Relaties
alle pijlers
Oude liefde roest niet...
maandag 6 september 2010 om 00:08
Tijdje terug was ik mijn oude studiestad voor een grote reunie met mijn oude studie- en stapgenootjes daar. Ik ben ondertussen al 15 jaar afgestudeerd en uit die stad weg. Toen ik studeerde heb ik 3,5 jaar lang een geweldige (zeer fysieke) relatie gehad met het stuk van de stad. Ik was echt supergek op die jongen. Ik was bepaald niet zijn eerste bedgenote, kwam ze op iedere hoek van de straat tegen en altijd was er wel weer een dame die wat van hem wilde. Toen ik op stage ging in het buitenland maakte ik me dan ook geen illusies. Ik dacht dat hij zo weer een ander zou hebben, en hij (blijkt) dacht hetzelfde over mij (doe het ook niet slecht bij het andere geslacht). Niet dat we het er ooit over hebben gehad, want communicatie was niet ons sterkste punt en we waren beide erg onzeker. Het is toen min of meer als een nachtkaars uitgegaan, want ik ben in het buitenland gebleven en pas jaren later weer terug naar Nederland gekomen.
En toen kwam die reunie. Ik zag hem en het was meteen weer helemaal mis. Hij trok me mee naar buiten, en het was meteen van beide kanten zoenen, huilen, trillen van emotie, lange omhelzingen....long story short: verder geen mens meer gezien, maar 24 uur lang praten, praten, praten, zoenen en sex. Geweldige sex. Net als toen. Alleen nu - allebei 15 jaar ouder - eindelijk ook de communicatie erbij gehaald. Too little too late, want we zijn beide gebonden en hij heeft kinderen.
Ofwel, ik ben nu weer kneiterverliefd en hij ook. Maar daar kan geen sprake van zijn. Godzijdank wonen we 250 kilometer uit elkaar. En nu zit ik te wachten tot het gevoel overgaat. Lukt nog niet echt. Kan niet eten of slapen, val kilo's af (da's dan weer een voordeel), kan me niet concentreren, heb enorme schuldgevoelens tov mijn vriend, maar ga het hem echt niet vertellen. Het moet weer slijten...maar mijn god, wat verlang ik naar hem. Hij stuurt sms'jes dat hij me wil zien, ik ga het niet doen ondanks dat ik de verleiding nauwelijks kan weerstaan.
Wilde dit even kwijt, want (vanzelfsprekend) heb ik dit aan echt niemand verteld en ik barst bijna uit elkaar. Als iemand nog een goed advies heeft dan hoor ik het graag. Dat het allemaal Verkeerd was en Niet Had Mogen Gebeuren, dat weet ik ook wel. Maar het is wat het is en nu moet ik op de blaren zitten...
En toen kwam die reunie. Ik zag hem en het was meteen weer helemaal mis. Hij trok me mee naar buiten, en het was meteen van beide kanten zoenen, huilen, trillen van emotie, lange omhelzingen....long story short: verder geen mens meer gezien, maar 24 uur lang praten, praten, praten, zoenen en sex. Geweldige sex. Net als toen. Alleen nu - allebei 15 jaar ouder - eindelijk ook de communicatie erbij gehaald. Too little too late, want we zijn beide gebonden en hij heeft kinderen.
Ofwel, ik ben nu weer kneiterverliefd en hij ook. Maar daar kan geen sprake van zijn. Godzijdank wonen we 250 kilometer uit elkaar. En nu zit ik te wachten tot het gevoel overgaat. Lukt nog niet echt. Kan niet eten of slapen, val kilo's af (da's dan weer een voordeel), kan me niet concentreren, heb enorme schuldgevoelens tov mijn vriend, maar ga het hem echt niet vertellen. Het moet weer slijten...maar mijn god, wat verlang ik naar hem. Hij stuurt sms'jes dat hij me wil zien, ik ga het niet doen ondanks dat ik de verleiding nauwelijks kan weerstaan.
