Relaties
alle pijlers
Partner met PTSS
woensdag 11 april 2012 om 09:36
Hallo allemaal, ik ben eigenlijk een meelezer en dit is de eerste keer dat ik een topic opent, omdat ik echt radeloos ben en niet meer weet wat te doen. Hopelijk lezen er mensen met ervaring mee en ik zou graag advies willen.
*Ik weet niet goed of het onder relaties moet of onder psyche*
Maar goed, ik begin maar. Ik ben een vrouw van een militair en heb 2 kinderen. Mijn man is 5 jaar geleden uitgezonden geweest naar Afghanistan en sinds kort is er PTSS bij hem geconstateerd door onze huisarts. Hij is sinds 2 jaar niet meer actief als militair, maar werkt nog wel bij Defensie. Om een lang verhaal kort te maken; het gaat niet goed met hem. Ik loop al meer dan een jaar op mijn tenen en speel politieagent in mijn eigen huis. Ik probeer de kinderen koest te houden (14 en 10 jaar oud) om vaders maar niet te irriteren. Bij het minste of geringste barst hij in woede uit met als gevolg een paar maanden geleden een blauw oog bij de jongste en gisteren wou hij de oudste (notabenen op de verjaardag van de jongste!) iets aan doen. Hij heeft hem een flinke tik uitgedeeld en een volle limonadefles naar hem gegooid. Gelukkig kwam de op de muur terecht en niet op mijn kind. De limonadefles spatte uiteen met nu als gevolg een bruine muur. Maar dat is nog het minste belangrijk natuurlijk. Ik wilde al bij hem weggaan toen hij de jongste had geslagen, maar hij beloofde beterschap erkende eindelijk dat hij een probleem had, ging gelijk de volgende dag naar de huisarts en kreeg toen 'hulp'. Hij heeft fysiotherapie en manuele therapie gekregen een paar gesprekjes met de huisarts en volgens meneer ging het weer helemaal goed. Nou NIET natuurlijk! Ik vertelde hem voorzichtig (om hem maar niet boos te maken) dat hij er nog lang niet was, maar hij ontkende alles. En nu is dan de bom gebarste! Hij ging gister helemaal door het lint. Ik wil niet meer! Ik kan er niet meer tegen! Maar hij is ziek, moet ik hem dan in de steek laten? Hij wil niet het huis uit, ik wel, maar waar moet ik heen? Ik kan niet mijn kinderen bij hem achter laten, omdat ik hem totaal niet vertrouw. Ik ben bang dat hij zichzelf iets aan doet. Hij is nu naar zijn werk, heeft vanacht op de bank geslapen en ik heb hem vanochtend niet meer gezien. Ik ben bang dat ik straks wordt gebeld of dat de politie voor de deur staat dat er wat met hem is. Hij heeft gister gezegd dat hij vandaag hulp ging zoeken en zei dat hij ook wel weet dat het zo niet langer kon, maar dat zij hij de vorige keer ook al.
Ik weet het niet meer.
Beetje warrig verhaal, maar dit is nog maar het topje van de ijsberg.
