Relaties
alle pijlers
Ohjee...Dit wordt lastig!
zondag 1 mei 2011 om 13:16
Ik heb nu ruim een jaar een vriend, maar ik bevind mij in een hele lastige situatie.
Hij heeft voor mij 7 jaar een relatie gehad, ze hadden een koophuis en allebei geen geld om het alleen te doen. Ze zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan, koek was gewoon op. Ze wonen dus nog steeds bij elkaar, iets waar ik natuurlijk heel veel moeite mee heb gehad het afgelopen jaar. Een tijd terug heb ik er een punt achter gezet omdat het me eigenlijk veel te bizar werd allemaal.
Nu komt het (ik weeeeeeeet het...) zij weet niet dat ik besta, niemand weet dat in zijn omgeving. Hij wil de lieve vrede bewaren omdat hij bang is dat zij zich terug zou trekken en t huis met groot verlies zou willen verkopen. Dan zit hij in de schulden en dat wil hij niet. Uiteraard heel veel ruzies en gezeik om gehad.
Nadat ik er een punt achter zette is hij zo geschrokken dat hij tegen haar heeft gezegd dat het zo niet langer kan en dat ze toch wel zal moeten uit dat huis. In die fase zitten we nu. Ze zijn spullen aan het verdelen en een plan aan het maken over hoe of wat. Het is de bedoeling dat ze in juli weg is.
Ze hebben het er allebei wel heel erg moeilijk mee, en dat snap ik ook, 7 jaar is niet niets. Maar het besluit is wel definitief, ze willen geen relatie meer met elkaar, maar willen wel graag gewoon vrienden kunnen blijven. Iets dat ze de afgelopen ruim twee jaar ook al zijn. Zo lang is het al uit ook.
Nu zijn ze op het geniale idee gekomen om samen om vakantie te gaan. Twee weken. Dit onder het mom van afsluiting, dingen rustig doornemen en bespreken zodat ze daarna allebei met een gerust hart verder kunnen met hun leven. Hij blijft zeggen dat hij met mij doorwil, dat ik alles ben en dat hij toekomst in mij ziet. Toen het vakantiebesluit nog niet was genomen heb ik aangegeven dat het me ontzettend veel pijn zou doen, dat ik het een enorm slecht idee vind en dat ik denk dat dat het alleen maar veel moeilijker maakt. Dat ik grote angst heb dat er iets gaat gebeuren, dat ze zich mee laten slepen in een momentje oid. Hij zweert dat er op dat gebied 0,0 aantrekkingskracht is, maar goed. Ik weet gewoon dat dat soort dingen kunnen gebeuren. Hij probeert me echt gerust te stellen, maar ben het geenszins. Na mijn betoog heeft hij toch besloten om te gaan, ook omdat ik heb aangegeven dat het zijn leven is, ik daar niet zoveel over te zeggen heb en als hij denkt dat hij dit moet doen, hij dit ook moet doen. Maar ik heb ook 85x gezegd dat ik het vreselijk vind en dat het me ontzettend zwaar valt. Hij pikt dus alleen datgene eruit waardoor hij het rechtvaardigt.
Wat ik met hem heb is heel speciaal, we houden veel van elkaar en we hebben het ontzettend fijn samen. Het is een hele lieve man die ik ook absoluut vertrouw, al valt me dat soms wel zwaar. Hij heeft me ontzettend veel gegeven, hij is enorm waardevol voor me. En ik weet ook dat ik dat voor hem ben.
Maar hoe kan hij dit nou toch doen? Ze gaan ook al snel, waarschijnlijk over twee weken al oid. Ze moeten nog boeken.
Ik heb lange tijd getwijfeld wat de levensles is die ik uit deze relatie moet leren. Is dat vertrouwen & geduld of is dat grenzen stellen?
Wat moet ik nu doen? Ik heb al uren non stop gevuurd en aangegeven dat ik het echt een horkenstreek vind, dat is hem wel duidelijk. Hij vind het ook echt heel moeilijk allemaal.
