Relaties
alle pijlers
Partner met burn out
zondag 14 oktober 2018 om 10:32
Hallo lieve mensen,
Ik heb al 7 jaar een relatie met mijn man waarvan 10 maanden getrouwd. Voordat ik met mijn man ben getrouwd hebben ik en mijn man veel narigheid meegemaakt met mijn familie. Zij keken op hem neer en vonden hem niet goed genoeg voor mij. Ook werd ik thuis mishandelt ( verbaal/psychologisch, financieel en soms ook fysiek). Ik kom uit een 'religieuze' familie die zich sterk laat leiden door hun cultuur. Vriend heeft mij al die jaren gesteund. Uiteindelijk ben ik per direct uit huis gegooid toen ik doorzette om toch met mijn vriend te willen trouwen en heeft vriend mij opgevangen en zijn we getrouwd. Ten tijden van mijn trouwen heb ik toch geprobeerd mijn moeder te betrekken bij mijn huwelijk & zijn mijn familieleden uiterst slecht met mijn man en schoonfamilie omgegaan. Hierna heb ik het contact met mijn familie volledig verbroken.
Mijn man is iemand die niet snel zijn gevoelens toont. In het begin ging alles goed, maar na een paar maanden merkte ik dat hij meer afstand begon te nemen. Na veel moeite vanuit mijn kant heeft hij gisteren zijn gevoelens geuit. Hij geeft aan nergens energie meer voor te hebben. Ook op werk duurt het voor hem 2 x zo lang om alles voor elkaar te krijgen. Hij zegt zelf in een soort burn out te zitten, en dat het gewoon iets is waar hij doorheen moet. Dat hij al die jaren zijn gevoelens heeft opgekropt om er voor mij te kunnen zijn en dat het er nu uit komt. Hij vraagt mij geduld te hebben. En wilt dat ik niet met het verleden zit en blij en happy in de omgang ben met hem want hij zegt het aan te voelen wanneer ik met iets zit en dat het ook effect heeft op hem.
Hij gaf aan verdriet te hebben om het feit dat er zo op hem werd neergekeken en dat hij geen goede band met zijn schoonfamilie heeft kunnen hebben. Hij verwijt mij ook dat ik bijv mijn moeder op mijn trouwerij wou na alles wat er is gebeurt. Of dat hij denkt dat het goed met mij gaat en er later achter komt dat ik toch met dingen zit.
Ikzelf heb er ook behoorlijk mee gezeten ( de mishandelingen, uit huis gooien, en hun gedrag ten tijden van mij trouwerij) en dat is nog steeds wel zo. Ik weet niet zo goed hoe ik mijn man kan helpen. Met mijn eigen 'trauma'+ die van hem moet omgaan. Als hij afstand neemt doet het me pijn, het voelt alsof ik gestraft word voor het gedrag van mijn familie.
Bovendien is mijn man iemand die niet graag zijn emoties toont, en geen hulp aanneemt van anderen. Ik heb hem ook meermaals gevraagd om (samen ) naar therapie te gaan maar dat weigert hij. Hij zegt nergens mee te zitten maar dat dit gewoon iets is waar hij doorheen moet.
Ik heb graag jullie input , en heb dit nu in ieder geval van me af kunnen schrijven.
Ik heb al 7 jaar een relatie met mijn man waarvan 10 maanden getrouwd. Voordat ik met mijn man ben getrouwd hebben ik en mijn man veel narigheid meegemaakt met mijn familie. Zij keken op hem neer en vonden hem niet goed genoeg voor mij. Ook werd ik thuis mishandelt ( verbaal/psychologisch, financieel en soms ook fysiek). Ik kom uit een 'religieuze' familie die zich sterk laat leiden door hun cultuur. Vriend heeft mij al die jaren gesteund. Uiteindelijk ben ik per direct uit huis gegooid toen ik doorzette om toch met mijn vriend te willen trouwen en heeft vriend mij opgevangen en zijn we getrouwd. Ten tijden van mijn trouwen heb ik toch geprobeerd mijn moeder te betrekken bij mijn huwelijk & zijn mijn familieleden uiterst slecht met mijn man en schoonfamilie omgegaan. Hierna heb ik het contact met mijn familie volledig verbroken.
