Relaties
alle pijlers
nieuwe vriend, kinderen en ex... wanneer?
dinsdag 31 maart 2009 om 10:26
Hallo allemaal,
Eigenlijk lees ik alleen maar mee met jullie verhalen en belevenissen maar nu heb ik zelf een vraag en ik hoop dat jullie me kunnen helpen.
Mijn ex man en ik liggen in scheiding nu. Al 8 maanden. Hij had een ander, 3 maanden lang, maar toen ik erachter kwam had hij spijt en wilde hij haar dumpen voor mij en bij mij en onze kinderen blijven. Ik heb dat niet geaccepteerd en ik ben met onze dochter van 5 en zoon van 3 het huis uit gegaan. We hebben even bij mijn moeder gewoond en hebben nu gelukkig weer ons eigen huisje waar we met zijn drietjes erg gelukkig zijn. Ze missen hun papa af en toe maar eens in de twee weken haalt hij ze op en dan zijn ze het weekend bij hem.
Mijn ex is radeloos van verdriet. hij kan zichzelf wel voor zijn kop slaan wat hij gedaan heeft, hij wil me terug maar ik niet, ik laat me niet zo behandelen en mijn kinderen ook niet. Hij heeft vreselijke liefdesverdriet nou over ons, en smeekt me elke week om nog een kans. Soms is hij boos en is het ineens mij schuld dat hij is vreemdgegaan, soms heeft hij spijt, en altijd is hij verdrietig en soms dreigt hij met zelfmoord. Maar ik ga niet terug, ik wil scheiden en door kunnen met mijn leven. En ik wil niet dat hij al die heftige dingen uitspreekt waar de kinderen bij zijn. Zeker niet bij de oudste, want ze snapt veel meer dan hij denkt, maar dat doet hij gewoon wel. Hij kan zijn eigen behoefte (om me te smeken en te schreeuwen tegen me) niet opzij zetten voor zijn kinderen.
Nou heb ik sinds een paar maanden een nieuwe vriend. Heel leuk, een vreselijk lieve man en we zijn echt heel erg verliefd. Ik heb heel erg rustig aan gedaan met hem, bang dat het een overheenkom-relatie was, maar het blijkt toch echt meer dan dat te zijn. Mijn ex weet dat ik een nieuwe vriend heb en is soms gek van jaloezie. Hij vindt het veel te snel en is heel erg overstuur als hij denkt dat ik naar mijn vriend toe ga. Daardoor heb ik soms het gevoel dat ik moet liegen tegen mijn ex als hij vraagt waar ik heen ga, omdat hij weer gek wordt als hij hoort dat ik naar mijn nieuwe vriend ga.
Nu heeft mijn nieuwe vriend mijn kinderen ontmoet. Ik heb dat uitgesteld voor mezelf (we zijn nu ongeveer 5 maanden samen) omdat ik eerst wilde kijken hoe ze omgingen met de verhuizing, en dat papa en mama niet meer samen zijn. En nu zitten ze beide weer lekker in hun ritme, dus ik dacht, nu is het wel de tijd om hem eens kennis te laten maken. Hij is op bezoek geweest toen de kinderen er ook waren, als gewoon bezoek dus, niet kleffend en zoenend met mij, en hij heeft met de kinderen gespeeld en ze vonden elkaar heel leuk! Ik was heel erg blij en heel erg ontroerd om hem zo leuk met mijn kinderen bezig te zien.
Maar nou dus het probleem. Mijn ex weet nog niet dat de kinderen hem gezien hebben. En hij wil dat niet, hij zegt dat hij die vent niet in de buurt van zijn kinderen wil hebben. Maar hij is nu mijn vriend, een deel van mijn leven, en ik heb het dus toch gedaan. Nu vraag ik me af: moet ik het aan mijn ex gaan vertellen? De scheiding is nog niet rond, en ik ben bang dat hij moeilijk gaat doen. Of moet ik niks vertellen? Maar dan vertellen mijn kinderen het misschien wel, en ik zou het vervelend vinden als hij het van onze dochter moet horen bijvoorbeeld. Of had ik ze gewoon nog niet aan elkaar moeten voorstellen? Maar we zijn nou 5 maanden samen, we willen graag een toekomst samen, en mijn kinderen horen nou eenmaal bij mij dus ja...
Sorry voor het lange verhaal. Wat zou jullie advies zijn?