Wilde dit even kwijt, want (vanzelfsprekend) heb ik dit aan echt niemand verteld en ik barst bijna uit elkaar. Als iemand nog een goed advies heeft dan hoor ik het graag. Dat het allemaal Verkeerd was en Niet Had Mogen Gebeuren, dat weet ik ook wel. Maar het is wat het is en nu moet ik op de blaren zitten...
maandag 6 september 2010 om 12:45
quote:noa schreef op 06 september 2010 @ 11:35:
Daarom spreek ik niet met hem af, want ik weet dat het een bom onder mijn relatie zou leggen. En mijn relatie is nu oke.Klinkt wijs in mijn oren. Waarom zou je alles(of veel)op het spel gaan zetten terwijl nu helemaal niet duidelijk is of je (nog)wel met die persoon verder kunt. Daarnaast heeft hij kinderen, moet je die dat aandoen? En als, kun jij met zijn kinderen overweg?. Wil hij nog kinderen met jou(bijvoorbeeld). Allemaal vraagtekens....
Sterk in je schoenen staan noem ik: als je van tevoren weet(wist) dat dit zou kunnen gebeuren, niet op de reunie verschijnen. En volgens mij wist je dat wel, anders gaat een normaal mens echt niet zo snel door de knieen. Niet leuk maar kan je een hoop elende besparen. Sommige oude liefde's kun je beter maar niet meer zien(voor de rest van je leven).
Daarom spreek ik niet met hem af, want ik weet dat het een bom onder mijn relatie zou leggen. En mijn relatie is nu oke.Klinkt wijs in mijn oren. Waarom zou je alles(of veel)op het spel gaan zetten terwijl nu helemaal niet duidelijk is of je (nog)wel met die persoon verder kunt. Daarnaast heeft hij kinderen, moet je die dat aandoen? En als, kun jij met zijn kinderen overweg?. Wil hij nog kinderen met jou(bijvoorbeeld). Allemaal vraagtekens....
Sterk in je schoenen staan noem ik: als je van tevoren weet(wist) dat dit zou kunnen gebeuren, niet op de reunie verschijnen. En volgens mij wist je dat wel, anders gaat een normaal mens echt niet zo snel door de knieen. Niet leuk maar kan je een hoop elende besparen. Sommige oude liefde's kun je beter maar niet meer zien(voor de rest van je leven).
maandag 6 september 2010 om 13:47
Als je zaken/gevoelens die voor jou zo belangrijk zijn en zo heftig zijn, voor jezelf houdt, wat is je hele huwelijk/relatie dan wel waard? Wat weet je man/vriend dan van jou, als hij naast iemand leeft die dat soort zaken voor hem verzwijgt? Je bent dan een andere persoon dan hoe je je voordoet. Het gaat hier kennelijk niet over een slippertje, maar over zulke heftige gevoelens dat "de kilo's ervan af vliegen", dat je niet meer kunt slapen.
TO, zou jij willen dat je vriend doet alsof er niets aan de hand is en je totaal ontwetend laat, maar intussen zichzelf zit op te vreten van verlangen naar een ander (die kennelijk nooit uit zijn systeem verdwenen is)?
TO, zou jij willen dat je vriend doet alsof er niets aan de hand is en je totaal ontwetend laat, maar intussen zichzelf zit op te vreten van verlangen naar een ander (die kennelijk nooit uit zijn systeem verdwenen is)?
maandag 6 september 2010 om 14:33
Dank voor al jullie reacties!
Ik wist niet van tevoren dat dit zou gebeuren. Had hem 15 jaar niet gezien, wist ik veel. Ik was te laat op die reunie (kwam de stad niet uit, files, evenementen enzo) en kwam dus dat cafe binnen terwijl de party al een tijdje bezig was. Hij zag me, we zwaaiden naar elkaar, hij kwam naar me toe om me te begroeten. Hij zei: Was je altijd al zo groot of heb je hakken aan? Die stem! Ik keek hem aan en het was gebeurd. Meteen de eerste zoen en zijn: Mijn god wat heb ik jou al die tijd gemist.... (jee, wat een bouquetreeks eigenlijk).