Mijn man is iemand die niet snel zijn gevoelens toont. In het begin ging alles goed, maar na een paar maanden merkte ik dat hij meer afstand begon te nemen. Na veel moeite vanuit mijn kant heeft hij gisteren zijn gevoelens geuit. Hij geeft aan nergens energie meer voor te hebben. Ook op werk duurt het voor hem 2 x zo lang om alles voor elkaar te krijgen. Hij zegt zelf in een soort burn out te zitten, en dat het gewoon iets is waar hij doorheen moet. Dat hij al die jaren zijn gevoelens heeft opgekropt om er voor mij te kunnen zijn en dat het er nu uit komt. Hij vraagt mij geduld te hebben. En wilt dat ik niet met het verleden zit en blij en happy in de omgang ben met hem want hij zegt het aan te voelen wanneer ik met iets zit en dat het ook effect heeft op hem.
Hij gaf aan verdriet te hebben om het feit dat er zo op hem werd neergekeken en dat hij geen goede band met zijn schoonfamilie heeft kunnen hebben. Hij verwijt mij ook dat ik bijv mijn moeder op mijn trouwerij wou na alles wat er is gebeurt. Of dat hij denkt dat het goed met mij gaat en er later achter komt dat ik toch met dingen zit.
Ikzelf heb er ook behoorlijk mee gezeten ( de mishandelingen, uit huis gooien, en hun gedrag ten tijden van mij trouwerij) en dat is nog steeds wel zo. Ik weet niet zo goed hoe ik mijn man kan helpen. Met mijn eigen 'trauma'+ die van hem moet omgaan. Als hij afstand neemt doet het me pijn, het voelt alsof ik gestraft word voor het gedrag van mijn familie.
Bovendien is mijn man iemand die niet graag zijn emoties toont, en geen hulp aanneemt van anderen. Ik heb hem ook meermaals gevraagd om (samen ) naar therapie te gaan maar dat weigert hij. Hij zegt nergens mee te zitten maar dat dit gewoon iets is waar hij doorheen moet.
Ik heb graag jullie input , en heb dit nu in ieder geval van me af kunnen schrijven.
zondag 14 oktober 2018 om 10:37
Hier gaat hij niet zelf uitkomen als hij daarbij nodig heeft dat jij een masker op gaat zetten. Dat wordt alleen maar een enorme verwijdering van elkaars gevoelens en negeren van de basis in jullie relatie: er voor elkaar kunnen zijn.
Jouw voorstel om samen hulp te zoeken is prima. Is er geen familie van zijn kant die jouw man hierin ook wil adviseren en die hij vertrouwt? Een broer misschien?
Jouw voorstel om samen hulp te zoeken is prima. Is er geen familie van zijn kant die jouw man hierin ook wil adviseren en die hij vertrouwt? Een broer misschien?
zondag 14 oktober 2018 om 10:42
Hoe zag jullie relatie in de 8 jaar voor jullie trouwen eruit? Je zou verwachten dat je deze situatie van mijlenver ziet aankomen en er niet zo wordt overvallen zoals ik uit je verhaal haal.
Ik heb geen advies, behalve in contact te blijven met elkaar. Als hij nu geen hulp wil is dat zijn goed recht natuurlijk. Misschien kun je nu al wel met elkaar bespreken wanneer je wel hulp gaat inschakelen. Na x maanden of als hij niet meer wil werken oid.
Ik heb geen advies, behalve in contact te blijven met elkaar. Als hij nu geen hulp wil is dat zijn goed recht natuurlijk. Misschien kun je nu al wel met elkaar bespreken wanneer je wel hulp gaat inschakelen. Na x maanden of als hij niet meer wil werken oid.
zondag 14 oktober 2018 om 10:52
Hij accepteert geen hulp van anderen, ook niet van zijn eigen familie. Hij zegt er niet mee te zitten (deze uitspraak van hem begrijp ik niet) maar dat het een soort fase is waar hij doorheen moet.parbleumondieu schreef: ↑14-10-2018 10:37Hier gaat hij niet zelf uitkomen als hij daarbij nodig heeft dat jij een masker op gaat zetten. Dat wordt alleen maar een enorme verwijdering van elkaars gevoelens en negeren van de basis in jullie relatie: er voor elkaar kunnen zijn.
Jouw voorstel om samen hulp te zoeken is prima. Is er geen familie van zijn kant die jouw man hierin ook wil adviseren en die hij vertrouwt? Een broer misschien?
zondag 14 oktober 2018 om 10:55
Onze relatie was goed, hij gaf gisteren zelf ook aan dat het voor het trouwen niet zo was zoals het nu is. Hij zegt dat omdat we nu in rustiger vaarwater terecht zijn gekomen, dat nu de gevoelens allemaal naar boven komen.kindrebel schreef: ↑14-10-2018 10:42Hoe zag jullie relatie in de 8 jaar voor jullie trouwen eruit? Je zou verwachten dat je deze situatie van mijlenver ziet aankomen en er niet zo wordt overvallen zoals ik uit je verhaal haal.
