Relaties
alle pijlers
Ouders
maandag 2 september 2019 om 13:23
Wilde eens peilen wat jullie vinden mbt de relatie met mijn ouders (moeder en stiefvader).
Misschien is het helemaal niks hoor maar goed.
Ben dus vanaf mijn kleutertijd opgegroeid bij mijn moeder en stiefvader.
En kijk zo na mijn rebelse periode best tegen ze op in de zin van dat ik hen ontzettend respecteer, ook hun soms 'mindere' kanten.
Ze hebben altijd keihard gewerkt en goed voor hun gezin gezorgd.
Ben het enige kind die niet de biologische dochter van mijn stiefvader is.
Het dingetje waar ik bv oa mee rondloop is eigenlijk dat ik een bepaalde afstand voel mbt mijn stiefvader.
Eigenlijk zal dit al langer zo zijn geweest, waarschijnlijk altijd al maar heb dit nooit zo willen zien.
Nou maakt dit verder niet veel uit, gevoelens kun je niet afdwingen maar mijn vraag is of het verschil mbt de omgang met zijn biologische kinderen en mij niet enorm verschild.
Voorbeeld is dat ik als enige niet in de buurt woon, dwz een kleine 40 minuten verderop.
De enige aangelegenheid dat ze hier komen is een keer per jaar op mijn verjaardag.
Bij mijn broers en zussen lopen ze de deur plat maar goed dat is in dezelfde woonplaats.
Dan weer voor de kleinkinderen, dan weer voor een klusje, eten etc.
Natuurlijk vind ik dit geweldig voor mijn familieleden en gun iedereen het beste van het beste en eerlijk gezegd ben ik niet anders gewend hoor maar vraag mij af wat jullie hier bv van vinden?
Ook belt mijn stiefvader wel makkelijk met zijn eigen kinderen en wij nauwelijks tot nooit, natuurlijk hebben zij wel eea te bespreken mbt oppasen etc.
Mijn ouders hebben een auto, moeder rijdt overigens wat minder de laatste jaren.
Zelf kom ik regelmatig (+-2,3 x p/maand) langs zie 'iedereen' dan meestal in het ouderlijk huis.
Met terugwerkende kracht denk ik nu terug aan mijn jeugd.
Mijn stiefvader komt uit de vs en ik ging tot mijn 10e vaak mee op vakantie maar nadien niet meer omdat ik zelf zei dat ik hier bij familie of mijn biologische vader wilde blijven zodat ik met mijn vriendinnetjes kon spelen.
Ik kom hier mede bij omdat ik onlangs weer naar de vs ben geweest met mijn ouders, wat broers en zussen.
Daar werd ik hartelijk ontvangen maar voelde me echt een vreemde eend in de bijt ( was er ooit nog eens kort) geweest.
Wist niet helemaal meer wie, wie was, stond nergens op foto's, geen gezamenlijke herinneringen, niks.
Met mijn broers en zussen ben ik overigens heel hecht en er is geen enkel verschil in de omgang onderling.
Voelde me nogal een outsider en vond het jammer dat ik dat deel van ons gezin al die jaren heb gemist.
Onlangs was ik weer in mijn ouderlijk huis en er ontstond een pittige discussie vanuit mijn ouders.
Ik zou volgens hen een 'passieveling' zijn.
Had het beter in mijn carrière kunnen doen ipv wat ik had bereikt, broers en zussen hebben allemaal gestudeerd, een flitsende carrière en een groot sociaal netwerk waar ik ook erg trots op ben.
Ik ben meer op mezelf, werk bewust part time omdat ik meer vrijheid verkies boven meer geld, het liefst zou ik stoppen met werken en zelfvoorzienend leven maar die mogenlijkheid is er niet.
Mijn ouders zijn best hip maar ook erg zakelijk.
Ik ben aldus helemaal niet bezig met hipheid of mijn carrière.
Het gesprek gaf mij een beeld mbt hoe zij eigenlijk echt over mij dachten.
Wist het opzich wel maar het was erg confronterend.
Wist niet dat het zo erg was kennelijk..Eenmaal thuis was ik nogal van slag terwijl ik niet gauw van de kaart ben.
