Relaties
alle pijlers
Ohjee...Dit wordt lastig!
zondag 1 mei 2011 om 13:16
Ik heb nu ruim een jaar een vriend, maar ik bevind mij in een hele lastige situatie.
Hij heeft voor mij 7 jaar een relatie gehad, ze hadden een koophuis en allebei geen geld om het alleen te doen. Ze zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan, koek was gewoon op. Ze wonen dus nog steeds bij elkaar, iets waar ik natuurlijk heel veel moeite mee heb gehad het afgelopen jaar. Een tijd terug heb ik er een punt achter gezet omdat het me eigenlijk veel te bizar werd allemaal.
Nu komt het (ik weeeeeeeet het...) zij weet niet dat ik besta, niemand weet dat in zijn omgeving. Hij wil de lieve vrede bewaren omdat hij bang is dat zij zich terug zou trekken en t huis met groot verlies zou willen verkopen. Dan zit hij in de schulden en dat wil hij niet. Uiteraard heel veel ruzies en gezeik om gehad.
Nadat ik er een punt achter zette is hij zo geschrokken dat hij tegen haar heeft gezegd dat het zo niet langer kan en dat ze toch wel zal moeten uit dat huis. In die fase zitten we nu. Ze zijn spullen aan het verdelen en een plan aan het maken over hoe of wat. Het is de bedoeling dat ze in juli weg is.
Ze hebben het er allebei wel heel erg moeilijk mee, en dat snap ik ook, 7 jaar is niet niets. Maar het besluit is wel definitief, ze willen geen relatie meer met elkaar, maar willen wel graag gewoon vrienden kunnen blijven. Iets dat ze de afgelopen ruim twee jaar ook al zijn. Zo lang is het al uit ook.
Nu zijn ze op het geniale idee gekomen om samen om vakantie te gaan. Twee weken. Dit onder het mom van afsluiting, dingen rustig doornemen en bespreken zodat ze daarna allebei met een gerust hart verder kunnen met hun leven. Hij blijft zeggen dat hij met mij doorwil, dat ik alles ben en dat hij toekomst in mij ziet. Toen het vakantiebesluit nog niet was genomen heb ik aangegeven dat het me ontzettend veel pijn zou doen, dat ik het een enorm slecht idee vind en dat ik denk dat dat het alleen maar veel moeilijker maakt. Dat ik grote angst heb dat er iets gaat gebeuren, dat ze zich mee laten slepen in een momentje oid. Hij zweert dat er op dat gebied 0,0 aantrekkingskracht is, maar goed. Ik weet gewoon dat dat soort dingen kunnen gebeuren. Hij probeert me echt gerust te stellen, maar ben het geenszins. Na mijn betoog heeft hij toch besloten om te gaan, ook omdat ik heb aangegeven dat het zijn leven is, ik daar niet zoveel over te zeggen heb en als hij denkt dat hij dit moet doen, hij dit ook moet doen. Maar ik heb ook 85x gezegd dat ik het vreselijk vind en dat het me ontzettend zwaar valt. Hij pikt dus alleen datgene eruit waardoor hij het rechtvaardigt.
Wat ik met hem heb is heel speciaal, we houden veel van elkaar en we hebben het ontzettend fijn samen. Het is een hele lieve man die ik ook absoluut vertrouw, al valt me dat soms wel zwaar. Hij heeft me ontzettend veel gegeven, hij is enorm waardevol voor me. En ik weet ook dat ik dat voor hem ben.
Maar hoe kan hij dit nou toch doen? Ze gaan ook al snel, waarschijnlijk over twee weken al oid. Ze moeten nog boeken.
Ik heb lange tijd getwijfeld wat de levensles is die ik uit deze relatie moet leren. Is dat vertrouwen & geduld of is dat grenzen stellen?
Wat moet ik nu doen? Ik heb al uren non stop gevuurd en aangegeven dat ik het echt een horkenstreek vind, dat is hem wel duidelijk. Hij vind het ook echt heel moeilijk allemaal.
Goed, hij gaat dus. Ik ervaar het echt als een klap in mijn gezicht, maar we vechten al zo lang voor elkaar. We zijn nu zo ver gekomen, het einde is in zicht. Ik ben erg bang dat ik de verkeerde les heb gekozen, dat ik eigenlijk grenzen had moeten stellen en dat ik ontzettend hard onderuit ga. Ik ben ook wel een doemscenario denker, dus ik zie het allemaal al voor me op die vakantie. Word er echt misselijk van als ik eraan denk. Bah.
Hierna schijnt alles dan helemaal rond te zijn, dit is dan echt de afsluiting van alles. Ga ik daar op zitten wachten of is dit me een brug te ver? Ik twijfel niet aan zijn intenties, maar heb wel angst dat ik al die tijd al door een roze bril aan het kijken ben.
