ze mijn leven leuk maken.
Wat ik erg ondervind, is dat mijn vriend dus moeite heeft met plannen. Hij zegt te begrijpen dat ik dat moet doen en hij wil er ook rekening mee houden. Alleen op de een of ander manier lijkt het niet te lukken. Als ik vraag iets te plannen, krijg ik vaak een 'misschien' of 'ik kom erop terug'. Wat hij vervolgens niet doet, want dat vergeet hij. Als hij zegt me te bellen, vergeet hij dat ook nog wel eens.
Ik kan het wel begrijpen dat hij moet wennen aan het feit dat ik niet zo vrij kan zijn. Het is ook zo dat ik er meer moeite mee heb dan hij. Hij heeft zoiets van: als we elkaar vandaag niet zien, dan maar morgen, of overmorgen, of die dag erna'. Hij leeft dus echt met de dag, zeg maar, terwijl ik dat niet op die manier kan.
Ik maak me er vaak druk om en raak er gestressed van. Want ik wil hem graag om me heen. Mis hem als hij er niet is. Hij zegt daarentegen dat ik me niet zo druk moet maken en dat het allemaal wel komt.
Het is misschien een beetje vaag verhaal, maar wat ik eigenlijk wil vragen is: zijn hier forummers die ook een soortgelijk verhaal hebben? Dus een relatie met iemand die lang vrijgezel is geweest tegenover jou met een gestructureerd leven (waar je niet omheen kunt?). En hoe ging dat? Konden jullie op den duur je draai vinden of ging het alsnog mis?
Ik wil hem graag de ruimte geven. Wil hem absoluut niet kwijt, want het is echt een lieverd! Weet alleen niet zo goed hoe ik er mee om moet gaan. Het de tijd geven? Blijven praten met hem?
Ben geïnteresseerd in alle ervaringen!
Graag wil ik jullie iets voorleggen. Ik ben een vrouw van 37 en heb een zoon. Een aantal jaren geleden ben ik gescheiden en ik heb sinds kort een relatie met een hele leuke, lieve man. Alles tot zover goed! Deze man is voor mij een behoorlijke tijd vrijgezel geweest en heeft zijn leven ook zo geleid. Met niets en niemand rekening hoeven houden.
En daar kom ik dan, met mijn gestructureerde leventje. Werken en een groot deel van de tijd voor mijn kind zorgen. Hij is 4 dagen in de twee weken bij zijn vader. Ik moet mijn afspraken écht plannen. En dan vnl. in de dagen dat zoon bij zijn vader is. Natuurlijk breng ik dan veel tijd door met mijn vriend, maar ik wil ook afspreken met mijn ouders, vriendinnen en andere dingen doen, waarvan ik vind dat ze mijn leven leuk maken.
Wat ik erg ondervind, is dat mijn vriend dus moeite heeft met plannen. Hij zegt te begrijpen dat ik dat moet doen en hij wil er ook rekening mee houden. Alleen op de een of ander manier lijkt het niet te lukken. Als ik vraag iets te plannen, krijg ik vaak een 'misschien' of 'ik kom erop terug'. Wat hij vervolgens niet doet, want dat vergeet hij. Als hij zegt me te bellen, vergeet hij dat ook nog wel eens.
Ik kan het wel begrijpen dat hij moet wennen aan het feit dat ik niet zo vrij kan zijn. Het is ook zo dat ik er meer moeite mee heb dan hij. Hij heeft zoiets van: als we elkaar vandaag niet zien, dan maar morgen, of overmorgen, of die dag erna'. Hij leeft dus echt met de dag, zeg maar, terwijl ik dat niet op die manier kan.
Ik maak me er vaak druk om en raak er gestressed van. Want ik wil hem graag om me heen. Mis hem als hij er niet is. Hij zegt daarentegen dat ik me niet zo druk moet maken en dat het allemaal wel komt.
Het is misschien een beetje vaag verhaal, maar wat ik eigenlijk wil vragen is: zijn hier forummers die ook een soortgelijk verhaal hebben? Dus een relatie met iemand die lang vrijgezel is geweest tegenover jou met een gestructureerd leven (waar je niet omheen kunt?). En hoe ging dat? Konden jullie op den duur je draai vinden of ging het alsnog mis?
Ik wil hem graag de ruimte geven. Wil hem absoluut niet kwijt, want het is echt een lieverd! Weet alleen niet zo goed hoe ik er mee om moet gaan. Het de tijd geven? Blijven praten met hem?
Ben geïnteresseerd in alle ervaringen!
zaterdag 15 mei 2010 om 19:14
Betrek hem zoveel jij kunt/hij wil in jouw leven. Het is wennen voor allebei.
Uiteindelijk loopt dat vanzelf en blijf met elkaar praten waar beide jullie grenzen liggen.
Maar houd het leuk en maak het voor elkaar vooral niet moeilijk(klagen erover etc etc)
Als hij ziet dat jij gewoon je leven blijft leiden zoals jij dat voor hem ook deed en hij nog steeds in je gestructureerde schema past dan zal hij zich daar uiteindelijk ook in mee laten gaan. Vind dus samen een goede middeweg. Maar laat ook niet over je heen lopen. Dus als hij zegt dat hij je zou bellen, naar je toe zou komen etc etc is het niet erg dat dat 1 maal voorkomt maar een volgende keer gewoon duidelijk maken dat als je samen afspraken maakt dat ieder van jullie zich daar aan houdt.
Maar doe het nooit met verwijten of iets dergelijks want daar lopen juist zulke doorgewinterde vrijgezellen voor weg. Dan wordt het te benauwd.
