Relaties
alle pijlers
nieuwe vriend, kinderen en ex... wanneer?
dinsdag 31 maart 2009 om 10:26
Hallo allemaal,
Eigenlijk lees ik alleen maar mee met jullie verhalen en belevenissen maar nu heb ik zelf een vraag en ik hoop dat jullie me kunnen helpen.
Mijn ex man en ik liggen in scheiding nu. Al 8 maanden. Hij had een ander, 3 maanden lang, maar toen ik erachter kwam had hij spijt en wilde hij haar dumpen voor mij en bij mij en onze kinderen blijven. Ik heb dat niet geaccepteerd en ik ben met onze dochter van 5 en zoon van 3 het huis uit gegaan. We hebben even bij mijn moeder gewoond en hebben nu gelukkig weer ons eigen huisje waar we met zijn drietjes erg gelukkig zijn. Ze missen hun papa af en toe maar eens in de twee weken haalt hij ze op en dan zijn ze het weekend bij hem.
Mijn ex is radeloos van verdriet. hij kan zichzelf wel voor zijn kop slaan wat hij gedaan heeft, hij wil me terug maar ik niet, ik laat me niet zo behandelen en mijn kinderen ook niet. Hij heeft vreselijke liefdesverdriet nou over ons, en smeekt me elke week om nog een kans. Soms is hij boos en is het ineens mij schuld dat hij is vreemdgegaan, soms heeft hij spijt, en altijd is hij verdrietig en soms dreigt hij met zelfmoord. Maar ik ga niet terug, ik wil scheiden en door kunnen met mijn leven. En ik wil niet dat hij al die heftige dingen uitspreekt waar de kinderen bij zijn. Zeker niet bij de oudste, want ze snapt veel meer dan hij denkt, maar dat doet hij gewoon wel. Hij kan zijn eigen behoefte (om me te smeken en te schreeuwen tegen me) niet opzij zetten voor zijn kinderen.
Nou heb ik sinds een paar maanden een nieuwe vriend. Heel leuk, een vreselijk lieve man en we zijn echt heel erg verliefd. Ik heb heel erg rustig aan gedaan met hem, bang dat het een overheenkom-relatie was, maar het blijkt toch echt meer dan dat te zijn. Mijn ex weet dat ik een nieuwe vriend heb en is soms gek van jaloezie. Hij vindt het veel te snel en is heel erg overstuur als hij denkt dat ik naar mijn vriend toe ga. Daardoor heb ik soms het gevoel dat ik moet liegen tegen mijn ex als hij vraagt waar ik heen ga, omdat hij weer gek wordt als hij hoort dat ik naar mijn nieuwe vriend ga.
Nu heeft mijn nieuwe vriend mijn kinderen ontmoet. Ik heb dat uitgesteld voor mezelf (we zijn nu ongeveer 5 maanden samen) omdat ik eerst wilde kijken hoe ze omgingen met de verhuizing, en dat papa en mama niet meer samen zijn. En nu zitten ze beide weer lekker in hun ritme, dus ik dacht, nu is het wel de tijd om hem eens kennis te laten maken. Hij is op bezoek geweest toen de kinderen er ook waren, als gewoon bezoek dus, niet kleffend en zoenend met mij, en hij heeft met de kinderen gespeeld en ze vonden elkaar heel leuk! Ik was heel erg blij en heel erg ontroerd om hem zo leuk met mijn kinderen bezig te zien.
Maar nou dus het probleem. Mijn ex weet nog niet dat de kinderen hem gezien hebben. En hij wil dat niet, hij zegt dat hij die vent niet in de buurt van zijn kinderen wil hebben. Maar hij is nu mijn vriend, een deel van mijn leven, en ik heb het dus toch gedaan. Nu vraag ik me af: moet ik het aan mijn ex gaan vertellen? De scheiding is nog niet rond, en ik ben bang dat hij moeilijk gaat doen. Of moet ik niks vertellen? Maar dan vertellen mijn kinderen het misschien wel, en ik zou het vervelend vinden als hij het van onze dochter moet horen bijvoorbeeld. Of had ik ze gewoon nog niet aan elkaar moeten voorstellen? Maar we zijn nou 5 maanden samen, we willen graag een toekomst samen, en mijn kinderen horen nou eenmaal bij mij dus ja...
Sorry voor het lange verhaal. Wat zou jullie advies zijn?
Eigenlijk lees ik alleen maar mee met jullie verhalen en belevenissen maar nu heb ik zelf een vraag en ik hoop dat jullie me kunnen helpen.
Mijn ex man en ik liggen in scheiding nu. Al 8 maanden. Hij had een ander, 3 maanden lang, maar toen ik erachter kwam had hij spijt en wilde hij haar dumpen voor mij en bij mij en onze kinderen blijven. Ik heb dat niet geaccepteerd en ik ben met onze dochter van 5 en zoon van 3 het huis uit gegaan. We hebben even bij mijn moeder gewoond en hebben nu gelukkig weer ons eigen huisje waar we met zijn drietjes erg gelukkig zijn. Ze missen hun papa af en toe maar eens in de twee weken haalt hij ze op en dan zijn ze het weekend bij hem.
Mijn ex is radeloos van verdriet. hij kan zichzelf wel voor zijn kop slaan wat hij gedaan heeft, hij wil me terug maar ik niet, ik laat me niet zo behandelen en mijn kinderen ook niet. Hij heeft vreselijke liefdesverdriet nou over ons, en smeekt me elke week om nog een kans. Soms is hij boos en is het ineens mij schuld dat hij is vreemdgegaan, soms heeft hij spijt, en altijd is hij verdrietig en soms dreigt hij met zelfmoord. Maar ik ga niet terug, ik wil scheiden en door kunnen met mijn leven. En ik wil niet dat hij al die heftige dingen uitspreekt waar de kinderen bij zijn. Zeker niet bij de oudste, want ze snapt veel meer dan hij denkt, maar dat doet hij gewoon wel. Hij kan zijn eigen behoefte (om me te smeken en te schreeuwen tegen me) niet opzij zetten voor zijn kinderen.
Nou heb ik sinds een paar maanden een nieuwe vriend. Heel leuk, een vreselijk lieve man en we zijn echt heel erg verliefd. Ik heb heel erg rustig aan gedaan met hem, bang dat het een overheenkom-relatie was, maar het blijkt toch echt meer dan dat te zijn. Mijn ex weet dat ik een nieuwe vriend heb en is soms gek van jaloezie. Hij vindt het veel te snel en is heel erg overstuur als hij denkt dat ik naar mijn vriend toe ga. Daardoor heb ik soms het gevoel dat ik moet liegen tegen mijn ex als hij vraagt waar ik heen ga, omdat hij weer gek wordt als hij hoort dat ik naar mijn nieuwe vriend ga.
Nu heeft mijn nieuwe vriend mijn kinderen ontmoet. Ik heb dat uitgesteld voor mezelf (we zijn nu ongeveer 5 maanden samen) omdat ik eerst wilde kijken hoe ze omgingen met de verhuizing, en dat papa en mama niet meer samen zijn. En nu zitten ze beide weer lekker in hun ritme, dus ik dacht, nu is het wel de tijd om hem eens kennis te laten maken. Hij is op bezoek geweest toen de kinderen er ook waren, als gewoon bezoek dus, niet kleffend en zoenend met mij, en hij heeft met de kinderen gespeeld en ze vonden elkaar heel leuk! Ik was heel erg blij en heel erg ontroerd om hem zo leuk met mijn kinderen bezig te zien.