Ja, en dit zijn gevoelens die ik niet in mijn relatie kan delen. Mijn vriend heeft precies hetzelfde meegemaakt, maar dan bewust gepland. Hij heeft ook iets gehad met zijn ex. Die ex woont even wat verder, daar moest hij heen vliegen terwijl ik dacht dat hij een weekend met studievrienden weg was. Wat dat betreft zou je denken dat hij het begrijpt (been there done that), maar ik weet dat dit geheel onbespreekbaar is. Daarom worstel ik er eerst zelf maar even mee totdat ik weet wat er nou echt aan de hand is. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat er binnen relaties niet vaker verliefdheden zijn (heb het gezien bij mijn eigen vader en moeder). Ik kan me nog minder voorstellen dat die verliefdheden allemaal besproken worden. Het is niet zo dat ik niet meer van mijn vriend hou, zeker niet en ik wil ook gewoon bij hem blijven. Daarom denk ik dat het voor mij het beste is dit gewoon uit te zitten, want het gaat echt wel over als ik er verder niks mee doe.
Ik wist niet van tevoren dat dit zou gebeuren. Had hem 15 jaar niet gezien, wist ik veel. Ik was te laat op die reunie (kwam de stad niet uit, files, evenementen enzo) en kwam dus dat cafe binnen terwijl de party al een tijdje bezig was. Hij zag me, we zwaaiden naar elkaar, hij kwam naar me toe om me te begroeten. Hij zei: Was je altijd al zo groot of heb je hakken aan? Die stem! Ik keek hem aan en het was gebeurd. Meteen de eerste zoen en zijn: Mijn god wat heb ik jou al die tijd gemist.... (jee, wat een bouquetreeks eigenlijk).
Ja, en dit zijn gevoelens die ik niet in mijn relatie kan delen. Mijn vriend heeft precies hetzelfde meegemaakt, maar dan bewust gepland. Hij heeft ook iets gehad met zijn ex. Die ex woont even wat verder, daar moest hij heen vliegen terwijl ik dacht dat hij een weekend met studievrienden weg was. Wat dat betreft zou je denken dat hij het begrijpt (been there done that), maar ik weet dat dit geheel onbespreekbaar is. Daarom worstel ik er eerst zelf maar even mee totdat ik weet wat er nou echt aan de hand is. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat er binnen relaties niet vaker verliefdheden zijn (heb het gezien bij mijn eigen vader en moeder). Ik kan me nog minder voorstellen dat die verliefdheden allemaal besproken worden. Het is niet zo dat ik niet meer van mijn vriend hou, zeker niet en ik wil ook gewoon bij hem blijven. Daarom denk ik dat het voor mij het beste is dit gewoon uit te zitten, want het gaat echt wel over als ik er verder niks mee doe.
maandag 6 september 2010 om 14:51
Als je denkt dat dit gevoel vanzelf overgaat dan moet je bij je vriend blijven en leven met dit geheim. Hoewel ik het moeilijk te begrijpen vindt dat je weet dat hij is vreemdgegaan maar hij het nooit heeft toegegeven! Ik zou daar niet tegen kunnen.
Maar wat zou je doen als je oude liefde nu zijn relatie verbreekt en voor je deur zou staan?
Maar wat zou je doen als je oude liefde nu zijn relatie verbreekt en voor je deur zou staan?
maandag 6 september 2010 om 15:02
quote:curlygurly schreef op 06 september 2010 @ 14:51:
Maar wat zou je doen als je oude liefde nu zijn relatie verbreekt en voor je deur zou staan?Dan kies ik voor mijn vriend. Alhoewel dit dus precies het scenario is dat ex schetst. Als ik hem niet als minnaar wil hebben (en dat wil ik niet) dan laat hij alles vallen om bij me te kunnen zijn (en dat wil ik ook niet). We hebben allebei keuzes gemaakt en tot een paar weken geleden waren we daar redelijk tevreden mee, tenminste ik wel. Het rammelt bij hem in de relatie nogal, maar hij zegt dat wat hij nu voor mij voelt geen vluchtgedrag is. Ik denk echter dat dat zeker wel meespeelt. Ik heb hem gezegd dat hij onafhankelijk van mij naar zijn relatie moet kijken, en moet kijken naar wat het hem waard is. Eigenlijk wat jullie ook tegen mij zeggen. Alleen heb ik geen drie kinderen rondlopen die een vader nodig hebben.