Voelde mij gewoon een loser in hun ogen..
Vond het erg gevoelloos terwijl ik eigenlijk iemand ben die het beste voor iedereen wil ongeacht hoe je bent, maar goed.
Ze lijken geen andere kwaliteiten te zien, althans niet in mij.
Goed ik merk ook geregeld irritatie van hen uit op maar wist niet goed waar dit vandaan kwam.
Heb mij dus wat terug getrokken de laatste tijd wat wel opviel en zodoende wel weer wat vaker heb gereageerd op onze familie app.
Weet eigenlijk niet goed wat ik met dit topic wil en sorry voor het lange verhaal.
Zou graag jullie meningen horen of stel ik mij gewoon aan?
Misschien is het helemaal niks hoor maar goed.
Ben dus vanaf mijn kleutertijd opgegroeid bij mijn moeder en stiefvader.
En kijk zo na mijn rebelse periode best tegen ze op in de zin van dat ik hen ontzettend respecteer, ook hun soms 'mindere' kanten.
Ze hebben altijd keihard gewerkt en goed voor hun gezin gezorgd.
Ben het enige kind die niet de biologische dochter van mijn stiefvader is.
Het dingetje waar ik bv oa mee rondloop is eigenlijk dat ik een bepaalde afstand voel mbt mijn stiefvader.
Eigenlijk zal dit al langer zo zijn geweest, waarschijnlijk altijd al maar heb dit nooit zo willen zien.
Nou maakt dit verder niet veel uit, gevoelens kun je niet afdwingen maar mijn vraag is of het verschil mbt de omgang met zijn biologische kinderen en mij niet enorm verschild.
Voorbeeld is dat ik als enige niet in de buurt woon, dwz een kleine 40 minuten verderop.
De enige aangelegenheid dat ze hier komen is een keer per jaar op mijn verjaardag.
Bij mijn broers en zussen lopen ze de deur plat maar goed dat is in dezelfde woonplaats.
Dan weer voor de kleinkinderen, dan weer voor een klusje, eten etc.
Natuurlijk vind ik dit geweldig voor mijn familieleden en gun iedereen het beste van het beste en eerlijk gezegd ben ik niet anders gewend hoor maar vraag mij af wat jullie hier bv van vinden?
Ook belt mijn stiefvader wel makkelijk met zijn eigen kinderen en wij nauwelijks tot nooit, natuurlijk hebben zij wel eea te bespreken mbt oppasen etc.
Mijn ouders hebben een auto, moeder rijdt overigens wat minder de laatste jaren.
Zelf kom ik regelmatig (+-2,3 x p/maand) langs zie 'iedereen' dan meestal in het ouderlijk huis.
Met terugwerkende kracht denk ik nu terug aan mijn jeugd.
Mijn stiefvader komt uit de vs en ik ging tot mijn 10e vaak mee op vakantie maar nadien niet meer omdat ik zelf zei dat ik hier bij familie of mijn biologische vader wilde blijven zodat ik met mijn vriendinnetjes kon spelen.
Ik kom hier mede bij omdat ik onlangs weer naar de vs ben geweest met mijn ouders, wat broers en zussen.
Daar werd ik hartelijk ontvangen maar voelde me echt een vreemde eend in de bijt ( was er ooit nog eens kort) geweest.
Wist niet helemaal meer wie, wie was, stond nergens op foto's, geen gezamenlijke herinneringen, niks.
Met mijn broers en zussen ben ik overigens heel hecht en er is geen enkel verschil in de omgang onderling.
Voelde me nogal een outsider en vond het jammer dat ik dat deel van ons gezin al die jaren heb gemist.
Onlangs was ik weer in mijn ouderlijk huis en er ontstond een pittige discussie vanuit mijn ouders.
Ik zou volgens hen een 'passieveling' zijn.
Had het beter in mijn carrière kunnen doen ipv wat ik had bereikt, broers en zussen hebben allemaal gestudeerd, een flitsende carrière en een groot sociaal netwerk waar ik ook erg trots op ben.