Uiteindelijk loopt dat vanzelf en blijf met elkaar praten waar beide jullie grenzen liggen.
Maar houd het leuk en maak het voor elkaar vooral niet moeilijk(klagen erover etc etc)
Als hij ziet dat jij gewoon je leven blijft leiden zoals jij dat voor hem ook deed en hij nog steeds in je gestructureerde schema past dan zal hij zich daar uiteindelijk ook in mee laten gaan. Vind dus samen een goede middeweg. Maar laat ook niet over je heen lopen. Dus als hij zegt dat hij je zou bellen, naar je toe zou komen etc etc is het niet erg dat dat 1 maal voorkomt maar een volgende keer gewoon duidelijk maken dat als je samen afspraken maakt dat ieder van jullie zich daar aan houdt.
Maar doe het nooit met verwijten of iets dergelijks want daar lopen juist zulke doorgewinterde vrijgezellen voor weg. Dan wordt het te benauwd.
zaterdag 15 mei 2010 om 19:28
zoals ik het lees ben jij een planner en hij niet
Dat zal voor een deel ook met je kindje te maken hebben maar ook zonder kind vermoed ik een hoog plannings gehalte.
Met name ook omdat je schrijft:
Ik maak me er druk om en ik raak er gestrest van.
Ik wil hem gewoon graag om me heen...
Ik denk dat jullie op dit moment anders in een relatie staan
Jij wilt hem graag full time om je heen en hij niet.
Hebben jullie het daar al eens over gehad?
Toekomst perspectieven en zo?
Ik denk namelijk dat als hij geen planner is hij dat ook niet meer gaat worden.
Jij zal niet dat hele losse zomaar even kunnen aanleren
De kunst is dus om daar een middenweg in te vinden maar die vind je alleen door met elkaar te praten
Dat zal voor een deel ook met je kindje te maken hebben maar ook zonder kind vermoed ik een hoog plannings gehalte.
Met name ook omdat je schrijft:
Ik maak me er druk om en ik raak er gestrest van.
Ik wil hem gewoon graag om me heen...
Ik denk dat jullie op dit moment anders in een relatie staan
Jij wilt hem graag full time om je heen en hij niet.
Hebben jullie het daar al eens over gehad?
Toekomst perspectieven en zo?
Ik denk namelijk dat als hij geen planner is hij dat ook niet meer gaat worden.
Jij zal niet dat hele losse zomaar even kunnen aanleren
De kunst is dus om daar een middenweg in te vinden maar die vind je alleen door met elkaar te praten
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zaterdag 15 mei 2010 om 19:31
quote:VleugjeHoop schreef op 15 mei 2010 @ 19:14:
Dus meer zo bijv "Hey lieverd heb je een leuke avond gehad gister? hij: Ja zeker weten! Jij: Gelukkig maar! Miste trouwens je telefoontje gister nog maar je zal er vast niet aan hebben gedacht omdat je een leuke avond had" Dus lekker subtiel maar wel duidelijk.
Hmmm, eigenlijk vind ik dit ook gewoon een sneer geven hoor.
Bovendien, wat je nu doet is invullen
Je hebt vast niet gebeld omdat je iets anders leuks te doen had
Dus meer zo bijv "Hey lieverd heb je een leuke avond gehad gister? hij: Ja zeker weten! Jij: Gelukkig maar! Miste trouwens je telefoontje gister nog maar je zal er vast niet aan hebben gedacht omdat je een leuke avond had" Dus lekker subtiel maar wel duidelijk.
Hmmm, eigenlijk vind ik dit ook gewoon een sneer geven hoor.
Bovendien, wat je nu doet is invullen
Je hebt vast niet gebeld omdat je iets anders leuks te doen had
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zaterdag 15 mei 2010 om 19:36
Lijmpje, het is de vraag of hij zich wil aanpassen aan jouw leven. Om je een voorbeeld te geven; ik ben tegenwoordig bewust relatieloos omdat ik geen zin heb in verplichtingen van een partner. Ik werk hard en veel en de vrije tijd die ik heb wil ik dan op mijn manier invullen. Egoïstisch? Nee, het is niet minder egoïstisch dan een partner jouw ritme op proberen te leggen.
zaterdag 15 mei 2010 om 19:41
zaterdag 15 mei 2010 om 19:48
quote:Summerdance schreef op 15 mei 2010 @ 19:31:
[...]
Hmmm, eigenlijk vind ik dit ook gewoon een sneer geven hoor.
Bovendien, wat je nu doet is invullen
Je hebt vast niet gebeld omdat je iets anders leuks te doen had
Ik heb het nog eens overgelezen en mijn partner dat stukje laten lezen en die gaf ook aan dat je dat juist beter niet kunt zeggen.
Dus je hebt gelijk ja...Ik zal dat even aanpassen
[...]
Hmmm, eigenlijk vind ik dit ook gewoon een sneer geven hoor.
Bovendien, wat je nu doet is invullen
Je hebt vast niet gebeld omdat je iets anders leuks te doen had
Ik heb het nog eens overgelezen en mijn partner dat stukje laten lezen en die gaf ook aan dat je dat juist beter niet kunt zeggen.
Dus je hebt gelijk ja...Ik zal dat even aanpassen
zaterdag 15 mei 2010 om 19:49
Dank alvast voor de reacties!
Ik wil ook graag een goede middenweg vinden. Dat heb ik hem ook meermalen gezegd. Ik ben absoluut geen type die hem onder druk wil zetten. Maar ben bang dat ik dat af en toe wel doe. Niet zozeer bewust, denk ik.
