ontvriendenha

Ank, dat klopt inderdaad, dat ik vind dat het bij het leven hoort. Zo lang leef ik nog niet (nu 22 jaar ) maar ik heb de afgelopen jaren genoeg dingen meegemaakt die mijn vriendschappen hebben doen veranderen, laten verdwijnen en laten ontstaan. Een half jaar naar het buitenland geweest, toen ik terug kwam naar de andere kant van het land verhuist, 2,5 jaar later weer terugverhuisd en in de tussentijd chronisch ziek geworden (en dus ook flink wat maanden echt goed ziek geweest). Hoewel er aardig wat momenten zijn geweest waarop ik flink de bezem er door had willen halen, ben ik blij dat ik dat nooit gedaan heb. Omdat iets soms later weer op kan bloeien, en die ruimte is er niet als je gebroken hebt met iemand. Echt bewust een vriendschap verbreken heb ik 1x gedaan toen het echt fout ging tussen een vriendin en mij. Maar zelfs daar had ik spijt van en heb 1,5 jaar later weer contact gezocht met de bewuste persoon om alles uit te praten en weer on speaking terms te komen.



Hoe ik er tegen aan kijk is dat vriendschappen steeds weer kunnen veranderen. Kennissen kunnen in vrienden veranderen, en hele goede vrienden in kennissen etc. Zelf kijk ik zo tegen mijn vriendschappen aan dat ze elk hun eigen "frequentie" hebben en hun eigen "diepte". Frequentie is hoe vaak ik iemand zie, diepte hoe sterk de band is. Beide staan los van elkaar en vooral: zijn veranderlijk. Mijn ervaring is dat hoe relaxter je hier in staat en hoe meer je de vriendschap zijn gang laat gaan, hoe fijner het eigenlijk is. En daar bedoel ik natuurlijk niet mee dat je op je luie kont kan gaan zitten en anderen de vriendschap laat onderhouden. Maar in mijn optiek gaat investeren in vriendschappen als vanzelf, dat moet je alleen doen als je het er voor over hebt en er zin in hebt. Vriendschap is niet iets waar je je druk om zou moeten maken, dat IS er gewoon.



Misschien is dit alles veel te abstract voor je en heb je er geen drol aan. Ik wilde alleen met je delen hoe ik na de nodige hobbels tegen vriendschappen aan ben gaan kijken. En voor mezelf was het eigenlijk wel even fijn om het zo op een rijtje te zetten.

Ank, haha, goed idee



Ik heb ook een aantal vrienden/vriendinnen/familieleden die er voor me waren toen ik ziek (of eigenlijk gek..) was en die ik al jaren ken.



Zij zijn voor mij anders dan de groep vriendinnen die ik de laatste jaren heb ontmoet en die van stapvriendinnen iets betere vriendinnen hebben, maar wat ik nog steeds niet goed kan definiëren.



De 'oude' vrienden wonen ver weg en dat maakt het lastig. Een goede buur is niet altijd beter dan een verre vriend.

Ik heb 4 goede vriendinnen en 1 goede vriend die ik al minstens 10 jaar ken en waar ik vaak mee afspreek.

De rest beschouw ik als kennissen en daar spreek ik maar eens in de maand mee af. Dat zijn meiden waar ik een drankje mee ga drinken, zo nu en dan op stap ga, maar die ik niet dagelijk wil spreken en daar zou ik ook gewoon geen tijd voor hebben.. En zo nu en dan delete ik weer een aantal kennissen waarmee ik het toch niet zo gezellig vond..

quote:Ank29 schreef op 12 augustus 2011 @ 16:29:

buaya, ben bijna 10 jaar ouder , maar jij klinkt een stuk wijzer

er klinkt berusting in je antwoord... en vooral de zin

''Vriendschap is niet iets waar je je druk om zou moeten maken, dat IS er gewoon.''

prachtig, ik ga hem in een doosje doen en toepassen op de juiste momenten

thanks wat een lieverds hier allemaal



Wat een compliment, bedankt!

En de wijsheid die achter die uitspraak schuilt heb ik van mijn vriend geleerd, toen we een keer een heel gesprek hadden over het verschil tussen zijn (mannen)vriendschappen en mijn (vrouwen)vriendschappen. Bij mij hangt 'ie op een briefje in mijn hoofd en het geeft me veel rust!

Wat ik heb geleerd is dat niets (blijkbaar) voor altijd is. Dat mensen veranderen en je zomaar uit elkaar kunt groeien. Ik heb ook een paar hele nare dingen meegemaakt in mijn leven en meestal leer je dan je vrienden kennen. Dat vond ik behoorlijk ontnuchterend want het betrof o.a. een vriendschap van ruim 20 jaar. Die is nu stuk.

Inmiddels ben ik door schade en schande wijs geworden. Ik ben en blijf goed voor mijn "echte" vrienden maar heb inmiddels het besef dat dit kan veranderen en je elkaar kwijtraakt.

Het hebben van verwachtingen leidt tot teleurstellingen.

Ik verwacht inmiddels niet meer. Bij het overlijden van mijn ouders kwam de steun soms uit hele onverwachte hoeken en dat vond ik verrassend.

Ik ben ook een heel stuk ouder dan jij bent (nu midden veertig) en ik weet nietof het met leeftijd te maken heeft, ik denk wel dat het meespelt wat er op je levenspad komt en hoe je vrienden daar op reageren en jij op hen. Naarmate je ouder wordt maak je natuurlijk steeds meer mee.

Ik hoor/voel/vind wel dat mensen steeds meer op zichzelf zijn en de maatschappij steeds harder en kouder wordt,mensen op zichzelf zijn/blijven en minder oog hebben/krijgen voor wat er om hen heen gebeurt.

Het is op zich niet erg dat van de trein die in je leven doordendert er wagonnetjes afhaken en weer nieuwe aanhaken.

Dat maakt je leven ook kleurrijk.

p.s. ik snap niks van je topictitel:-)

Mooi gezegd Moniek.



Vraag aan iedereen hier:

Als je prioriteiten stelt binnen je vrienden/kennissen, hoe geef je dat aan bij die mensen?



Zeg je eerlijk: Zeg, ik heb eens gekeken, is het een idee dat we voortaan eens per 2 maanden afspreken in plaats van iedere week (vast niet )

Of blijf je heel lang roepen dat je geen tijd hebt?



Wat ik al schreef, mijn vrienden en familie wonen nogal verspreid. Soms zegt vriendin P: Goh tijd niet gezien, zullen we wat afspreken?

En dan denk ik: Ik heb jou een maand terug nog gezien, ik heb nicht E al een jaar niet gezien!



Bij bepaalde vriendinnen heb ik me voorgenomen het contact op ong eens per maand te houden. Zij zien elkaar wel vaker maar ook in wisselende samenstelling dus eens per maand is geen probleem.

Spreken jullie zulke dingen uit? Zeg je dat je weinig tijd hebt? Of geef je eerlijk aan dat andere dingen voor jou meer prioriteit hebben (avondje op de bank, weekendje huis opruimen, etc)