Accepteren en afwachten? Lesje vertrouwen en geduld? Of nu een paar stappen naar achteren bij de afgrond en mijn grenzen stellen?
Hij heeft voor mij 7 jaar een relatie gehad, ze hadden een koophuis en allebei geen geld om het alleen te doen. Ze zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan, koek was gewoon op. Ze wonen dus nog steeds bij elkaar, iets waar ik natuurlijk heel veel moeite mee heb gehad het afgelopen jaar. Een tijd terug heb ik er een punt achter gezet omdat het me eigenlijk veel te bizar werd allemaal.
Nu komt het (ik weeeeeeeet het...) zij weet niet dat ik besta, niemand weet dat in zijn omgeving. Hij wil de lieve vrede bewaren omdat hij bang is dat zij zich terug zou trekken en t huis met groot verlies zou willen verkopen. Dan zit hij in de schulden en dat wil hij niet. Uiteraard heel veel ruzies en gezeik om gehad.
Nadat ik er een punt achter zette is hij zo geschrokken dat hij tegen haar heeft gezegd dat het zo niet langer kan en dat ze toch wel zal moeten uit dat huis. In die fase zitten we nu. Ze zijn spullen aan het verdelen en een plan aan het maken over hoe of wat. Het is de bedoeling dat ze in juli weg is.
Ze hebben het er allebei wel heel erg moeilijk mee, en dat snap ik ook, 7 jaar is niet niets. Maar het besluit is wel definitief, ze willen geen relatie meer met elkaar, maar willen wel graag gewoon vrienden kunnen blijven. Iets dat ze de afgelopen ruim twee jaar ook al zijn. Zo lang is het al uit ook.
Nu zijn ze op het geniale idee gekomen om samen om vakantie te gaan. Twee weken. Dit onder het mom van afsluiting, dingen rustig doornemen en bespreken zodat ze daarna allebei met een gerust hart verder kunnen met hun leven. Hij blijft zeggen dat hij met mij doorwil, dat ik alles ben en dat hij toekomst in mij ziet. Toen het vakantiebesluit nog niet was genomen heb ik aangegeven dat het me ontzettend veel pijn zou doen, dat ik het een enorm slecht idee vind en dat ik denk dat dat het alleen maar veel moeilijker maakt. Dat ik grote angst heb dat er iets gaat gebeuren, dat ze zich mee laten slepen in een momentje oid. Hij zweert dat er op dat gebied 0,0 aantrekkingskracht is, maar goed. Ik weet gewoon dat dat soort dingen kunnen gebeuren. Hij probeert me echt gerust te stellen, maar ben het geenszins. Na mijn betoog heeft hij toch besloten om te gaan, ook omdat ik heb aangegeven dat het zijn leven is, ik daar niet zoveel over te zeggen heb en als hij denkt dat hij dit moet doen, hij dit ook moet doen. Maar ik heb ook 85x gezegd dat ik het vreselijk vind en dat het me ontzettend zwaar valt. Hij pikt dus alleen datgene eruit waardoor hij het rechtvaardigt.
Wat ik met hem heb is heel speciaal, we houden veel van elkaar en we hebben het ontzettend fijn samen. Het is een hele lieve man die ik ook absoluut vertrouw, al valt me dat soms wel zwaar. Hij heeft me ontzettend veel gegeven, hij is enorm waardevol voor me. En ik weet ook dat ik dat voor hem ben.
Maar hoe kan hij dit nou toch doen? Ze gaan ook al snel, waarschijnlijk over twee weken al oid. Ze moeten nog boeken.
Ik heb lange tijd getwijfeld wat de levensles is die ik uit deze relatie moet leren. Is dat vertrouwen & geduld of is dat grenzen stellen?
Wat moet ik nu doen? Ik heb al uren non stop gevuurd en aangegeven dat ik het echt een horkenstreek vind, dat is hem wel duidelijk. Hij vind het ook echt heel moeilijk allemaal.
Goed, hij gaat dus. Ik ervaar het echt als een klap in mijn gezicht, maar we vechten al zo lang voor elkaar. We zijn nu zo ver gekomen, het einde is in zicht. Ik ben erg bang dat ik de verkeerde les heb gekozen, dat ik eigenlijk grenzen had moeten stellen en dat ik ontzettend hard onderuit ga. Ik ben ook wel een doemscenario denker, dus ik zie het allemaal al voor me op die vakantie. Word er echt misselijk van als ik eraan denk. Bah.
Hierna schijnt alles dan helemaal rond te zijn, dit is dan echt de afsluiting van alles. Ga ik daar op zitten wachten of is dit me een brug te ver? Ik twijfel niet aan zijn intenties, maar heb wel angst dat ik al die tijd al door een roze bril aan het kijken ben.