Maar nou dus het probleem. Mijn ex weet nog niet dat de kinderen hem gezien hebben. En hij wil dat niet, hij zegt dat hij die vent niet in de buurt van zijn kinderen wil hebben. Maar hij is nu mijn vriend, een deel van mijn leven, en ik heb het dus toch gedaan. Nu vraag ik me af: moet ik het aan mijn ex gaan vertellen? De scheiding is nog niet rond, en ik ben bang dat hij moeilijk gaat doen. Of moet ik niks vertellen? Maar dan vertellen mijn kinderen het misschien wel, en ik zou het vervelend vinden als hij het van onze dochter moet horen bijvoorbeeld. Of had ik ze gewoon nog niet aan elkaar moeten voorstellen? Maar we zijn nou 5 maanden samen, we willen graag een toekomst samen, en mijn kinderen horen nou eenmaal bij mij dus ja...
Sorry voor het lange verhaal. Wat zou jullie advies zijn?
dinsdag 31 maart 2009 om 12:13
Ik had al het gevoel dat er meer speelde, Sanne, aangezien je ex blijkbaar nogal de controle over je leven wil houden. Dat is althans de indruk die ik uit je postings krijg. Ik kreeg ook de indruk dat je je kinderen hier juist zo goed mogelijk doorheen wil loodsen - anders had je dit topic toch niet geopend?
Drinkt je ex nog steeds? Ik zou er rekening mee houden dat er alsnog een reactie komt. Ik heb het zelf ook vaak meegemaakt dat mijn ex aanvankelijk heel rustig en redelijk reageerde, maar dat de bom op een ander moment alsnog barstte. Wees daar alert op.
Ik begrijp ook de opmerkingen van anderen dat het erg snel is om een nieuwe partner in het leven van je kinderen te introduceren. Ik begrijp van jou ook dat je heel blij bent dat je een fijn iemand hebt gevonden, zeker na de relatie die je gehad hebt. Maar ik denk eigenlijk dat het vooral voor jou goed zou zijn om een tijdje op eigen benen te staan en te bedenken wat jij wilt, wie jij bent. Je hebt, als ik me niet vergis, enorm veel van jezelf moeten inleveren in je huwelijk en het heeft tijd nodig om dat weer op te bouwen. Daarom zou ik je ook adviseren om het rustig aan te doen.
Drinkt je ex nog steeds? Ik zou er rekening mee houden dat er alsnog een reactie komt. Ik heb het zelf ook vaak meegemaakt dat mijn ex aanvankelijk heel rustig en redelijk reageerde, maar dat de bom op een ander moment alsnog barstte. Wees daar alert op.
Ik begrijp ook de opmerkingen van anderen dat het erg snel is om een nieuwe partner in het leven van je kinderen te introduceren. Ik begrijp van jou ook dat je heel blij bent dat je een fijn iemand hebt gevonden, zeker na de relatie die je gehad hebt. Maar ik denk eigenlijk dat het vooral voor jou goed zou zijn om een tijdje op eigen benen te staan en te bedenken wat jij wilt, wie jij bent. Je hebt, als ik me niet vergis, enorm veel van jezelf moeten inleveren in je huwelijk en het heeft tijd nodig om dat weer op te bouwen. Daarom zou ik je ook adviseren om het rustig aan te doen.
Ga in therapie!
dinsdag 31 maart 2009 om 12:16
dubio: dank je wel, dat is inderdaad iets waar ik rekening mee wil houden. Wie met mij een toekomst op wil bouwen moet er rekening mee houden dat er kinderen in het pakket zitten, en ik kan pas serieus worden met iemand als ik weet dat hij van mijn kinderen kan gaan houden. Ik wil mijn kinderen niet voor een voldongen feit stellen, zo van: hier gaat mama oud mee worden en daar doe je het maar mee... de omgang tussen hem en de kinderen is een wezenlijk deel van het proces van een nieuwe relatie, en niet een 'zo dat doen we achteraf ook nog als alles al rond is'.
dertigmin en augustus: dank jullie wel, ik doe mijn best. Ik moet inderdaad structuur voor ze houden. Dank jullie wel voor jullie raad.
dertigmin en augustus: dank jullie wel, ik doe mijn best. Ik moet inderdaad structuur voor ze houden. Dank jullie wel voor jullie raad.
anoniem_83636 wijzigde dit bericht op 31-03-2009 12:17
Reden: was ik zomaar augustus vergeten...
Reden: was ik zomaar augustus vergeten...
% gewijzigd
dinsdag 31 maart 2009 om 12:16
dinsdag 31 maart 2009 om 12:19
Waar staat dan in mijn posts dat ik niet het beste voor heb voor mijn kinderen, Vl43inder?
Ik vraag je niet om in een glazen bol te kijken, je komt zelf met de suggestie dat ik het misschien wel leuk vindt dat hij een affaire had. Dat doe je zelf, niet ik. Ik zeg alleen maar dat ik het vervelend vindt dat er dingen worden ingevuld.
Ik vraag je niet om in een glazen bol te kijken, je komt zelf met de suggestie dat ik het misschien wel leuk vindt dat hij een affaire had. Dat doe je zelf, niet ik. Ik zeg alleen maar dat ik het vervelend vindt dat er dingen worden ingevuld.
dinsdag 31 maart 2009 om 12:21
Grr hele post getypt maar kwijt
Straks, na lunchpauze weer..
Maar alvast, mooie motto's hier onder de berichten van sommige forummers:
Kijk eerst naar jezelf voor je naar een ander wijst
en
Wie zonder zonde is werpe de eerste steen..
Mag het eindelijk eens roepen op het forum:
stel moraalridders! Blegh!
Ik vind dat je lang genoeg gewacht hebt met voorstellen, je weet dat hij een blijvende partner is en niet een over relatie heen kom tussendoor partner. En al is de scheiding niet rond, dat is hij wel in hart en hoofd, van jou en je partner. Hij heeft ook al andere relaties gehad.
Zoals beloofd, straks meer, Ik heb beetje vergelijkbaar verhaal. Onmoette vriend ook toen scheiding nog niet rond was, op papier dan, wel in al het andere..
Bij mij heeft het al met al 2 jaar geduurd tot scheiding rond was, na breuk.
Een scheiding kan heel heel lang duren.
Straks, na lunchpauze weer..
Maar alvast, mooie motto's hier onder de berichten van sommige forummers:
Kijk eerst naar jezelf voor je naar een ander wijst
en
Wie zonder zonde is werpe de eerste steen..
Mag het eindelijk eens roepen op het forum:
stel moraalridders! Blegh!
Ik vind dat je lang genoeg gewacht hebt met voorstellen, je weet dat hij een blijvende partner is en niet een over relatie heen kom tussendoor partner. En al is de scheiding niet rond, dat is hij wel in hart en hoofd, van jou en je partner. Hij heeft ook al andere relaties gehad.
Zoals beloofd, straks meer, Ik heb beetje vergelijkbaar verhaal. Onmoette vriend ook toen scheiding nog niet rond was, op papier dan, wel in al het andere..
Bij mij heeft het al met al 2 jaar geduurd tot scheiding rond was, na breuk.
Een scheiding kan heel heel lang duren.
Wat Supersmollie zegt vind ik ook 
dinsdag 31 maart 2009 om 12:27
quote:dubiootje schreef op 31 maart 2009 @ 12:13:
Ik had al het gevoel dat er meer speelde, Sanne, aangezien je ex blijkbaar nogal de controle over je leven wil houden. Dat is althans de indruk die ik uit je postings krijg. Ik kreeg ook de indruk dat je je kinderen hier juist zo goed mogelijk doorheen wil loodsen - anders had je dit topic toch niet geopend?