Ik ben meer op mezelf, werk bewust part time omdat ik meer vrijheid verkies boven meer geld, het liefst zou ik stoppen met werken en zelfvoorzienend leven maar die mogenlijkheid is er niet.
Mijn ouders zijn best hip maar ook erg zakelijk.
Ik ben aldus helemaal niet bezig met hipheid of mijn carrière.
Het gesprek gaf mij een beeld mbt hoe zij eigenlijk echt over mij dachten.
Wist het opzich wel maar het was erg confronterend.
Wist niet dat het zo erg was kennelijk..Eenmaal thuis was ik nogal van slag terwijl ik niet gauw van de kaart ben.
Voelde mij gewoon een loser in hun ogen..
Vond het erg gevoelloos terwijl ik eigenlijk iemand ben die het beste voor iedereen wil ongeacht hoe je bent, maar goed.
Ze lijken geen andere kwaliteiten te zien, althans niet in mij.
Goed ik merk ook geregeld irritatie van hen uit op maar wist niet goed waar dit vandaan kwam.
Heb mij dus wat terug getrokken de laatste tijd wat wel opviel en zodoende wel weer wat vaker heb gereageerd op onze familie app.
Weet eigenlijk niet goed wat ik met dit topic wil en sorry voor het lange verhaal.
Zou graag jullie meningen horen of stel ik mij gewoon aan?
anoniem_290325 wijzigde dit bericht op 02-09-2019 13:54
0.94% gewijzigd
maandag 2 september 2019 om 13:31
Het is een beetje dubbel hè.
Je hebt je aan de ene kant zelf teruggetrokken maar je wil er ook gewoon bij horen. Daarnaast zit er gewoon ook een ander biologisch karakter aan. Je bent van een andere vader dus heb je ook meer van hem. Amerikanen zijn sowieso veel meer carrièregericht en jij bent dat niet. Als je echt gewoon staat voor je eigen leven zou je je daar niets van aan moeten trekken.
Sowieso is het logisch dat je wat ‘ontheemd’ bent omdat je ouders zijn gescheiden. Je bent dan altijd in twee gezinnen.
Je hebt je aan de ene kant zelf teruggetrokken maar je wil er ook gewoon bij horen. Daarnaast zit er gewoon ook een ander biologisch karakter aan. Je bent van een andere vader dus heb je ook meer van hem. Amerikanen zijn sowieso veel meer carrièregericht en jij bent dat niet. Als je echt gewoon staat voor je eigen leven zou je je daar niets van aan moeten trekken.
Sowieso is het logisch dat je wat ‘ontheemd’ bent omdat je ouders zijn gescheiden. Je bent dan altijd in twee gezinnen.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
maandag 2 september 2019 om 13:39
Als jij accepteert dat je bent wie je bent, of dat nou een vreemde eend in de bijt is of een zwaan... whatever, dan is dat de basis voor acceptatie van hen... het klinkt voor mij alsof jij nu signalen uitzend dat iets wil veranderen, dan gaan ze advies aandragen dat in hun straatje past. Als jij uitstraalt dat je heel tevreden bent met de huidige versie van wie je bent dan krijg je minder snel kritiek waarschijnlijk. En al klopt er geen hout van mijn theorie en zagen ze over een jaar nog je hoofd eraf over je carriere dan sta je hopelijk wel beter in je schoenen en kun je het afdoen als goedbedoelde bemoeizucht en onschuldige onterechte zorgen over je.
Kijk naar wat er is en niet teveel naar hoe je het zou willen... verwachtingen zijn de bepalende factor in teleurstellingen.
Kijk naar wat er is en niet teveel naar hoe je het zou willen... verwachtingen zijn de bepalende factor in teleurstellingen.
Lorem Ipsum
maandag 2 september 2019 om 13:46
Ik herken wel veel, behalve de opmerkingen over hoe ik mijn leven leef. Dit zou je best ter sprake kunnen brengen, zo van: 'Het is mijn leven en ik ben blij met hoe ik leef. Jullie opmerkingen hebben mij gekwetst.'
Ik ben ook heel anders dan mijn familie (ook een stiefvader sinds jong, geen biologische vader), maar dat heb ik inmiddels geaccepteerd en ik heb een fijne band met ze.
