Relaties
alle pijlers
Ohjee...Dit wordt lastig!
zondag 1 mei 2011 om 13:16
Ik heb nu ruim een jaar een vriend, maar ik bevind mij in een hele lastige situatie.
Hij heeft voor mij 7 jaar een relatie gehad, ze hadden een koophuis en allebei geen geld om het alleen te doen. Ze zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan, koek was gewoon op. Ze wonen dus nog steeds bij elkaar, iets waar ik natuurlijk heel veel moeite mee heb gehad het afgelopen jaar. Een tijd terug heb ik er een punt achter gezet omdat het me eigenlijk veel te bizar werd allemaal.
Nu komt het (ik weeeeeeeet het...) zij weet niet dat ik besta, niemand weet dat in zijn omgeving. Hij wil de lieve vrede bewaren omdat hij bang is dat zij zich terug zou trekken en t huis met groot verlies zou willen verkopen. Dan zit hij in de schulden en dat wil hij niet. Uiteraard heel veel ruzies en gezeik om gehad.
Nadat ik er een punt achter zette is hij zo geschrokken dat hij tegen haar heeft gezegd dat het zo niet langer kan en dat ze toch wel zal moeten uit dat huis. In die fase zitten we nu. Ze zijn spullen aan het verdelen en een plan aan het maken over hoe of wat. Het is de bedoeling dat ze in juli weg is.
Ze hebben het er allebei wel heel erg moeilijk mee, en dat snap ik ook, 7 jaar is niet niets. Maar het besluit is wel definitief, ze willen geen relatie meer met elkaar, maar willen wel graag gewoon vrienden kunnen blijven. Iets dat ze de afgelopen ruim twee jaar ook al zijn. Zo lang is het al uit ook.
Nu zijn ze op het geniale idee gekomen om samen om vakantie te gaan. Twee weken. Dit onder het mom van afsluiting, dingen rustig doornemen en bespreken zodat ze daarna allebei met een gerust hart verder kunnen met hun leven. Hij blijft zeggen dat hij met mij doorwil, dat ik alles ben en dat hij toekomst in mij ziet. Toen het vakantiebesluit nog niet was genomen heb ik aangegeven dat het me ontzettend veel pijn zou doen, dat ik het een enorm slecht idee vind en dat ik denk dat dat het alleen maar veel moeilijker maakt. Dat ik grote angst heb dat er iets gaat gebeuren, dat ze zich mee laten slepen in een momentje oid. Hij zweert dat er op dat gebied 0,0 aantrekkingskracht is, maar goed. Ik weet gewoon dat dat soort dingen kunnen gebeuren. Hij probeert me echt gerust te stellen, maar ben het geenszins. Na mijn betoog heeft hij toch besloten om te gaan, ook omdat ik heb aangegeven dat het zijn leven is, ik daar niet zoveel over te zeggen heb en als hij denkt dat hij dit moet doen, hij dit ook moet doen. Maar ik heb ook 85x gezegd dat ik het vreselijk vind en dat het me ontzettend zwaar valt. Hij pikt dus alleen datgene eruit waardoor hij het rechtvaardigt.
Wat ik met hem heb is heel speciaal, we houden veel van elkaar en we hebben het ontzettend fijn samen. Het is een hele lieve man die ik ook absoluut vertrouw, al valt me dat soms wel zwaar. Hij heeft me ontzettend veel gegeven, hij is enorm waardevol voor me. En ik weet ook dat ik dat voor hem ben.
Maar hoe kan hij dit nou toch doen? Ze gaan ook al snel, waarschijnlijk over twee weken al oid. Ze moeten nog boeken.
Ik heb lange tijd getwijfeld wat de levensles is die ik uit deze relatie moet leren. Is dat vertrouwen & geduld of is dat grenzen stellen?
Wat moet ik nu doen? Ik heb al uren non stop gevuurd en aangegeven dat ik het echt een horkenstreek vind, dat is hem wel duidelijk. Hij vind het ook echt heel moeilijk allemaal.
Goed, hij gaat dus. Ik ervaar het echt als een klap in mijn gezicht, maar we vechten al zo lang voor elkaar. We zijn nu zo ver gekomen, het einde is in zicht. Ik ben erg bang dat ik de verkeerde les heb gekozen, dat ik eigenlijk grenzen had moeten stellen en dat ik ontzettend hard onderuit ga. Ik ben ook wel een doemscenario denker, dus ik zie het allemaal al voor me op die vakantie. Word er echt misselijk van als ik eraan denk. Bah.