Drinkt je ex nog steeds? Ik zou er rekening mee houden dat er alsnog een reactie komt. Ik heb het zelf ook vaak meegemaakt dat mijn ex aanvankelijk heel rustig en redelijk reageerde, maar dat de bom op een ander moment alsnog barstte. Wees daar alert op.
Ik begrijp ook de opmerkingen van anderen dat het erg snel is om een nieuwe partner in het leven van je kinderen te introduceren. Ik begrijp van jou ook dat je heel blij bent dat je een fijn iemand hebt gevonden, zeker na de relatie die je gehad hebt. Maar ik denk eigenlijk dat het vooral voor jou goed zou zijn om een tijdje op eigen benen te staan en te bedenken wat jij wilt, wie jij bent. Je hebt, als ik me niet vergis, enorm veel van jezelf moeten inleveren in je huwelijk en het heeft tijd nodig om dat weer op te bouwen. Daarom zou ik je ook adviseren om het rustig aan te doen.
Dank je dubio, uit jouw posts spreekt medeleven en zorg, en dat is heel prettig om te lezen. Inderdaad wil ik mijn kinderen hier zo goed mogelijk doorheen loodsen, ons allemaal eigenlijk. In de eerste plaats mijn kinderen, maar ook mijn ex en mijzelf. Mijn kinderen hebben er ook baat bij als het met hun vader goed gaat, tenslotte, en ik geef ook nog om de man. Dat is wat ik wil met dit topic: hoe schipper ik tussen ieders behoefte om zaken zo prettig mogelijk op te lossen? Daarbij ligt mijn prioriteit bij mijn kinderen.
Mijn ex is nu een jaar nuchter. Ik heb wel eens momenten gehad waarbij ik bang was dat hij, na de breuk, weer aan het drinken was gegaan maar ik vermoed van niet. Na wat ik met hem heb meegemaakt herken ik het feilloos als hij gedronken heeft, en ik ben ervan overtuigd dat hij nog altijd nuchter is. Ik vertrouw hem ook echt met de kinderen. Maar ik zal mijn ogen open houden.
Wat betreft dat rustig aan doen: absoluut. Eerlijk gezegd: ik geniet er wel van dat ik even in mijn eentje verantwoordelijk ben voor mijn huishouden en de gang van zaken. Ik vind het veel te lekker om mijn eigen leven met mijn kinders op de rit te krijgen en ik vind het heerlijk dat ik nog verliefd kan zijn en dat ik nog kan vertrouwen na wat er gebeurd is, maar geen haar op mijn hoofd die erover peinst om mijn nieuwe vriend nu al in huis te nemen of om met overmatige snelheid door deze relatie heen te gaan rauzen. Ik heb daar teveel bagage voor, en ik kan me niet meer in een hersenloze allesverslindende verliefdheid storten, want ik heb twee schatjes die van me afhankelijk zijn. Als hun moeder ben ik het ze ook verplicht om eerst mijn eigen sores en ellende te verwerken en niet te snel te gaan. Alleen, ik kan dat prima simultaan doen met een nieuwe, rustige relatie, zolang ik daar maar geen haast achter zet. Wel is die nieuwe relatie wat mij betreft wel serieus, of aanstormend serieus. Ik ga natuurlijk niet mijn kinderen voorstellen aan de eerste de beste leuke man die door mijn gezichtsveld wandelt.
Ik had al het gevoel dat er meer speelde, Sanne, aangezien je ex blijkbaar nogal de controle over je leven wil houden. Dat is althans de indruk die ik uit je postings krijg. Ik kreeg ook de indruk dat je je kinderen hier juist zo goed mogelijk doorheen wil loodsen - anders had je dit topic toch niet geopend?
Drinkt je ex nog steeds? Ik zou er rekening mee houden dat er alsnog een reactie komt. Ik heb het zelf ook vaak meegemaakt dat mijn ex aanvankelijk heel rustig en redelijk reageerde, maar dat de bom op een ander moment alsnog barstte. Wees daar alert op.
Ik begrijp ook de opmerkingen van anderen dat het erg snel is om een nieuwe partner in het leven van je kinderen te introduceren. Ik begrijp van jou ook dat je heel blij bent dat je een fijn iemand hebt gevonden, zeker na de relatie die je gehad hebt. Maar ik denk eigenlijk dat het vooral voor jou goed zou zijn om een tijdje op eigen benen te staan en te bedenken wat jij wilt, wie jij bent. Je hebt, als ik me niet vergis, enorm veel van jezelf moeten inleveren in je huwelijk en het heeft tijd nodig om dat weer op te bouwen. Daarom zou ik je ook adviseren om het rustig aan te doen.
Dank je dubio, uit jouw posts spreekt medeleven en zorg, en dat is heel prettig om te lezen. Inderdaad wil ik mijn kinderen hier zo goed mogelijk doorheen loodsen, ons allemaal eigenlijk. In de eerste plaats mijn kinderen, maar ook mijn ex en mijzelf. Mijn kinderen hebben er ook baat bij als het met hun vader goed gaat, tenslotte, en ik geef ook nog om de man. Dat is wat ik wil met dit topic: hoe schipper ik tussen ieders behoefte om zaken zo prettig mogelijk op te lossen? Daarbij ligt mijn prioriteit bij mijn kinderen.
Mijn ex is nu een jaar nuchter. Ik heb wel eens momenten gehad waarbij ik bang was dat hij, na de breuk, weer aan het drinken was gegaan maar ik vermoed van niet. Na wat ik met hem heb meegemaakt herken ik het feilloos als hij gedronken heeft, en ik ben ervan overtuigd dat hij nog altijd nuchter is. Ik vertrouw hem ook echt met de kinderen. Maar ik zal mijn ogen open houden.
Wat betreft dat rustig aan doen: absoluut. Eerlijk gezegd: ik geniet er wel van dat ik even in mijn eentje verantwoordelijk ben voor mijn huishouden en de gang van zaken. Ik vind het veel te lekker om mijn eigen leven met mijn kinders op de rit te krijgen en ik vind het heerlijk dat ik nog verliefd kan zijn en dat ik nog kan vertrouwen na wat er gebeurd is, maar geen haar op mijn hoofd die erover peinst om mijn nieuwe vriend nu al in huis te nemen of om met overmatige snelheid door deze relatie heen te gaan rauzen. Ik heb daar teveel bagage voor, en ik kan me niet meer in een hersenloze allesverslindende verliefdheid storten, want ik heb twee schatjes die van me afhankelijk zijn. Als hun moeder ben ik het ze ook verplicht om eerst mijn eigen sores en ellende te verwerken en niet te snel te gaan. Alleen, ik kan dat prima simultaan doen met een nieuwe, rustige relatie, zolang ik daar maar geen haast achter zet. Wel is die nieuwe relatie wat mij betreft wel serieus, of aanstormend serieus. Ik ga natuurlijk niet mijn kinderen voorstellen aan de eerste de beste leuke man die door mijn gezichtsveld wandelt.
dinsdag 31 maart 2009 om 12:42
In hoeverre voel jij je er verantwoordelijk voor je ex hier zo goed mogelijk doorheen te loodsen, Sanne?