Ik ben ook heel anders dan mijn familie (ook een stiefvader sinds jong, geen biologische vader), maar dat heb ik inmiddels geaccepteerd en ik heb een fijne band met ze.
dinsdag 3 september 2019 om 15:46
Bedankt voor de reacties.
In principe trek ik mij er niet zoveel van aan in de zin dat ik gewoon vrolijk en positief in het leven sta en doe wat ik zelf wil.
Het steekt nu alleen toch wel wat na de afgelopen uitspraken en vooral de wijze waarop.
Ben nu wat meer (nog meer) geneigd dingen voor me te houden of ja te zeggen om van eventueel gezeur af te zijn.
Eigenlijk mezelf wat anders, 'beter' voor te doen dan wie ik ben.
Mijn ouders keuren dus nogal wat zaken af en zien veel als zwakte en hebben een rete sterke mening.
Dan heb ik het over over dingen als het feit dat ik niet lui aangelegd ben maar de dingen mijn manier doe en waarom.
In principe trek ik mij er niet zoveel van aan in de zin dat ik gewoon vrolijk en positief in het leven sta en doe wat ik zelf wil.
Het steekt nu alleen toch wel wat na de afgelopen uitspraken en vooral de wijze waarop.
Ben nu wat meer (nog meer) geneigd dingen voor me te houden of ja te zeggen om van eventueel gezeur af te zijn.
Eigenlijk mezelf wat anders, 'beter' voor te doen dan wie ik ben.
Mijn ouders keuren dus nogal wat zaken af en zien veel als zwakte en hebben een rete sterke mening.
Dan heb ik het over over dingen als het feit dat ik niet lui aangelegd ben maar de dingen mijn manier doe en waarom.
dinsdag 3 september 2019 om 15:53
Voorbeeld is dat ik als enige niet in de buurt woon, dwz een kleine 40 minuten verderop.
De enige aangelegenheid dat ze hier komen is een keer per jaar op mijn verjaardag.
Je nodigt ze wel geregeld uit om te komen eten, om bij jou te gaan stadten, etc. ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 4 september 2019 om 01:20
Raakt je dit zo Donna? Beoordelen ze je dan zo op je prestaties in plaats van op je karakter? Ik kan het soms misschien wat sneu voor ze vinden dat ik wellicht anders ben geworden dan (met name mijn vader) misschien hoopte maar ik kan tegelijkertijd ook erg van die gedachte genieten en me gesterkt voelen. We did it our way 
woensdag 4 september 2019 om 09:14
Ik vind je vrij dubbel. Je zondert je zelf af van de familie en gaat dan klagen dat je er niet volledig bijhoort. Sowieso is het logisch dat het tussen je stiefvader en jou anders voelt dan tussen hem en zijn kinderen, zij zijn zijn vlees en bloed. Jij hebt een andere vader maar daar lees ik niets over, heb je geen contact met hem? In ieder geval, wij hebben ook "stiefs" in de familie en bot gezegd was dat toch vaak van alle partijen 'de rit uitzitten' totdat ze niet meer onder één dak woonden. Nadien verwatert het contact. Zo heeft mijn zus een stiefkind maar daar gaat mijn zwager altijd in zijn eentje naartoe. En onze moeder komt meestal ook in haar eentje naar mij of mijn zus. Mijn moeders stiefvader was er wel altijd bij, is inmiddels overleden maar als hij eerder overleden was dan mijn oma was het contact tussen hem en mijn moeder waarschijnlijk ook verwaterd omdat de connectie tussen hen dan wegviel.
woensdag 4 september 2019 om 10:32
Eigenlijk niet meer.blijfgewoonbianca schreef: ↑03-09-2019 15:53Je nodigt ze wel geregeld uit om te komen eten, om bij jou te gaan stadten, etc. ?
Jaren geleden nog wel.
Het hoeft ook niet op uitnodiging hoor, zo is het eigenlijk ook niet bij mijn broers en zussen.