Goed, hij gaat dus. Ik ervaar het echt als een klap in mijn gezicht, maar we vechten al zo lang voor elkaar. We zijn nu zo ver gekomen, het einde is in zicht. Ik ben erg bang dat ik de verkeerde les heb gekozen, dat ik eigenlijk grenzen had moeten stellen en dat ik ontzettend hard onderuit ga. Ik ben ook wel een doemscenario denker, dus ik zie het allemaal al voor me op die vakantie. Word er echt misselijk van als ik eraan denk. Bah.
Hierna schijnt alles dan helemaal rond te zijn, dit is dan echt de afsluiting van alles. Ga ik daar op zitten wachten of is dit me een brug te ver? Ik twijfel niet aan zijn intenties, maar heb wel angst dat ik al die tijd al door een roze bril aan het kijken ben.
Accepteren en afwachten? Lesje vertrouwen en geduld? Of nu een paar stappen naar achteren bij de afgrond en mijn grenzen stellen?
Hij heeft voor mij 7 jaar een relatie gehad, ze hadden een koophuis en allebei geen geld om het alleen te doen. Ze zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan, koek was gewoon op. Ze wonen dus nog steeds bij elkaar, iets waar ik natuurlijk heel veel moeite mee heb gehad het afgelopen jaar. Een tijd terug heb ik er een punt achter gezet omdat het me eigenlijk veel te bizar werd allemaal.
Nu komt het (ik weeeeeeeet het...) zij weet niet dat ik besta, niemand weet dat in zijn omgeving. Hij wil de lieve vrede bewaren omdat hij bang is dat zij zich terug zou trekken en t huis met groot verlies zou willen verkopen. Dan zit hij in de schulden en dat wil hij niet. Uiteraard heel veel ruzies en gezeik om gehad.
Nadat ik er een punt achter zette is hij zo geschrokken dat hij tegen haar heeft gezegd dat het zo niet langer kan en dat ze toch wel zal moeten uit dat huis. In die fase zitten we nu. Ze zijn spullen aan het verdelen en een plan aan het maken over hoe of wat. Het is de bedoeling dat ze in juli weg is.
Ze hebben het er allebei wel heel erg moeilijk mee, en dat snap ik ook, 7 jaar is niet niets. Maar het besluit is wel definitief, ze willen geen relatie meer met elkaar, maar willen wel graag gewoon vrienden kunnen blijven. Iets dat ze de afgelopen ruim twee jaar ook al zijn. Zo lang is het al uit ook.
Nu zijn ze op het geniale idee gekomen om samen om vakantie te gaan. Twee weken. Dit onder het mom van afsluiting, dingen rustig doornemen en bespreken zodat ze daarna allebei met een gerust hart verder kunnen met hun leven. Hij blijft zeggen dat hij met mij doorwil, dat ik alles ben en dat hij toekomst in mij ziet. Toen het vakantiebesluit nog niet was genomen heb ik aangegeven dat het me ontzettend veel pijn zou doen, dat ik het een enorm slecht idee vind en dat ik denk dat dat het alleen maar veel moeilijker maakt. Dat ik grote angst heb dat er iets gaat gebeuren, dat ze zich mee laten slepen in een momentje oid. Hij zweert dat er op dat gebied 0,0 aantrekkingskracht is, maar goed. Ik weet gewoon dat dat soort dingen kunnen gebeuren. Hij probeert me echt gerust te stellen, maar ben het geenszins. Na mijn betoog heeft hij toch besloten om te gaan, ook omdat ik heb aangegeven dat het zijn leven is, ik daar niet zoveel over te zeggen heb en als hij denkt dat hij dit moet doen, hij dit ook moet doen. Maar ik heb ook 85x gezegd dat ik het vreselijk vind en dat het me ontzettend zwaar valt. Hij pikt dus alleen datgene eruit waardoor hij het rechtvaardigt.