Ik heb geen advies, behalve in contact te blijven met elkaar. Als hij nu geen hulp wil is dat zijn goed recht natuurlijk. Misschien kun je nu al wel met elkaar bespreken wanneer je wel hulp gaat inschakelen. Na x maanden of als hij niet meer wil werken oid.
zondag 14 oktober 2018 om 10:57
Jij kan zijn problemen niet oplossen, dat moet primair uit hem zelf komen. Jij bent ook niet zijn therapeut.
Daar aan toevoegend, je man heeft wel hulp nodig. De kans dat hij er alleen uitkomt is minder groot.
Mannen gaan vaak anders om met emoties en stress dan vrouwen, en oplossingen die voor ons werken, zijn misschien niet de juiste voor de mannen.
"hulp zoeken", kan op verschillende manieren. Natuurlijk kan je naar een therapeut gaan waar je in een spreekkamer je problemen bespreekt. Maar hij kan ook online hulp zoeken (digitale therapie) of running therapie (therapie waarbij je gaat wandelen, hardlopen, sporten, werkt vooral goed bij mannen) of gewoon beginnen met sporten (of yoga, mindfulness). Heeft hij ook lichamelijke klachten, dan kan een fysiotherapeut gespecialiseerd in psychosomatische klachten een idee zijn.
Wat je wel kan doen is zorgen dat jullie samen een zo gezond mogelijke levensstijl hebben. Gezond eten (dus zo min mogelijk, snoepen, roken, alcohol, junkfood), voldoende slapen, opgeruimd huis, bewegen (samen fietsen, wandelen, etc)
En jij kan ook alleen naar een therapeut gaan voor je problemen, misschien wel een goede stap.
Daar aan toevoegend, je man heeft wel hulp nodig. De kans dat hij er alleen uitkomt is minder groot.
Mannen gaan vaak anders om met emoties en stress dan vrouwen, en oplossingen die voor ons werken, zijn misschien niet de juiste voor de mannen.
"hulp zoeken", kan op verschillende manieren. Natuurlijk kan je naar een therapeut gaan waar je in een spreekkamer je problemen bespreekt. Maar hij kan ook online hulp zoeken (digitale therapie) of running therapie (therapie waarbij je gaat wandelen, hardlopen, sporten, werkt vooral goed bij mannen) of gewoon beginnen met sporten (of yoga, mindfulness). Heeft hij ook lichamelijke klachten, dan kan een fysiotherapeut gespecialiseerd in psychosomatische klachten een idee zijn.
Wat je wel kan doen is zorgen dat jullie samen een zo gezond mogelijke levensstijl hebben. Gezond eten (dus zo min mogelijk, snoepen, roken, alcohol, junkfood), voldoende slapen, opgeruimd huis, bewegen (samen fietsen, wandelen, etc)
En jij kan ook alleen naar een therapeut gaan voor je problemen, misschien wel een goede stap.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zondag 14 oktober 2018 om 11:01
Hiermee ga ik misschien een tsunamie aan reacties over me krijgen: alles wordt maar op burn-out gestoken. Modewoordje van de eeuw.
En weet je wat het voordeel van een burn-out is? Mensen mogen/durven/kunnen er niet tegenop! Want burn-out daar ga je toch héééééééééééél ernstig mee om.
Voetjes op de grond, alles op een rijtje en vooruit met de geit ipv te klagen! Iedereen heeft wel eens een minder moment/mindere periode. Maar om alles op burn-out te steken? Hallo ...
Ik heb nog nooit iemand horen klagen over zijn burn-out toen ie vakantieplannen aan het maken was, ook niet toen ie op vakantie was.
Burn-out steekt toevallig altijd de kop op als er over de mindere kanten van het leven wordt gesproken: terug van vakantie, werken, kinderen opvoeden, huishoudelijke taken.
En met mijn excuses aan mensen die er echt doorheen zitten omwille van gezondheidsproblemen, kinderen die iets mankeren, ....
En weet je wat het voordeel van een burn-out is? Mensen mogen/durven/kunnen er niet tegenop! Want burn-out daar ga je toch héééééééééééél ernstig mee om.