*Ik weet niet goed of het onder relaties moet of onder psyche*
Maar goed, ik begin maar. Ik ben een vrouw van een militair en heb 2 kinderen. Mijn man is 5 jaar geleden uitgezonden geweest naar Afghanistan en sinds kort is er PTSS bij hem geconstateerd door onze huisarts. Hij is sinds 2 jaar niet meer actief als militair, maar werkt nog wel bij Defensie. Om een lang verhaal kort te maken; het gaat niet goed met hem. Ik loop al meer dan een jaar op mijn tenen en speel politieagent in mijn eigen huis. Ik probeer de kinderen koest te houden (14 en 10 jaar oud) om vaders maar niet te irriteren. Bij het minste of geringste barst hij in woede uit met als gevolg een paar maanden geleden een blauw oog bij de jongste en gisteren wou hij de oudste (notabenen op de verjaardag van de jongste!) iets aan doen. Hij heeft hem een flinke tik uitgedeeld en een volle limonadefles naar hem gegooid. Gelukkig kwam de op de muur terecht en niet op mijn kind. De limonadefles spatte uiteen met nu als gevolg een bruine muur. Maar dat is nog het minste belangrijk natuurlijk. Ik wilde al bij hem weggaan toen hij de jongste had geslagen, maar hij beloofde beterschap erkende eindelijk dat hij een probleem had, ging gelijk de volgende dag naar de huisarts en kreeg toen 'hulp'. Hij heeft fysiotherapie en manuele therapie gekregen een paar gesprekjes met de huisarts en volgens meneer ging het weer helemaal goed. Nou NIET natuurlijk! Ik vertelde hem voorzichtig (om hem maar niet boos te maken) dat hij er nog lang niet was, maar hij ontkende alles. En nu is dan de bom gebarste! Hij ging gister helemaal door het lint. Ik wil niet meer! Ik kan er niet meer tegen! Maar hij is ziek, moet ik hem dan in de steek laten? Hij wil niet het huis uit, ik wel, maar waar moet ik heen? Ik kan niet mijn kinderen bij hem achter laten, omdat ik hem totaal niet vertrouw. Ik ben bang dat hij zichzelf iets aan doet. Hij is nu naar zijn werk, heeft vanacht op de bank geslapen en ik heb hem vanochtend niet meer gezien. Ik ben bang dat ik straks wordt gebeld of dat de politie voor de deur staat dat er wat met hem is. Hij heeft gister gezegd dat hij vandaag hulp ging zoeken en zei dat hij ook wel weet dat het zo niet langer kon, maar dat zij hij de vorige keer ook al.
Ik weet het niet meer.
Beetje warrig verhaal, maar dit is nog maar het topje van de ijsberg.
woensdag 11 april 2012 om 09:44
Ik denk dat je hem een ultimatum moet gaan stellen, want een paar keer fysiotherapie en manuele therapie helpt natuurlijk geen donder.
Het lijkt erop dat hij dit ultimatum nodig heeft om iets te ondernemen. Bovendien stelt een huisarts geen PTSS vast, dat mag hij gewoon niet. Op naar een goede psycholoog of psychiater dus.
Hou er wel rekening mee dat de wachtlijsten lang zijn, ook buiten de ggz. Een vrijgevestigd psycholoog kan een wachtlijst van 2 maanden hebben, maar dan ben je iig ergens aan begonnen.
Ben niet zo thuis in dit wereldje, maar is die hulp niet via defensie te regelen?
Het lijkt erop dat hij dit ultimatum nodig heeft om iets te ondernemen. Bovendien stelt een huisarts geen PTSS vast, dat mag hij gewoon niet. Op naar een goede psycholoog of psychiater dus.
Hou er wel rekening mee dat de wachtlijsten lang zijn, ook buiten de ggz. Een vrijgevestigd psycholoog kan een wachtlijst van 2 maanden hebben, maar dan ben je iig ergens aan begonnen.
Ben niet zo thuis in dit wereldje, maar is die hulp niet via defensie te regelen?
woensdag 11 april 2012 om 09:49
Mijn eerste gedachte, weg met de kinderen! Het is jouw taak ze te beschermen tegen hem. En het is zijn taak om als de sodemieter hulp te zoeken! Eerder zou ik nieteens meer met hem in gesprek gaan.
Pas als alle hulp er is en hij intensief word geholpen zou ik weer gaan communiceren.
Pas als alle hulp er is en hij intensief word geholpen zou ik weer gaan communiceren.