Maar wat zou je doen als je oude liefde nu zijn relatie verbreekt en voor je deur zou staan?Dan kies ik voor mijn vriend. Alhoewel dit dus precies het scenario is dat ex schetst. Als ik hem niet als minnaar wil hebben (en dat wil ik niet) dan laat hij alles vallen om bij me te kunnen zijn (en dat wil ik ook niet). We hebben allebei keuzes gemaakt en tot een paar weken geleden waren we daar redelijk tevreden mee, tenminste ik wel. Het rammelt bij hem in de relatie nogal, maar hij zegt dat wat hij nu voor mij voelt geen vluchtgedrag is. Ik denk echter dat dat zeker wel meespeelt. Ik heb hem gezegd dat hij onafhankelijk van mij naar zijn relatie moet kijken, en moet kijken naar wat het hem waard is. Eigenlijk wat jullie ook tegen mij zeggen. Alleen heb ik geen drie kinderen rondlopen die een vader nodig hebben.
maandag 6 september 2010 om 15:33
quote:mariona schreef op 06 september 2010 @ 15:02:
Alleen heb ik geen drie kinderen rondlopen die een vader nodig hebben.Het lijkt me dat dat zeker een vraag is wat je nu eens goed door je hoofd moet laten gaan. Stel, dat....wil jij dan ineens drie kinderen van iemand anders? onder deze omstandigheden? Als je dat echt niet wilt(voor jezelf tot die conclusie komt), weet je wat je te wachten staat. Stoppen!.
Alleen heb ik geen drie kinderen rondlopen die een vader nodig hebben.Het lijkt me dat dat zeker een vraag is wat je nu eens goed door je hoofd moet laten gaan. Stel, dat....wil jij dan ineens drie kinderen van iemand anders? onder deze omstandigheden? Als je dat echt niet wilt(voor jezelf tot die conclusie komt), weet je wat je te wachten staat. Stoppen!.
maandag 6 september 2010 om 17:30
Je maakt er een verhaal van a la Bridges of Madison Country en dat is op zich begrijpelijk. Maar realstisch bekeken; je man is een keer vreemd gegaan en jij bent een keer vreemd gegaan. Je man heeft je niets verteld.. en jij wil nu je vreemdgaan ook niet vertellen. Twee mensen met een geheim dus straks.
Zo leef je toch alletwee in een leugen en raak je toch verder van elkaar verwijderd? Dan die man die je 15 jaar niet hebt gezien. Je hoort iemands stem en bent meteen verkocht. Maar wat weet je nu na die 24 uur echt van elkaar. Je hebt elkaar immers al jaren niet gezien. Klinkt misschien een beetje hard, niet hard bedoeld overigens.
Zo leef je toch alletwee in een leugen en raak je toch verder van elkaar verwijderd? Dan die man die je 15 jaar niet hebt gezien. Je hoort iemands stem en bent meteen verkocht. Maar wat weet je nu na die 24 uur echt van elkaar. Je hebt elkaar immers al jaren niet gezien. Klinkt misschien een beetje hard, niet hard bedoeld overigens.
maandag 6 september 2010 om 18:03
De bridges of Madison County is zelfs voor mij te erg! Nou, mijn man heeft even dat geheim niet meer, want hij verlulde zich.
Je hebt helemaal gelijk, wat weet ik na 15 jaar? Daarom hou ik de boot ook af en heb ik de deur dichtgegooid. Die stem was ik altijd heeeeeeeel gevoelig voor, daar kreeg-ie vroeger ook alles mee voor elkaar. Dat was dus niet veranderd.
Dat met geheimen en van elkaar verwijderd zijn enzo...ja, daar moet ik dus over na gaan denken. Is het wel zoals ik wil? Maar hoe realistisch is het te denken dat het met iemand anders beter zal zijn? Ik heb denk ik niet 's werelds meest spetterende relatie, maar wie heeft dat wel na 10 jaar?
Je hebt helemaal gelijk, wat weet ik na 15 jaar? Daarom hou ik de boot ook af en heb ik de deur dichtgegooid. Die stem was ik altijd heeeeeeeel gevoelig voor, daar kreeg-ie vroeger ook alles mee voor elkaar. Dat was dus niet veranderd.
Dat met geheimen en van elkaar verwijderd zijn enzo...ja, daar moet ik dus over na gaan denken. Is het wel zoals ik wil? Maar hoe realistisch is het te denken dat het met iemand anders beter zal zijn? Ik heb denk ik niet 's werelds meest spetterende relatie, maar wie heeft dat wel na 10 jaar?
maandag 6 september 2010 om 18:11