Eigenlijk lees ik alleen maar mee met jullie verhalen en belevenissen maar nu heb ik zelf een vraag en ik hoop dat jullie me kunnen helpen.
Mijn ex man en ik liggen in scheiding nu. Al 8 maanden. Hij had een ander, 3 maanden lang, maar toen ik erachter kwam had hij spijt en wilde hij haar dumpen voor mij en bij mij en onze kinderen blijven. Ik heb dat niet geaccepteerd en ik ben met onze dochter van 5 en zoon van 3 het huis uit gegaan. We hebben even bij mijn moeder gewoond en hebben nu gelukkig weer ons eigen huisje waar we met zijn drietjes erg gelukkig zijn. Ze missen hun papa af en toe maar eens in de twee weken haalt hij ze op en dan zijn ze het weekend bij hem.
Mijn ex is radeloos van verdriet. hij kan zichzelf wel voor zijn kop slaan wat hij gedaan heeft, hij wil me terug maar ik niet, ik laat me niet zo behandelen en mijn kinderen ook niet. Hij heeft vreselijke liefdesverdriet nou over ons, en smeekt me elke week om nog een kans. Soms is hij boos en is het ineens mij schuld dat hij is vreemdgegaan, soms heeft hij spijt, en altijd is hij verdrietig en soms dreigt hij met zelfmoord. Maar ik ga niet terug, ik wil scheiden en door kunnen met mijn leven. En ik wil niet dat hij al die heftige dingen uitspreekt waar de kinderen bij zijn. Zeker niet bij de oudste, want ze snapt veel meer dan hij denkt, maar dat doet hij gewoon wel. Hij kan zijn eigen behoefte (om me te smeken en te schreeuwen tegen me) niet opzij zetten voor zijn kinderen.
Nou heb ik sinds een paar maanden een nieuwe vriend. Heel leuk, een vreselijk lieve man en we zijn echt heel erg verliefd. Ik heb heel erg rustig aan gedaan met hem, bang dat het een overheenkom-relatie was, maar het blijkt toch echt meer dan dat te zijn. Mijn ex weet dat ik een nieuwe vriend heb en is soms gek van jaloezie. Hij vindt het veel te snel en is heel erg overstuur als hij denkt dat ik naar mijn vriend toe ga. Daardoor heb ik soms het gevoel dat ik moet liegen tegen mijn ex als hij vraagt waar ik heen ga, omdat hij weer gek wordt als hij hoort dat ik naar mijn nieuwe vriend ga.
Nu heeft mijn nieuwe vriend mijn kinderen ontmoet. Ik heb dat uitgesteld voor mezelf (we zijn nu ongeveer 5 maanden samen) omdat ik eerst wilde kijken hoe ze omgingen met de verhuizing, en dat papa en mama niet meer samen zijn. En nu zitten ze beide weer lekker in hun ritme, dus ik dacht, nu is het wel de tijd om hem eens kennis te laten maken. Hij is op bezoek geweest toen de kinderen er ook waren, als gewoon bezoek dus, niet kleffend en zoenend met mij, en hij heeft met de kinderen gespeeld en ze vonden elkaar heel leuk! Ik was heel erg blij en heel erg ontroerd om hem zo leuk met mijn kinderen bezig te zien.
Maar nou dus het probleem. Mijn ex weet nog niet dat de kinderen hem gezien hebben. En hij wil dat niet, hij zegt dat hij die vent niet in de buurt van zijn kinderen wil hebben. Maar hij is nu mijn vriend, een deel van mijn leven, en ik heb het dus toch gedaan. Nu vraag ik me af: moet ik het aan mijn ex gaan vertellen? De scheiding is nog niet rond, en ik ben bang dat hij moeilijk gaat doen. Of moet ik niks vertellen? Maar dan vertellen mijn kinderen het misschien wel, en ik zou het vervelend vinden als hij het van onze dochter moet horen bijvoorbeeld. Of had ik ze gewoon nog niet aan elkaar moeten voorstellen? Maar we zijn nou 5 maanden samen, we willen graag een toekomst samen, en mijn kinderen horen nou eenmaal bij mij dus ja...