Ik ben inderdaad de planner van ons twee. Wellicht ook wel als er geen kind zou zijn, zou best kunnen. Ik heb ook niet zoveel vrienden/kennissen als hij. Hij hoeft maar een café binnen te lopen en er staan een paar gasten die hij kent en met wie hij zo een gezellige avond zou kunnen hebben. Ik moet echt afspraken maken. Met vriendinnen die ook kinderen hebben bv.
Het is zeker zo dat we anders in de relatie staan. Over de toekomst hebben we het wel eens gehad. Hij is daar juist heel enthousiast over. Heeft het over een huisje met ons drietjes (ook mijn zoon natuurlijk erbij) en wil zelfs een baby. Fantastisch, zo leuk, even buiten het feit dat ik daar nog niet aan denk. Daarom vind ik sommige dingen ook zo tegenstrijdig.
Banba, mijn zoon en vriend hebben elkaar nu 3 keer ontmoet. In een ontspannen sfeer ergens op een leuke plek. Dus nog niet bij elkaar thuis geweest. Ik had dus juist gehoopt dat als ze elkaar zouden kennen, wij dus ook meer mogelijkheden zouden hebben om elkaar te zien. Het hoeft niet meer in het geniep zeg maar. De laatste tijd is dit niet meer gebeurd en zien we elkaar alleen als zoon bij vader is.
Ik wil hem absoluut niet veranderen. En hij hoeft zich ook niet aan te passen aan mijn leven. Maar een middenweg zou fijn zijn. Ik hoop dat dat eens gaat lukken.
Betty, denk niet te negatief. Misschien kom ik zo over, maar hij belt me wel. En hij SMS’ed. Alleen soms vergeet hij te bellen, als hij zegt dat hij zou bellen. Dan is hij zo ‘occupied’ met z’n eigen dingetjes. Dus het is niet dat hij nooit belt. En met ‘dat komt wel’, bedoeld hij dat het een beetje een natuurlijk beloop moet krijgen.
Ik geloof heus wel dat hij heel gek is op mij, daar twijfel ik geen moment aan. Want zo gedraagt hij zich altijd als we bij elkaar zijn. Hij wil me aan zijn moeder voorstellen (met zoontje erbij). Dus hij heeft echt wel het beste met ons voor. Dat is dus niet de discussie, wat mij betreft!
Misschien wil ik wel te snel…
Ik wil ook graag een goede middenweg vinden. Dat heb ik hem ook meermalen gezegd. Ik ben absoluut geen type die hem onder druk wil zetten. Maar ben bang dat ik dat af en toe wel doe. Niet zozeer bewust, denk ik.
Ik ben inderdaad de planner van ons twee. Wellicht ook wel als er geen kind zou zijn, zou best kunnen. Ik heb ook niet zoveel vrienden/kennissen als hij. Hij hoeft maar een café binnen te lopen en er staan een paar gasten die hij kent en met wie hij zo een gezellige avond zou kunnen hebben. Ik moet echt afspraken maken. Met vriendinnen die ook kinderen hebben bv.
Het is zeker zo dat we anders in de relatie staan. Over de toekomst hebben we het wel eens gehad. Hij is daar juist heel enthousiast over. Heeft het over een huisje met ons drietjes (ook mijn zoon natuurlijk erbij) en wil zelfs een baby. Fantastisch, zo leuk, even buiten het feit dat ik daar nog niet aan denk. Daarom vind ik sommige dingen ook zo tegenstrijdig.
Banba, mijn zoon en vriend hebben elkaar nu 3 keer ontmoet. In een ontspannen sfeer ergens op een leuke plek. Dus nog niet bij elkaar thuis geweest. Ik had dus juist gehoopt dat als ze elkaar zouden kennen, wij dus ook meer mogelijkheden zouden hebben om elkaar te zien. Het hoeft niet meer in het geniep zeg maar. De laatste tijd is dit niet meer gebeurd en zien we elkaar alleen als zoon bij vader is.
Ik wil hem absoluut niet veranderen. En hij hoeft zich ook niet aan te passen aan mijn leven. Maar een middenweg zou fijn zijn. Ik hoop dat dat eens gaat lukken.
Betty, denk niet te negatief. Misschien kom ik zo over, maar hij belt me wel. En hij SMS’ed. Alleen soms vergeet hij te bellen, als hij zegt dat hij zou bellen. Dan is hij zo ‘occupied’ met z’n eigen dingetjes. Dus het is niet dat hij nooit belt. En met ‘dat komt wel’, bedoeld hij dat het een beetje een natuurlijk beloop moet krijgen.
Ik geloof heus wel dat hij heel gek is op mij, daar twijfel ik geen moment aan. Want zo gedraagt hij zich altijd als we bij elkaar zijn. Hij wil me aan zijn moeder voorstellen (met zoontje erbij). Dus hij heeft echt wel het beste met ons voor. Dat is dus niet de discussie, wat mij betreft!
Misschien wil ik wel te snel…
zaterdag 15 mei 2010 om 20:26
quote:Lijmpje schreef op 15 mei 2010 @ 19:49:
Dank alvast voor de reacties!
Ik wil ook graag een goede middenweg vinden. Dat heb ik hem ook meermalen gezegd. Ik ben absoluut geen type die hem onder druk wil zetten. Maar ben bang dat ik dat af en toe wel doe. Niet zozeer bewust, denk ik.
Kijk nou zeg je het weer....JIJ wilt een middenweg vinden
Waar is hij in het hele verhaal dan?