Hierna schijnt alles dan helemaal rond te zijn, dit is dan echt de afsluiting van alles. Ga ik daar op zitten wachten of is dit me een brug te ver? Ik twijfel niet aan zijn intenties, maar heb wel angst dat ik al die tijd al door een roze bril aan het kijken ben.
Accepteren en afwachten? Lesje vertrouwen en geduld? Of nu een paar stappen naar achteren bij de afgrond en mijn grenzen stellen?
Hij heeft voor mij 7 jaar een relatie gehad, ze hadden een koophuis en allebei geen geld om het alleen te doen. Ze zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan, koek was gewoon op. Ze wonen dus nog steeds bij elkaar, iets waar ik natuurlijk heel veel moeite mee heb gehad het afgelopen jaar. Een tijd terug heb ik er een punt achter gezet omdat het me eigenlijk veel te bizar werd allemaal.
Nu komt het (ik weeeeeeeet het...) zij weet niet dat ik besta, niemand weet dat in zijn omgeving. Hij wil de lieve vrede bewaren omdat hij bang is dat zij zich terug zou trekken en t huis met groot verlies zou willen verkopen. Dan zit hij in de schulden en dat wil hij niet. Uiteraard heel veel ruzies en gezeik om gehad.
Nadat ik er een punt achter zette is hij zo geschrokken dat hij tegen haar heeft gezegd dat het zo niet langer kan en dat ze toch wel zal moeten uit dat huis. In die fase zitten we nu. Ze zijn spullen aan het verdelen en een plan aan het maken over hoe of wat. Het is de bedoeling dat ze in juli weg is.
Ze hebben het er allebei wel heel erg moeilijk mee, en dat snap ik ook, 7 jaar is niet niets. Maar het besluit is wel definitief, ze willen geen relatie meer met elkaar, maar willen wel graag gewoon vrienden kunnen blijven. Iets dat ze de afgelopen ruim twee jaar ook al zijn. Zo lang is het al uit ook.
Nu zijn ze op het geniale idee gekomen om samen om vakantie te gaan. Twee weken. Dit onder het mom van afsluiting, dingen rustig doornemen en bespreken zodat ze daarna allebei met een gerust hart verder kunnen met hun leven. Hij blijft zeggen dat hij met mij doorwil, dat ik alles ben en dat hij toekomst in mij ziet. Toen het vakantiebesluit nog niet was genomen heb ik aangegeven dat het me ontzettend veel pijn zou doen, dat ik het een enorm slecht idee vind en dat ik denk dat dat het alleen maar veel moeilijker maakt. Dat ik grote angst heb dat er iets gaat gebeuren, dat ze zich mee laten slepen in een momentje oid. Hij zweert dat er op dat gebied 0,0 aantrekkingskracht is, maar goed. Ik weet gewoon dat dat soort dingen kunnen gebeuren. Hij probeert me echt gerust te stellen, maar ben het geenszins. Na mijn betoog heeft hij toch besloten om te gaan, ook omdat ik heb aangegeven dat het zijn leven is, ik daar niet zoveel over te zeggen heb en als hij denkt dat hij dit moet doen, hij dit ook moet doen. Maar ik heb ook 85x gezegd dat ik het vreselijk vind en dat het me ontzettend zwaar valt. Hij pikt dus alleen datgene eruit waardoor hij het rechtvaardigt.
Wat ik met hem heb is heel speciaal, we houden veel van elkaar en we hebben het ontzettend fijn samen. Het is een hele lieve man die ik ook absoluut vertrouw, al valt me dat soms wel zwaar. Hij heeft me ontzettend veel gegeven, hij is enorm waardevol voor me. En ik weet ook dat ik dat voor hem ben.
Maar hoe kan hij dit nou toch doen? Ze gaan ook al snel, waarschijnlijk over twee weken al oid. Ze moeten nog boeken.
Ik heb lange tijd getwijfeld wat de levensles is die ik uit deze relatie moet leren. Is dat vertrouwen & geduld of is dat grenzen stellen?
Wat moet ik nu doen? Ik heb al uren non stop gevuurd en aangegeven dat ik het echt een horkenstreek vind, dat is hem wel duidelijk. Hij vind het ook echt heel moeilijk allemaal.