Wat ik met hem heb is heel speciaal, we houden veel van elkaar en we hebben het ontzettend fijn samen. Het is een hele lieve man die ik ook absoluut vertrouw, al valt me dat soms wel zwaar. Hij heeft me ontzettend veel gegeven, hij is enorm waardevol voor me. En ik weet ook dat ik dat voor hem ben.
Maar hoe kan hij dit nou toch doen? Ze gaan ook al snel, waarschijnlijk over twee weken al oid. Ze moeten nog boeken.
Ik heb lange tijd getwijfeld wat de levensles is die ik uit deze relatie moet leren. Is dat vertrouwen & geduld of is dat grenzen stellen?
Wat moet ik nu doen? Ik heb al uren non stop gevuurd en aangegeven dat ik het echt een horkenstreek vind, dat is hem wel duidelijk. Hij vind het ook echt heel moeilijk allemaal.
Goed, hij gaat dus. Ik ervaar het echt als een klap in mijn gezicht, maar we vechten al zo lang voor elkaar. We zijn nu zo ver gekomen, het einde is in zicht. Ik ben erg bang dat ik de verkeerde les heb gekozen, dat ik eigenlijk grenzen had moeten stellen en dat ik ontzettend hard onderuit ga. Ik ben ook wel een doemscenario denker, dus ik zie het allemaal al voor me op die vakantie. Word er echt misselijk van als ik eraan denk. Bah.
Hierna schijnt alles dan helemaal rond te zijn, dit is dan echt de afsluiting van alles. Ga ik daar op zitten wachten of is dit me een brug te ver? Ik twijfel niet aan zijn intenties, maar heb wel angst dat ik al die tijd al door een roze bril aan het kijken ben.
Accepteren en afwachten? Lesje vertrouwen en geduld? Of nu een paar stappen naar achteren bij de afgrond en mijn grenzen stellen?
dinsdag 3 mei 2011 om 15:16
Nope, ik had zelf als single ook meestal meerdere scharrels, juist om te voorkomen dat ik me teveel aan een ging hechten. En als ik een date had waarvan ik het vermoeden had dat ie loog ( en er zijn altijd aanwijzingen als onduidelijke foto op profiel, alleen online tijdens werktijd of juist 's avonds laat, alleen een mobiel nummer en slecht/niet bereikbaar rond etenstijd, moeilijk doen over afspreken etc, etc, dan kapte ik er wel vrij snel mee, maar meer omdat ik geen zin had in moeilijk gedoe, juist omdat het alleen een scharrel betrof. het zou zomaar kunnen dat ik ook single mannen heb afgekapt wegens teveel moeilijk gedoe en dat mijn vermoeden van gebondenheid onterecht was.
Ik kan me wel voorstellen dat als je verliefd wordt op een gebonden persoon, en die persoon vertelt je allerlei smoesjes, dat dat heel anders is en dat je dan veel meer bereid bent dingen aan te nemen. Toen ik het verhaal van de TO las, dacht ik gelijk "weet die ex dat ze ex is, en met mij vele anderen. Maar de To, die verliefd was, slikt dit verhaal voor zoete koek, omdat ze graag wil geloven enws ook omdat je (ik i.i.g ) op een datingsite eerder wantrouwig bent dan wanneer je die persoon irl meemaakt.
Ik kan me wel voorstellen dat als je verliefd wordt op een gebonden persoon, en die persoon vertelt je allerlei smoesjes, dat dat heel anders is en dat je dan veel meer bereid bent dingen aan te nemen. Toen ik het verhaal van de TO las, dacht ik gelijk "weet die ex dat ze ex is, en met mij vele anderen. Maar de To, die verliefd was, slikt dit verhaal voor zoete koek, omdat ze graag wil geloven enws ook omdat je (ik i.i.g ) op een datingsite eerder wantrouwig bent dan wanneer je die persoon irl meemaakt.
dinsdag 3 mei 2011 om 15:26
quote:valentinamaria schreef op 03 mei 2011 @ 15:16:
jij was toch boos omdat hij er nog meerdere scharrels op nahield?