Sorry voor het lange verhaal. Wat zou jullie advies zijn?
dinsdag 31 maart 2009 om 14:44
quote:sannehartje schreef op 31 maart 2009 @ 14:33:
Inad, wat een verhaal zeg. Heel heftig moet het voor jou en je dochter geweest zijn allemaal. Zoals jij en je ex nu met elkaar omgaan, dat is heel goed. Ideale situaties bestaan niet meer lijkt het wel, maar jullie doen het goed als ik het zo lees.
Dank je
Het heeft wel echt zo moeten groeien hoor, het ging niet per direct van een leien dakje en dus even een flinke kink in de kabel toen vriend ten tonele kwam. Geef het de tijd. Bij je vriend zit het nu nog moeilijk, hij heeft even nodig om het te accepteren. Ik zou me nu heel neutraal maar wel heel duidelijk opstellen. Dit is hoe het is. Het gaat niet veranderen. Je kinderen gaan met hem te maken hebben.
quote:sannehartje schreef op 31 maart 2009 @ 14:33:
Weet je wat het is met het kwetsende? Dat mensen ergens iets van vinden, dat is prima. Dat mensen een mening vormen over wel of niet snel een nieuwe vriend, wel of niet voorstellen, wel of niet vertellen aan ex. Maar dat er uit de lucht conclusies gegrepen worden dat de zorg voor mijn kinderen niet vooraanstaat of dat ik wel blij zal zijn dat mijn ex een affaire had, dat doet pijn. Dat je zelf weet dat je je rot werkt om alles in goede banen te laten lopen en dat je je zo ultiem verraden kan voelen, en dat mensen dat dan zomaar even invullen. Als ik het niet zeg, weet niemand hoe zwaar het is (geweest), hoe hard ik mijn best doe voor mijn kids en hoeveel pijn dat verraad deed. Maar dat wil niet zeggen dat mensen dan maar moeten invullen dat het dus niet zwaar is, dat ik dus niet hard mijn best doe voor mijn kids en dat het verraad dus geen pijn deed. En dat doet pijn.
Dat is het nadeel van een anoniem forum. Ik maak me er ook best weleens schuldig aan helaas. Je zegt dingen gemakkelijker dan als je face to face bent en iemand recht aan moet kunnen kijken.
Het is heel heel hard. er worden inderdaad dingen voor je ingevuld, waar je je dan vervolgens zeker tegen moet gaan verdedigen.
Maar dat hoeft dus niet. Want wat weten zij ervan? Niets dus. Ik net zo goed niet trouwens, want ik lees ook alleen wat hier staat. Alleen jij weet hoe het echt zit. Ik vind het heel naar dat het je zo kwets. Ik weet dat het er hier soms hard aan toe gaat
Inad, wat een verhaal zeg. Heel heftig moet het voor jou en je dochter geweest zijn allemaal. Zoals jij en je ex nu met elkaar omgaan, dat is heel goed. Ideale situaties bestaan niet meer lijkt het wel, maar jullie doen het goed als ik het zo lees.
Dank je
Het heeft wel echt zo moeten groeien hoor, het ging niet per direct van een leien dakje en dus even een flinke kink in de kabel toen vriend ten tonele kwam. Geef het de tijd. Bij je vriend zit het nu nog moeilijk, hij heeft even nodig om het te accepteren. Ik zou me nu heel neutraal maar wel heel duidelijk opstellen. Dit is hoe het is. Het gaat niet veranderen. Je kinderen gaan met hem te maken hebben.
quote:sannehartje schreef op 31 maart 2009 @ 14:33:
Weet je wat het is met het kwetsende? Dat mensen ergens iets van vinden, dat is prima. Dat mensen een mening vormen over wel of niet snel een nieuwe vriend, wel of niet voorstellen, wel of niet vertellen aan ex. Maar dat er uit de lucht conclusies gegrepen worden dat de zorg voor mijn kinderen niet vooraanstaat of dat ik wel blij zal zijn dat mijn ex een affaire had, dat doet pijn. Dat je zelf weet dat je je rot werkt om alles in goede banen te laten lopen en dat je je zo ultiem verraden kan voelen, en dat mensen dat dan zomaar even invullen. Als ik het niet zeg, weet niemand hoe zwaar het is (geweest), hoe hard ik mijn best doe voor mijn kids en hoeveel pijn dat verraad deed. Maar dat wil niet zeggen dat mensen dan maar moeten invullen dat het dus niet zwaar is, dat ik dus niet hard mijn best doe voor mijn kids en dat het verraad dus geen pijn deed. En dat doet pijn.