Accepteren en afwachten? Lesje vertrouwen en geduld? Of nu een paar stappen naar achteren bij de afgrond en mijn grenzen stellen?
dinsdag 3 mei 2011 om 22:54
pfffff ben maar weer gaan hollen en daarna de hele avond bij mn beste vriend zitten janken. Computer ontwijken...ik ga niet terugmailen. Ik ga de aankomende weken alles ontwijken en alles maar op mezelf focussen. Over een tijdje, als ik me weer wat beter voel, pas dan wil ik nadenken over wat ik met zijn vrouw aanmoet. als ik het NU doe dan doe ik het voornamelijk om hem kapot te maken. Zodra mijn boosheid weg is gezakt kan ik het haar rustig uitleggen en er dan ook een soort van voor haar zijn. Nu heb ik die kracht niet, ben zelf al kapot, geen juist moment om een ander dan nog ff kapot te gaan maken.
Ik heb mijn hele sociale omgeving op de hoogte gesteld en gewoon om hulp geschreeuwd. Ik kan het gewoon even niet alleen, ik heb echt een arm om mn schouder nodig, afleiding, gesprekken...Normaal kruip ik in een hoekje en trek ik me terug als ik me rot voel, maar dat kan echt niet nu, ik maak mezelf gek. Heb echt even mensen nodig die me er doorheen sleuren. Voel me een beetje handelingsonbekwaam ofzo, door die woede.
Dit was dag 1. Die heb ik overleefd. Morgen weer opnieuw.
Ik heb mijn hele sociale omgeving op de hoogte gesteld en gewoon om hulp geschreeuwd. Ik kan het gewoon even niet alleen, ik heb echt een arm om mn schouder nodig, afleiding, gesprekken...Normaal kruip ik in een hoekje en trek ik me terug als ik me rot voel, maar dat kan echt niet nu, ik maak mezelf gek. Heb echt even mensen nodig die me er doorheen sleuren. Voel me een beetje handelingsonbekwaam ofzo, door die woede.
Dit was dag 1. Die heb ik overleefd. Morgen weer opnieuw.
dinsdag 3 mei 2011 om 23:16
quote:igotsunshine schreef op 03 mei 2011 @ 22:54:
Ik heb mijn hele sociale omgeving op de hoogte gesteld en gewoon om hulp geschreeuwd. Ik kan het gewoon even niet alleen, ik heb echt een arm om mn schouder nodig, afleiding, gesprekken...Normaal kruip ik in een hoekje en trek ik me terug als ik me rot voel, maar dat kan echt niet nu, ik maak mezelf gek. Heb echt even mensen nodig die me er doorheen sleuren. Voel me een beetje handelingsonbekwaam ofzo, door die woede.
Dit was dag 1. Die heb ik overleefd. Morgen weer opnieuw.
Als ik dit zo lees, dit inmense verdriet begrijp ik niet dat er
mannen zijn die dit een vrouw aan kunnen doen.
Wat een geweteloze schoft moet je zijn om zo te rommelen
met de gevoelens van iemand die zijn hart voor je open stelt.
Ik hoop dat TO zijn vrouw inlicht, niet dat het uitmaak want
zoals het meestal gaat zal ze hem vergeven, al is het maar voor
het onverkoopbare huis.
To sterkte de komende dagen, en blijf schrijven, het helpt echt.
Ik heb mijn hele sociale omgeving op de hoogte gesteld en gewoon om hulp geschreeuwd. Ik kan het gewoon even niet alleen, ik heb echt een arm om mn schouder nodig, afleiding, gesprekken...Normaal kruip ik in een hoekje en trek ik me terug als ik me rot voel, maar dat kan echt niet nu, ik maak mezelf gek. Heb echt even mensen nodig die me er doorheen sleuren. Voel me een beetje handelingsonbekwaam ofzo, door die woede.
Dit was dag 1. Die heb ik overleefd. Morgen weer opnieuw.
Als ik dit zo lees, dit inmense verdriet begrijp ik niet dat er
mannen zijn die dit een vrouw aan kunnen doen.
Wat een geweteloze schoft moet je zijn om zo te rommelen
met de gevoelens van iemand die zijn hart voor je open stelt.
Ik hoop dat TO zijn vrouw inlicht, niet dat het uitmaak want
zoals het meestal gaat zal ze hem vergeven, al is het maar voor
het onverkoopbare huis.
To sterkte de komende dagen, en blijf schrijven, het helpt echt.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
dinsdag 3 mei 2011 om 23:30
Heb je topic al een paar dagen gevolgd. Hele dikke knuffel en kop op! Knap dat je hulp hebt gevraagd, je komt er wel.
Wat ook nog kan trouwens, is dat zijn vrouw denkt dat hij zelf veel weg moet voor werk, naar congressen, of naar het buitenland.