Dat bedoelde ik net met samen praten over hoe het voor jullie samen leuk is, want nu ben jij alleen aan het schipperen en daar wordt jij uiteindelijk niet rustiger van denk ik...
Ik ben inderdaad de planner van ons twee. Wellicht ook wel als er geen kind zou zijn, zou best kunnen. Ik heb ook niet zoveel vrienden/kennissen als hij. Hij hoeft maar een café binnen te lopen en er staan een paar gasten die hij kent en met wie hij zo een gezellige avond zou kunnen hebben. Ik moet echt afspraken maken. Met vriendinnen die ook kinderen hebben bv.
Waarom kan je alleen afspraken maken met vriendinnen die ook kinderen hebben?
Ik ga eens in de zoveel zijn met mijn vriendin op stap
gescheiden en moeder van twee kindjes.
Die gaan dan uit logeren (zei het bij pappa of bij opa en oma) en zij gaat dan de hort op...moet je wel leuk vinden natuurlijk
Zou je het wel willen?
Een goedgevuld sociaal leven?
Anders zou dat een goeie focus kunnen worden, want als je zelf bezig bent hoef je hem ook niet te missen...
Het is zeker zo dat we anders in de relatie staan. Over de toekomst hebben we het wel eens gehad. Hij is daar juist heel enthousiast over. Heeft het over een huisje met ons drietjes (ook mijn zoon natuurlijk erbij) en wil zelfs een baby. Fantastisch, zo leuk, even buiten het feit dat ik daar nog niet aan denk. Daarom vind ik sommige dingen ook zo tegenstrijdig.
Dat je het zo tegenstrijdig vind komt volgens mij echt omdat jullie daar niet duidelijk over communiceren...je zegt het zelf al, ja de toekomst daar hebben we het wel eens over gehad...
Banba, mijn zoon en vriend hebben elkaar nu 3 keer ontmoet. In een ontspannen sfeer ergens op een leuke plek. Dus nog niet bij elkaar thuis geweest. Ik had dus juist gehoopt dat als ze elkaar zouden kennen, wij dus ook meer mogelijkheden zouden hebben om elkaar te zien. Het hoeft niet meer in het geniep zeg maar. De laatste tijd is dit niet meer gebeurd en zien we elkaar alleen als zoon bij vader is.
Stel dat dat voor aan je vriend, dat je het leuk zou vinden als hij je zoon wat vaker gaat zien.
Of zeg ik nu iets heel geks?
Ik wil hem absoluut niet veranderen. En hij hoeft zich ook niet aan te passen aan mijn leven. Maar een middenweg zou fijn zijn. Ik hoop dat dat eens gaat lukken.
En datzelfde geldt voor jou, jij zal je moeten aanpassen aan zijn leven 50/50 zeg maar
Betty, denk niet te negatief. Misschien kom ik zo over, maar hij belt me wel. En hij SMS’ed. Alleen soms vergeet hij te bellen, als hij zegt dat hij zou bellen. Dan is hij zo ‘occupied’ met z’n eigen dingetjes. Dus het is niet dat hij nooit belt. En met ‘dat komt wel’, bedoeld hij dat het een beetje een natuurlijk beloop moet krijgen.
Maar je weet toch deep down dat het goed zit?
Wat zou jij dan bijvoorbeeld meer gestructureerd willen zien wat hij in zijn woorden dan op zijn beloop wil laten?
Ik geloof heus wel dat hij heel gek is op mij, daar twijfel ik geen moment aan. Want zo gedraagt hij zich altijd als we bij elkaar zijn. Hij wil me aan zijn moeder voorstellen (met zoontje erbij). Dus hij heeft echt wel het beste met ons voor. Dat is dus niet de discussie, wat mij betreft!
Kijk....das toch mooi!
Misschien wil ik wel te snel…Je wilt niet te snel, je wilt alles gewoon heel duidelijk...
Maar ga er maar een beetje van uit dat dat bij deze man nooit helemaal zou gaan lukken
Daar moet je tegen kunnen...
Dank alvast voor de reacties!
Ik wil ook graag een goede middenweg vinden. Dat heb ik hem ook meermalen gezegd. Ik ben absoluut geen type die hem onder druk wil zetten. Maar ben bang dat ik dat af en toe wel doe. Niet zozeer bewust, denk ik.
Kijk nou zeg je het weer....JIJ wilt een middenweg vinden
Waar is hij in het hele verhaal dan?
Dat bedoelde ik net met samen praten over hoe het voor jullie samen leuk is, want nu ben jij alleen aan het schipperen en daar wordt jij uiteindelijk niet rustiger van denk ik...
Ik ben inderdaad de planner van ons twee. Wellicht ook wel als er geen kind zou zijn, zou best kunnen. Ik heb ook niet zoveel vrienden/kennissen als hij. Hij hoeft maar een café binnen te lopen en er staan een paar gasten die hij kent en met wie hij zo een gezellige avond zou kunnen hebben. Ik moet echt afspraken maken. Met vriendinnen die ook kinderen hebben bv.
Waarom kan je alleen afspraken maken met vriendinnen die ook kinderen hebben?
Ik ga eens in de zoveel zijn met mijn vriendin op stap
gescheiden en moeder van twee kindjes.
Die gaan dan uit logeren (zei het bij pappa of bij opa en oma) en zij gaat dan de hort op...moet je wel leuk vinden natuurlijk
Zou je het wel willen?
Een goedgevuld sociaal leven?
Anders zou dat een goeie focus kunnen worden, want als je zelf bezig bent hoef je hem ook niet te missen...