Dat is het nadeel van een anoniem forum. Ik maak me er ook best weleens schuldig aan helaas. Je zegt dingen gemakkelijker dan als je face to face bent en iemand recht aan moet kunnen kijken.
Het is heel heel hard. er worden inderdaad dingen voor je ingevuld, waar je je dan vervolgens zeker tegen moet gaan verdedigen.
Maar dat hoeft dus niet. Want wat weten zij ervan? Niets dus. Ik net zo goed niet trouwens, want ik lees ook alleen wat hier staat. Alleen jij weet hoe het echt zit. Ik vind het heel naar dat het je zo kwets. Ik weet dat het er hier soms hard aan toe gaat
Wat Supersmollie zegt vind ik ook 
dinsdag 31 maart 2009 om 15:26
quote:sannehartje schreef op 31 maart 2009 @ 13:21:
[...]
Ook dat moederlijke dat je beschrijft, dat gevoel herken ik inderdaad bij mezelf. Ten tijde van de relatie heb ik ook aan bijna niemand verteld over zijn drankgebruik en de klappen, want ik wilde niet dat iemand slecht over hem dacht, hij kon er immers niet zo heel veel aan doen, enzovoorts.
Eerlijk is eerlijk. Soms vind ik het best frustrerend om alsmaar weer te moeten meeveren. Ik doe dat dan omdat hij het niet doet, en iemand moet het doen anders gaan de kinderen de gevolgen nog harder voelen dan ze nu al doen. Dus buig ik maar weer. En voor mijn kinderen doe ik dat met liefde. Maar ergens in mij roept wel een stemmetje van 'ja hallo! en jij dan? waarom moet ik jou overal in tegemoet komen?' Maar dat gaat hopelijk vanzelf nog een balans krijgen.
Ik heb niet alles gelezen (ik zou eigenlijk niet eens moeten forummen nu, over paar uurtjes heb ik namelijk tentamen), maar wou hier toch even op reageren.
Zó herkenbaar. Tijdens relatie met ex wist ook bijna niemand hoe het er bij ons thuis aan toe ging. Hij gebruikte drank én drugs. Ik kan inmiddels op afstand zien of iemand iets gebruikt heeft: alcohol, coke, speed, GHB, XTC, you name it... Hij heeft mij welgeteld 1x geslagen, een vuistslag midden in mijn gezicht en dat was dé druppel. Door zo'n voorgeschiedenis denk ik wel dat je een scheiding sneller verwerkt, maar ergens blijft je je in het begin toch verantwoordelijk voelen. Hij kon er toch ook niks aan doen? Verslaving is toch een ziekte? Ik zou hem toch moeten steunen en helpen?
Wat betreft dat meeveren, zoals jij het omschrijft, dat heb ik de eerste periode ook heel erg gedaan. Alles om het hem zo makkelijk mogelijk te maken. Ook financieel heb ik flink ingeleverd. Maar ook bijvoorbeeld als er verwijten waren van zijn kant, discussies, heb ik na de scheiding altijd heel rustig gereageerd en hem in veel dingen gelijk gegeven (met het idee in mijn hoofd: even volhouden, Alice, straks is hij weer weg en heb ik mijn eigen huis weer helemaal voor mezelf).
Op een gegeven moment werd dat steeds minder moeilijk voor mij omdat het mij ook werkelijk steeds minder interesseerde hoe hij over mij dacht of over hoe ik de dingen aanpakte. En weer een poosje later ging dat controlerende van hem en het aangaan van discussies en het aan mij vertellen hoe vreselijk moeilijk en zwaar hij het wel niet had, vanzelf over. Ik heb inderdaad voor de lieve vrede heel veel geslikt, heel veel meegebogen en vooral dingen mijn ene oor in en het andere uit laten gaan.
Het zal vast niet voor iedereen de oplossing zijn, maar hier heeft het gewerkt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik na zoveel jaren, gevolgd door scheiden en verhuizen en daarbij ook nog werken en studeren, ik ook gewoon de energie niet had om er nog langer tegenin te gaan. Het was voor mij ook een soort van overlevingsmechanisme, met in mijn geval een goede uitkomst. Hij kon al zijn frustraties kwijt en ik liet het compleet langs me heengaan zonder het op een ruzie uit te laten draaien.