Dat vond ik niet erg leuk. Was vooral boos op mezelf. Heb ik uiteraard ook wel op hem geprojecteert. Het is meer de spreekwoordelijke druppel dan de enige reden. Dus kun je me dan uitleggen wat het verschil is?
Om nog even op een eerdere reactie terug te komen: ik had helemaal niet het gevoel dat ik beter, leuker, sexier of wat dan ook was dan zijn vrouw. Nog ben ik daar naar op zoek.
jij was toch boos omdat hij er nog meerdere scharrels op nahield?
Dat vond ik niet erg leuk. Was vooral boos op mezelf. Heb ik uiteraard ook wel op hem geprojecteert. Het is meer de spreekwoordelijke druppel dan de enige reden. Dus kun je me dan uitleggen wat het verschil is?
Om nog even op een eerdere reactie terug te komen: ik had helemaal niet het gevoel dat ik beter, leuker, sexier of wat dan ook was dan zijn vrouw. Nog ben ik daar naar op zoek.
dinsdag 3 mei 2011 om 15:35
quote:return_of_kreng schreef op 03 mei 2011 @ 15:09:
[...]
Ik heb ooit as goede vriendin een vriendin ingelicht toen haar vriend vreemdging ( niet met mij) en dat was toch echt einde vriendschap, omdat ze hem geloofde en ik vast jaloers was en daarom leugens verspreidde. Sindsdien is mijn strategie: Ik vertel niks tenzij iemand me iets vraagt.
@ valentinamaria: het ging toch over deze post? Anders ben ik echt het spoor volledig kwijt.
En ja, het verschil dat je nu beschrijft is vrij groot.
[...]
Ik heb ooit as goede vriendin een vriendin ingelicht toen haar vriend vreemdging ( niet met mij) en dat was toch echt einde vriendschap, omdat ze hem geloofde en ik vast jaloers was en daarom leugens verspreidde. Sindsdien is mijn strategie: Ik vertel niks tenzij iemand me iets vraagt.
@ valentinamaria: het ging toch over deze post? Anders ben ik echt het spoor volledig kwijt.
En ja, het verschil dat je nu beschrijft is vrij groot.
dinsdag 3 mei 2011 om 16:39
Ja ben ik weer...
Nee hij is in principe vanaf vrij aan het begin wel duidelijk geweest over die ex. En ik geloofde dat verhaal van dat huis gewoon, ik kon me er destijds ook nog wel een beetje in vinden. We hebben echt avonden achter elkaar zitten chatten en cammen, zitten bellen, gewoon doordeweeks, gewoon rond etenstijd, zelf heel vaak toen hij gewoon in zijn bed lag. Met de cam aan, ik zag hem dus gewoon in zijn nest liggen. Als dat dan een paar avonden per week gebeurd, en ik zie nergens geen vrouw, waarom zou ik dan nog wantrouwen? Ze zal wel nachtdiensten draaien oid. We zijn weekenden weggeweest nota bene.
Hij heeft me ontzettend het gevoel gegeven dat ik alles voor hem was, dat hij zo veel van mij hield. Dat hij zijn zaken op orde wilde brengen voor ons, dat het slechts een kwestie van tijd was totdat we gewoon 100% samen konden zijn. Achteraf zie ik wel wat dingen die niet kloppen. Maar daar had hij destijds gewoon echt een geloofwaardig verhaal voor. Kijk, ik ben ook niet achterlijk. Ben een romanticus hoor, maar ik heb echt wel mijn ogen open. Hij was gewoon echt heel erg goed.
De lul.