Never look down on anybody, unless you're helping them Up.
woensdag 11 april 2012 om 09:51
Militaire Geestelijke Gezondheidszorg (MGGZ)
Voor mogelijke psychische problemen
Telefoon: 030-250 26 65 (24 uur bereikbaar)Dienstencentrum Bedrijfsmaatschappelijk Werk (DCBMW)
Bedrijfsmaatschappelijk werkers die u met raad en daad en hun deskundigheid kunnen bijstaan
Telefoon: (070) 316 44 96
Hulpverleningslijn: 0900-415 55 55 (niet gratis)
Voor mogelijke psychische problemen
Telefoon: 030-250 26 65 (24 uur bereikbaar)Dienstencentrum Bedrijfsmaatschappelijk Werk (DCBMW)
Bedrijfsmaatschappelijk werkers die u met raad en daad en hun deskundigheid kunnen bijstaan
Telefoon: (070) 316 44 96
Hulpverleningslijn: 0900-415 55 55 (niet gratis)
woensdag 11 april 2012 om 09:51
NU contact opnemen Met het bedrijfsmaatschappelijk werk van defensie
http://www.defensie.nl/cd ... ijfsmaatschappelijk_werk/(pre)veteranen/
Doen!
Zij hebben de kennis en kunde in huis om je te helpen
Sterkte
http://www.defensie.nl/cd ... ijfsmaatschappelijk_werk/(pre)veteranen/
Doen!
Zij hebben de kennis en kunde in huis om je te helpen
Sterkte
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
woensdag 11 april 2012 om 09:54
@ lichtelijk; waar moet ik die hulp zoeken bij Defensie?
Alles is vrijwillig. En aangezien hij het altijd ontkent heeft en het niet onder ogen wil zien (misschien vanaf vandaag wel, ik weet het niet). Hij heeft eerder gezegd dat hij geen mietje is en dat het gewoon allemaal bij zijn werk hoort wat hij heeft ervaren daar in Afghanistan. Er is ons bij terugkeer niets aangeboden. Als je hulp wilde, moest je erom vragen.
Alles is vrijwillig. En aangezien hij het altijd ontkent heeft en het niet onder ogen wil zien (misschien vanaf vandaag wel, ik weet het niet). Hij heeft eerder gezegd dat hij geen mietje is en dat het gewoon allemaal bij zijn werk hoort wat hij heeft ervaren daar in Afghanistan. Er is ons bij terugkeer niets aangeboden. Als je hulp wilde, moest je erom vragen.
woensdag 11 april 2012 om 09:57
"lichtelijk, 5 minuten geleden
Militaire Geestelijke Gezondheidszorg (MGGZ)
Voor mogelijke psychische problemen
Telefoon: 030-250 26 65 (24 uur bereikbaar)Dienstencentrum Bedrijfsmaatschappelijk Werk (DCBMW)
Bedrijfsmaatschappelijk werkers die u met raad en daad en hun deskundigheid kunnen bijstaan
Telefoon: (070) 316 44 96
Hulpverleningslijn: 0900-415 55 55 (niet gratis)"
Hier TO
Militaire Geestelijke Gezondheidszorg (MGGZ)
Voor mogelijke psychische problemen
Telefoon: 030-250 26 65 (24 uur bereikbaar)Dienstencentrum Bedrijfsmaatschappelijk Werk (DCBMW)
Bedrijfsmaatschappelijk werkers die u met raad en daad en hun deskundigheid kunnen bijstaan
Telefoon: (070) 316 44 96
Hulpverleningslijn: 0900-415 55 55 (niet gratis)"
Hier TO
Never look down on anybody, unless you're helping them Up.
woensdag 11 april 2012 om 09:58
quote:un-happy schreef op 11 april 2012 @ 09:54:
Alles is vrijwillig. En aangezien hij het altijd ontkent heeft en het niet onder ogen wil zien (misschien vanaf vandaag wel, ik weet het niet). Daarom vind ik dat je hem een ultimatum moet stellen als hij niet vrijwillig hulp zoekt. Bedenk goed dat PTSS niet uit zichzelf over gaat en wat dat voor gevolgen voor jouw leven en dat van jullie kinderen heeft!
Alles is vrijwillig. En aangezien hij het altijd ontkent heeft en het niet onder ogen wil zien (misschien vanaf vandaag wel, ik weet het niet). Daarom vind ik dat je hem een ultimatum moet stellen als hij niet vrijwillig hulp zoekt. Bedenk goed dat PTSS niet uit zichzelf over gaat en wat dat voor gevolgen voor jouw leven en dat van jullie kinderen heeft!
woensdag 11 april 2012 om 09:58
Maak gebruik van de telefoonnummers die lichtelijk hierboven geplaatst heeft, en vertel daar wat er speelt, en hoe het gedrag van je man escaleert.