Pfff, beetje wazig verhaal misschien, ik denk ook niet dat je bovenstaande als een advies moet zien, omdat ik me heel goed voor kan stellen dat grenzen stellen ook een manier is en voor sommigen misschien een betere manier. Het is gewoon de manier waarop ik in de eerste periode na de scheiding met de frustraties van ex omging. En ik durf hier best te stellen dat door mijn 'meeverende' houding in ons geval de relatie op dit moment behoorlijk goed is en we zelfs af en toe bij elkaar aanschuiven om een hapje mee te eten als dat toevallig zo uitkomt met brengen of halen van de kinderen.
[...]
Ook dat moederlijke dat je beschrijft, dat gevoel herken ik inderdaad bij mezelf. Ten tijde van de relatie heb ik ook aan bijna niemand verteld over zijn drankgebruik en de klappen, want ik wilde niet dat iemand slecht over hem dacht, hij kon er immers niet zo heel veel aan doen, enzovoorts.
Eerlijk is eerlijk. Soms vind ik het best frustrerend om alsmaar weer te moeten meeveren. Ik doe dat dan omdat hij het niet doet, en iemand moet het doen anders gaan de kinderen de gevolgen nog harder voelen dan ze nu al doen. Dus buig ik maar weer. En voor mijn kinderen doe ik dat met liefde. Maar ergens in mij roept wel een stemmetje van 'ja hallo! en jij dan? waarom moet ik jou overal in tegemoet komen?' Maar dat gaat hopelijk vanzelf nog een balans krijgen.
Ik heb niet alles gelezen (ik zou eigenlijk niet eens moeten forummen nu, over paar uurtjes heb ik namelijk tentamen), maar wou hier toch even op reageren.
Zó herkenbaar. Tijdens relatie met ex wist ook bijna niemand hoe het er bij ons thuis aan toe ging. Hij gebruikte drank én drugs. Ik kan inmiddels op afstand zien of iemand iets gebruikt heeft: alcohol, coke, speed, GHB, XTC, you name it... Hij heeft mij welgeteld 1x geslagen, een vuistslag midden in mijn gezicht en dat was dé druppel. Door zo'n voorgeschiedenis denk ik wel dat je een scheiding sneller verwerkt, maar ergens blijft je je in het begin toch verantwoordelijk voelen. Hij kon er toch ook niks aan doen? Verslaving is toch een ziekte? Ik zou hem toch moeten steunen en helpen?
Wat betreft dat meeveren, zoals jij het omschrijft, dat heb ik de eerste periode ook heel erg gedaan. Alles om het hem zo makkelijk mogelijk te maken. Ook financieel heb ik flink ingeleverd. Maar ook bijvoorbeeld als er verwijten waren van zijn kant, discussies, heb ik na de scheiding altijd heel rustig gereageerd en hem in veel dingen gelijk gegeven (met het idee in mijn hoofd: even volhouden, Alice, straks is hij weer weg en heb ik mijn eigen huis weer helemaal voor mezelf).
Op een gegeven moment werd dat steeds minder moeilijk voor mij omdat het mij ook werkelijk steeds minder interesseerde hoe hij over mij dacht of over hoe ik de dingen aanpakte. En weer een poosje later ging dat controlerende van hem en het aangaan van discussies en het aan mij vertellen hoe vreselijk moeilijk en zwaar hij het wel niet had, vanzelf over. Ik heb inderdaad voor de lieve vrede heel veel geslikt, heel veel meegebogen en vooral dingen mijn ene oor in en het andere uit laten gaan.
Het zal vast niet voor iedereen de oplossing zijn, maar hier heeft het gewerkt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik na zoveel jaren, gevolgd door scheiden en verhuizen en daarbij ook nog werken en studeren, ik ook gewoon de energie niet had om er nog langer tegenin te gaan. Het was voor mij ook een soort van overlevingsmechanisme, met in mijn geval een goede uitkomst. Hij kon al zijn frustraties kwijt en ik liet het compleet langs me heengaan zonder het op een ruzie uit te laten draaien.