Mijn man reist ook veel en ik ga dus nooit meer mee naar schiphol. Dus hij zou zomaar om de hoek weer uit kunnen stappen en bij vrouw 2 langsgaan.
Nou weet ik dat dit niet waar is en denk ik wel dat je het aan zou voelen als het niet klopt, maar als je maar graag genoeg wilt....
Denk dat je er op die manier vrij makkelijk mee weg komt.
Wat ook nog kan trouwens, is dat zijn vrouw denkt dat hij zelf veel weg moet voor werk, naar congressen, of naar het buitenland.
Mijn man reist ook veel en ik ga dus nooit meer mee naar schiphol. Dus hij zou zomaar om de hoek weer uit kunnen stappen en bij vrouw 2 langsgaan.
Nou weet ik dat dit niet waar is en denk ik wel dat je het aan zou voelen als het niet klopt, maar als je maar graag genoeg wilt....
Denk dat je er op die manier vrij makkelijk mee weg komt.
woensdag 4 mei 2011 om 00:34
Heel knap hoe je hiermee omgaat!
Ik had zelf waarschijnlijk als een blinde furie voor zijn deur gestaan
Fijn dat je zo terug kunt vallen op je omgeving! Kennen jouw familie en vrienden hem eigenlijk? Wat vinden ze van de situatie?
Ik vind het echt bizar hoe iemand zo'n dubbelleven kan leiden, wat moet je dan kunnen liegen alsof het gedrukt staat... ongelovelijk!!
Hele dikke knuffel voor jou, je komt er wel!
Ik had zelf waarschijnlijk als een blinde furie voor zijn deur gestaan
Fijn dat je zo terug kunt vallen op je omgeving! Kennen jouw familie en vrienden hem eigenlijk? Wat vinden ze van de situatie?
Ik vind het echt bizar hoe iemand zo'n dubbelleven kan leiden, wat moet je dan kunnen liegen alsof het gedrukt staat... ongelovelijk!!
Hele dikke knuffel voor jou, je komt er wel!
Wie naar het verleden kijkt, staat met zijn rug naar de toekomst...
woensdag 4 mei 2011 om 00:44
Lieve TO heel veel sterkte in deze moeilijke periode. Ik zie dat je nog twijfelt over de vrouw van je ex. Als ik zijn vrouw was had ik het graag geweten en zou het waarderen als je het zou vertellen. Het is een goed idee om alle emoties te laten bezinken. Ze zou waarschijnlijk heel boos worden maar uiteindelijk het is voor haar best. Laat deze klootzaak niemand meer beschadigen!!!!! knuffel van mij en alles komt goed!!!!!! hij kan je niks meer doen! Het is niet jou verlies maar zijn!!!! What comes around goes around!
woensdag 4 mei 2011 om 08:50
Thanks allemaal!! Doet me een hoop goed, als ik wakker word lees ik gelijk even de berichtjes en dat geeft me weer een beetje kracht.
DeKenau, t gaat me niet zozeer om de eer aan mezelf houden, want mijn gehele eer is gewoon weg. Voel me echt smerig. Gaat me erom dat ik het mezelf nog veel moeilijker ga maken als ik wraak ga nemen. Ik ken mezelf een beetje, als ik echt goed boos ben dan kan ik ver gaan. En nu ben ik zo boos als ik nog nooit geweest ben, zou m echt zn nek wel om kunnen draaien. T moet gewoon even bezinken een tijdje. Mijn dag komt nog wel, er komt een dag dat hij kapot gaat. Of dat nou door mijn toedoen is doordat hij het zelf allemaal verkloot.
Als ik zijn vrouw was geweest had ik het ook willen weten. Absoluut. Maar dan had ik het niet van een furieus en verdrietig hoopje ellende willen horen. Dat ben ik nu wel. Komt bij dat ik de confrontatie nu echt nog niet kan handelen. Moet even laten bezinken dat alles nep was. Dat alle woorden gelogen waren. Alle liefdesverklaringen, alle fijne, gezellige momenten, alle keren dat we zo verliefd in elkaars ogen hebben zitten staren: t was allemaal nep. Die ex tunc werking valt me gewoon zwaar, het besef dat het gewoon al die tijd helemaal niet was wat ik ervan dacht, dus met terugwerkende kracht is het hele afgelopen jaar gewoon ruk. K heb dan liever dat je op een bepaald punt komt dat het niet meer werkt, maar dat wat er was wel echt was.
Nou ja, dag 2 vandaag. Heb de oude mail verwijderd. Heb alles weggeflikkerd, alle foto's, alle brieven, alles. Heb gisteravond de tafel waar we vaak aan zaten te praten ff in de schuur gezet, die tafel haat ik nu gewoon even. K wil hem bannen, uit mijn leven maar vooral uit mijn hoofd. En als ik daarvoor tafels in de schuur moet zetten, dan zij dat maar even zo. Als t me maar helpt nu.