Het is zeker zo dat we anders in de relatie staan. Over de toekomst hebben we het wel eens gehad. Hij is daar juist heel enthousiast over. Heeft het over een huisje met ons drietjes (ook mijn zoon natuurlijk erbij) en wil zelfs een baby. Fantastisch, zo leuk, even buiten het feit dat ik daar nog niet aan denk. Daarom vind ik sommige dingen ook zo tegenstrijdig.
Dat je het zo tegenstrijdig vind komt volgens mij echt omdat jullie daar niet duidelijk over communiceren...je zegt het zelf al, ja de toekomst daar hebben we het wel eens over gehad...
Banba, mijn zoon en vriend hebben elkaar nu 3 keer ontmoet. In een ontspannen sfeer ergens op een leuke plek. Dus nog niet bij elkaar thuis geweest. Ik had dus juist gehoopt dat als ze elkaar zouden kennen, wij dus ook meer mogelijkheden zouden hebben om elkaar te zien. Het hoeft niet meer in het geniep zeg maar. De laatste tijd is dit niet meer gebeurd en zien we elkaar alleen als zoon bij vader is.
Stel dat dat voor aan je vriend, dat je het leuk zou vinden als hij je zoon wat vaker gaat zien.
Of zeg ik nu iets heel geks?
Ik wil hem absoluut niet veranderen. En hij hoeft zich ook niet aan te passen aan mijn leven. Maar een middenweg zou fijn zijn. Ik hoop dat dat eens gaat lukken.
En datzelfde geldt voor jou, jij zal je moeten aanpassen aan zijn leven 50/50 zeg maar
Betty, denk niet te negatief. Misschien kom ik zo over, maar hij belt me wel. En hij SMS’ed. Alleen soms vergeet hij te bellen, als hij zegt dat hij zou bellen. Dan is hij zo ‘occupied’ met z’n eigen dingetjes. Dus het is niet dat hij nooit belt. En met ‘dat komt wel’, bedoeld hij dat het een beetje een natuurlijk beloop moet krijgen.
Maar je weet toch deep down dat het goed zit?
Wat zou jij dan bijvoorbeeld meer gestructureerd willen zien wat hij in zijn woorden dan op zijn beloop wil laten?
Ik geloof heus wel dat hij heel gek is op mij, daar twijfel ik geen moment aan. Want zo gedraagt hij zich altijd als we bij elkaar zijn. Hij wil me aan zijn moeder voorstellen (met zoontje erbij). Dus hij heeft echt wel het beste met ons voor. Dat is dus niet de discussie, wat mij betreft!
Kijk....das toch mooi!
Misschien wil ik wel te snel…Je wilt niet te snel, je wilt alles gewoon heel duidelijk...
Maar ga er maar een beetje van uit dat dat bij deze man nooit helemaal zou gaan lukken
Daar moet je tegen kunnen...
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zondag 16 mei 2010 om 14:57
quote:Lijmpje schreef op 15 mei 2010 @ 19:49:
Het is zeker zo dat we anders in de relatie staan. Over de toekomst hebben we het wel eens gehad. Hij is daar juist heel enthousiast over. Heeft het over een huisje met ons drietjes (ook mijn zoon natuurlijk erbij) en wil zelfs een baby. Fantastisch, zo leuk, even buiten het feit dat ik daar nog niet aan denk. Daarom vind ik sommige dingen ook zo tegenstrijdig.
Banba, mijn zoon en vriend hebben elkaar nu 3 keer ontmoet. …
Jullie kennen elkaar pas kort schreef je. Hij heeft je zoon pas 3x gezien en dan nog niet eens in een thuissituatie.
Gaat het dan niet wat al te snel om het nu al over een huisje en babies te hebben? En dat voor iemand die "met de dag" leeft?
Ik snap dat je sommige dingen tegenstrijdig vindt. Ik vind dat namelijk ook.
Ik zou eerst eens maken dat hij je zoontje ook eens wat beter leert kennen, en niet alleen op leuke plekken.
Overigens heb ik een kennis die ook lang vrijgezel is geweest, en lekker zijn eigen ding deed. Heeft nu een relatie met een vrouw met een kind. Nu dat zich verder ontwikkeld komen de twijfels bovendrijven mbt samenwonen ivm dat kind. Heeft dus alleen een huis gekocht en doet toch weer waar hij zin in heeft. Relatie is nog wél aan, maar we vragen ons af hoe lang nog.
Ik hoop echt dat jouw situatie zich anders ontwikkelt. Verwacht echter niet dat iemand die altijd gewend is om zijn eigen weg te gaan, dit zomaar opgeeft.
Als een geregeld en gepland leven echt ontzettend belangrijk voor je is, en deze relatie stress oproept, dan moet je overwegen of je dan wel op deze manier door wilt gaan.
Ik hoop echt dat alles goed komt en dat jullie ontzettend gelukkig worden.
Het is zeker zo dat we anders in de relatie staan. Over de toekomst hebben we het wel eens gehad. Hij is daar juist heel enthousiast over. Heeft het over een huisje met ons drietjes (ook mijn zoon natuurlijk erbij) en wil zelfs een baby. Fantastisch, zo leuk, even buiten het feit dat ik daar nog niet aan denk. Daarom vind ik sommige dingen ook zo tegenstrijdig.
Banba, mijn zoon en vriend hebben elkaar nu 3 keer ontmoet. …
Jullie kennen elkaar pas kort schreef je. Hij heeft je zoon pas 3x gezien en dan nog niet eens in een thuissituatie.
Gaat het dan niet wat al te snel om het nu al over een huisje en babies te hebben? En dat voor iemand die "met de dag" leeft?