Ik moet zeggen dat ik vind dat je erg verstandig en doordacht te werk gaat. Wat ik al zei, ideaal is het niet, maar een huwelijk met een alcoholistische, mishandelende, vreemdgaande man was dat ook niet. Het is niet realistisch te verwachten dat de scheiding soepel zal gaan verlopen, vrees ik. Of er bij jou nu een nieuwe man in het spel is of niet.
Hoe gaat het nu met de kinderen? En het contact met je ex bij het brengen en halen, verlopen die momenten rustig?
Ik moet zeggen dat ik vind dat je erg verstandig en doordacht te werk gaat. Wat ik al zei, ideaal is het niet, maar een huwelijk met een alcoholistische, mishandelende, vreemdgaande man was dat ook niet. Het is niet realistisch te verwachten dat de scheiding soepel zal gaan verlopen, vrees ik. Of er bij jou nu een nieuwe man in het spel is of niet.
Hoe gaat het nu met de kinderen? En het contact met je ex bij het brengen en halen, verlopen die momenten rustig?
Ga in therapie!
dinsdag 31 maart 2009 om 12:42
Oh, en ik zie dat ik de vraag van Kreng nog niet beantwoord had, over als hij zijn minnares zou voorstellen aan me.
Ten eerste vind ik zelf dat die vergelijking mank loopt, aangezien zijn affaire met haar de reden is dat het huwelijk definitief aan zijn einde gekomen is. Mijn vriend kwam daarna, en speelde geen enkele rol in het huwelijk. Ook al zie ik zijn vreemdgaan meer als zijn verantwoordelijkheid (ook al was die vrouw ook een goeie bekende van mij), toch heeft zij een rol binnen het huwelijk en het verbreken ervan gehad. Maar dat is alweer een partner-issue, niet een ouder-issue.
Ten tweede ben ik niet boos geweest toen hij zijn nieuwe vriendin (die overigens niet dezelfde was als zijn minnares toen) voorgesteld had aan mijn kinderen. Ik heb alleen gevraagd wat ik weten moest zodat ik zelf vragen kon beantwoorden. Ik vond er wel wat van, natuurlijk. Aangezien hij me nog elke week smeekte om terug te komen bij hem, voelde ik ook wel aan mijn water dat die nieuwe vriendin geen blijvertje zou zijn, aangezien hij mij nog wilde. En ik vind het niet echt verstandig om nieuwe vrouwen aan je kinderen voor te stellen, terwijl je weet dat het geen blijvertje zal zijn. Maar dat is niet meer mijn rol, mijn rol is er kennis van nemen en kijken wat het betekent voor mijn kinderen, en hun eventuele vragen, verdriet enzovoorts kunnen opvangen.
Ten eerste vind ik zelf dat die vergelijking mank loopt, aangezien zijn affaire met haar de reden is dat het huwelijk definitief aan zijn einde gekomen is. Mijn vriend kwam daarna, en speelde geen enkele rol in het huwelijk. Ook al zie ik zijn vreemdgaan meer als zijn verantwoordelijkheid (ook al was die vrouw ook een goeie bekende van mij), toch heeft zij een rol binnen het huwelijk en het verbreken ervan gehad. Maar dat is alweer een partner-issue, niet een ouder-issue.
Ten tweede ben ik niet boos geweest toen hij zijn nieuwe vriendin (die overigens niet dezelfde was als zijn minnares toen) voorgesteld had aan mijn kinderen. Ik heb alleen gevraagd wat ik weten moest zodat ik zelf vragen kon beantwoorden. Ik vond er wel wat van, natuurlijk. Aangezien hij me nog elke week smeekte om terug te komen bij hem, voelde ik ook wel aan mijn water dat die nieuwe vriendin geen blijvertje zou zijn, aangezien hij mij nog wilde. En ik vind het niet echt verstandig om nieuwe vrouwen aan je kinderen voor te stellen, terwijl je weet dat het geen blijvertje zal zijn. Maar dat is niet meer mijn rol, mijn rol is er kennis van nemen en kijken wat het betekent voor mijn kinderen, en hun eventuele vragen, verdriet enzovoorts kunnen opvangen.
dinsdag 31 maart 2009 om 12:46
@ Sanne
Mijn scheiding heeft ook 2 jaar geduurd voordat die er op papier doorheen was. En ik heb inmiddels ook een nieuwe liefde (en ook een Draak van 6).
Zij hebben elkaar voor het eerst ontmoet. En ik heb ook hetzelfde als jij: Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen huishouden, ik hoef met niemand rekening te houden. En weet je wat: Ik vind het heerlijk.
Doordat ik mijn eigen plek heb (en er inmiddels zo aan gehecht ben) heb ik wel moeite om iemand "helemaal" in mijn leven toe te laten.
Ik ben geen onbeschreven blad meer. Ik merk ook dat door mijn nieuwe liefde er dingen uit het verleden naar boven komen waarvan ik dacht dat ik die verwerkt had. Niet dus. En voor al die dingen neem ik de tijd.
Geniet van je verliefdheid. En idd zoals Dubio zegt: Doe het rustig aan. Je hebt alle tijd van de wereld.
Mijn scheiding heeft ook 2 jaar geduurd voordat die er op papier doorheen was. En ik heb inmiddels ook een nieuwe liefde (en ook een Draak van 6).
Zij hebben elkaar voor het eerst ontmoet. En ik heb ook hetzelfde als jij: Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen huishouden, ik hoef met niemand rekening te houden. En weet je wat: Ik vind het heerlijk.
Doordat ik mijn eigen plek heb (en er inmiddels zo aan gehecht ben) heb ik wel moeite om iemand "helemaal" in mijn leven toe te laten.
Ik ben geen onbeschreven blad meer. Ik merk ook dat door mijn nieuwe liefde er dingen uit het verleden naar boven komen waarvan ik dacht dat ik die verwerkt had. Niet dus. En voor al die dingen neem ik de tijd.
Geniet van je verliefdheid. En idd zoals Dubio zegt: Doe het rustig aan. Je hebt alle tijd van de wereld.
Wie zonder zonde is gooie de eerste steen
dinsdag 31 maart 2009 om 12:46
Je hebt het goed recht om een nieuwe vriend te hebben.
Daar heeft jou ex helemaal niets mee te maken.
Slechts een melding is voldoende.
Hoe jij dat verder m.b.t je kids in gaat vullen,
ook jou besluit.
Het is mooi als er wat overleg kan plaats vinden met je ex,maar ik geloof niet dat jullie in die positie zitten.
5 maanden is misschien vroeg,maar te vroeg kan niet bepaalt worden.
Dat ligt ook aan hoe alle partijen er mee om kunnen gaan.
Sorry,tot nu toe even mijn post ben even elders nodig (kinderen)
Daar heeft jou ex helemaal niets mee te maken.
Slechts een melding is voldoende.
Hoe jij dat verder m.b.t je kids in gaat vullen,
ook jou besluit.
Het is mooi als er wat overleg kan plaats vinden met je ex,maar ik geloof niet dat jullie in die positie zitten.
5 maanden is misschien vroeg,maar te vroeg kan niet bepaalt worden.
Dat ligt ook aan hoe alle partijen er mee om kunnen gaan.
Sorry,tot nu toe even mijn post ben even elders nodig (kinderen)
dinsdag 31 maart 2009 om 12:48
Sannehartje, je verhaal is tot op zekere hoogte herkenbaar. Hier ook een ex die een probleem had met drank én drugs. Toen de kogel door de kerk was (na een flinke kaakslag), had ik na drie maanden een eigen woning met mijn kinderen en na zes maanden was de scheiding erdoor. Ik genoot zo enorm van mijn eigen plek en vooral de rust in mijn huis en in mijn hoofd.