Ik wankel de hele dag tussen opluchting en verdriet, het ene moment branden de tranen in mn ogen, het volgende denk ik: wow, ik ben hieruit gekomen voordat het 'te laat is', ik kan weer door met het leven en ben al die strijd en al dat gezeik kwijt.
Maar ik ben ook zo ontzettend kwaad op hem. Hoe haal je het nou toch in je botte hersens allemaal. Hoe durf je. Heb een ander nummer genomen vandaag. Ik ken mezelf een beetje en ik kan zo kwaad worden dat het zwart voor mijn ogen ziet. Hij moet echt niet bij me in de buurt komen, want ik sta nie voor de gevolgen in. Er schieten echt gedachten door mijn kop...Die gaan echt ver. Dus meer om mezelf te beschermen, want ik pak echt een stuk hout en ram het in splinters op zn kop. Daar word ik niets wijzer van, dus dan maar zo.
Ik ben het vertrouwen in mannen wel compleet en voor de volle 100% kwijt. Ben altijd echt blijven geloven in liefde en oprechtheid, ik ben het helemaal kwijt. Ik zie mezelf ook echt een hele lange tijd geen relatie meer aangaan. Dat zal vast ooit wel minder worden. Hoop ik.
Probeer echt mn wraakgevoel te onderdrukken...k blijf nonstop fantaseren over alle ruiten die ik eruit gooi, alle banden die ik lek steek en alle rechtsen op zijn oog. Ben zo ontzettend furieus....Voor nu is dit even mijn dagelijks dingetje: wraak onderdrukken en die gedachten wegduwen. Het zal me niets brengen.
Nee hij is in principe vanaf vrij aan het begin wel duidelijk geweest over die ex. En ik geloofde dat verhaal van dat huis gewoon, ik kon me er destijds ook nog wel een beetje in vinden. We hebben echt avonden achter elkaar zitten chatten en cammen, zitten bellen, gewoon doordeweeks, gewoon rond etenstijd, zelf heel vaak toen hij gewoon in zijn bed lag. Met de cam aan, ik zag hem dus gewoon in zijn nest liggen. Als dat dan een paar avonden per week gebeurd, en ik zie nergens geen vrouw, waarom zou ik dan nog wantrouwen? Ze zal wel nachtdiensten draaien oid. We zijn weekenden weggeweest nota bene.
Hij heeft me ontzettend het gevoel gegeven dat ik alles voor hem was, dat hij zo veel van mij hield. Dat hij zijn zaken op orde wilde brengen voor ons, dat het slechts een kwestie van tijd was totdat we gewoon 100% samen konden zijn. Achteraf zie ik wel wat dingen die niet kloppen. Maar daar had hij destijds gewoon echt een geloofwaardig verhaal voor. Kijk, ik ben ook niet achterlijk. Ben een romanticus hoor, maar ik heb echt wel mijn ogen open. Hij was gewoon echt heel erg goed.
De lul.
Ik wankel de hele dag tussen opluchting en verdriet, het ene moment branden de tranen in mn ogen, het volgende denk ik: wow, ik ben hieruit gekomen voordat het 'te laat is', ik kan weer door met het leven en ben al die strijd en al dat gezeik kwijt.
Maar ik ben ook zo ontzettend kwaad op hem. Hoe haal je het nou toch in je botte hersens allemaal. Hoe durf je. Heb een ander nummer genomen vandaag. Ik ken mezelf een beetje en ik kan zo kwaad worden dat het zwart voor mijn ogen ziet. Hij moet echt niet bij me in de buurt komen, want ik sta nie voor de gevolgen in. Er schieten echt gedachten door mijn kop...Die gaan echt ver. Dus meer om mezelf te beschermen, want ik pak echt een stuk hout en ram het in splinters op zn kop. Daar word ik niets wijzer van, dus dan maar zo.
Ik ben het vertrouwen in mannen wel compleet en voor de volle 100% kwijt. Ben altijd echt blijven geloven in liefde en oprechtheid, ik ben het helemaal kwijt. Ik zie mezelf ook echt een hele lange tijd geen relatie meer aangaan. Dat zal vast ooit wel minder worden. Hoop ik.