Voetjes op de grond, alles op een rijtje en vooruit met de geit ipv te klagen! Iedereen heeft wel eens een minder moment/mindere periode. Maar om alles op burn-out te steken? Hallo ...
Ik heb nog nooit iemand horen klagen over zijn burn-out toen ie vakantieplannen aan het maken was, ook niet toen ie op vakantie was.
Burn-out steekt toevallig altijd de kop op als er over de mindere kanten van het leven wordt gesproken: terug van vakantie, werken, kinderen opvoeden, huishoudelijke taken.
En met mijn excuses aan mensen die er echt doorheen zitten omwille van gezondheidsproblemen, kinderen die iets mankeren, ....
zondag 14 oktober 2018 om 11:26
Dat is hier toch totaal niet het geval.
Juist nu het goed zou moeten gaan, ze zijn uiteindelijk getrouwd, hebben familie die moeilijk doet achter zich gelaten ontstaan de problemen.
Man heeft altijd sterk moeten zijn voor to om to door de moeilijke tijden heen te slepen die ze had door haar famie. Aan zijn eigen verdriet dat hij zo werd afgewezen door haar familie kwam hij niet toe.
Logisch dat het hem heel erg steekt dat TO haar moeder wilde betrekken bij hun trouwdag. Doet hij al die moeite voor to beschouwd ze toch haar moeder als heel belangrijk.
Wat vanuit de kant van TO gezien weer logisch is want het is en blijft toch haar moeder. Voor haar is het toch een pijnpunt dat ze haar familie niet meer ziet. Waar hij waarschijnlijk niets van begrijpt gezien hun gedrag.
Ik denk dat therapie in dit geval juist heel goed kan helpen. Niet omdat er wat mis zou zijn met man of to maar omdat het de ander inzichten kan geven waarom de partner zo reageert als hij of zij reageert en dat dit vaak met de achtergrond van het gezin waaruit ze komen te maken heeft en niet met het hier en nu en omdat er wel of niet gehouden wordt van de partner.
Het kan zijn dat de partner van TO nu gewoon rust nodig heeft na de hecriek van haar familie en daar helpt praten niet zo veel bij.
Masrc dat to danasr gespeeld blij en vrolijk moet doen is absoluut niet helpend dan groeien ze uit elkaar en is het huwelijk gedoemd te mislukken.
zondag 14 oktober 2018 om 11:33
Een burn-out heb je pas als je vastloopt op alle gebieden in het leven en dus ook die vakantie of dat uitstapje een enorme opgave wordt. Als je het toch doorzet voel je je bij terugkomst nog slechter dan voorheen. Dát is een burn-out. Ik ben het eens met mammezel dat het in alle andere gevallen voornamelijk geklaag en onvrede is. En (tijdelijk) onvermogen om dat klaag patroon te doorbreken.
On topic : hulp weigeren als je je zo slecht voelt dat je omgeving (werk) je partner en je huwelijk er onder leiden vindt ik heel egocentrisch. Wel anderen opzadelen met de gevolgen van je gedrag maar weigeren daar iets aan te doen is eigenlijk geen optie. Ik zou er met hem over blijven praten TO. Voor mannen is de stap naar hulp zoeken vaak groot. Gezichtsverlies ofzo. Maar misschien ziet hij na verloop van tijd toch in dat hij alles kapot zou kunnen maken als hij niets doet aan zijn toestand. Dan is hij nog verder van huis.
On topic : hulp weigeren als je je zo slecht voelt dat je omgeving (werk) je partner en je huwelijk er onder leiden vindt ik heel egocentrisch. Wel anderen opzadelen met de gevolgen van je gedrag maar weigeren daar iets aan te doen is eigenlijk geen optie. Ik zou er met hem over blijven praten TO. Voor mannen is de stap naar hulp zoeken vaak groot. Gezichtsverlies ofzo. Maar misschien ziet hij na verloop van tijd toch in dat hij alles kapot zou kunnen maken als hij niets doet aan zijn toestand. Dan is hij nog verder van huis.
anoniem_370937 wijzigde dit bericht op 14-10-2018 11:44
40.97% gewijzigd
zondag 14 oktober 2018 om 11:39
Ik vond in die periode op vakantie gaan echt heel zwaar. Ik schrok van alle weggebruikers (Ookal was ik maar bijrijder). Kon niks overzien en onthouden en raakte overal van in paniek. Om van de lichamelijke klachten maar te zwijgen. Voor mijn toenmalige partner was het ook niet leuk om met mij op vakantie te zijn in die periode. Ik wilde niks, kon niks, ook niks leuks bekijken.mammezel schreef: ↑14-10-2018 11:01Hiermee ga ik misschien een tsunamie aan reacties over me krijgen: alles wordt maar op burn-out gestoken. Modewoordje van de eeuw.