En je hebt het niet in de hand wanneer je iemand ontmoet die meer voor je gaat betekenen dan een 'scharrel'. Ik ontmoette hém een jaar na mijn scheiding. En dat was voor mij vroeg genoeg. Ik heb in dat jaar mijn leven weer opgepakt, raakte gewend aan het gescheiden zijn, de kinderen hadden de tijd om eraan te wennen en ook ex wist zijn draai te vinden. En nog vond ik het snel om na een jaar alweer een relatie aan te knopen. Heeft wel even geduurd voordat ik me daaraan over kon geven.
Nu zijn we alweer bijna anderhalf jaar verder en nog steeds heel gelukkig samen, maar voorlopig nog láng geen samenwoonplannen. Ik geniet nog steeds van mijn eigen plek en van het feit dat ik mezelf prima red, in alle opzichten. Mijn kinderen (die trouwens wel veel ouder zijn dan de jouwe), kunnen het prima vinden met mijn vriend. Maar als hij hier af en toe een paar dagen achter elkaar geweest is, dan vinden ze (en ik ook trouwens) het ook prettig als hij weer naar zijn eigen huis gaat. Dan gaan wij weer hele avonden Friends en Will & Grace kijken of nóg maar eens de Sex and the City - dvdbox.
Dus ja, eigenlijk vind ik ook dat je wel wat snel gaat, maar nogmaals, als je hem tegenkomt, kom je hem tegen. Niet te snel gaan samenwonen is mijn advies. Gewoon voorlopig nog even lekker genieten van je eigen plek. Niet de lasten en wel de lusten enzo
Lekker latten, daten, elkaar zien en van elkaar genieten als je er allebei zin in hebt en daartussenin elkaar lekker missen en kleffe smsjes sturen.
En je hebt het niet in de hand wanneer je iemand ontmoet die meer voor je gaat betekenen dan een 'scharrel'. Ik ontmoette hém een jaar na mijn scheiding. En dat was voor mij vroeg genoeg. Ik heb in dat jaar mijn leven weer opgepakt, raakte gewend aan het gescheiden zijn, de kinderen hadden de tijd om eraan te wennen en ook ex wist zijn draai te vinden. En nog vond ik het snel om na een jaar alweer een relatie aan te knopen. Heeft wel even geduurd voordat ik me daaraan over kon geven.
Nu zijn we alweer bijna anderhalf jaar verder en nog steeds heel gelukkig samen, maar voorlopig nog láng geen samenwoonplannen. Ik geniet nog steeds van mijn eigen plek en van het feit dat ik mezelf prima red, in alle opzichten. Mijn kinderen (die trouwens wel veel ouder zijn dan de jouwe), kunnen het prima vinden met mijn vriend. Maar als hij hier af en toe een paar dagen achter elkaar geweest is, dan vinden ze (en ik ook trouwens) het ook prettig als hij weer naar zijn eigen huis gaat. Dan gaan wij weer hele avonden Friends en Will & Grace kijken of nóg maar eens de Sex and the City - dvdbox.
Dus ja, eigenlijk vind ik ook dat je wel wat snel gaat, maar nogmaals, als je hem tegenkomt, kom je hem tegen. Niet te snel gaan samenwonen is mijn advies. Gewoon voorlopig nog even lekker genieten van je eigen plek. Niet de lasten en wel de lusten enzo
Lekker latten, daten, elkaar zien en van elkaar genieten als je er allebei zin in hebt en daartussenin elkaar lekker missen en kleffe smsjes sturen.
dinsdag 31 maart 2009 om 12:50
quote:dubiootje schreef op 31 maart 2009 @ 12:45:
Volgens mij bedoelt Inad dat moraalridders deze motto's wel eens mogen lezen, maar laat ik nu niet voor haar gaan praten
Dan heb ik niets gezegd!
(Het zal wel de opgefokte sfeer zijn op het forum de laatste paar dagen)
Volgens mij bedoelt Inad dat moraalridders deze motto's wel eens mogen lezen, maar laat ik nu niet voor haar gaan praten
Dan heb ik niets gezegd!
(Het zal wel de opgefokte sfeer zijn op het forum de laatste paar dagen)
Wie zonder zonde is gooie de eerste steen
dinsdag 31 maart 2009 om 12:51
quote:dubiootje schreef op 31 maart 2009 @ 12:42:
In hoeverre voel jij je er verantwoordelijk voor je ex hier zo goed mogelijk doorheen te loodsen, Sanne?
Ik moet zeggen dat ik vind dat je erg verstandig en doordacht te werk gaat. Wat ik al zei, ideaal is het niet, maar een huwelijk met een alcoholistische, mishandelende, vreemdgaande man was dat ook niet. Het is niet realistisch te verwachten dat de scheiding soepel zal gaan verlopen, vrees ik. Of er bij jou nu een nieuwe man in het spel is of niet.
Hoe gaat het nu met de kinderen? En het contact met je ex bij het brengen en halen, verlopen die momenten rustig?
Eerlijk? Verre van. Ik wil niet de zoveelste klagende ex zijn, hoor. Maar hij maakt er af en toe nog een flink drama van. Dat kan varieren van zich twee uur verslapen als hij de kinderen zou komen halen, tot mij de meest vreselijke verwijten maken als hij hier is of compleet aanhankelijk zijn, of mijn oudste gaan ondervragen.
Op zich gaat het met de kinderen goed. Ik zorgde altijd al meer voor ze en ze hingen altijd al aan mij. Het gaat naar omstandigheden redelijk, alhoewel ik wel dingetjes opmerk. De oudste gaat de jongste op van alles corrigeren (vroeger deed papa dat) en de jongste gaat soms de 'man des huizes' uithangen. Ik probeer daar voor te waken, kinderen moeten kinderen blijven tenslotte. Alleen de drama-momenten met mijn ex zijn vervelend voor ze, zelfs als er niet geschreeuwd wordt maar de verwijten komen op een rustige toon eruit. Mij raken die verwijten natuurlijk nog steeds, en die spanningen merken de kinderen ook op. Inmiddels probeer ik ervoor te zorgen dat oma (mijn moeder) er altijd bij is als hij de kinderen komt halen. Zij past regelmatig op en is een heel vertrouwde persoon voor ze, en hij houdt zich net wat meer in als zij er is.
Ik weet niet of ik me verantwoordelijk moet voelen voor mijn ex en hoe hij hier doorheen komt. Ik weet alleen wel dat hij weinig vangnetten heeft om in te vallen, en gezien zijn verleden is hij een niet al te stabiel persoon. Ik ben bang dat hij toch niet aan de verleiding kan weerstaan en op een goede (of eigenlijk slechte) dag toch weer naar de fles grijpt. Dat kan ik hem niet de kinderen laten aandoen, en zichzelf ook niet, want het is een goede man van nature, ondanks wat hij gedaan heeft. En in de basis bestaat er nog steeds een soort vriendschap tussen ons, alleen die wordt soms overschaduwd door de recente gebeurtenissen.
Ik denk dat mijn verantwoording erin ligt zaken zo soepel mogelijk te laten verlopen voor het welzijn van de kinderen, en als dat soms betekent dat ik moet meeveren met mijn ex, dan is dat maar zo. Alleen daarbij moet ik de balans wel goed in het oog houden, denk ik.
Wat is het prettig om dit te lezen, dubio. Je stelt echt heel goeie vragen en oordeelt niet. Heel prettig!