Pfff, beetje wazig verhaal misschien, ik denk ook niet dat je bovenstaande als een advies moet zien, omdat ik me heel goed voor kan stellen dat grenzen stellen ook een manier is en voor sommigen misschien een betere manier. Het is gewoon de manier waarop ik in de eerste periode na de scheiding met de frustraties van ex omging. En ik durf hier best te stellen dat door mijn 'meeverende' houding in ons geval de relatie op dit moment behoorlijk goed is en we zelfs af en toe bij elkaar aanschuiven om een hapje mee te eten als dat toevallig zo uitkomt met brengen of halen van de kinderen.
dinsdag 31 maart 2009 om 15:58
Ik heb dat niet inderdaad, Alice. Tegenovergestelde. Ik pik dingen niet meer die ik toen wel pikte. Inmiddels, moet ik zeggen, want vlak na de breuk was ik wel nog zo, heel gemakkelijk en inleveren, vooral qua geld. Nu sta ik erop dat ik de allimentatie krijgt en hij eigen schulden afbetaald. Heb genoeg voor hem betaald. Ik zou nooit afspraken met dochter niet door laten gaan daardoor. Zij staat los van geldzaken.
Maar die allimentatie, daar ga ik echt achteraan. Voornamelijk eigenlijk omdat ik al veel schulden voor hem heb afbetaald (we hadden ooit gezamelijke rekening die hij gebruikte en daarna afdankte en in rood liet staan. Aan afbetalingen deed hij niet. Om niet in de problemen te komen heb ik dat overgenomen. Maar dat wil ik dus terug, krijg het nooit, dus dan maar staan op de allimentatie, die ik ook vanaf scheiding hooguit 1x gehad heb.
Vragen over relatie beantwoord ik niet. Die stelde hij in het begin nogal eens.
Maar de overeenkomst is een soort duidelijkheid en weten waar hij aan toe is met je. Mijn ex probeert bepaalde dingen niet meer waardoor er nu ook rust is in onze verstandhouding en we heel goed door een deur kunnen. Zelfs de geldkwestie, ik ben er zeer stelllig in en hij weet dat ik ga vorderen als hij in gebreke blijft, zorgt niet voor grote ruzies o.i.d.
Maar die allimentatie, daar ga ik echt achteraan. Voornamelijk eigenlijk omdat ik al veel schulden voor hem heb afbetaald (we hadden ooit gezamelijke rekening die hij gebruikte en daarna afdankte en in rood liet staan. Aan afbetalingen deed hij niet. Om niet in de problemen te komen heb ik dat overgenomen. Maar dat wil ik dus terug, krijg het nooit, dus dan maar staan op de allimentatie, die ik ook vanaf scheiding hooguit 1x gehad heb.
Vragen over relatie beantwoord ik niet. Die stelde hij in het begin nogal eens.
Maar de overeenkomst is een soort duidelijkheid en weten waar hij aan toe is met je. Mijn ex probeert bepaalde dingen niet meer waardoor er nu ook rust is in onze verstandhouding en we heel goed door een deur kunnen. Zelfs de geldkwestie, ik ben er zeer stelllig in en hij weet dat ik ga vorderen als hij in gebreke blijft, zorgt niet voor grote ruzies o.i.d.
Wat Supersmollie zegt vind ik ook
dinsdag 31 maart 2009 om 15:59
Sanne het is ook heel moeilijk om je aan de verantwoordelijkheid te onttrekken.
Want indirect heeft treffen zijn daden ook je kinderen,en dat is nu net waar je voor wil waken.
Hoewel ik geen vergelijkbaar verhaal heb,gezien mijn ex geen moeilijke ex is.
Kan ik mij wel heel goed inleven denk ik.
Het is sowieso lastig om het ouderschap niet meer gezamelijk voort te zetten.
Natuurlijk zal/moet je dat in grote lijnen blijven doen,maar ik heb ook moeten leren dat hij de verantwoordelijheid draagt voor zijn ouderschap daar,net zo goed als ik het hier heb.
Dat heeft ook echt tijd nodig.
Dus wees ook niet te hard voor jezelf als dat niet zo goed lukt.
Het streven is wel,jullie levens gaan apart verder.
Natuurlijk zal je je ex van elangrijke zaken op de hoogte stellen.
Maar ook niet alles!
Hij heeft er geen bal mee te maken wie er bij jou is als de kinderen er zijn.
Wie jij meeneemt als je een dagje met je kids naar de dierentuin gaat etc.
Natuurlijk zal of kan dat zuur zijn voor hem,maar dat hoef jij niet op te vangen.
En laat je zeker niet leiden door zijn bokkesprongen.