En weet je wat het voordeel van een burn-out is? Mensen mogen/durven/kunnen er niet tegenop! Want burn-out daar ga je toch héééééééééééél ernstig mee om.
Voetjes op de grond, alles op een rijtje en vooruit met de geit ipv te klagen! Iedereen heeft wel eens een minder moment/mindere periode. Maar om alles op burn-out te steken? Hallo ...
Ik heb nog nooit iemand horen klagen over zijn burn-out toen ie vakantieplannen aan het maken was, ook niet toen ie op vakantie was.
Burn-out steekt toevallig altijd de kop op als er over de mindere kanten van het leven wordt gesproken: terug van vakantie, werken, kinderen opvoeden, huishoudelijke taken.
En met mijn excuses aan mensen die er echt doorheen zitten omwille van gezondheidsproblemen, kinderen die iets mankeren, ....
Ik begrijp je gevoel echt wel. En mogelijk worden dingen nu te snel makkelijk of vaak op die diagnose geschoven. Maar het is echt heel zwaar en ik heb er permanente schade door opgelopen. Mijn verbale en cognitieve vermogens zijn merkbaar minder. Om over mijn concentratie maar niet te spreken.
Ik kan inmiddels dit soort reacties aan. Maar ik vond het een hel om die zwakte te accepteren. Ik vond namelijk ook altijd “nog even doorzetten, wordt zo minder”. En dat is precies hoe ik mezelf beschadigd heb. En mijn partner had het toen ook heel zwaar.
To; zoek hulp voor jezelf. Hij zou dat ook moeten doen. Ik snap wel dat in relatieve ontspanning ineens de klap komt. Hij kan en mag niet van jou verwachten dat je mooi weer speelt. Hij moet stoppen met vluchten en het aangaan. Heel veel sterkte.
zondag 14 oktober 2018 om 11:40
Als hij het graag alleen wil doen zeg dan tegen hem dat je hem graag die ruimte wil geven, maar dat hij wel écht iets moet doen. Laat hem boswandelingen maken, of als hij wil, samen doen. Wandelen maakt je hoofd leeg.
'Leen' bijvoorbeeld iemands hond en ga er mee op uit.
Laat hem rustmomenten inplannen. Elke dag een uur voor hemzelf waarin hij niks moet doen. Netflixen, een hobby, whatever hij leuk vindt. In zijn eentje. Telefoon uit en even tijd voor jezelf. Dit hielp mij in tijden van mijn burnout.
'Leen' bijvoorbeeld iemands hond en ga er mee op uit.
Laat hem rustmomenten inplannen. Elke dag een uur voor hemzelf waarin hij niks moet doen. Netflixen, een hobby, whatever hij leuk vindt. In zijn eentje. Telefoon uit en even tijd voor jezelf. Dit hielp mij in tijden van mijn burnout.
zondag 14 oktober 2018 om 12:43
Ik vind man afschilderen als egocentrisch erg kort door de bocht. Jarenlang heeft dus alles rondom de perikelen van haar familie gedraaid, zelfs hun trouwdag stond in teken van. Nu heeft hij even tijd nodig en is hij meteen egocentrisch. Wat ik zo lees van hem vind ik dat helemaal niet zo overkomen. Hij is er al die tijd voor to geweest.Ouwedibbes schreef: ↑14-10-2018 11:33
On topic : hulp weigeren als je je zo slecht voelt dat je omgeving (werk) je partner en je huwelijk er onder leiden vindt ik heel egocentrisch. Wel anderen opzadelen met de gevolgen van je gedrag maar weigeren daar iets aan te doen is eigenlijk geen optie. Ik zou er met hem over blijven praten TO. Voor mannen is de stap naar hulp zoeken vaak groot. Gezichtsverlies ofzo. Maar misschien ziet hij na verloop van tijd toch in dat hij alles kapot zou kunnen maken als hij niets doet aan zijn toestand. Dan is hij nog verder van huis.
zondag 14 oktober 2018 om 13:05
Dank je wel voor de tips. Dit is ook wat ik tegen hem zei. Dat ik als vrouw zijnde dingen het liefst bepreek om ze te verwerken. Maar dat ik niet weet hoe een man zijn emoties het beste verwerkt. We gaan in ieder geval beginnen met regelmatig samen naar de sportschool te gaan.hamerhaai schreef: ↑14-10-2018 10:57Jij kan zijn problemen niet oplossen, dat moet primair uit hem zelf komen. Jij bent ook niet zijn therapeut.
