Partner biecht op...

quote:Zeeland1970 schreef op 30 april 2016 @ 10:42:

[...]





Hij zegt (natuurlijk) dat hij nu eerlijk is, te vertrouwen etc. En dat hij zich realiseert dat dit voor mij holle woorden zijn, na zo'n lang verraad.

En dat klopt wel.



Hoe kun je zo iemand ooit nog vertrouwen? Kan ik überhaupt nog iemand vertrouwen?

Naar hem toe is dat nu kapot. En het werkt ook als een olievlek merk ik. Ik vraag me nu ook ineens af bij andere mannen die ik zie lopen, of die gewoon aardig tegen me zijn, of die een dubbelleven hebben. Of hun vrouw bedriegen. En of ze een masker dragen.



Geen idee of dit nog kan helen.



Het zal je verbazen hoeveel brave, degelijke, huisvaders en moeders er een soort van "tweede leven" op nahouden. Dat zijn echt niet allemaal asociale hufters. Het zijn gewone, vaak ook hele aardige mensen, die soms dingen doen die anderen niet acceptabel vinden.



Jij bent daar nu achter, op een heel vervelende pijnlijke manier. Het doet altijd pijn (soms meer, soms minder) als iemand iets anders doet dan wat je van hem of haar verwacht. Niemand is 100% te vertrouwen. Jouw man niet, andere mannen niet, maar vrouwen net zo min. Je kan je daar tegen verzetten, en het je leven laten verpesten. Je kan het ook accepteren als een fact of life. Dat klinkt heel bitter, maar zo ervaar ik dat zelf niet. Het enigszins bijstellen van je verwachtingen van anderen kan heel bevrijdend zijn, voor mij wel in ieder geval.

Zeeland, iedereen is anders en dus kun je niet zeggen of het voor jou ook zo gaat.

Maar over vertrouwen en naïef zijn en hoenuverder enz.



Het is mij gelukt om er voor te kiezen om te willen vertrouwen, om naïef in het leven te willen staan. Altijd met een slag om de arm, want als ik 100% eerlijk ben ben ik natuurlijk al lang niet naïef meer.

Ik weet van en over mezelf dat ik teleurstellingen en omgaan met misplaatst vertrouwen aan kan, uiteindelijk kan ik altijd op mezelf terugvallen. En dat geeft mij het zelfvertrouwen om vertrouwen in anderen te willen hebben.

Ik kies er voor om bedrogen, teleurgesteld en gekwetst te kunnen worden omdat ik het leven mét die mogelijke pijn heel erg veel leuker vind dan een gesloten leven vol wantrouwen. En natuurlijk kies ik er ook voor om sommige te grote risicofactoren uit mijn leven te houden, ik ben niet gek. Maar er zijn ook mensen die heel dicht bij mij staan en die bewezen onbetrouwbaar zijn die ik niet uit mijn leven geschopt heb omdat ze kennelijk hun pijn ( en ook toekomstige pijn) waard zijn voor mij. Ik weet dat ik het kan hebben.

quote:Zeeland1970 schreef op 30 april 2016 @ 11:48:

[...]



Klinkt niet bitter, maar idd juist bevrijdend. Als ik dit idd zou kunnen.

Ben nog (lang) niet uitgeworsteld met die vraag. KAN ik zijn bedrog anders zien? Hoe doen andere mensen dit?



En is het een kwestie van 'mijn blik verruimen' of 'mijn grens aanpassen/oprekken'?



Blik verruimen en het anders gaan zien: dat biedt perspectief, openheid, minder oordeel, meer vrijheid van hoe je je ergens onder voelt. Minder 'slachtoffer' ofzo. Zou mooi zijn als me dat lukt.



Grens oprekken: is dit een grens die ik op wil en kan rekken? Sta ik er dan nog wel achter? Of is het een rationalisatie om hem goed te praten zodat IK ongestoord met mijn nu wel rustige leventje door kan gaan?