Probeer echt mn wraakgevoel te onderdrukken...k blijf nonstop fantaseren over alle ruiten die ik eruit gooi, alle banden die ik lek steek en alle rechtsen op zijn oog. Ben zo ontzettend furieus....Voor nu is dit even mijn dagelijks dingetje: wraak onderdrukken en die gedachten wegduwen. Het zal me niets brengen.
dinsdag 3 mei 2011 om 16:44
Ik denk dat de woede je nu juist kan helpen om hem te vergeten en jezelf er weer bovenop te krijgen.
heel goed dat je het niet op hem gaat botvieren. Je bereikt er niets mee (behalve in het beste geval een straatverbod) en raakt waarschijnlijk nog bozer en bozer op hem. Die energie verdient hij nu net niet. Die energie kun jij nu wel goed gebruiken!!
heel goed dat je het niet op hem gaat botvieren. Je bereikt er niets mee (behalve in het beste geval een straatverbod) en raakt waarschijnlijk nog bozer en bozer op hem. Die energie verdient hij nu net niet. Die energie kun jij nu wel goed gebruiken!!
Only dead fish go with the flow
dinsdag 3 mei 2011 om 16:48
Goed zo, verstandig dat je een nieuw nummer heb genomen. En ja: ruiten ingooien, band leksteken, etc brengt je allemaal niks. Negeren is inderdaad de betere optie.
Ik leef met je mee.
Stiekem ben ik nog steeds nieuwsgierig hoe je er nou achter bent gekomen (erg he die nieuwsgierigheid
) dus mocht je nog zin hebben om daar wat meer over te vertellen, dan mag dat altijd
Ik leef met je mee.
Stiekem ben ik nog steeds nieuwsgierig hoe je er nou achter bent gekomen (erg he die nieuwsgierigheid
) dus mocht je nog zin hebben om daar wat meer over te vertellen, dan mag dat altijd
dinsdag 3 mei 2011 om 16:56
Dank voor de reacties, trek me echt even aan jullie op nu! Fijn.
Primabella: via een chatsite. heb me voorgedaan als een ander. Ben er niet trots op, maar ik moest het weten. Ik wist dat hij hier chat, chat er zelf ook wel eens namelijk. Hoogmoed komt voor de val, want hoe dom kan je zijn om daar je leven te gaan bespreken. Sjongejongejonge...
Desalniettemin: toch ook erg blij dat ik het gedaan heb. Voor hetzelfde geld waren we nog een jaar verder gegaan.
Primabella: via een chatsite. heb me voorgedaan als een ander. Ben er niet trots op, maar ik moest het weten. Ik wist dat hij hier chat, chat er zelf ook wel eens namelijk. Hoogmoed komt voor de val, want hoe dom kan je zijn om daar je leven te gaan bespreken. Sjongejongejonge...
Desalniettemin: toch ook erg blij dat ik het gedaan heb. Voor hetzelfde geld waren we nog een jaar verder gegaan.
dinsdag 3 mei 2011 om 17:17
quote:igotsunshine schreef op 03 mei 2011 @ 17:01:
Ik heb een mail! Waarom mijn telefoon het niet doet!
Wat nu? Hij weet natuurlijk nog niet eens dat ik alles weet. Zeggen of negeren? Heb al een ander mailadres gemaakt inmiddels.
Nu gewoon heel erg in de stront laten zakken. Precies zoals hij met jou omging.
Niet op ingaan, niet reageren. Het gaat je niets goeds brengen namelijk door er wel op in te gaan. Je kunt niet met hem verder, zelfs als zou je dat willen.
Ik heb een mail! Waarom mijn telefoon het niet doet!
Wat nu? Hij weet natuurlijk nog niet eens dat ik alles weet. Zeggen of negeren? Heb al een ander mailadres gemaakt inmiddels.