Ik ga nu even douchen, zelfs dat valt me zwaar. Want daar stonden we vaak samen. Vind het vreselijk, maar ik ben mijn hele huisje ook even beu. Want hij zat op mijn bank, wij lagen op mijn bank, hij stond de koken in mijn keuken, hij aaide mijn katten, hij lag in mijn bed...er hangt over zo'n donkere sfeer ineens. Ga de boel maar eens omgooien allemaal. Alles waar hij met zn smerige klauwen aan heeft gezeten is nu gewoon even stom. Kinderachtig misschien, maar zo voel ik het. Bah.
DeKenau, t gaat me niet zozeer om de eer aan mezelf houden, want mijn gehele eer is gewoon weg. Voel me echt smerig. Gaat me erom dat ik het mezelf nog veel moeilijker ga maken als ik wraak ga nemen. Ik ken mezelf een beetje, als ik echt goed boos ben dan kan ik ver gaan. En nu ben ik zo boos als ik nog nooit geweest ben, zou m echt zn nek wel om kunnen draaien. T moet gewoon even bezinken een tijdje. Mijn dag komt nog wel, er komt een dag dat hij kapot gaat. Of dat nou door mijn toedoen is doordat hij het zelf allemaal verkloot.
Als ik zijn vrouw was geweest had ik het ook willen weten. Absoluut. Maar dan had ik het niet van een furieus en verdrietig hoopje ellende willen horen. Dat ben ik nu wel. Komt bij dat ik de confrontatie nu echt nog niet kan handelen. Moet even laten bezinken dat alles nep was. Dat alle woorden gelogen waren. Alle liefdesverklaringen, alle fijne, gezellige momenten, alle keren dat we zo verliefd in elkaars ogen hebben zitten staren: t was allemaal nep. Die ex tunc werking valt me gewoon zwaar, het besef dat het gewoon al die tijd helemaal niet was wat ik ervan dacht, dus met terugwerkende kracht is het hele afgelopen jaar gewoon ruk. K heb dan liever dat je op een bepaald punt komt dat het niet meer werkt, maar dat wat er was wel echt was.
Nou ja, dag 2 vandaag. Heb de oude mail verwijderd. Heb alles weggeflikkerd, alle foto's, alle brieven, alles. Heb gisteravond de tafel waar we vaak aan zaten te praten ff in de schuur gezet, die tafel haat ik nu gewoon even. K wil hem bannen, uit mijn leven maar vooral uit mijn hoofd. En als ik daarvoor tafels in de schuur moet zetten, dan zij dat maar even zo. Als t me maar helpt nu.
Ik ga nu even douchen, zelfs dat valt me zwaar. Want daar stonden we vaak samen. Vind het vreselijk, maar ik ben mijn hele huisje ook even beu. Want hij zat op mijn bank, wij lagen op mijn bank, hij stond de koken in mijn keuken, hij aaide mijn katten, hij lag in mijn bed...er hangt over zo'n donkere sfeer ineens. Ga de boel maar eens omgooien allemaal. Alles waar hij met zn smerige klauwen aan heeft gezeten is nu gewoon even stom. Kinderachtig misschien, maar zo voel ik het. Bah.
woensdag 4 mei 2011 om 08:55
quote:valentinamaria schreef op 03 mei 2011 @ 18:39:
de lul verdiend een oscar voor acteerprestaties.
ik ben wel benieuwd hoe hij dat voor elkaar kreeg, die weekenden en dat uitje met jou. en dan dat cammen vanuit zijn bed. hoe krijgt ie het voor elkaar.kan van alles zijn. Zijn vrouw kan nachtdiensten draaien, veel weg zijn omdat ze voor haar zieke moeder zorgt, misschien slapen ze wel apart omdat hij zo snurkt etc.
de lul verdiend een oscar voor acteerprestaties.
ik ben wel benieuwd hoe hij dat voor elkaar kreeg, die weekenden en dat uitje met jou. en dan dat cammen vanuit zijn bed. hoe krijgt ie het voor elkaar.kan van alles zijn. Zijn vrouw kan nachtdiensten draaien, veel weg zijn omdat ze voor haar zieke moeder zorgt, misschien slapen ze wel apart omdat hij zo snurkt etc.
woensdag 4 mei 2011 om 09:09
woensdag 4 mei 2011 om 09:13
star, ik heb nog wel wat bewijs achter de hand gehouden. Maar wel in de schuur haha. Wil niks meer in mijn huis van die smeerlap. Meer alles waarmee hij de liefde heeft verklaard heb ik weggemikt. En de foto's van ons samen.