Want DAT wil ik niet. Dan is het struisvogelpolitiek. Ik MOET erachter kunnen staan.Je kan het op heel veel manieren zien en rationaliseren. Maar uiteindelijk is de vraag hoe je het emotioneel ervaart. Die twee kunnen namelijk verschillend zijn.

quote:Zeeland1970 schreef op 30 april 2016 @ 11:56:

[...]



Ja, goede aanvulling meds, heb dit de afgelopen weken idd zo ervaren. Ratio en gevoel zijn zelden op één lijn.het is wel handig dat ze ooit weer op 1 lijn komen. Maar dat heeft tijd nodig.

Las dat je behoefte heb aan lotgenotencontact. Er zijn bijeenkomsten voor naasten van personen met een seksverslaving. Zowel f2f als via skype.



linkje

quote:Zeeland1970 schreef op 30 april 2016 @ 11:48:

[...]



Klinkt niet bitter, maar idd juist bevrijdend. Als ik dit idd zou kunnen.

Ben nog (lang) niet uitgeworsteld met die vraag. KAN ik zijn bedrog anders zien? Hoe doen andere mensen dit?



Geen idee. Het voelt voor mij gewoon zo, maar dat is niet altijd zo geweest. De acceptatie kwam pas later (maar niet als gevolg van bedrogen worden).



En is het een kwestie van 'mijn blik verruimen' of 'mijn grens aanpassen/oprekken'?



Acceptatie denk ik, gewoon van het feit dat het zo is. Dat betekent overigens niet dat je alles maar voor lief moet nemen. Het kan best zijn dat jij, nu je dit weet, niet verder kan je met man.



Blik verruimen en het anders gaan zien: dat biedt perspectief, openheid, minder oordeel, meer vrijheid van hoe je je ergens onder voelt. Minder 'slachtoffer' ofzo. Zou mooi zijn als me dat lukt.



Blik verruimen wil niet zeggen dat je het meteen anders gaat zien. Het betekent dat je gaat zien wat er is, en hoe het werkt, nog even los van wat je daar dan van vindt. Je kan heel goed je man begrijpen (zien wat hem heeft bewogen, zien dat er naast een hoerenloper ook een goed echtgenoot en vader in hem zit), en het nog steeds walgelijk en onacceptabel vinden wat hij deed. Er zijn serieverkrachters die ook gewoon een liefhebbende echtgenoot en vader waren (toevallig gisteren op tv gezien). Maar dat wil nog niet zeggen dat het acceptabel is dat ze serieverkrachters zijn, of dat je dan maar bij die man zou moeten blijven, om maar een extreem voorbeeld te noemen.



Grens oprekken: is dit een grens die ik op wil en kan rekken? Sta ik er dan nog wel achter? Of is het een rationalisatie om hem goed te praten zodat IK ongestoord met mijn nu wel rustige leventje door kan gaan?



Dat is precies de vraag. Die kan ik helaas niet voor jou beantwoorden, daar moet je zelf achter komen. Jouw grens is jouw grens. Hoerenlopen = niet acceptabel voor jou. Hoe rustig en ongestoord is jouw leven nog als je weet dat jouw (verder liefhebbende en goede man) altijd weer een keer over de schreef kan gaan. Kan, hoeft niet (om het nog wat moeilijker te maken).



Want DAT wil ik niet. Dan is het struisvogelpolitiek. Ik MOET erachter kunnen staan. (Of ik pas het in in mijn leven, zal op een andere manier naar dingen gaan kijken, OF ik besluit dat het 'onverteerbaar' is en dan vind ik geen manier om dit werkbaar te maken, en dan zal ik de daad bij heb woord moeten voegen en beëindigen. )Ik denk dat uiteindelijk een soort afweging wordt. Je hebt veel goeds in jouw huwelijk en dat is niet ineens weg. Maar ergens is er toch een fundament onderuit geslagen. Wat is nou eigenlijk het echte probleem? Dat hij naar de hoeren is geweest? Of dat hij heeft gelogen? Of allebei? Ik ben nog steeds niet overtuigd dat vooral het liegen het probleem is voor jou. Ik denk dat je, als jij voor jezelf helder krijgt waar je zoveel moeite mee hebt, vanzelf de antwoorden krijgt die je zoekt. Maar het antwoord zit bij jou, en niet bij hem.

zeeland, goed telezen dat er nu ruimte begint te komen voor jou. Je stelt de goede vragen denk ik. Wat wil jij, wat kun je, wat is de relatie je waard. In zalige onwetendheid en vol vertrouwen kunje denk ik niet meer leven met deze man. Dat maakt een andere manier van omgaan noodzakelijk. Hoe voel je je daarbij. Is de relatie je dat waard.

ik ben er ook van overtuigd dat jij er uit gaat komen zonder verbitterd te zijn.