Goed, hij gaat dus. Ik ervaar het echt als een klap in mijn gezicht, maar we vechten al zo lang voor elkaar. We zijn nu zo ver gekomen, het einde is in zicht. Ik ben erg bang dat ik de verkeerde les heb gekozen, dat ik eigenlijk grenzen had moeten stellen en dat ik ontzettend hard onderuit ga. Ik ben ook wel een doemscenario denker, dus ik zie het allemaal al voor me op die vakantie. Word er echt misselijk van als ik eraan denk. Bah.
Hierna schijnt alles dan helemaal rond te zijn, dit is dan echt de afsluiting van alles. Ga ik daar op zitten wachten of is dit me een brug te ver? Ik twijfel niet aan zijn intenties, maar heb wel angst dat ik al die tijd al door een roze bril aan het kijken ben.
Accepteren en afwachten? Lesje vertrouwen en geduld? Of nu een paar stappen naar achteren bij de afgrond en mijn grenzen stellen?
zondag 1 mei 2011 om 14:02
Als het wel waar is wat hij vertelt dan vind ik nog dat hij niet spoort. Het is gewoon kiezen of delen, óf je hebt je verbroken relatie nog niet afgesloten en gaat op vakantie om het af te sluiten als je dat per se wil, óf je hebt je verbroken relatie al wel afgesloten, je hebt al een tijdje een nieuwe partner en je beschouwt de relatie die je had als voorbij, al woon je dan nog wel noodgedwongen op hetzelfde adres.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 1 mei 2011 om 14:02
quote:igotsunshine schreef op 01 mei 2011 @ 13:53:
Haha ooohhh dames...wat zijn jullie toch altijd een heerlijke spiegel. Heb ook al te vaak mijn grens verlegd. Het is ook allemaal weer te bizar voor woorden, had er nooit aan moeten beginnen. Ik kan ook niet in het hoofd van hem en ex kijken, ik krijg woorden, een hoop liefde van hem, en daar heb ik het mee te doen. Ik weet het ook allemaal niet.
Ben ook wel weer enorm benieuwd naar de ontknoping van dit hele verhaal. Het is nogal een rollercoaster geweest afgelopen jaar, dit voelt echt als 'erop of eronder'. Nu nokken betekent dat ik dan nooit ga weten wat zijn ware intenties waren. dan zou ik denk ik eerder nog deze maand de schone schijn opzetten, zodat ik het gewoon weet daarna.
Zal ik dat doen? Gewoon kijken wat er gebeurd?Pardon? Als je geen zin hebt om je conclusies te trekken doe dat dan ook vooral niet maar maak ons en jezelf niet wijs dat je bij hem blijft voor de 'ontknoping'! Als je zijn 'intenties' wilt weten kan je ook gewoon even aanbellen bij zijn ex/vriendin
Haha ooohhh dames...wat zijn jullie toch altijd een heerlijke spiegel. Heb ook al te vaak mijn grens verlegd. Het is ook allemaal weer te bizar voor woorden, had er nooit aan moeten beginnen. Ik kan ook niet in het hoofd van hem en ex kijken, ik krijg woorden, een hoop liefde van hem, en daar heb ik het mee te doen. Ik weet het ook allemaal niet.
Ben ook wel weer enorm benieuwd naar de ontknoping van dit hele verhaal. Het is nogal een rollercoaster geweest afgelopen jaar, dit voelt echt als 'erop of eronder'. Nu nokken betekent dat ik dan nooit ga weten wat zijn ware intenties waren. dan zou ik denk ik eerder nog deze maand de schone schijn opzetten, zodat ik het gewoon weet daarna.
Zal ik dat doen? Gewoon kijken wat er gebeurd?Pardon? Als je geen zin hebt om je conclusies te trekken doe dat dan ook vooral niet maar maak ons en jezelf niet wijs dat je bij hem blijft voor de 'ontknoping'! Als je zijn 'intenties' wilt weten kan je ook gewoon even aanbellen bij zijn ex/vriendin
zondag 1 mei 2011 om 14:03
Ja CL, heb er tuurlijk vaak naar gevraagd al die tijd.l Maar hij is er vooral in het begin heel gesloten over geweest.
Zou ik er nou echt zo zijn ingestonken? Ik besef me nou toch ineens een hoop dingen die niet helemaal in de haak waren.
Zou toch echt raar opkijken als het is wat jullie ervan maken. Ik heb echt het idee en het gevoel gehad dat het allemaal echt was.