Ik weet dat dat laatste makkelijk gezegd is.
Maar ik denk dat het beter is om vanaf het begin hem geen modder aan te reiken om mee te gooien....of beter gezegd,ben er niet (te) vatbaar voor.
Want daarmee geef je hem een middel om het vaker te doen.
Je hebt genoeg energie nodig om je eigen leven op de rit te zetten.laat hem het zijne doen!
Geniet van je nieuwe vriend!! en voel je niet schuldig.
Echt nergens voor nodig!!
En als jij denkt en ziet dat dat goed gaat met je kids,gewoon doen.
Ook jij hebt recht op geluk,en daar profiteren de kids ook weer van.
Kinderen voelen inderdaad van alles aan,maar zijn ook heel flexibel.
Ik denk dat je snel genoeg doorhebt of deze man het hele totaal pakket neemt.
Ik zelf vond dat heel bijzonder bij mijn vriend en tot op de dag van vandaag heb ik enorm veel respect voor hem.
Want indirect heeft treffen zijn daden ook je kinderen,en dat is nu net waar je voor wil waken.
Hoewel ik geen vergelijkbaar verhaal heb,gezien mijn ex geen moeilijke ex is.
Kan ik mij wel heel goed inleven denk ik.
Het is sowieso lastig om het ouderschap niet meer gezamelijk voort te zetten.
Natuurlijk zal/moet je dat in grote lijnen blijven doen,maar ik heb ook moeten leren dat hij de verantwoordelijheid draagt voor zijn ouderschap daar,net zo goed als ik het hier heb.
Dat heeft ook echt tijd nodig.
Dus wees ook niet te hard voor jezelf als dat niet zo goed lukt.
Het streven is wel,jullie levens gaan apart verder.
Natuurlijk zal je je ex van elangrijke zaken op de hoogte stellen.
Maar ook niet alles!
Hij heeft er geen bal mee te maken wie er bij jou is als de kinderen er zijn.
Wie jij meeneemt als je een dagje met je kids naar de dierentuin gaat etc.
Natuurlijk zal of kan dat zuur zijn voor hem,maar dat hoef jij niet op te vangen.
En laat je zeker niet leiden door zijn bokkesprongen.
Ik weet dat dat laatste makkelijk gezegd is.
Maar ik denk dat het beter is om vanaf het begin hem geen modder aan te reiken om mee te gooien....of beter gezegd,ben er niet (te) vatbaar voor.
Want daarmee geef je hem een middel om het vaker te doen.
Je hebt genoeg energie nodig om je eigen leven op de rit te zetten.laat hem het zijne doen!
Geniet van je nieuwe vriend!! en voel je niet schuldig.
Echt nergens voor nodig!!
En als jij denkt en ziet dat dat goed gaat met je kids,gewoon doen.
Ook jij hebt recht op geluk,en daar profiteren de kids ook weer van.
Kinderen voelen inderdaad van alles aan,maar zijn ook heel flexibel.
Ik denk dat je snel genoeg doorhebt of deze man het hele totaal pakket neemt.
Ik zelf vond dat heel bijzonder bij mijn vriend en tot op de dag van vandaag heb ik enorm veel respect voor hem.
dinsdag 31 maart 2009 om 16:33
My god, zit ik hier te posten over mijn ex, belt hij me. In eerste instantie over wat algemeenheden, maar toen kwam de aap uit de mouw. Hij wou mij oprecht zijn excuses aanbieden. Hij heeft sinds een tijdje een vriendin, is ook weer gelukkig, is de laatste tijd gaan nadenken en hij heeft het gevoel dat hij dingen met mij nog uit moet praten. Hij heeft spijt van wat hij mij de laatste jaren van ons huwelijk heeft aangedaan, wil graag die dingen uitspreken omdat dat nooit gebeurd is en vooral zijn excuses aanbieden, een schone lei, om dat alles helemaal en 100% achter ons te kunnen laten.
Ik weet het, compleet off topic, maar ik moest het even ergens kwijt. Ik zit hier net nog over te posten en nu dit telefoontje. Wat me overigens erg goed doet. Echt, ik had niet gedacht dat een excuus van zijn kant mij zo goed zou doen!!!