Schaam je niet, maak dingen niet kleiner als ze zijn.
Mijn man is ook veteraan, en bij terugkomst werd er ons verteld dat we indien nodig altijd contact op konden nemen.
Schaam je niet, maak dingen niet kleiner als ze zijn.
Mijn man is ook veteraan, en bij terugkomst werd er ons verteld dat we indien nodig altijd contact op konden nemen.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
woensdag 11 april 2012 om 09:59
@un-happy... alle telefoonnummers staan inmiddels genoteerd, zij helpen je verder. Niet laten afschepen.
Vrijwilligheid blijft, dat is altijd zo tenzij iemand een gevaar voor zichzelf of zijn omgeving is. (Helaas, in jouw geval met wat je nu verteld nog niet het geval.)
Maar dan kun je voor jezelf in ieder geval hulp regelen.
Vrijwilligheid blijft, dat is altijd zo tenzij iemand een gevaar voor zichzelf of zijn omgeving is. (Helaas, in jouw geval met wat je nu verteld nog niet het geval.)
Maar dan kun je voor jezelf in ieder geval hulp regelen.
woensdag 11 april 2012 om 09:59
woensdag 11 april 2012 om 10:02
quote:un-happy schreef op 11 april 2012 @ 09:54:
@ lichtelijk; waar moet ik die hulp zoeken bij Defensie?
Alles is vrijwillig. En aangezien hij het altijd ontkent heeft en het niet onder ogen wil zien (misschien vanaf vandaag wel, ik weet het niet). Hij heeft eerder gezegd dat hij geen mietje is en dat het gewoon allemaal bij zijn werk hoort wat hij heeft ervaren daar in Afghanistan. Er is ons bij terugkeer niets aangeboden. Als je hulp wilde, moest je erom vragen.Bellen nu gelijk, jij kan ook die hulp om vragen als je man het niet doet. Dit is hulp voor het gezin. En natuurlijk horen die dingen bij het werk, maar daar hoort ook verwerken bij en hulp zoeken als je dat nodig hebt.
@ lichtelijk; waar moet ik die hulp zoeken bij Defensie?
Alles is vrijwillig. En aangezien hij het altijd ontkent heeft en het niet onder ogen wil zien (misschien vanaf vandaag wel, ik weet het niet). Hij heeft eerder gezegd dat hij geen mietje is en dat het gewoon allemaal bij zijn werk hoort wat hij heeft ervaren daar in Afghanistan. Er is ons bij terugkeer niets aangeboden. Als je hulp wilde, moest je erom vragen.Bellen nu gelijk, jij kan ook die hulp om vragen als je man het niet doet. Dit is hulp voor het gezin. En natuurlijk horen die dingen bij het werk, maar daar hoort ook verwerken bij en hulp zoeken als je dat nodig hebt.
woensdag 11 april 2012 om 10:15
Fysio en manueletherapie helpen niet tegen PTSS, maar tegen de spanning die in je lijf wordt opgebouwd. Het hebben van PTSS is heel naar, ik spreek vanuit ervaring. Maar, het is te verhelpen!
Ik heb EMDR gehad. Wel een lange wachtlijst, maar ik voelde me na de eerste behandeling al stukken beter en na een paar vervolgsessies mag ik nu zeggen dat ik geen PTSS meer heb. Ik kan het echt iedereen aanraden. Het is ontzettend zwaar, maar het helpt snel.
Voor wat betreft je gezinssituatie: poeh, wat enorm lastig. Ik begrijp dat je voor je kinderen een veilige situatie wil, maar je man heeft overduidelijk ook veel hulp nodig. De links/ instanties die hierboven geadviseerd zijn kunnen je misschien helpen om het tot de behandeling te redden met elkaar. Want een behandeling is zeker nodig, dit verdwijnt niet vanzelf.