Daar aan toevoegend, je man heeft wel hulp nodig. De kans dat hij er alleen uitkomt is minder groot.
Mannen gaan vaak anders om met emoties en stress dan vrouwen, en oplossingen die voor ons werken, zijn misschien niet de juiste voor de mannen.
"hulp zoeken", kan op verschillende manieren. Natuurlijk kan je naar een therapeut gaan waar je in een spreekkamer je problemen bespreekt. Maar hij kan ook online hulp zoeken (digitale therapie) of running therapie (therapie waarbij je gaat wandelen, hardlopen, sporten, werkt vooral goed bij mannen) of gewoon beginnen met sporten (of yoga, mindfulness). Heeft hij ook lichamelijke klachten, dan kan een fysiotherapeut gespecialiseerd in psychosomatische klachten een idee zijn.
Wat je wel kan doen is zorgen dat jullie samen een zo gezond mogelijke levensstijl hebben. Gezond eten (dus zo min mogelijk, snoepen, roken, alcohol, junkfood), voldoende slapen, opgeruimd huis, bewegen (samen fietsen, wandelen, etc)
En jij kan ook alleen naar een therapeut gaan voor je problemen, misschien wel een goede stap.
zondag 14 oktober 2018 om 13:09
Ja ik zal zeker met hem blijven praten. Hij wilt niet op vakantie en ziet dat idd ook als een hele opgaveOuwedibbes schreef: ↑14-10-2018 11:33Een burn-out heb je pas als je vastloopt op alle gebieden in het leven en dus ook die vakantie of dat uitstapje een enorme opgave wordt. Als je het toch doorzet voel je je bij terugkomst nog slechter dan voorheen. Dát is een burn-out. Ik ben het eens met mammezel dat het in alle andere gevallen voornamelijk geklaag en onvrede is. En (tijdelijk) onvermogen om dat klaag patroon te doorbreken.
On topic : hulp weigeren als je je zo slecht voelt dat je omgeving (werk) je partner en je huwelijk er onder leiden vindt ik heel egocentrisch. Wel anderen opzadelen met de gevolgen van je gedrag maar weigeren daar iets aan te doen is eigenlijk geen optie. Ik zou er met hem over blijven praten TO. Voor mannen is de stap naar hulp zoeken vaak groot. Gezichtsverlies ofzo. Maar misschien ziet hij na verloop van tijd toch in dat hij alles kapot zou kunnen maken als hij niets doet aan zijn toestand. Dan is hij nog verder van huis.
zondag 14 oktober 2018 om 13:12
Dit zal ik proberen, dank jeaankleefsjaan schreef: ↑14-10-2018 11:40Als hij het graag alleen wil doen zeg dan tegen hem dat je hem graag die ruimte wil geven, maar dat hij wel écht iets moet doen. Laat hem boswandelingen maken, of als hij wil, samen doen. Wandelen maakt je hoofd leeg.
'Leen' bijvoorbeeld iemands hond en ga er mee op uit.
Laat hem rustmomenten inplannen. Elke dag een uur voor hemzelf waarin hij niks moet doen. Netflixen, een hobby, whatever hij leuk vindt. In zijn eentje. Telefoon uit en even tijd voor jezelf. Dit hielp mij in tijden van mijn burnout.
zondag 14 oktober 2018 om 14:36
Het voelt soms wel alsof het nooit genoeg zal zijn voor hem. Voor mijn gevoel heb ik er alles aan gedaan om te zorgen dat we samen zijn en dat onze relatie goed verloopt. Ik weet dat ik er nu voor hem moet zijn, maar ik vind het moeilijk, en merk dat ik eerder boos ben dan begripvol. ( Zo uit ik me niet naar hem toe nu, maar zo voelt het vanbinnen wel)
zondag 14 oktober 2018 om 14:45
Moet hij jou op zijn blote knieën dankbaar zijn omdat jullie samen zijn en jij niet naar jouw familie hebt geluisterd?Augustus2308 schreef: ↑14-10-2018 14:36Het voelt soms wel alsof het nooit genoeg zal zijn voor hem. Voor mijn gevoel heb ik er alles aan gedaan om te zorgen dat we samen zijn en dat onze relatie goed verloopt. Ik weet dat ik er nu voor hem moet zijn, maar ik vind het moeilijk, en merk dat ik eerder boos ben dan begripvol. ( Zo uit ik me niet naar hem toe nu, maar zo voelt het vanbinnen wel)
En nu hij even in de shit zit word je daar boos om? Omdat hij het op een andere manier wil oplossen dan jij dat wilt? Sorry, ik kan even geen begrip voor je opbrengen. Jarenlang heeft hij dus naar jouw sores geluisterd en nu zit hij even vol. Maar jij bent er aan gewend dat er altijd en overal ruimte voor jou is in jullie relatie en dat zorgt er voor dat je hem nu geen ruimte wilt of kunt geven en daar boos om wilt worden.