In hoeverre voel jij je er verantwoordelijk voor je ex hier zo goed mogelijk doorheen te loodsen, Sanne?
Ik moet zeggen dat ik vind dat je erg verstandig en doordacht te werk gaat. Wat ik al zei, ideaal is het niet, maar een huwelijk met een alcoholistische, mishandelende, vreemdgaande man was dat ook niet. Het is niet realistisch te verwachten dat de scheiding soepel zal gaan verlopen, vrees ik. Of er bij jou nu een nieuwe man in het spel is of niet.
Hoe gaat het nu met de kinderen? En het contact met je ex bij het brengen en halen, verlopen die momenten rustig?
Eerlijk? Verre van. Ik wil niet de zoveelste klagende ex zijn, hoor. Maar hij maakt er af en toe nog een flink drama van. Dat kan varieren van zich twee uur verslapen als hij de kinderen zou komen halen, tot mij de meest vreselijke verwijten maken als hij hier is of compleet aanhankelijk zijn, of mijn oudste gaan ondervragen.
Op zich gaat het met de kinderen goed. Ik zorgde altijd al meer voor ze en ze hingen altijd al aan mij. Het gaat naar omstandigheden redelijk, alhoewel ik wel dingetjes opmerk. De oudste gaat de jongste op van alles corrigeren (vroeger deed papa dat) en de jongste gaat soms de 'man des huizes' uithangen. Ik probeer daar voor te waken, kinderen moeten kinderen blijven tenslotte. Alleen de drama-momenten met mijn ex zijn vervelend voor ze, zelfs als er niet geschreeuwd wordt maar de verwijten komen op een rustige toon eruit. Mij raken die verwijten natuurlijk nog steeds, en die spanningen merken de kinderen ook op. Inmiddels probeer ik ervoor te zorgen dat oma (mijn moeder) er altijd bij is als hij de kinderen komt halen. Zij past regelmatig op en is een heel vertrouwde persoon voor ze, en hij houdt zich net wat meer in als zij er is.
Ik weet niet of ik me verantwoordelijk moet voelen voor mijn ex en hoe hij hier doorheen komt. Ik weet alleen wel dat hij weinig vangnetten heeft om in te vallen, en gezien zijn verleden is hij een niet al te stabiel persoon. Ik ben bang dat hij toch niet aan de verleiding kan weerstaan en op een goede (of eigenlijk slechte) dag toch weer naar de fles grijpt. Dat kan ik hem niet de kinderen laten aandoen, en zichzelf ook niet, want het is een goede man van nature, ondanks wat hij gedaan heeft. En in de basis bestaat er nog steeds een soort vriendschap tussen ons, alleen die wordt soms overschaduwd door de recente gebeurtenissen.
Ik denk dat mijn verantwoording erin ligt zaken zo soepel mogelijk te laten verlopen voor het welzijn van de kinderen, en als dat soms betekent dat ik moet meeveren met mijn ex, dan is dat maar zo. Alleen daarbij moet ik de balans wel goed in het oog houden, denk ik.
Wat is het prettig om dit te lezen, dubio. Je stelt echt heel goeie vragen en oordeelt niet. Heel prettig!
dinsdag 31 maart 2009 om 13:00
Dertigmin: ik snap helemaal wat je bedoelt, met iemand toelaten in je eigen plek. Dat heb ik ook echt heel sterk, en het is ook heel erg lekker om die onafhankelijkheid nog even vast te houden. Ik heb dus nog echt geen samenwoonplannen... heerlijk dat het je zo goed gaat!
iry: dank je voor je bijdrage. Ja, net wat je zegt, die dingen time je niet. Ik doe mijn best.
AliceInWonderland: jeetje wat een heftig verhaal zeg! Wat goed hoe je je leven hebt opgepakt. Dat bewonder ik. Dat wat jij beschrijft, dat is wat ik ook wil, zo wil ik ook verder met mijn nieuwe vriend: elkaar kunnen zien, deel uitmaken van elkaars leven (en mijn kinderen zijn een heel groot deel van mijn leven) maar ook de eigen tijd, af en toe de afstand, het eigen plekje. Samenwonen kan altijd nog.
iry: dank je voor je bijdrage. Ja, net wat je zegt, die dingen time je niet. Ik doe mijn best.
AliceInWonderland: jeetje wat een heftig verhaal zeg! Wat goed hoe je je leven hebt opgepakt. Dat bewonder ik. Dat wat jij beschrijft, dat is wat ik ook wil, zo wil ik ook verder met mijn nieuwe vriend: elkaar kunnen zien, deel uitmaken van elkaars leven (en mijn kinderen zijn een heel groot deel van mijn leven) maar ook de eigen tijd, af en toe de afstand, het eigen plekje. Samenwonen kan altijd nog.
dinsdag 31 maart 2009 om 13:03
Die rol van kennis nemen en vragen beantwoorden heeft je ex ook als de kinderen daar zijn. Juist daarom is het verstandig om je ex vantevoren in te lichten. En niet om toestemming te vragen, maar wel als mededeling, omdat ie als vader van zijn kinderen daar recht op heeft. En nee je hoeft niet te wachten met het aangaan van een nieuwe relatie totdat ex en kinderen daar aan toe zijn, maar ik zou wel wachten met het betrekken van nieuwe partner in het leven van de kinderen tot je a) zeker weet dat t een blijvertje gaat zijn, en b) er wel wat stabiliteit in de nieuwe situatie is en kinderen gewend zijn aan het leven in twee gezinnen. Binnen een jaar na de scheiding lijkt me dan wat vroeg. Maar dat is een mening, geen veroordeling. Ik ken jouw kinderen niet en mss pakken ze e.e.a wel heel goed op.
en weet je, de meeste moeders geloven dat ze hun kinderen op de eerste plaats zetten en dat allles wat ze doen in het belang van de kinderen is. Geen enkele moeder is er bewust op uit om de kinderen nog meer schade van de scheiding te laten ondervinden. Desondanks worden er ook door die moeders wel eens beslissingen genomen, die wel degelijk schadelijk zijn voor de kinderen en de band met hun vader. Poez werkt met beschadigde kinderen, ik kom veel volwassennen tegen met problemen, die soms ook samenhangen met scheiding en ellende.
en weet je, de meeste moeders geloven dat ze hun kinderen op de eerste plaats zetten en dat allles wat ze doen in het belang van de kinderen is. Geen enkele moeder is er bewust op uit om de kinderen nog meer schade van de scheiding te laten ondervinden. Desondanks worden er ook door die moeders wel eens beslissingen genomen, die wel degelijk schadelijk zijn voor de kinderen en de band met hun vader. Poez werkt met beschadigde kinderen, ik kom veel volwassennen tegen met problemen, die soms ook samenhangen met scheiding en ellende.
dinsdag 31 maart 2009 om 13:05
Niet bang zijn om te klagen hoor, het is jouw topic. Ik moet zeggen dat ik het bewonderenswaardig vind hoe je overal mee omgaat, menigeen had in jouw situatie gezwelgd in wrok en haat. Het is toch fijn om ergens je ei kwijt te kunnen? Dat helpt je juist om het los te laten, dus dat is alleen maar gezond.
Jammer dat er zo veel gedoe is rond het brengen en halen van de kinderen. Het zijn toch al vaak beladen momenten voor de kinderen, zeker in het begin. Ik begrijp dat je ex af en toe ook schreeuwt en vaak verwijten maakt. (Het lef... maar dat terzijde.)