Ohjeej...
Zou ik er nou echt zo zijn ingestonken? Ik besef me nou toch ineens een hoop dingen die niet helemaal in de haak waren.
Zou toch echt raar opkijken als het is wat jullie ervan maken. Ik heb echt het idee en het gevoel gehad dat het allemaal echt was.
Ohjeej...
zondag 1 mei 2011 om 14:04
quote:igotsunshine schreef op 01 mei 2011 @ 13:56:
Ja het is allemaal 'misschien misschien'. We zijn altijd wel heel erg geneigd (ik althans) om bij 'misschiensituaties' uit te gaan van t slechte. Zou het misschien ook gewoon waar kunnen zijn? Dat iets niet of minder aannemelijk is, wil niet zeggen dat het niet kan. Maar goed, dat is ook maar gewoon even een overpeinzing.
Ik wil gewoon weten of het echt was.Veel plezier in dromenland!..... Waarom bel je niet gewoon bij haar aan? Bang om uit je droom geholpen te worden?
Ja het is allemaal 'misschien misschien'. We zijn altijd wel heel erg geneigd (ik althans) om bij 'misschiensituaties' uit te gaan van t slechte. Zou het misschien ook gewoon waar kunnen zijn? Dat iets niet of minder aannemelijk is, wil niet zeggen dat het niet kan. Maar goed, dat is ook maar gewoon even een overpeinzing.
Ik wil gewoon weten of het echt was.Veel plezier in dromenland!..... Waarom bel je niet gewoon bij haar aan? Bang om uit je droom geholpen te worden?
zondag 1 mei 2011 om 14:04
zondag 1 mei 2011 om 14:05
zondag 1 mei 2011 om 14:06
Liefde maakt soms blind Sunshine en ik denk echt dat je voor gelogen bent.
Wil je de rest van je leven zo doorgaan? Je afvragen of hij echt niet het bed heeft gedeeld met zijn "ex" of alle momenten die jullie hadden echt waren en ga zo maar door.
Kan me enig sinds indenken dat het pijn doet, maar heb je nooit een onderbuik gevoel gehad van hier klopt iets niet?
Wil je de rest van je leven zo doorgaan? Je afvragen of hij echt niet het bed heeft gedeeld met zijn "ex" of alle momenten die jullie hadden echt waren en ga zo maar door.
Kan me enig sinds indenken dat het pijn doet, maar heb je nooit een onderbuik gevoel gehad van hier klopt iets niet?
Het gras aan de overkant is niet groen.
zondag 1 mei 2011 om 14:07
Ik geloof ook niet zo dat als je echt bij je ex weg wil en je hebt zelfs al een nieuwe vriendin, je per se moet blijven samenwonen. Een paar weken, oké, maar niet jaren. Er is altijd wel iets mogelijk. Desnoods verhuur je het huis en huurt elk een kamer ergens, of een van beiden trekt bij de ouders of een vriend(in) in, noem maar op.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 1 mei 2011 om 14:07
Ohjeej inderdaad.
Maar goed, het lijkt dat het voor jou ook duidelijk wordt hoe het werkelijk in elkaar zit. Hij is gewoon nog steeds samen met zijn "ex". Hij is gewoon een enorme lul dat ie dat jou én zijn "ex" aandoet. En zelfs al had hij geen relatie meer met haar, dan nog is op vakantie gaan tegen jouw -niet zo heel rare wens- enorm asociaal. Jij zit niet fout... hij daarentegen....
Maar goed, het lijkt dat het voor jou ook duidelijk wordt hoe het werkelijk in elkaar zit. Hij is gewoon nog steeds samen met zijn "ex". Hij is gewoon een enorme lul dat ie dat jou én zijn "ex" aandoet. En zelfs al had hij geen relatie meer met haar, dan nog is op vakantie gaan tegen jouw -niet zo heel rare wens- enorm asociaal. Jij zit niet fout... hij daarentegen....
zondag 1 mei 2011 om 14:07
quote:igotsunshine schreef op 01 mei 2011 @ 14:03:
Ja CL, heb er tuurlijk vaak naar gevraagd al die tijd.l Maar hij is er vooral in het begin heel gesloten over geweest.
Zou ik er nou echt zo zijn ingestonken? Ik besef me nou toch ineens een hoop dingen die niet helemaal in de haak waren.