Hoi Zeeland, je vragen zijn zo herkenbaar. Ben ik te naief geweest? Ook dat je anders naar de mensen om je heen gaat kijken. Wat was mijn rol? Wil ik zo verder? Zal hij de drang ooit kunnen onderdrukken? Mijn partner was niet seksverslaafd, maar heeft wel een aantal jaren een dubbelleven geleid, waaronder betaalde seks. Ik zal je de details besparen.



Het belangrijkste voor mij was dat hij ervoor wilde gaan, dus samen in therapie. En ik kon de ontrouw loskoppelen van onze relatie, dwz het had meer met hem te maken dan met mij. Of dat hij niet met mij verder wilde ofzo. Hij zat in een moeilijke periode, met zichzelf in de knoop, en die frustratie zocht een uitweg. Tja, de makkelijkste weg, helaas.



Wat ik ook herken is dat het bedrog pas langzaam duidelijk werd. Eerst kwam er een dingetje uit, toen nog een paar. Ik dacht dat hij alles wel had opgebiecht en na een paar emotionele dagen besloot ik hem niet direct de deur uit te zetten. Mijn enorme boosheid maar ook het vertrouwen dat ik hem wilde geven raakten bij hem een gevoelige snaar. Dat gaf hem het gevoel om "schoon schip" te kunnen maken. De volgende dag vertelde hij me dat er nog veel meer aan de hand was. Ik ga hier niet opschrijven wat, maar neem van mij aan dat het heftig was, zo erg dat ik het hier gewoon niet op wil schrijven. Hiermee wil ik geenszins afbreuk doen aan jouw ellende, maar je hopelijk het gevoel geven dat als wij er uit kunnen komen samen, jij dat ook kunt. Of in ieder geval een poging moet willen wagen. Uit elkaar gaan kan altijd nog.



Het kwam er dus op neer dat mijn man mij jaren heeft bedrogen, een dubbelleven heeft geleid. Toen ik dat hoorde zakte echt de grond onder mijn voeten vandaan. Ik moest deze situatie ontvluchten, en ben (niet in blinde paniek, maar weloverwogen), een week weggegaan naar de andere kant van de wereld om tot mezelf te komen. Mijn kinderen, die echt mijn alles zijn, liet ik bij hem. Ik voelde me zo slecht dat ik zelfs geen liefde meer voor mijn kinderen voelde. Dieper dan dat kon ik niet gaan. Dacht ik. Maar de avond voordat ik wegging kreeg ik nog wat details te horen.Toen kon je me echt wegdragen. Voor mijn gevoel kon dit nooit meer goed komen. En toch hield ik van hem. Liefde kun je niet zomaar stopzetten.



Misschien komen er bij jou ook nog wel apen uit de mouw. Bereid je erop voor, stel je ervoor open voorzover mogelijk. Laat hem zijn verhaal doen. Natuurlijk gaat dat niet direct, jij moet eerst je BOOSHEID misschien eens tonen, of doe je dat al? Iedereen heeft een schaduwkant, jij ook. De vraag is: ben je moedig en nieuwsgierig genoeg om zijn schaduwkant onder ogen te zien? Wat je over je man schrijft, zijn seksverslaving, duidt op een onderliggend probleem. Probeer er open voor te staan dat hij daaraan werkt, mij hielp het enorm omdat ik de omschakeling heb gemaakt: hij had een probleem en heeft deze manier gekozen om daarmee om te gaan. Anderen gaan drinken, excessief eten, aan de drugs. Hij deed iets anders, net als jouw man. Iets waar hij je enorm mee heeft gekwetst, dat maakt het ook zo troebel allemaal.