Heb ook meer in de buurt gewoond maar toen was het min of meer hetzelfde.
vrijdag 6 september 2019 om 11:18
Het raakt me best wel, met name omdat ik niet wist dat het kennelijk zo 'erg' was.Antoon69 schreef: ↑04-09-2019 01:20Raakt je dit zo Donna? Beoordelen ze je dan zo op je prestaties in plaats van op je karakter? Ik kan het soms misschien wat sneu voor ze vinden dat ik wellicht anders ben geworden dan (met name mijn vader) misschien hoopte maar ik kan tegelijkertijd ook erg van die gedachte genieten en me gesterkt voelen. We did it our way
Merkte wel bepaalde irritaties op of dat er tijdens gesprekken wel eens een steek onder water kwam en niet zo goed begreep waarom dit nou zo moest.
Het gevoel dat ik 'dom' ben komt ook telkens naar boven wanneer ik in mijn ouderlijk huis ben.
Ben min of meer altijd de vrolijke, zorgzame, redelijk positief ingestelde figuur in de het gezin maar het lijkt niet of dat er echt iets toe doet, kan mijn vinger er niet op leggen.
Heb er altijd het idee dat ik niet goed genoeg ben.
Dat ik bv een depressie heb gehad naast een nu nog angst en paniekstoornis, welliswaar in controle, deed er niet toe, dit was belachelijk.
Heb hier ook nooit een issue van gemaakt of een woord teveel over gerept want er wordt hier toch raar over gedaan en een poging ooit tot enige
uitleg liep dan ook op niks uit.
Blijf daarom maar oppervlakkig want ruimte voor diepgang of anders denken is er niet, althans niet voor mij.
Het gevoel dat je niet gezien of gehoord wordt is dan ook sterk aanwezig.
Heb het geaccepteerd en liet het maar zoals het is.
anoniem_290325 wijzigde dit bericht op 06-09-2019 11:21
1.08% gewijzigd
vrijdag 6 september 2019 om 11:23
Jawel heb 2 kinderen, was een jonge moeder dus mijn kinderen zij al even het huis uit.MarvelousMrsMaisel schreef: ↑06-09-2019 11:20Heb jij geen kinderen?
Dan is het wel herkenbaar, dat je ouders minder vaak bij jou langskomen. Doen de mijne ook maar 3 keer per jaar, ofzo.
Ik vind dat niet zo'n punt. Ik ga ook graag die kant op.
vrijdag 6 september 2019 om 11:25
Nodig jij ze weleens uit bij jouw thuis of moeten zij spontaan langs komen op basis van jouw onuitgesproken wens die zij ook niet kunnen ruiken?
Wat betreft hun oordelen misschien eens tijd om te zeggen dat je het anders mag doen en dat je daar gelukkig van wordt.
Hoe oud ben je?
Wat betreft hun oordelen misschien eens tijd om te zeggen dat je het anders mag doen en dat je daar gelukkig van wordt.
Hoe oud ben je?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 7 september 2019 om 17:11
Donna1971 schreef: ↑06-09-2019 11:18Het raakt me best wel, met name omdat ik niet wist dat het kennelijk zo 'erg' was.
Merkte wel bepaalde irritaties op of dat er tijdens gesprekken wel eens een steek onder water kwam en niet zo goed begreep waarom dit nou zo moest.
Het gevoel dat ik 'dom' ben komt ook telkens naar boven wanneer ik in mijn ouderlijk huis ben.
Ben min of meer altijd de vrolijke, zorgzame, redelijk positief ingestelde figuur in de het gezin maar het lijkt niet of dat er echt iets toe doet, kan mijn vinger er niet op leggen.
Heb er altijd het idee dat ik niet goed genoeg ben.
Dat ik bv een depressie heb gehad naast een nu nog angst en paniekstoornis, welliswaar in controle, deed er niet toe, dit was belachelijk.
Heb hier ook nooit een issue van gemaakt of een woord teveel over gerept want er wordt hier toch raar over gedaan en een poging ooit tot enige
uitleg liep dan ook op niks uit.
Blijf daarom maar oppervlakkig want ruimte voor diepgang of anders denken is er niet, althans niet voor mij.
Het gevoel dat je niet gezien of gehoord wordt is dan ook sterk aanwezig.