Zou toch echt raar opkijken als het is wat jullie ervan maken. Ik heb echt het idee en het gevoel gehad dat het allemaal echt was.
Ohjeej...
En dat was geen alarmbel voor je???
Mag ik vragen hou oud je bent?
Ja CL, heb er tuurlijk vaak naar gevraagd al die tijd.l Maar hij is er vooral in het begin heel gesloten over geweest.
Zou ik er nou echt zo zijn ingestonken? Ik besef me nou toch ineens een hoop dingen die niet helemaal in de haak waren.
Zou toch echt raar opkijken als het is wat jullie ervan maken. Ik heb echt het idee en het gevoel gehad dat het allemaal echt was.
Ohjeej...
En dat was geen alarmbel voor je???
Mag ik vragen hou oud je bent?
zondag 1 mei 2011 om 14:07
quote:igotsunshine schreef op 01 mei 2011 @ 14:03:
Ja CL, heb er tuurlijk vaak naar gevraagd al die tijd.l Maar hij is er vooral in het begin heel gesloten over geweest.
Zou ik er nou echt zo zijn ingestonken? Ik besef me nou toch ineens een hoop dingen die niet helemaal in de haak waren.
Zou toch echt raar opkijken als het is wat jullie ervan maken. Ik heb echt het idee en het gevoel gehad dat het allemaal echt was.
Ohjeej...Hmmm na vijf pagina's ineens twijfel? Goed, fijne zondagmiddag nog.
Ja CL, heb er tuurlijk vaak naar gevraagd al die tijd.l Maar hij is er vooral in het begin heel gesloten over geweest.
Zou ik er nou echt zo zijn ingestonken? Ik besef me nou toch ineens een hoop dingen die niet helemaal in de haak waren.
Zou toch echt raar opkijken als het is wat jullie ervan maken. Ik heb echt het idee en het gevoel gehad dat het allemaal echt was.
Ohjeej...Hmmm na vijf pagina's ineens twijfel? Goed, fijne zondagmiddag nog.
zondag 1 mei 2011 om 14:10
quote:igotsunshine schreef op 01 mei 2011 @ 14:06:
Ja tuurlijk ben ik kwaad! Heb ook gezegd dat ik hem helemaal niet wil spreken, dat ie t maar uitzoekt en dat ik mn foon die twee weken gewoon uitzet.
Ik denk dat ik het gewoon nog niet helemaal wil inzien...Heel dom van mij.En heeft kwaad zijn bij jou ook consequenties? Of is twee weken boos doen tegen hem voldoende in jouw ogen en mag hij daarna weer vrolijk verder over je heen lopen?
Ja tuurlijk ben ik kwaad! Heb ook gezegd dat ik hem helemaal niet wil spreken, dat ie t maar uitzoekt en dat ik mn foon die twee weken gewoon uitzet.
Ik denk dat ik het gewoon nog niet helemaal wil inzien...Heel dom van mij.En heeft kwaad zijn bij jou ook consequenties? Of is twee weken boos doen tegen hem voldoende in jouw ogen en mag hij daarna weer vrolijk verder over je heen lopen?
zondag 1 mei 2011 om 14:11
quote:igotsunshine schreef op 01 mei 2011 @ 14:03:
Ja CL, heb er tuurlijk vaak naar gevraagd al die tijd.l Maar hij is er vooral in het begin heel gesloten over geweest.
Zou ik er nou echt zo zijn ingestonken? Ik besef me nou toch ineens een hoop dingen die niet helemaal in de haak waren.
Zou toch echt raar opkijken als het is wat jullie ervan maken. Ik heb echt het idee en het gevoel gehad dat het allemaal echt was.
Ohjeej...zoals? Afspraken waar ineens dingen tussen kwamen? Het feit dat je dus helemaal niemand van zijn familie of vriendenkring kent?
Ja CL, heb er tuurlijk vaak naar gevraagd al die tijd.l Maar hij is er vooral in het begin heel gesloten over geweest.
Zou ik er nou echt zo zijn ingestonken? Ik besef me nou toch ineens een hoop dingen die niet helemaal in de haak waren.
Zou toch echt raar opkijken als het is wat jullie ervan maken. Ik heb echt het idee en het gevoel gehad dat het allemaal echt was.
Ohjeej...zoals? Afspraken waar ineens dingen tussen kwamen? Het feit dat je dus helemaal niemand van zijn familie of vriendenkring kent?
zondag 1 mei 2011 om 14:11