Neem het stapje bij stapje, laat je begeleiden door iemand. Er zijn dingen die jij apart zult moeten aangaan/verwerken, je man ook. En dan natuurlijk nog samen. Ons hielp het enorm om ieder aan ons eigen stuk te werken en steeds in contact te blijven met elkaar in dit proces. De therapeut is daarbij onmisbaar, er spelen zoveel gevoeligheden door elkaar heen. Wij hebben ontzettend geboft met onze therapeut, ik ben daar intens dankbaar voor. Je man moet leren verantwoordelijkheid te nemen, maar er moet ook ruimte zijn om zijn stuk te verwerken. Dat moest mijn man ook. En soms vond ik het ondraaglijk om daar getuige van te zijn, bijvoorbeeld tijdens de therapie. Maar het zorgde ook voor veel begrip en een langzaam weer opbouwen van een soort van relatie met elkaar. Ik heb nog zeker twee jaar niet geweten welke kant het op zou gaan met onze relatie. Het ging heel goed, maar het bedrog was zo groot dat ik (rationeel) een enorme twijfel had. Gaat dit gevoel ooit weg? Kan ik ooit nog onbevangen verliefd naar hem kijken? Want dat kon ik niet. Er zat altijd een "ja-maar" gevoel bij. Ik heb besloten het gewoon de tijd te geven. En weet je, opeens was het weg. Dat nare gevoel, dat donkere randje om elke gebeurtenis. In plaats daarvan was er enorme trots, dat wij dit samen overwonnen hadden. En enorme liefde voor elkaar. O ja, en humor, we lachen er nu samen om. En natuurlijk ben ik ook wel eens onzeker, of komt het gevoel naar boven. Ik zit dit nu ook met een brok in mijn keel te typen omdat het gevoel weer boven komt. Gelukkig kan ik dat met hem delen.

Mensen zeggen vaak: wat knap van je dat je hem hebt kunnen vergeven (en die mensen dachten dan ook nog dat hij maar 1 keertje was vreemdgegaan, ze moesten eens weten). Mijn reactie is dan: dank je, maar geef ook credits aan hem, want hij heeft er evenveel aan gedaan. De makkelijkste weg voor hem was natuurlijk wegrennen van deze situatie. In plaats daarvan heeft hij zijn problemen aangepakt en een weg genomen waarbij hij lange tijd een onstabiele vrouw had, die hem verwijten maakte, die geen zin had in intimiteit, een vrouw kortom die hem dagelijks herinnerde aan wat hij had gedaan. Je moet er maar zin in hebben.



Kortom: jij kunt wel willen, maar wil je man nog wel? Wat doet hij concreet om aan zijn problemen te werken? En heeft hij aandacht voor jou in dat proces?



Sterkte.

quote:Zeeland1970 schreef op 30 april 2016 @ 13:18:

[...]





Het echte probleem is dat ik altijd open ben geweest tegen hem, over mijn mooie kanten maar ook over mijn kwetsbaarheid, dingen waar ik me voor schaam, gedachtes, gevoelens, en dat ik hem hierin vertrouwd heb. Hij ging hier integer mee om. Dacht ik, vond ik, nam ik aan. En ik ging er altijd vanuit dat hij dit ook zo deed. Je angsten en behoeften delen. Je mooie en lelijke kanten delen. Me vertrouwen dat ik hem hier NIET op afwijs. Maar hij heeft dit ZO lang voor zich gehouden dat ik me nu vooral ook zorgen maak over de 2de natuur van liegen die hij zich eigen gemaakt heeft.

En, ja, ik begrijp dat hoerenbezoek genant is. Ik zou daar -als hij van het begin af aan eerlijk in zou zijn geweest- ook echt wel vragen over gesteld hebben. Die noodzaak om alles te willen begrijpen is er nu, en was er toen ook al.

Maar het verraad weegt echt zwaarder dan het feit dat hij naar die hoeren gaat. Ging. Gaat.