Nu gewoon heel erg in de stront laten zakken. Precies zoals hij met jou omging.
Niet op ingaan, niet reageren. Het gaat je niets goeds brengen namelijk door er wel op in te gaan. Je kunt niet met hem verder, zelfs als zou je dat willen.
dinsdag 3 mei 2011 om 18:23
Weet je waar zijn vrouw woont?
Stel haar op de hoogte. Negeer hem en breng haar op de hoogte. Stel dat die lul mijn man zou zijn ,zou ik jouw bezoek of bericht op prijs stelllen.
Stel haar op de hoogte. Negeer hem en breng haar op de hoogte. Stel dat die lul mijn man zou zijn ,zou ik jouw bezoek of bericht op prijs stelllen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 3 mei 2011 om 18:30
dinsdag 3 mei 2011 om 18:33
quote:Enn schreef op 03 mei 2011 @ 18:23:
Weet je waar zijn vrouw woont?
Stel haar op de hoogte. Negeer hem en breng haar op de hoogte. Stel dat die lul mijn man zou zijn ,zou ik jouw bezoek of bericht op prijs stelllen.Ik ook als ik haar was, maar of ik zijn vrouw in zou lichten weet ik niet, misschien dat ik alleen tegen hem zou zeggen ''of jij gaat het tegen haar zeggen of anders doe ik" en hem dan even flink laten zweten en verder compleet negeren, verder gaan met mijn eigen leven.
Weet je waar zijn vrouw woont?
Stel haar op de hoogte. Negeer hem en breng haar op de hoogte. Stel dat die lul mijn man zou zijn ,zou ik jouw bezoek of bericht op prijs stelllen.Ik ook als ik haar was, maar of ik zijn vrouw in zou lichten weet ik niet, misschien dat ik alleen tegen hem zou zeggen ''of jij gaat het tegen haar zeggen of anders doe ik" en hem dan even flink laten zweten en verder compleet negeren, verder gaan met mijn eigen leven.
dinsdag 3 mei 2011 om 19:57
quote:isa_isa_ schreef op 03 mei 2011 @ 18:33:
[...]
Ik ook als ik haar was, maar of ik zijn vrouw in zou lichten weet ik niet, misschien dat ik alleen tegen hem zou zeggen ''of jij gaat het tegen haar zeggen of anders doe ik" en hem dan even flink laten zweten en verder compleet negeren, verder gaan met mijn eigen leven.Hij zou mij aan mij derriere roesten na al die uitgekookte leugens. TO is inmiddels dus wakker wel zo eerlijk om te checken of de vrouw van ook besef heeft.
[...]
Ik ook als ik haar was, maar of ik zijn vrouw in zou lichten weet ik niet, misschien dat ik alleen tegen hem zou zeggen ''of jij gaat het tegen haar zeggen of anders doe ik" en hem dan even flink laten zweten en verder compleet negeren, verder gaan met mijn eigen leven.Hij zou mij aan mij derriere roesten na al die uitgekookte leugens. TO is inmiddels dus wakker wel zo eerlijk om te checken of de vrouw van ook besef heeft.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 3 mei 2011 om 22:27
Jeetje Igotsunshine wat een rotwending neemt dit!
Lijkt me vreselijk om er zo ineens achter te komen dat alles waar je op vertrouwde gespeeld werd door hem. Knap dat je de beslissingen zo snel genomen hebt (dat telefoontje, het info loskrijgen op de chat, een nieuw nummer) go go!
Wil je even extra sterkte wensen, dat heb je wel nodig geloof ik
Lijkt me vreselijk om er zo ineens achter te komen dat alles waar je op vertrouwde gespeeld werd door hem. Knap dat je de beslissingen zo snel genomen hebt (dat telefoontje, het info loskrijgen op de chat, een nieuw nummer) go go!
Wil je even extra sterkte wensen, dat heb je wel nodig geloof ik