Bij mij ging het ongeveer ook zo, in het begin ging het aardig, maar na een tijdje werden die momenten steeds vervelender. Ik moest steeds discussies en ruzies die mijn ex in het bijzijn van de kinderen begon afkappen. Ik heb mijn grens toen steeds verder moeten verleggen: van niet meer langskomen om de kinderen te bezoeken tot niet meer over de drempel tot helemaal geen gesprekken meer aan de voordeur, maar alles per e-mail.
Daar ging wat tijd overheen, ook voordat mijn ex die grenzen accepteerde, maar uiteindelijk is het nu rustig. Ik vroeg het laatst aan mijn dochtertje, hoe ze vond dat het ging, en vond het prima
Haar valt het blijkbaar helemaal niet op dat haar vader mij niet begroet en dat er amper gepraat wordt. Wat ze voelt is (denk ik) rust.
Met een man als de jouwe (ik zie nogal veel overeenkomsten met mijn ex) is grenzen aangeven heel belangrijk. Moeilijk ook, dat wel. Niet alleen omdat hij ze niet zal willen accepteren, maar ook om ze zelf aan te geven. Als partner van een alcoholist ga je na verloop van tijd beschermend, bijna moederlijk gedrag vertonen. Het is moeilijk dat na de scheiding los te laten. Ik merk nu ook aan hoe je schrijft dat je hem nog steeds tegen zichzelf in bescherming wilt nemen, alsof hij een soort slachtoffer van de omstandigheden is en er ook niet echt iets aan kan doen.
Ik denk dat je moet erkennen dat je ex er zelf op een dag voor drank heeft gekozen als vlucht/oplossing voor zijn problemen. Niemand dwong hem ertoe. Hij heeft jou mishandeld, daar was hij zelf bij. Hij is daar als enige verantwoordelijk voor. Er zijn mensen die net zo erge of nog ergere dingen hebben meegemaakt, die er anders, wel gezond mee zijn omgegaan. Zeg nou zelf, jij zou in deze situatie ook best naar de drank of de pillen kunnen grijpen. Maar dat doe je niet. Dat is jouw keuze.
Mijn advies: wees heel duidelijk over waar jouw verantwoordelijkheid eindigt en de zijne begint. Jullie zijn allebei verantwoordelijk voor je eigen leven. Samen zijn jullie verantwoordelijk voor de kinderen. Gezien zijn alcoholprobleem (ook al staat hij momenteel droog) moet jij daar een extra oogje in het zeil houden, maar híj blijft verantwoordelijk voor zijn daden.
Jammer dat er zo veel gedoe is rond het brengen en halen van de kinderen. Het zijn toch al vaak beladen momenten voor de kinderen, zeker in het begin. Ik begrijp dat je ex af en toe ook schreeuwt en vaak verwijten maakt. (Het lef... maar dat terzijde.)
Bij mij ging het ongeveer ook zo, in het begin ging het aardig, maar na een tijdje werden die momenten steeds vervelender. Ik moest steeds discussies en ruzies die mijn ex in het bijzijn van de kinderen begon afkappen. Ik heb mijn grens toen steeds verder moeten verleggen: van niet meer langskomen om de kinderen te bezoeken tot niet meer over de drempel tot helemaal geen gesprekken meer aan de voordeur, maar alles per e-mail.
Daar ging wat tijd overheen, ook voordat mijn ex die grenzen accepteerde, maar uiteindelijk is het nu rustig. Ik vroeg het laatst aan mijn dochtertje, hoe ze vond dat het ging, en vond het prima
Haar valt het blijkbaar helemaal niet op dat haar vader mij niet begroet en dat er amper gepraat wordt. Wat ze voelt is (denk ik) rust.Met een man als de jouwe (ik zie nogal veel overeenkomsten met mijn ex) is grenzen aangeven heel belangrijk. Moeilijk ook, dat wel. Niet alleen omdat hij ze niet zal willen accepteren, maar ook om ze zelf aan te geven. Als partner van een alcoholist ga je na verloop van tijd beschermend, bijna moederlijk gedrag vertonen. Het is moeilijk dat na de scheiding los te laten. Ik merk nu ook aan hoe je schrijft dat je hem nog steeds tegen zichzelf in bescherming wilt nemen, alsof hij een soort slachtoffer van de omstandigheden is en er ook niet echt iets aan kan doen.
Ik denk dat je moet erkennen dat je ex er zelf op een dag voor drank heeft gekozen als vlucht/oplossing voor zijn problemen. Niemand dwong hem ertoe. Hij heeft jou mishandeld, daar was hij zelf bij. Hij is daar als enige verantwoordelijk voor. Er zijn mensen die net zo erge of nog ergere dingen hebben meegemaakt, die er anders, wel gezond mee zijn omgegaan. Zeg nou zelf, jij zou in deze situatie ook best naar de drank of de pillen kunnen grijpen. Maar dat doe je niet. Dat is jouw keuze.
Mijn advies: wees heel duidelijk over waar jouw verantwoordelijkheid eindigt en de zijne begint. Jullie zijn allebei verantwoordelijk voor je eigen leven. Samen zijn jullie verantwoordelijk voor de kinderen. Gezien zijn alcoholprobleem (ook al staat hij momenteel droog) moet jij daar een extra oogje in het zeil houden, maar híj blijft verantwoordelijk voor zijn daden.
Ga in therapie!
dinsdag 31 maart 2009 om 13:06
Kreng,
Ik begrijp waar je vandaan komt. Maar ik vind dat af en toe een keer koffie drinken wel wat anders is dan weekenden met nieuwe vriend doorbrengen met de kinderen.
Je hebt toch gradaties?
Punten a en b ben ik met je eens. Maar Sanne kan er niets aan doen dat haar ex onberekenbaar naar haar toe is. Moet zij hierin dan rekening blijven houden?
Ik begrijp waar je vandaan komt. Maar ik vind dat af en toe een keer koffie drinken wel wat anders is dan weekenden met nieuwe vriend doorbrengen met de kinderen.
Je hebt toch gradaties?
Punten a en b ben ik met je eens. Maar Sanne kan er niets aan doen dat haar ex onberekenbaar naar haar toe is. Moet zij hierin dan rekening blijven houden?
Wie zonder zonde is gooie de eerste steen
dinsdag 31 maart 2009 om 13:13
Ik denk zeker dat er kinderen beschadigd worden door zaken en beslissingen als scheidingen. Ik denk alleen in mijn situatie dat er meer schade zou worden toegebracht (mishandeling, alcoholisme enzovoorts) door de kinderen in die relatie te houden. Dat is een afweging die je moet maken per situatie denk ik, en zo ook de termijn waarop je een eventuele nieuwe partner introduceert.
Overigens, zoals ik al aangaf, zie ik in deze man absoluut een blijvertje. Alleen, ik had wel het gevoel dat ik niet serieuzer kon worden met hem totdat mijn kinderen en hij elkaar ontmoet hadden, omdat de factor 'wat vinden mijn kinderen van hem en andersom' voor mij van wezenlijk belang is in het oordeel of hij een blijvertje zal blijken. Ik kan niet op eigen houtje een beslissing maken over ons gezin, namelijk wel of niet deze man, en mijn kinderen daar buiten houden tot alles al in kannen en kruiken is en hij bij wijze van spreken met zijn koffers op de stoep staat. De omgang tussen mijn kinderen en mijn nieuwe vriend is heel belangrijk voor hoe ik de toekomst zie met hem, en ik denk dat het voor hen ook belangrijk is dat ze er, vanaf 'redelijk' moment, natuurlijk, bij betrokken zijn en langzaam kunnen wennen, en niet voor een voldongen feit gesteld worden.