Heb het geaccepteerd en liet het maar zoals het is.
Ik heb het gevoel dat ze behoorlijk ver zijn gegaan in dat gesprek door je (kennelijk) zo af te wijzen als persoon. Lijkt me lastig om dat allemaal maar te moeten slikken. En misschien ook best schadelijk voor je als bijvoorbeeld kwaadheid zich bij jou eerder uit in depressieve of angstige gevoelens, in plaats van zich te richten op de betreffende persoon. Boosheid kan je ook veel kracht geven.
Ben je wel eens nagegaan wie die negatieve sentimenten binnen de familie richting jou steeds aanjaagt? Is dat vooral je amerikaanse stiefvader die misschien de wereld alleen in 'winners' en 'losers' indeelt? Gaat je moeder hier dan allemaal maar in mee? Je zou eens kunnen kijken of je een betere band met alleen je moeder op kan bouwen, waar je hem bewust een beetje buiten laat.
Ben je tussen je halfbroers en zussen ook de enige die op dit moment gescheiden is? In je eentje zal je je familie (zeker als ze zo eensgezind lijken qua levensvisie) wel eerder als een blok dat tegenover je staat ervaren, maar misschien is dat toch niet helemaal zo en zijn er een of twee broers/zussen waar je het wat beter mee kan vinden en het contact wat mee kan intensiveren, ten koste van de rest (met name je stiefvader)?
In het algemeen zie ik om me heen dat gevoeligheid voor depressie en angst helaas vrij beperkend is (of kan zijn) voor het waarmaken van doelen in je leven. Daar moet je je niet door uit het veld laten slaan en of de moed door opgeven maar het is wel zo, die invloed is er. Het lijkt mij dat je daarom ook wat andere dingen dan alleen maatschappelijke status bent gaan waarderen in je leven en daar is niks mis mee. Iedereen die ooit met depressie te maken heeft gehad begrijpt dat.
Ik denk dat het voor jou goed zou zijn om bepaalde personen binnen je familie een beetje meer je tanden te laten zien in plaats van al die kritiek altijd maar te slikken.
vrijdag 13 september 2019 om 13:27
Nog bedankt voor het reageren, was even niet in de gelegenheid om (uitgebreider) te reageren.
Het zijn opzich beide dus zowel mijn stiefvader als mijn moeder waar ik het mee ervaar.
Welliswaar soms verschillend qua uitten of frequente maar het komt meestal op hetzelfde neer, van mijn stiefvader kan ik opzich meer hebben maar met mijn moeder praat ik nog makkelijk over andere dingen.
Bij mijn stiefvader bemerk ik een afstand.
Het is goed mogenlijk dat de depressie en angst paniekstoornis mijn denkwijzen heeft beïnvloed mbt een carrière.
Halverwege mij 20e kwam de 1e echte paniekaanval.
Werken deed ik wel omdat ik niet anders wist, dus hulp zoeken nooit gedaan behalve dat ik via de huisarts anti depresivia kreeg en een jaar lang gesprekken met een psychotherapeut nog niet zo heel lang geleden, het was oké de therapie maar verder dan dat kwam ik niet.
Maar goed het klopt dat mijn stiefvader de wereld indeeld in winners en losers.
Mijn moeder eigenlijk niet zozeer, wel als het om mij gaat blijkbaar.
Met al mijn broers en zussen kan ik het uitstekend vinden.
Ben niet de enige die gescheiden is, wel de enige die niet is gaan studeren, jong moeder werd en een behoorlijk dwarse puber was met gevolgen vandien.
Moet zeggen dat ik veel van mijn ouders en stiefvader houd, laatste doet niet onder.
Probeer eigenlijk altijd een beetje in de smaak te vallen bij hem en ook dat hij ziet wie ik werkelijk ben.
Lastige is dat hij lijkt alsof hij dat niet ziet op eoa manier dus.
Mijn moeder en stiefvader waren in de 70s hippies.
Van de gedachtengoed is in de latere 80s niet veel meer overgebleven.
Mijn 'peace and love' opvoeding in de basis van mijn leven heeft mij denk ik gevormd tot wat ik nu ben?