Niet om je aan te vallen, maar om je aan het denken te zetten en het daardoor helderder voor jezelf te krijgen:



Je 'ik ben eerlijk, kwetsbaar en open en jij DUS ook' was kennelijk een foute aanname. Dat is nu duidelijk. Daar kun je over praten, en jij kunt je aanname bijstellen. Of hij zijn openheid waarmaken, wat hij in zekere zin natuurlijk al (deels?) gedaan heeft.

Als jij hem nu niet afwijst om zijn daden en bedrog, dan geeft hem dat misschien wel het vertrouwen om helemaal open te zijn.

Het zien als een verslaving is dan heel prettig: hij kan genezen en het nu noooooit meer doen. Of gewoon openlijk gaan zou zelfs ook kunnen.



Stel dat jij hem helemaal zou begrijpen en je het vertrouwen weer zou hebben dat hij geen dingen achter je rug doet, hoe zie jij jullie toekomst dan? Geen problemen met behoefte aan of consumptie van broodjes hotdog?

TO, je vertelt dat je in je relatie je open en kwetsbaar hebt opgesteld en dat je het idee hebt dat hij daar integer mee omging. Toendertijd. Misschien een gekke vraag, maar zou het kunnen dat hij naast het hoerenbezoek, ook integer met je openheid en kwetsbaarheid omging, of is het een of/of situatie?



Kwetsbaarheid zich op verschillende manieren voordoen. Soms is iemand kwetsbaar, als in een mogelijke prooi voor pesters bijv. Kwetsbaarheid kan naar mijn idee ook vanuit kracht komen. Op het moment dat je de moed hebt om dingen te delen die zich in je hart en je hoofd afspelen, dat je hiervoor durft te gaan staan. En voor je openheid. Dat je naast jezelf durft te gaan staan en deze kwetsbare kant kan laten zien. Na alle pagina's gelezen te hebben, hoe je reageert, hoe je overkomt en je reflecteert, ben jij naar mijn idee eigenaar van de tweede soort kwetsbaarheid. Ongeacht hoe hij ermee om is gegaan, volgens mij ben jij ook in je kwetsbaarheid enorm krachtig. Ik gun het je dat je hierin nog steeds voor jezelf durft te staan, dit stukje is ook van jou, ongeacht de reactie van een ander.

Dat uitmesten is zooo herkenbaar. En goed ook, dat fysieke bezig zijn. Mijn partner heeft verschillende dingen gebouwd in die eerste periode, haha. De gevoelens die jij beschrijft had ik precies zo. Vooral het idee dat ik jarenlang in een leugen had geleefd. Niets was meer echt, alles was besmet. Zoals ik al vertelde kon ik niet eens meer troost vinden bij mijn kinderen, of iets van gevoel voor ze hebben. Van buiten wel hoor, dat gaat automatisch, ik knuffelde me rot met ze. Maar ik had in zo'n leugen geleefd, ik was echt nergens meer zeker van.



Nu denk ik daar anders over. Alles wat ik in die "besmette" jaren heb gevoeld was echt. Ja, mijn man zat er anders in. Maar daar had hij meer zichzelf mee. Wat dat betreft had hij meer in een leugen geleefd dan ik. Ik ben op een gegeven moment opgehouden met terugkijken en me continu af te vragen: o ja, toen en toen, en wat deed man toen, en toen deed hij dit etc. In plaats daarvan ben ik me gaan focussen op wat IK gevoeld had. En noem het naïef, maar ik had destijds geen weet van zijn andere leven, dus voor mij was het geen leugen geweest. Daarbij kwam dat man het ook zo voelde: hij had niets "tegen" mij, hij hield en houdt van me. Hij worstelde met zichzelf en koos ervoor dat buiten onze relatie op te lossen.



Nogmaals, het bleef de eerste tijd lastig, maar omdat we gezamenlijk en apart in therapie waren en steeds met elkaar in contact bleven, kon ik het aan. Neemt niet weg dat als ik terugdenk aan die tijd, het echt een rollercoaster van gevoelens was. Van walging en teleurstelling naar diep verdriet, machteloosheid en verraad.