Ik snap dat je sommige dingen tegenstrijdig vindt. Ik vind dat namelijk ook.
Ik zou eerst eens maken dat hij je zoontje ook eens wat beter leert kennen, en niet alleen op leuke plekken.
Overigens heb ik een kennis die ook lang vrijgezel is geweest, en lekker zijn eigen ding deed. Heeft nu een relatie met een vrouw met een kind. Nu dat zich verder ontwikkeld komen de twijfels bovendrijven mbt samenwonen ivm dat kind. Heeft dus alleen een huis gekocht en doet toch weer waar hij zin in heeft. Relatie is nog wél aan, maar we vragen ons af hoe lang nog.
Ik hoop echt dat jouw situatie zich anders ontwikkelt. Verwacht echter niet dat iemand die altijd gewend is om zijn eigen weg te gaan, dit zomaar opgeeft.
Als een geregeld en gepland leven echt ontzettend belangrijk voor je is, en deze relatie stress oproept, dan moet je overwegen of je dan wel op deze manier door wilt gaan.
Ik hoop echt dat alles goed komt en dat jullie ontzettend gelukkig worden.
zondag 16 mei 2010 om 15:33
Hey Lijmpje,
Ik heb 2 kinderen uit een vorige relatie en nu sinds ruim een jaar ook een nieuwe vriend, ook ik ben de planner en hij ook totaal niet. Lang alleen geweest, zelfs nooit samen gewoond. Ook wij hadden in het begin hier een beetje moeite mee. Ik wilde vooral in het begin duidelijk weten, wanneer, hoe wat en waar. Nog steeds een beetje eigenlijk
Je moet je alle twee een beetje aanpassen, ik heb het wat meer los moeten laten en hij is wat meer moeten gaan plannen. Ik vond dat ontiegelijk lastig trouwens! Maar goed, hij ook natuurlijk! In de weekenden dat de jongens bij hun vader zijn ben ik eigenlijk altijd bij hem, ik spreek dan ook gewoon met vriendinnen af, maar ik slaap bij hem. De weekenden dat de jongens thuis zijn, is hij hier ook. Ja we willen toch ooit gaan samenwonen, dus hij zal daar ook een beetje aan moeten wennen.
We hebben zelfs een aantal weekenden met de jongens ook bij hem geslapen. Doordeweeks is hij vaak ook 2 of 3 avonden bij mij.
Je moet het zo zien, voor iemand die altijd alleen is, is het best lastig om in 1x met 2 extra man rekening te houden( bij mij dus 3 man!).
Ik zou zeker niet teveel druk er op gooien om alles gestructureerd te houden en te willen hebben. Probeer het een beetje los te laten, als hij echt bij je wilt zijn volgt er echt wel een tussenweg. Probeer dan ook met hem af te spreken ookal is je kindje thuis, dan gaat het voor hem ook wat meer leven.
Ik heb 2 kinderen uit een vorige relatie en nu sinds ruim een jaar ook een nieuwe vriend, ook ik ben de planner en hij ook totaal niet. Lang alleen geweest, zelfs nooit samen gewoond. Ook wij hadden in het begin hier een beetje moeite mee. Ik wilde vooral in het begin duidelijk weten, wanneer, hoe wat en waar. Nog steeds een beetje eigenlijk
Je moet je alle twee een beetje aanpassen, ik heb het wat meer los moeten laten en hij is wat meer moeten gaan plannen. Ik vond dat ontiegelijk lastig trouwens! Maar goed, hij ook natuurlijk! In de weekenden dat de jongens bij hun vader zijn ben ik eigenlijk altijd bij hem, ik spreek dan ook gewoon met vriendinnen af, maar ik slaap bij hem. De weekenden dat de jongens thuis zijn, is hij hier ook. Ja we willen toch ooit gaan samenwonen, dus hij zal daar ook een beetje aan moeten wennen.
We hebben zelfs een aantal weekenden met de jongens ook bij hem geslapen. Doordeweeks is hij vaak ook 2 of 3 avonden bij mij.
Je moet het zo zien, voor iemand die altijd alleen is, is het best lastig om in 1x met 2 extra man rekening te houden( bij mij dus 3 man!).
Ik zou zeker niet teveel druk er op gooien om alles gestructureerd te houden en te willen hebben. Probeer het een beetje los te laten, als hij echt bij je wilt zijn volgt er echt wel een tussenweg. Probeer dan ook met hem af te spreken ookal is je kindje thuis, dan gaat het voor hem ook wat meer leven.
zondag 16 mei 2010 om 15:43
Kan me aansluiten bij Mirrimpie. Zeker geen druk uitoefenen, geef het de tijd. het is - voor iemand die geen kinderen heeft - ontzettend wennen om een leven te leiden, die wat meer planning vergt (denk ook aan jezelf, toen je nog geen kind had). Mijn vriend en ik zijn nu 2 12/ jaar samen. Hij leerde mijn dochter pas kennen toen we ongeveer een half jaar samen waren. We hebben het toen ook heel rustig aan gedaan. Overigens vond ik dat zelf ook prettig: ik moest namelijk ook wennen aan de combinatie vriend en ik als alleenstaande moeder op dat moment. Had ik ook nooit eerder gedaan.
Uiteindelijk zijn we langzaam meer naar elkaar toe gegroeid. Dat ging niet altijd gemakkelijk, maar we kwamen er uiteindelijk toch elke keer weer uit.