Ja tuurlijk wil ik hem heeeeeel graag spreken hekje, maar ik kan net zo goed tegen een tuinhek aan gaan staan praten. Bij hem krijg ik nog minder waardevolle respons denk ik.
Ja tuurlijk wil ik hem heeeeeel graag spreken hekje, maar ik kan net zo goed tegen een tuinhek aan gaan staan praten. Bij hem krijg ik nog minder waardevolle respons denk ik.
woensdag 4 mei 2011 om 09:22
quote:igotsunshine schreef op 04 mei 2011 @ 09:13:
Ja tuurlijk wil ik hem heeeeeel graag spreken hekje, maar ik kan net zo goed tegen een tuinhek aan gaan staan praten. Bij hem krijg ik nog minder waardevolle respons denk ik.
En dan spreek je hem? Hij gaat alles ontkennen, je ziet
het verkeerd, je hebt voorbarige conclusies getrokken enz.
Dit soort manlijke SNOLLEN hebben vaker met dit
bijltje gehakt en jij bent nog verliefd dus voor je het weet
sta je excuses te maken en beland je weer in bed.
Ja tuurlijk wil ik hem heeeeeel graag spreken hekje, maar ik kan net zo goed tegen een tuinhek aan gaan staan praten. Bij hem krijg ik nog minder waardevolle respons denk ik.
En dan spreek je hem? Hij gaat alles ontkennen, je ziet
het verkeerd, je hebt voorbarige conclusies getrokken enz.
Dit soort manlijke SNOLLEN hebben vaker met dit
bijltje gehakt en jij bent nog verliefd dus voor je het weet
sta je excuses te maken en beland je weer in bed.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
woensdag 4 mei 2011 om 09:31
Tja, de respons zal dubieus zijn. Maar als je hem spreekt kan je in elk geval je ei kwijt. Je boosheid ventileren. En dan gaat het vervolgens hopelijk niet zoals Gijs vermoedt!
Ben sowieso wel benieuwd hoe hij op jouw radiostilte gaat reageren. Voor hetzelfde geld heeft ie niks door en denkt ie dat je in de shit zit en staat ie vanmiddag op je stoep.
Ben sowieso wel benieuwd hoe hij op jouw radiostilte gaat reageren. Voor hetzelfde geld heeft ie niks door en denkt ie dat je in de shit zit en staat ie vanmiddag op je stoep.
woensdag 4 mei 2011 om 09:42
Wraak nemen lijkt leuk, maar je haalt er nooit de genoegdoening uit die je zoekt. Want in wezen wil je een oprecht gemeende spijtbetuiging van zijn kant, erkennning van hem voor de emotionele staat/situatie waarin hij je heeft gebracht door te liegen.
Maar die krijg je nooit. Dus: wonden likken en op den duur weer opstaan. Personen zoals hj zijn de moeite van aandacht niet waard, geen seconde. Kl*te voor je Sunshine!
Maar die krijg je nooit. Dus: wonden likken en op den duur weer opstaan. Personen zoals hj zijn de moeite van aandacht niet waard, geen seconde. Kl*te voor je Sunshine!
donderdag 5 mei 2011 om 10:58
Even bijgelezen. Wat een drama Sunshine!
Wat betreft wraak: ik weet dat het slecht is, maar wraak is in mijn geval altijd erg goed voor mijn zelfrespect geweest. Niets terug doen is voor mij funest, dan ga ik mezelf zitten opvreten. Natuurlijk is het wel slim om even te wachten tot de ergste woede en verdriet voorbij is, maar het laten zitten vind ik erg "andere-wang-christelijk". Niet mijn stijl, dan leren die klootzakken het nooit.
En ik lees een beetje in je posts dat je denkt dat hij niets om je gaf. Ik weet niet of dat klopt. Ja, hij heeft tegen je gelogen. En ja, daarom is hij een klootzak. Maar de mensen die ik ken die zijn vreemdgegaan, die hadden meestal echt wel gevoelens voor alle twee, dus zowel voor partner als voor de minnaar of minnares. En ze hadden ook echt respect voor alletwee, hoewel wij ons dat misschien moeilijk kunnen voorstellen.
Natuurlijk komt alles in een ander daglicht te staan, nu je weet over "haar", maar dat verandert niets aan zijn gevoelens voor jou.
Dus ja, boos zijn, wraak nemen, prima. En hem natuurlijk NOOIT meer terugnemen, maar het zou zomaar kunnen dat hij er zelf ook mee in zijn maag zat, dat hij opeens vreselijk verliefd werd op een ander, terwijl hij ook nog hield van zijn vrouw.
De ander blijven zien als een mens (hoewel een heel erg zwak mens die grote fouten heeft gemaakt) kan de woede en verdriet misschien wat verminderen, bij mij in ieder geval.
Ik weet niet of dit je wat helpt. In ieder geval heel veel sterkte!!!