Ik weet het, compleet off topic, maar ik moest het even ergens kwijt. Ik zit hier net nog over te posten en nu dit telefoontje. Wat me overigens erg goed doet. Echt, ik had niet gedacht dat een excuus van zijn kant mij zo goed zou doen!!!
dinsdag 31 maart 2009 om 16:39
Inad, ik krijg geen alimentatie. Wil dat ook niet, wil in geen geval never nooit niet bij hem om geld hoeven vragen. 't Is geen vetpot, maar ik red me wel.
Trouwens, we hebben toen ons huis verkocht en een gedeelte van de overwaarde hebben we vastgezet voor o.a. studiekosten van de kinderen en andere grote onkosten. Twee keer per jaar bekijken we wat we aan grote onkosten hebben gemaakt en kunnen we dan van deze rekening terug laten storten. Geen alimentatie dus, maar wel een buffer. Dat was wel op mijn dringende initiatief. Omdat hij een probleem had met alcohol en drugs, wou ik niet afhankelijk zijn van alimentatie. Op deze manier is het gewoon ons geld waar we gezamenlijk over beslissen waar we het aan uitgeven en waar we alleen aan kunnen komen als we met z'n 2en ons bij de balie van de bank melden.
Trouwens, we hebben toen ons huis verkocht en een gedeelte van de overwaarde hebben we vastgezet voor o.a. studiekosten van de kinderen en andere grote onkosten. Twee keer per jaar bekijken we wat we aan grote onkosten hebben gemaakt en kunnen we dan van deze rekening terug laten storten. Geen alimentatie dus, maar wel een buffer. Dat was wel op mijn dringende initiatief. Omdat hij een probleem had met alcohol en drugs, wou ik niet afhankelijk zijn van alimentatie. Op deze manier is het gewoon ons geld waar we gezamenlijk over beslissen waar we het aan uitgeven en waar we alleen aan kunnen komen als we met z'n 2en ons bij de balie van de bank melden.
dinsdag 31 maart 2009 om 16:41
Haha Inad, er zijn dus meer ex'en die tot het besef komen dat ze er toch wel een potje van hebben gemaakt? Gelukkig maar. Joh, ik wist niet dat me dit zo goed zou doen.
En nu moet ik echt kappen. Ik moet een tentamen halen en wil niet het hele topic van sannahartje vervuilen met mijn ex-verhalen
Zoen van Alice voor iedereen!!!
En nu moet ik echt kappen. Ik moet een tentamen halen en wil niet het hele topic van sannahartje vervuilen met mijn ex-verhalen
Zoen van Alice voor iedereen!!!
dinsdag 31 maart 2009 om 16:55
ex-amen
Succes trouwens, met het examen.
Ik vind het wel gerechtvaardigd. Die allimentatie. Hij verdient meer dan ik en het is ook zijn dochter. Ik wil het wel laten stoppen als vriend haar echt officieel adopteert o.i.d. Vooralsnog heb ik voornamelijk heel veel voor hem betaald en kan ik het qua nog dingen van mijzelf afbetalen, die dankzij zijn schuld zijn blijven liggen, hard gebruiken. Ik ben nu bijna helemaal op touw weer, financieel gezien. Hij heeft er aardig ingehakt en moest na breuk in mijn eentje alles betalen (bijv. opvang dochter) en nog geen toeslagen gekregen omdat we offcieel niet gescheiden waren). Alleen nog twee IBG dingen en eigen roodstand wil ik weg hebben.
En het is niet Sanne's topic vervuilen, we delen allemaal ervaringen toch?
Succes trouwens, met het examen.
Ik vind het wel gerechtvaardigd. Die allimentatie. Hij verdient meer dan ik en het is ook zijn dochter. Ik wil het wel laten stoppen als vriend haar echt officieel adopteert o.i.d. Vooralsnog heb ik voornamelijk heel veel voor hem betaald en kan ik het qua nog dingen van mijzelf afbetalen, die dankzij zijn schuld zijn blijven liggen, hard gebruiken. Ik ben nu bijna helemaal op touw weer, financieel gezien. Hij heeft er aardig ingehakt en moest na breuk in mijn eentje alles betalen (bijv. opvang dochter) en nog geen toeslagen gekregen omdat we offcieel niet gescheiden waren). Alleen nog twee IBG dingen en eigen roodstand wil ik weg hebben.
En het is niet Sanne's topic vervuilen, we delen allemaal ervaringen toch?
Wat Supersmollie zegt vind ik ook