Ik ben overigens wel door kind planneriger geworden. Was daarvoor ook iemand, die meer bij de dag leefde. Kon toen ook gemakkelijker, hè
Uiteindelijk zijn we langzaam meer naar elkaar toe gegroeid. Dat ging niet altijd gemakkelijk, maar we kwamen er uiteindelijk toch elke keer weer uit.
Ik ben overigens wel door kind planneriger geworden. Was daarvoor ook iemand, die meer bij de dag leefde. Kon toen ook gemakkelijker, hè
Only dead fish go with the flow
zondag 16 mei 2010 om 16:06
Mijn vriend geeft ook aan dat hij een goede middenweg wil vinden. In zijn ogen kost dit echter tijd en hij wil minder snel dan ik. Dus het is niet zo dat ik aan het schipperen ben, hij doet dit net zo goed.
De situatie die Aranea omschrijft, dat er toch twijfels komen, daar ben ik ook bang voor. Als ik zie hoe het nu gaat, dan vrees ik dat daar niet veel verandering in gaat komen. Intuitief voel ik dat dan, hè? Als ik iets geleerd heb in de afgelopen jaren (ook met het oog op mijn mislukte huwelijk) dan is het wel dat ik mijn intuitie moet volgen. Alleen twijfel ik nu zo enorm of het wel intuitie is, of omdat ik gewoon bang ben dat het toch weer misgaat en dat hier dus ook naar ga leven. Ik kan me niet 100% geven en dat heeft ook te maken met zijn terughoudendheid. En ik wil zo graag geven. Ik ben iemand die zorgzaam is, liefheeft en als hem dat benauwd, natuurlijk kan ik dan een stapje terug nemen, maar dan ben ik niet degene die ik ben.
Mirrimpie, de situatie die jij omschrijft, zo wil ik het ook. De dagen dat zoon bij vader is, ben ik al vaak bij hem. Maar de weekenden dat zoon thuis is en doordeweeks zie ik hem eigenlijk nooit. Dan doet ie eigenlijk altijd andere dingen. En ik wil daar momenteel niet over beginnen, juist omdat ik hem niet onder druk wil zetten. Het verhaal van dreamglasses geeft me overigens wel moed.
Ik realiseer me zeker dat ik degene ben die geduld moet hebben. Daar ga ik me maar eens toe zetten.
De situatie die Aranea omschrijft, dat er toch twijfels komen, daar ben ik ook bang voor. Als ik zie hoe het nu gaat, dan vrees ik dat daar niet veel verandering in gaat komen. Intuitief voel ik dat dan, hè? Als ik iets geleerd heb in de afgelopen jaren (ook met het oog op mijn mislukte huwelijk) dan is het wel dat ik mijn intuitie moet volgen. Alleen twijfel ik nu zo enorm of het wel intuitie is, of omdat ik gewoon bang ben dat het toch weer misgaat en dat hier dus ook naar ga leven. Ik kan me niet 100% geven en dat heeft ook te maken met zijn terughoudendheid. En ik wil zo graag geven. Ik ben iemand die zorgzaam is, liefheeft en als hem dat benauwd, natuurlijk kan ik dan een stapje terug nemen, maar dan ben ik niet degene die ik ben.
Mirrimpie, de situatie die jij omschrijft, zo wil ik het ook. De dagen dat zoon bij vader is, ben ik al vaak bij hem. Maar de weekenden dat zoon thuis is en doordeweeks zie ik hem eigenlijk nooit. Dan doet ie eigenlijk altijd andere dingen. En ik wil daar momenteel niet over beginnen, juist omdat ik hem niet onder druk wil zetten. Het verhaal van dreamglasses geeft me overigens wel moed.
Ik realiseer me zeker dat ik degene ben die geduld moet hebben. Daar ga ik me maar eens toe zetten.
zondag 16 mei 2010 om 16:52
Eens met Notebook.
"Ik kan me niet 100% geven en dat heeft ook te maken met zijn terughoudendheid. En ik wil zo graag geven. Ik ben iemand die zorgzaam is, liefheeft en als hem dat benauwd, natuurlijk kan ik dan een stapje terug nemen, maar dan ben ik niet degene die ik ben."
Vraag hem gewoon of hij vindt dat jij hem claimt en of het voor hem te snel gaat en te veel is, maar ga er niet automatisch van uit dat het niet zo is, en het wel mee valt, je komt dan bedrogen uit.
"Ik kan me niet 100% geven en dat heeft ook te maken met zijn terughoudendheid. En ik wil zo graag geven. Ik ben iemand die zorgzaam is, liefheeft en als hem dat benauwd, natuurlijk kan ik dan een stapje terug nemen, maar dan ben ik niet degene die ik ben."
Vraag hem gewoon of hij vindt dat jij hem claimt en of het voor hem te snel gaat en te veel is, maar ga er niet automatisch van uit dat het niet zo is, en het wel mee valt, je komt dan bedrogen uit.
zondag 16 mei 2010 om 18:43
Hier ook 2 kids en een nieuwe vriend hij heeft geen kinderen en wil ze zelf ook niet..
Hij heeft hiervoor 5 jaar alleen gewoond ik met de kinderen 4 jaar alleen,nu wonen we samen en hij is ervoor gegaan en heeftt het natuurlijk wel eens zwaar,in de zin van dat hij het nooit is gewent maar hij doet het maar wel en heeft geen spijt..Mijn kinderen zien hun vader al jaren nooit meer en zijn dus 24/7 gewoon bij ons en hij onderneemt vanalles met ze gaat mee naar ouderavonden enz....ik heb diep respect voor hem dat hij zomaar springt in een gezin met 2 opgroeiende kinderen..