Overigens, zoals ik al aangaf, zie ik in deze man absoluut een blijvertje. Alleen, ik had wel het gevoel dat ik niet serieuzer kon worden met hem totdat mijn kinderen en hij elkaar ontmoet hadden, omdat de factor 'wat vinden mijn kinderen van hem en andersom' voor mij van wezenlijk belang is in het oordeel of hij een blijvertje zal blijken. Ik kan niet op eigen houtje een beslissing maken over ons gezin, namelijk wel of niet deze man, en mijn kinderen daar buiten houden tot alles al in kannen en kruiken is en hij bij wijze van spreken met zijn koffers op de stoep staat. De omgang tussen mijn kinderen en mijn nieuwe vriend is heel belangrijk voor hoe ik de toekomst zie met hem, en ik denk dat het voor hen ook belangrijk is dat ze er, vanaf 'redelijk' moment, natuurlijk, bij betrokken zijn en langzaam kunnen wennen, en niet voor een voldongen feit gesteld worden.
dinsdag 31 maart 2009 om 13:16
Wat ik nog wilde zeggen,
Het is nooit in te schatten of het goed gaat.
ook niet als je twee jaar wacht met de nieuwe realtie in je leven te betrekken (kan zelfs dan ineens heel fout gaan omdat je dan een hele nieuwe vorm moet aangaan dan dat je gewend was).
Het is joue leven nu,jij draagt de verantwoordelijkheid ten op zichte van je kinderen.
Voelt het goed voor je? schat je in dat je kinderen er goed mee om kunnen gaan?
Het kan ook zeker een pluspunt toevoegen namelijk,ook voor je kinderen.
Zelf had ik ook na een paar maanden een nieuwe vriend.
Snel wilde hij graag mijn kinderen ontmoeten,zoals hij zelf zei,
ik krijg een relatie met jullie allemaal.
Snel? ja dat was het,of dat slim was? achteraf wel,maar had zeker ook anders uit kunnen pakken.
Dit hoort nu eenmaal bij de categorie besluiten waar je de uitkomst niet in de hand hebt. Wel tijdsbestek je er ook aan vast knoopt.
Ik bleek de meest geweldige stiefvader in de wacht gesleept te hebben!
Ik denk dat je zelf heel goed in staat bent enigzins te kunnen kijken hoe je kids dit aankunnen.
Zijn ze nog heel erg van slag van de scheiding?
Nogmaal,jouw ex zal denk ik altijd gaan steigeren,laat je daar niet door leiden.
Jouw leven!!
Het is nooit in te schatten of het goed gaat.
ook niet als je twee jaar wacht met de nieuwe realtie in je leven te betrekken (kan zelfs dan ineens heel fout gaan omdat je dan een hele nieuwe vorm moet aangaan dan dat je gewend was).
Het is joue leven nu,jij draagt de verantwoordelijkheid ten op zichte van je kinderen.
Voelt het goed voor je? schat je in dat je kinderen er goed mee om kunnen gaan?
Het kan ook zeker een pluspunt toevoegen namelijk,ook voor je kinderen.
Zelf had ik ook na een paar maanden een nieuwe vriend.
Snel wilde hij graag mijn kinderen ontmoeten,zoals hij zelf zei,
ik krijg een relatie met jullie allemaal.
Snel? ja dat was het,of dat slim was? achteraf wel,maar had zeker ook anders uit kunnen pakken.
Dit hoort nu eenmaal bij de categorie besluiten waar je de uitkomst niet in de hand hebt. Wel tijdsbestek je er ook aan vast knoopt.
Ik bleek de meest geweldige stiefvader in de wacht gesleept te hebben!
Ik denk dat je zelf heel goed in staat bent enigzins te kunnen kijken hoe je kids dit aankunnen.
Zijn ze nog heel erg van slag van de scheiding?
Nogmaal,jouw ex zal denk ik altijd gaan steigeren,laat je daar niet door leiden.
Jouw leven!!
dinsdag 31 maart 2009 om 13:18
Kinderen pikken meer op dan je denkt. Niet alleen kinderen trouwens. Een bepaalde spanning tussen mensen is vaak duidelijk zichtbaar en voelbaar, zelfs voor kinderen. dus als "ome Kees" elk weekend komt koffiedrinken, dan hebben kinderen al heel snel door dat mamma en ome kees elkaar lief vinden. ookal wordt er niet gekleft. Op zich is dat ook wel goed, om kinderen en nieuwe partner langzaam aan elkaar te laten wennen op die manier, maar je ex heeft er wel recht op om dat te weten. net zoals jij het wilt weten wanneer jouw kinderen zijn nieuwe liefde gaan ontmoeten.
En die onberekenbare ex, lastig, in hoeverre je daar rekening mee moet houden is een afweging. Koorddansen. Want aan de ene kant heb je een bepaalde verantwoordelijkheid niet meer en moet je juist loslaten, aan de andere kant zijn er wel de kinderen die niet voor de situatie hebben gekozen. Sanne is degene die haar grens darin zal moeten bepalen en bewaken. Ik denk alleen dat dingen achter ex zijn rug om doen, de situatie alleen maar zal laten escaleren, omdat hij zich dan bevestigd voelt in het idee dat zij hem niet serieus neemt, en niet ten onrechte. Als je zelf alles netjes probeert te doen en die ander reageert daar naar op, zien je kinderen dat op een gegeven moment ook. Als je in reactie op dat nare gedrag zelf ok naar gaat doen, dan zet je de strijd gewoon voort en dat is heel schadelijk voor de kinderen.
Laat het niet zover komen dat hij schreeuwt en jij huilend op de bank zit. Communiceer idd alleen via mail en trelefoon als de kinderen er niet bij zijn, en loop meteen weg met de kinderen als ie zich gaat misdragen. Maar stuur idd wel die mail als je je kinderen gaat voorstellen aan je nieuwe vriend, als er een ouderavond of een uitvoering is op school, als je nieuwe vriend meegaat naar het diplomazwemmen straks.
En die onberekenbare ex, lastig, in hoeverre je daar rekening mee moet houden is een afweging. Koorddansen. Want aan de ene kant heb je een bepaalde verantwoordelijkheid niet meer en moet je juist loslaten, aan de andere kant zijn er wel de kinderen die niet voor de situatie hebben gekozen. Sanne is degene die haar grens darin zal moeten bepalen en bewaken. Ik denk alleen dat dingen achter ex zijn rug om doen, de situatie alleen maar zal laten escaleren, omdat hij zich dan bevestigd voelt in het idee dat zij hem niet serieus neemt, en niet ten onrechte. Als je zelf alles netjes probeert te doen en die ander reageert daar naar op, zien je kinderen dat op een gegeven moment ook. Als je in reactie op dat nare gedrag zelf ok naar gaat doen, dan zet je de strijd gewoon voort en dat is heel schadelijk voor de kinderen.
Laat het niet zover komen dat hij schreeuwt en jij huilend op de bank zit. Communiceer idd alleen via mail en trelefoon als de kinderen er niet bij zijn, en loop meteen weg met de kinderen als ie zich gaat misdragen. Maar stuur idd wel die mail als je je kinderen gaat voorstellen aan je nieuwe vriend, als er een ouderavond of een uitvoering is op school, als je nieuwe vriend meegaat naar het diplomazwemmen straks.