zondag 14 oktober 2018 om 14:50
Met die boosheid moet je wat.Augustus2308 schreef: ↑14-10-2018 14:36Het voelt soms wel alsof het nooit genoeg zal zijn voor hem. Voor mijn gevoel heb ik er alles aan gedaan om te zorgen dat we samen zijn en dat onze relatie goed verloopt. Ik weet dat ik er nu voor hem moet zijn, maar ik vind het moeilijk, en merk dat ik eerder boos ben dan begripvol. ( Zo uit ik me niet naar hem toe nu, maar zo voelt het vanbinnen wel)
Dat komt levensgroot tussen jullie in te staan.
Hij vindt dat hij zijn portie familie ellende wel heeft gehad. Voor hem moet het nou gewoon een keer klaar zijn. Wat ook heel begrijpelijk is na die jarenlange ellende die hij heeft gehad door jouw familie.
Voor jou begint het eigenlijk pas.
Het zou wel slim zijn om. Zelf in therapie te gaan om het een ander te verwerken.
Voir je het weet gaan jullie elkaar zoveel verwijten dat je uit elkaar gaat.
zondag 14 oktober 2018 om 15:01
Klopt, dit zijn ego gedachtes vanuit mijn kant. Daarom wil ik ook van zulke gevoelens af.toffifee schreef: ↑14-10-2018 14:45Moet hij jou op zijn blote knieën dankbaar zijn omdat jullie samen zijn en jij niet naar jouw familie hebt geluisterd?
En nu hij even in de shit zit word je daar boos om? Omdat hij het op een andere manier wil oplossen dan jij dat wilt? Sorry, ik kan even geen begrip voor je opbrengen. Jarenlang heeft hij dus naar jouw sores geluisterd en nu zit hij even vol. Maar jij bent er aan gewend dat er altijd en overal ruimte voor jou is in jullie relatie en dat zorgt er voor dat je hem nu geen ruimte wilt of kunt geven en daar boos om wilt worden.
zondag 14 oktober 2018 om 15:03
Ik denk dat therapie wel goed is voor mij inderdaad. Ik ben zowiezo snel boos de afgelopen paar maanden. Hij wilt niet dat ik in therapie ga ( hij wil ook mijn problemen zelf oplossen), maar ik denk dat ik toch ga doorzetten.sugarmiss schreef: ↑14-10-2018 14:50Met die boosheid moet je wat.
Dat komt levensgroot tussen jullie in te staan.
Hij vindt dat hij zijn portie familie ellende wel heeft gehad. Voor hem moet het nou gewoon een keer klaar zijn. Wat ook heel begrijpelijk is na die jarenlange ellende die hij heeft gehad door jouw familie.
Voor jou begint het eigenlijk pas.
Het zou wel slim zijn om. Zelf in therapie te gaan om het een ander te verwerken.
Voir je het weet gaan jullie elkaar zoveel verwijten dat je uit elkaar gaat.
zondag 14 oktober 2018 om 15:25
Onzin wat je schrijft. Hieruit blijkt dat jij nooit een burn out hebt gehad. Ik wilde niet op vakantie en iets doen met een burn out omdat ik geen energie had.mammezel schreef: ↑14-10-2018 11:01Hiermee ga ik misschien een tsunamie aan reacties over me krijgen: alles wordt maar op burn-out gestoken. Modewoordje van de eeuw.
En weet je wat het voordeel van een burn-out is? Mensen mogen/durven/kunnen er niet tegenop! Want burn-out daar ga je toch héééééééééééél ernstig mee om.
Voetjes op de grond, alles op een rijtje en vooruit met de geit ipv te klagen! Iedereen heeft wel eens een minder moment/mindere periode. Maar om alles op burn-out te steken? Hallo ...
Ik heb nog nooit iemand horen klagen over zijn burn-out toen ie vakantieplannen aan het maken was, ook niet toen ie op vakantie was.