Mocht het thuis echt uit de hand lopen, dan kan je ook nog aan een eventuele opname in een psychiatrische kliniek denken. Al dan niet vrijwillig. Praat hier eens over met je man en de huisarts. Ook nu spreek ik weer uit ervaring en het kan voor alle partijen een hoop rust geven én de juiste diagnose. Wat weer leidt tot de juiste behandeling.
Heel veel sterkte.
Ik heb EMDR gehad. Wel een lange wachtlijst, maar ik voelde me na de eerste behandeling al stukken beter en na een paar vervolgsessies mag ik nu zeggen dat ik geen PTSS meer heb. Ik kan het echt iedereen aanraden. Het is ontzettend zwaar, maar het helpt snel.
Voor wat betreft je gezinssituatie: poeh, wat enorm lastig. Ik begrijp dat je voor je kinderen een veilige situatie wil, maar je man heeft overduidelijk ook veel hulp nodig. De links/ instanties die hierboven geadviseerd zijn kunnen je misschien helpen om het tot de behandeling te redden met elkaar. Want een behandeling is zeker nodig, dit verdwijnt niet vanzelf.
Mocht het thuis echt uit de hand lopen, dan kan je ook nog aan een eventuele opname in een psychiatrische kliniek denken. Al dan niet vrijwillig. Praat hier eens over met je man en de huisarts. Ook nu spreek ik weer uit ervaring en het kan voor alle partijen een hoop rust geven én de juiste diagnose. Wat weer leidt tot de juiste behandeling.
Heel veel sterkte.
woensdag 11 april 2012 om 10:24
Wat heftig en helaas pijnlijk herkenbaar... mijn zwager heeft helaas ook lang ontkent dat hij iets mankeerde, en toen hij uiteindelijk om hulp vroeg heeft defensie hem enorm in de steek gelaten. Hij was een tijdbom en uiteindelijk is vorig jaar de bom ontploft met een hoop fysiek geweld tot gevolg. Even is hij toen verplicht opgenomen... maar daar was hij (helaas) vrij snel weer weg. Nu heb ik het idee dat hij langzaam op aan het krabbelen is. Ik zie hem niet vaak, maar telkens als ik iets hoor of lees over het PTSS dan zorgt dat wel voor rillingen...
Jouw eerste prioriteit moet nu zijn je kinderen beschermen! Als jullie veilig zijn kun je hem steunen bij zijn herstel...
Jouw eerste prioriteit moet nu zijn je kinderen beschermen! Als jullie veilig zijn kun je hem steunen bij zijn herstel...
woensdag 11 april 2012 om 10:26
woensdag 11 april 2012 om 10:28
@ kelso, dank je wel.
ik wil zoveel schrijven, maar er komt niets uit, alleen warrigheid.
Heb net gebeld naar een nummer. Kreeg een hoogst irritante dame aan de lijn. Ik kon geen zinnig woord uitbrengen, zat alleen maar te snikken en mevrouw vroeg alleen maar gegevens (naam geboortedatum woonplaats etc etc) van mij en werd later ongeduldig.
Ja, mevrouw als u zo blijft huilen kan ik niks verstaan!
Heb opgehangen.
ik wil zoveel schrijven, maar er komt niets uit, alleen warrigheid.
Heb net gebeld naar een nummer. Kreeg een hoogst irritante dame aan de lijn. Ik kon geen zinnig woord uitbrengen, zat alleen maar te snikken en mevrouw vroeg alleen maar gegevens (naam geboortedatum woonplaats etc etc) van mij en werd later ongeduldig.
Ja, mevrouw als u zo blijft huilen kan ik niks verstaan!
Heb opgehangen.
woensdag 11 april 2012 om 10:31
Direct hulp nodig?
Het Centraal Aanmeldpunt van het Vi is 7 dagen per week en 24 uur per dag bereikbaar!
0343 474 148 of
zorg@veteraneninstituut.nl
Dit kun je ook bellen
Het Centraal Aanmeldpunt van het Vi is 7 dagen per week en 24 uur per dag bereikbaar!
0343 474 148 of
zorg@veteraneninstituut.nl
Dit kun je ook bellen
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”