Hij heeft hiervoor 5 jaar alleen gewoond ik met de kinderen 4 jaar alleen,nu wonen we samen en hij is ervoor gegaan en heeftt het natuurlijk wel eens zwaar,in de zin van dat hij het nooit is gewent maar hij doet het maar wel en heeft geen spijt..Mijn kinderen zien hun vader al jaren nooit meer en zijn dus 24/7 gewoon bij ons en hij onderneemt vanalles met ze gaat mee naar ouderavonden enz....ik heb diep respect voor hem dat hij zomaar springt in een gezin met 2 opgroeiende kinderen..
zondag 16 mei 2010 om 20:32
Hier helaas geen goede ervaringen.
Ik heb een zoon en heb ander half jaar een vriend gehad zonder kinderen. Uiteindelijk is het toch misgelopen, precies om de redenen die hier al genoemd zijn. Hij heeft geen kinderen en het kind dat er is is niet van hem, daar had hij toch heel veel moeite mee.
Ook het moeten plannen.
Uiteindelijk ben ik blij dat ik weer alleen met mijn zoon rekening hoef te houden, want deze relatie ging mij heel veel energie kosten door de spanningen die het opleverde.
Ik heb een zoon en heb ander half jaar een vriend gehad zonder kinderen. Uiteindelijk is het toch misgelopen, precies om de redenen die hier al genoemd zijn. Hij heeft geen kinderen en het kind dat er is is niet van hem, daar had hij toch heel veel moeite mee.
Ook het moeten plannen.
Uiteindelijk ben ik blij dat ik weer alleen met mijn zoon rekening hoef te houden, want deze relatie ging mij heel veel energie kosten door de spanningen die het opleverde.
zondag 16 mei 2010 om 20:52
@Dolphine: ik kan natuurlijk zeker niet in jouw ervaring kijken en hoe die relatie eruit zag. Maar ik weet nog daty ik em in het begin van onze relatie (ongemerkt) behoorlijk opstelde naar hem toe als ' ik heb nu eenmaal een kind, dus jij moet je maar aanpassen'. Na een tijdje kwam er van zijn kant wrijving daarover: hij gaf aan dat hij zich best wat wilde aanpassen, maar dat eht niet in 1 dag geregeld was voor hem. Ik ben me toen gaan realiseren dat het ook niet op die manier werkt: ik zal ook rekening moeten houden met zijn behoeften en tempo als ik echt met hem verder wil.
dat heeft best wat voeten in de aarde gehad voor ons. Uiteindelijk zijn we er met veel praten (vooral over beider behoeften) uit gekomen en meer naar elkaar gegroeid. ja, hij heeft voor mij en mijn kind gekozen, maar dat beteknt niet dat hij met alles persé mee moet draaien. Mijn kind blijft mijn verantwoordelijkheid en het is niet vanzelfsprekend dat hij altijd thuis blijft als mijn kind er is bijv en ik haal haar meestal uit school. Hij nu soms ook als het uitkomt, maar dat heeft wel moeten groeien. Zo normaal is het niet dat iemand zich aanpast aan je leven met kind, zeker niet als hij dat niet gewend was. Ik heb mezelf voor oegn gehouden welk leven ik had voor mijn kind en die was ook niet vol met planningen. gelukkig heb ik die dagen nog regelmatig, zowel met mijn kind als op momenten dat zij bij haar vader is.
Ik kan me echter voorstellen dat de verwachringen en wensen wel heel sterk uiteen kunnen gaan lopen door het verschil in levensstijl.
dat heeft best wat voeten in de aarde gehad voor ons. Uiteindelijk zijn we er met veel praten (vooral over beider behoeften) uit gekomen en meer naar elkaar gegroeid. ja, hij heeft voor mij en mijn kind gekozen, maar dat beteknt niet dat hij met alles persé mee moet draaien. Mijn kind blijft mijn verantwoordelijkheid en het is niet vanzelfsprekend dat hij altijd thuis blijft als mijn kind er is bijv en ik haal haar meestal uit school. Hij nu soms ook als het uitkomt, maar dat heeft wel moeten groeien. Zo normaal is het niet dat iemand zich aanpast aan je leven met kind, zeker niet als hij dat niet gewend was. Ik heb mezelf voor oegn gehouden welk leven ik had voor mijn kind en die was ook niet vol met planningen. gelukkig heb ik die dagen nog regelmatig, zowel met mijn kind als op momenten dat zij bij haar vader is.
Ik kan me echter voorstellen dat de verwachringen en wensen wel heel sterk uiteen kunnen gaan lopen door het verschil in levensstijl.
Only dead fish go with the flow
zondag 16 mei 2010 om 20:55
quote:Lijmpje schreef op 16 mei 2010 @ 17:15:
Ik vraag hem regelmatig of het hem benauwd of dat hij vind dat ik me aan hem opdring. Hij zegt van niet.
dan kun je ook aannemen dat het niet zo is. Hij heeft waarschijnlijk gewoon wat tijd nodig. helemaal niet vreemd.
Hoe lang hebben jullie nu eigenlijk een relatie? dat kon ik niet helemaal uit je posts halen.
Ik vraag hem regelmatig of het hem benauwd of dat hij vind dat ik me aan hem opdring. Hij zegt van niet.
dan kun je ook aannemen dat het niet zo is. Hij heeft waarschijnlijk gewoon wat tijd nodig. helemaal niet vreemd.
Hoe lang hebben jullie nu eigenlijk een relatie? dat kon ik niet helemaal uit je posts halen.
Only dead fish go with the flow