Burn-out steekt toevallig altijd de kop op als er over de mindere kanten van het leven wordt gesproken: terug van vakantie, werken, kinderen opvoeden, huishoudelijke taken.
En met mijn excuses aan mensen die er echt doorheen zitten omwille van gezondheidsproblemen, kinderen die iets mankeren, ....
zondag 14 oktober 2018 om 15:44
Nogmaals, ik geloof best dat er mensen zijn die er onderdoor zitten, dat er mensen zijn die héél diep zitten. Ik heb niemand willen kwetsen en zoals Merrick schrijft: bij een burn-out heb je die gevoelens ook OP vakantie en dan geloof ik best dat er iets ernstigs aan de hand is.
Maar ik sta achter mijn inzending dat ik dikwijls moet constateren dat mensen een burn-out hebben TOT hun vakantie, een avontuurlijke, moemakende, allerlei-mensen-tegenkomende-vakantie hebben, en dan NA hun vakantie 'verdergaan' met de burn-out en dat is wat mij mateloos stoort.
Maar tot zover ...
Lieve TO, nu jullie aan het 'gewone' getrouwde leven bezig zijn, wordt alles een beetje zoals bij iedereen: gaan werken, huishouden doen, boodschappen doen, klusjes doen, ....
Kan het zijn dat, nu een deel onzekerheid, spanningen en geregel wegvallen, hij ziet wat zijn leven inhoudt? Ik weet dat het pijn kan doen wat ik schrijf en ik hoop ook dat ik me vergis, maar misschien had hij zich het leven aan jouw zijde anders voorgesteld?
Ik weet het niet hoor, en hoop dat het ook niet zo is. Maar iets moet er toch zijn natuurlijk.
Maar ik sta achter mijn inzending dat ik dikwijls moet constateren dat mensen een burn-out hebben TOT hun vakantie, een avontuurlijke, moemakende, allerlei-mensen-tegenkomende-vakantie hebben, en dan NA hun vakantie 'verdergaan' met de burn-out en dat is wat mij mateloos stoort.
Maar tot zover ...
Lieve TO, nu jullie aan het 'gewone' getrouwde leven bezig zijn, wordt alles een beetje zoals bij iedereen: gaan werken, huishouden doen, boodschappen doen, klusjes doen, ....
Kan het zijn dat, nu een deel onzekerheid, spanningen en geregel wegvallen, hij ziet wat zijn leven inhoudt? Ik weet dat het pijn kan doen wat ik schrijf en ik hoop ook dat ik me vergis, maar misschien had hij zich het leven aan jouw zijde anders voorgesteld?
Ik weet het niet hoor, en hoop dat het ook niet zo is. Maar iets moet er toch zijn natuurlijk.
zondag 14 oktober 2018 om 16:08
Ik zal het vragen. Ik heb hem vaak gevraagd of hij het wel fijn vind met mij en hij heeft hier altijd bevestigend op geantwoord ( en verontwaardigd dat ik het vraag). Hij zegt juist dat het niet ligt aan mij of dat hij mij niet leuk of aantrekkelijk vind.mammezel schreef: ↑14-10-2018 15:44Nogmaals, ik geloof best dat er mensen zijn die er onderdoor zitten, dat er mensen zijn die héél diep zitten. Ik heb niemand willen kwetsen en zoals Merrick schrijft: bij een burn-out heb je die gevoelens ook OP vakantie en dan geloof ik best dat er iets ernstigs aan de hand is.
Maar ik sta achter mijn inzending dat ik dikwijls moet constateren dat mensen een burn-out hebben TOT hun vakantie, een avontuurlijke, moemakende, allerlei-mensen-tegenkomende-vakantie hebben, en dan NA hun vakantie 'verdergaan' met de burn-out en dat is wat mij mateloos stoort.
Maar tot zover ...
Lieve TO, nu jullie aan het 'gewone' getrouwde leven bezig zijn, wordt alles een beetje zoals bij iedereen: gaan werken, huishouden doen, boodschappen doen, klusjes doen, ....
Kan het zijn dat, nu een deel onzekerheid, spanningen en geregel wegvallen, hij ziet wat zijn leven inhoudt? Ik weet dat het pijn kan doen wat ik schrijf en ik hoop ook dat ik me vergis, maar misschien had hij zich het leven aan jouw zijde anders voorgesteld?
Ik weet het niet hoor, en hoop dat het ook niet zo is. Maar iets moet er toch zijn natuurlijk.