Nu wordt het misschien wat filosofisch; ik denk dat de natuurlijke staat van de mens "groei" is. Alles wil groeien, verbeteren, leren, vermeerderen, voortplanten. Ook ik. En de makkelijkste weg zou zijn bij hem weggaan, alles afsluiten en me op iets anders gaan richten. Maar dan sloot ik wel de weg af naar groei, naar iets leren van deze verschrikkelijke situatie. Zodat het niet voor niks was geweest. Snap je? Ik sprak met mezelf af dat ik altijd nog weg kon gaan. Begrijp me goed, ik hield het alleen vol omdat mijn man er ook vol voor ging en ik bij hem de signalen zag van verandering. En ja, natuurlijk twijfel je, vertelt hij NU wel de waarheid? Tja, dat weet je niet. Sterker nog: dat weet ik nu nog niet. Het heeft lang geduurd voordat ik hem weer kon vertrouwen. En nog is het af en toe lastig. Dan komen die gevoelens weer boven. Maar meestal heeft het dan met iets anders te maken, waardoor ik bijvoorbeeld onzeker ben. Ik zie dan bij mezelf dat het heel makkelijk is om dat gevoel bij de ander neer te leggen.

Veel plezier met de puberenergie!

Ik herken ook veel in je verhaal, anonimium! Denk dat dat de weg is, dat je allebei aan jezelf moet werken en dan weer terug naar elkaar moet groeien. Als je allebei nog wil. Wij zijn daar ook nog steeds mee bezig, het is een proces. Wij willen ook bij elkaar blijven namelijk. Voor het eerst ben ik gaan twijfelen of ik nog wel oud met hem wil worden, eigenlijk was dat ook wel goed voor me, want ik denk dat juist relaties waarbij er een bijna breuk is geweest, sterker kunnen worden, ondanks of misschien wel dankzij die bijna breuk.



Het zorgde bij mezelf voor een leerproces en ik had en heb ook nog genoeg om aan te werken. Okee, ik had een andere manier of weg prettiger gevonden maar ja, zo gaat het leven soms. Dat je een les opdoet op de harde manier. Want uiteindelijk heb je maar 1 leven en je kunt morgen, of vandaag nog, dood neervallen, wie wil je dat je gezelschap houdt? Tot de dag dat het allemaal ophoudt. Dan is mijn antwoord toch nog steeds hetzelfde. Zeg ik na bloed, zweet en tranen hoor, hele rivieren.

Zeeland, heb mijn instellingen aangepast, zou nu mogelijk moeten zijn.



Sapsorrow, idd hele rivieren. Het is voor mij alweer een tijdje geleden, maar als ik Zeelands posts lees, komt het allemaal weer helemaal terug. Gelukkig vergeet je dus een boel, als er maar genoeg tijd over heen gaat. Het lijkt me vreselijk om nog steeds een 'stok' te hebben om mee te slaan, of nog steeds wantrouwig te zijn. Ik dacht dat ik nooit meer zou kunnen vertrouwen, dat het altijd 'anders' zou voelen. Maar blijkbaar werkt de tijd dus toch voor mij en heb ik het achter me kunnen laten.

quote:Anonimium schreef op 30 april 2016 @ 18:06:



Nu wordt het misschien wat filosofisch; ik denk dat de natuurlijke staat van de mens "groei" is. Alles wil groeien, verbeteren, leren, vermeerderen, voortplanten. Ook ik. En de makkelijkste weg zou zijn bij hem weggaan, alles afsluiten en me op iets anders gaan richten. Maar dan sloot ik wel de weg af naar groei, naar iets leren van deze verschrikkelijke situatie.

Ik deel je (filosofische) visie, dus of men nu weggaat of blijft, in beide gevallen ligt denk ik de weg open naar groei, naar iets kunnen leren van zo'n verschrikkelijke situatie, waarbij weggaan denk ik zeker niet per se de 'makkelijkste' weg hoeft te betekenen.

Zijn jullie niet 'bang' dat julie door de omgeving gezien worden als de sneue zwakke vrouw die bij haar hoerenlopende man blijft en overkomt als een bang musje die niet alleen wil zijn en zelf liever kiest voor een man die dit flikt?