Wat betreft wraak: ik weet dat het slecht is, maar wraak is in mijn geval altijd erg goed voor mijn zelfrespect geweest. Niets terug doen is voor mij funest, dan ga ik mezelf zitten opvreten. Natuurlijk is het wel slim om even te wachten tot de ergste woede en verdriet voorbij is, maar het laten zitten vind ik erg "andere-wang-christelijk". Niet mijn stijl, dan leren die klootzakken het nooit.
En ik lees een beetje in je posts dat je denkt dat hij niets om je gaf. Ik weet niet of dat klopt. Ja, hij heeft tegen je gelogen. En ja, daarom is hij een klootzak. Maar de mensen die ik ken die zijn vreemdgegaan, die hadden meestal echt wel gevoelens voor alle twee, dus zowel voor partner als voor de minnaar of minnares. En ze hadden ook echt respect voor alletwee, hoewel wij ons dat misschien moeilijk kunnen voorstellen.
Natuurlijk komt alles in een ander daglicht te staan, nu je weet over "haar", maar dat verandert niets aan zijn gevoelens voor jou.
Dus ja, boos zijn, wraak nemen, prima. En hem natuurlijk NOOIT meer terugnemen, maar het zou zomaar kunnen dat hij er zelf ook mee in zijn maag zat, dat hij opeens vreselijk verliefd werd op een ander, terwijl hij ook nog hield van zijn vrouw.
De ander blijven zien als een mens (hoewel een heel erg zwak mens die grote fouten heeft gemaakt) kan de woede en verdriet misschien wat verminderen, bij mij in ieder geval.
Ik weet niet of dit je wat helpt. In ieder geval heel veel sterkte!!!
donderdag 5 mei 2011 om 16:45
Thanx Esther, doet me veel je bericht.
Ben naast ontzettend kwaad ook gewoon lamgeslagen. T idee dat het allemaal niets betekende...Dat doet zoveel pijn. Ik kan me zo moeilijk voorstellen dat hij echt 0,0 om me gaf. Want de liefde voelde ik echt. Ergens geloof ik ook wel (of wil ik dat geloven) dat hij wel degelijk gevoel voor me heeft gehad. Ergens hoop ik ook dat het is gegaan zoals jij schetst. Het zou immers kunnen. Ik weet het niet. Misschien dat ik hem ooit de kans ga geven om zijn kant van het verhaal te doen. Misschien geeft me dat rust. Maar nu nog niet. Het maakt het wel iets draaglijker om te denken dat hij wel iets om me gaf.
Dag 3 alweer. Ben bang dat hij dit weekend voor de deur zal staan eigenlijk. We hebben nog nooit een dag overgeslagen met contacten. Hoe ziek het ook is, ergens voel ik me nog een soort van schuldig ook. Dat hij zich ontzettend zorgen maakt nu om mij..maar dat zijn dingen die ik graag wil denken. Hij zal de bui wel voelen hangen. Ik weet het ook allemaal niet meer. Mijn enige doel is: niet contacten nu. Zo slecht en zo kwaad als het gaat. Verder dan dat kom ik nog even niet.
Ben naast ontzettend kwaad ook gewoon lamgeslagen. T idee dat het allemaal niets betekende...Dat doet zoveel pijn. Ik kan me zo moeilijk voorstellen dat hij echt 0,0 om me gaf. Want de liefde voelde ik echt. Ergens geloof ik ook wel (of wil ik dat geloven) dat hij wel degelijk gevoel voor me heeft gehad. Ergens hoop ik ook dat het is gegaan zoals jij schetst. Het zou immers kunnen. Ik weet het niet. Misschien dat ik hem ooit de kans ga geven om zijn kant van het verhaal te doen. Misschien geeft me dat rust. Maar nu nog niet. Het maakt het wel iets draaglijker om te denken dat hij wel iets om me gaf.
Dag 3 alweer. Ben bang dat hij dit weekend voor de deur zal staan eigenlijk. We hebben nog nooit een dag overgeslagen met contacten. Hoe ziek het ook is, ergens voel ik me nog een soort van schuldig ook. Dat hij zich ontzettend zorgen maakt nu om mij..maar dat zijn dingen die ik graag wil denken. Hij zal de bui wel voelen hangen. Ik weet het ook allemaal niet meer. Mijn enige doel is: niet contacten nu. Zo slecht en zo kwaad als het gaat. Verder dan dat kom ik nog even niet.
donderdag 5 mei 2011 om 17:36
@igotsunshine
Hij voelt de bui echt wel hangen. Jullie laatste gesprek ging over de vakantie. Jij hebt hem voor de keus gesteld, of op vakantie of bij jou zijn. Hij koos de vakantie.
Het enige wat hij nu zeker weet is dat wanneer je hem een keus geeft jij ook bij zijn en jouw keus blijft.