Mijn ouders praten reregeld met trots terug over die tijd maar dan vraag ik me soms af waarom zij nu zo afkeurend zijn naar eea..
Het zijn opzich beide dus zowel mijn stiefvader als mijn moeder waar ik het mee ervaar.
Welliswaar soms verschillend qua uitten of frequente maar het komt meestal op hetzelfde neer, van mijn stiefvader kan ik opzich meer hebben maar met mijn moeder praat ik nog makkelijk over andere dingen.
Bij mijn stiefvader bemerk ik een afstand.
Het is goed mogenlijk dat de depressie en angst paniekstoornis mijn denkwijzen heeft beïnvloed mbt een carrière.
Halverwege mij 20e kwam de 1e echte paniekaanval.
Werken deed ik wel omdat ik niet anders wist, dus hulp zoeken nooit gedaan behalve dat ik via de huisarts anti depresivia kreeg en een jaar lang gesprekken met een psychotherapeut nog niet zo heel lang geleden, het was oké de therapie maar verder dan dat kwam ik niet.
Maar goed het klopt dat mijn stiefvader de wereld indeeld in winners en losers.
Mijn moeder eigenlijk niet zozeer, wel als het om mij gaat blijkbaar.
Met al mijn broers en zussen kan ik het uitstekend vinden.
Ben niet de enige die gescheiden is, wel de enige die niet is gaan studeren, jong moeder werd en een behoorlijk dwarse puber was met gevolgen vandien.
Moet zeggen dat ik veel van mijn ouders en stiefvader houd, laatste doet niet onder.
Probeer eigenlijk altijd een beetje in de smaak te vallen bij hem en ook dat hij ziet wie ik werkelijk ben.
Lastige is dat hij lijkt alsof hij dat niet ziet op eoa manier dus.
Mijn moeder en stiefvader waren in de 70s hippies.
Van de gedachtengoed is in de latere 80s niet veel meer overgebleven.
Mijn 'peace and love' opvoeding in de basis van mijn leven heeft mij denk ik gevormd tot wat ik nu ben?
Mijn ouders praten reregeld met trots terug over die tijd maar dan vraag ik me soms af waarom zij nu zo afkeurend zijn naar eea..
vrijdag 13 september 2019 om 13:47
Ik herken het gevoel wel een beetje. Mijn moeder kickte wel een beetje op status. Ik kreeg best vaak te horen wie uit mijn oude klas waar werkte en wat ze verdienden, dat mijn zus of broer directeur was.... En 'als intelligentste van mijn kinderen' moest ik toch ook wel wat, hoorde ik vaak, zo rond mijn afstuderen. Overigens heeft ze die bewering een paar jaar later ingetrokken*. Helaas had die druk al enige schade aangericht toen. Het is gewoon niet prettig dat je alleen maar goed bent als je aan alle eisen voldoet.
* ingetrokken werd de bewering dat ik de intelligentste was, want dat was opeens absoluut niet waar, hahaha wat dacht ik wel niet. En nog een rafeltje van de onderlinge band scheurde af.
* ingetrokken werd de bewering dat ik de intelligentste was, want dat was opeens absoluut niet waar, hahaha wat dacht ik wel niet. En nog een rafeltje van de onderlinge band scheurde af.
vrijdag 13 september 2019 om 14:07
Vragen om te komen doe ik eigenlijk niet.viva-amber schreef: ↑06-09-2019 11:25Nodig jij ze weleens uit bij jouw thuis of moeten zij spontaan langs komen op basis van jouw onuitgesproken wens die zij ook niet kunnen ruiken?
Wat betreft hun oordelen misschien eens tijd om te zeggen dat je het anders mag doen en dat je daar gelukkig van wordt.
Hoe oud ben je?
Zo gast dit bij mijn broers en zussen ook niet dus daar staan ze gewoon spontaan voor de deur.
Toen ik nog in dezelfde plaats woonde ook geen aanloop.
Opzich komen ze geregeld bij mijn woonplaats in de buurt.
Mijn stiefvader helemaal maar eigenlijk is hij nooit, ooit alleen bij mij geweest, moeder ook sporadisch.
Ben 45+.