Hij kan dus alleen concluderen dat jij zegt wat je doet en doet wat je zegt.
Kan deze meneer nog wat van leren.
Weest trots op jezelf!
Hij voelt de bui echt wel hangen. Jullie laatste gesprek ging over de vakantie. Jij hebt hem voor de keus gesteld, of op vakantie of bij jou zijn. Hij koos de vakantie.
Het enige wat hij nu zeker weet is dat wanneer je hem een keus geeft jij ook bij zijn en jouw keus blijft.
Hij kan dus alleen concluderen dat jij zegt wat je doet en doet wat je zegt.
Kan deze meneer nog wat van leren.
Weest trots op jezelf!
donderdag 5 mei 2011 om 18:26
quote:igotsunshine schreef op 04 mei 2011 @ 08:50:
. Want hij zat op mijn bank, wij lagen op mijn bank, hij stond de koken in mijn keuken, hij aaide mijn katten, hij lag in mijn bed...er hangt over zo'n donkere sfeer ineens. Ga de boel maar eens omgooien allemaal. Alles waar hij met zn smerige klauwen aan heeft gezeten is nu gewoon even stom. Kinderachtig misschien, maar zo voel ik het. Bah.De beste raad die ik kreeg na het verbreken van mijnrelatie is : maak nieuwe herinneringen, dus nodig al je vrienden uit voor een knalfeest, of nodig je hartsvriendin uit voor een etentje bij jou thuis.. Zorg dat je andere positieve herinneringen krijgt bij die dingen waar je nu aan hem denkt.
. Want hij zat op mijn bank, wij lagen op mijn bank, hij stond de koken in mijn keuken, hij aaide mijn katten, hij lag in mijn bed...er hangt over zo'n donkere sfeer ineens. Ga de boel maar eens omgooien allemaal. Alles waar hij met zn smerige klauwen aan heeft gezeten is nu gewoon even stom. Kinderachtig misschien, maar zo voel ik het. Bah.De beste raad die ik kreeg na het verbreken van mijnrelatie is : maak nieuwe herinneringen, dus nodig al je vrienden uit voor een knalfeest, of nodig je hartsvriendin uit voor een etentje bij jou thuis.. Zorg dat je andere positieve herinneringen krijgt bij die dingen waar je nu aan hem denkt.
donderdag 5 mei 2011 om 19:05
Als er zo mee zit en je schuldig voelt, laat het hem dan weten. Stuur hem een mail dat je weet dat hij getrouwd is, dat je nooit meer iets van hem wil horen en dat het wat jou betreft klaar is. Dat je geen prijs stelt op contact met hem. Gewoon, drie regels ofzo. En dan zijn e-mailadressen meteen blokkeren, zodat je niet kunt wachten op zijn antwoord.
Dan is het misschien meer klaar dan wanneer je je nu de hele tijd gaat afvragen of hij langs komt dit weekend. Ik vind zelf hem in zijn sop laten gaarkoken niet de meest handige methode, omdat je er op die manier veel teveel mee bezig bent. En dat is niet zo slim voor jezelf.
En wat betreft die gevoelens: waarom zou je jezelf meer in de put praten door jezelf te overtuigen dat hij niets voor je voelde, als je eigenlijk gelooft dat dat wel zo was? Je hoeft je herinneringen niet zwarter te maken dan ze waren. Alleen is een getrouwde leugenaar geen goede partner voor je, hoeveel hij ook om je geeft, dus daarom is het over. Want je bent te goed voor een onbetrouwbare man. Punt.
En daarna is het tijd voor wat Kitty voorstelt: etentjes, feestjes, dat soort dingen. Afleiding in het algemeen. Dan zal je zien dat het over een paar weken of maanden vooral nog een hele bizarre herinnering is.
Dan is het misschien meer klaar dan wanneer je je nu de hele tijd gaat afvragen of hij langs komt dit weekend. Ik vind zelf hem in zijn sop laten gaarkoken niet de meest handige methode, omdat je er op die manier veel teveel mee bezig bent. En dat is niet zo slim voor jezelf.
En wat betreft die gevoelens: waarom zou je jezelf meer in de put praten door jezelf te overtuigen dat hij niets voor je voelde, als je eigenlijk gelooft dat dat wel zo was? Je hoeft je herinneringen niet zwarter te maken dan ze waren. Alleen is een getrouwde leugenaar geen goede partner voor je, hoeveel hij ook om je geeft, dus daarom is het over. Want je bent te goed voor een onbetrouwbare man. Punt.
En daarna is het tijd voor wat Kitty voorstelt: etentjes, feestjes, dat soort dingen. Afleiding in het algemeen. Dan zal je zien dat het over een paar weken of maanden vooral nog een hele bizarre herinnering is.