Relaties
alle pijlers
Partner met PTSS
woensdag 11 april 2012 om 09:36
Hallo allemaal, ik ben eigenlijk een meelezer en dit is de eerste keer dat ik een topic opent, omdat ik echt radeloos ben en niet meer weet wat te doen. Hopelijk lezen er mensen met ervaring mee en ik zou graag advies willen.
*Ik weet niet goed of het onder relaties moet of onder psyche*
Maar goed, ik begin maar. Ik ben een vrouw van een militair en heb 2 kinderen. Mijn man is 5 jaar geleden uitgezonden geweest naar Afghanistan en sinds kort is er PTSS bij hem geconstateerd door onze huisarts. Hij is sinds 2 jaar niet meer actief als militair, maar werkt nog wel bij Defensie. Om een lang verhaal kort te maken; het gaat niet goed met hem. Ik loop al meer dan een jaar op mijn tenen en speel politieagent in mijn eigen huis. Ik probeer de kinderen koest te houden (14 en 10 jaar oud) om vaders maar niet te irriteren. Bij het minste of geringste barst hij in woede uit met als gevolg een paar maanden geleden een blauw oog bij de jongste en gisteren wou hij de oudste (notabenen op de verjaardag van de jongste!) iets aan doen. Hij heeft hem een flinke tik uitgedeeld en een volle limonadefles naar hem gegooid. Gelukkig kwam de op de muur terecht en niet op mijn kind. De limonadefles spatte uiteen met nu als gevolg een bruine muur. Maar dat is nog het minste belangrijk natuurlijk. Ik wilde al bij hem weggaan toen hij de jongste had geslagen, maar hij beloofde beterschap erkende eindelijk dat hij een probleem had, ging gelijk de volgende dag naar de huisarts en kreeg toen 'hulp'. Hij heeft fysiotherapie en manuele therapie gekregen een paar gesprekjes met de huisarts en volgens meneer ging het weer helemaal goed. Nou NIET natuurlijk! Ik vertelde hem voorzichtig (om hem maar niet boos te maken) dat hij er nog lang niet was, maar hij ontkende alles. En nu is dan de bom gebarste! Hij ging gister helemaal door het lint. Ik wil niet meer! Ik kan er niet meer tegen! Maar hij is ziek, moet ik hem dan in de steek laten? Hij wil niet het huis uit, ik wel, maar waar moet ik heen? Ik kan niet mijn kinderen bij hem achter laten, omdat ik hem totaal niet vertrouw. Ik ben bang dat hij zichzelf iets aan doet. Hij is nu naar zijn werk, heeft vanacht op de bank geslapen en ik heb hem vanochtend niet meer gezien. Ik ben bang dat ik straks wordt gebeld of dat de politie voor de deur staat dat er wat met hem is. Hij heeft gister gezegd dat hij vandaag hulp ging zoeken en zei dat hij ook wel weet dat het zo niet langer kon, maar dat zij hij de vorige keer ook al.
Ik weet het niet meer.
Beetje warrig verhaal, maar dit is nog maar het topje van de ijsberg.
*Ik weet niet goed of het onder relaties moet of onder psyche*
Maar goed, ik begin maar. Ik ben een vrouw van een militair en heb 2 kinderen. Mijn man is 5 jaar geleden uitgezonden geweest naar Afghanistan en sinds kort is er PTSS bij hem geconstateerd door onze huisarts. Hij is sinds 2 jaar niet meer actief als militair, maar werkt nog wel bij Defensie. Om een lang verhaal kort te maken; het gaat niet goed met hem. Ik loop al meer dan een jaar op mijn tenen en speel politieagent in mijn eigen huis. Ik probeer de kinderen koest te houden (14 en 10 jaar oud) om vaders maar niet te irriteren. Bij het minste of geringste barst hij in woede uit met als gevolg een paar maanden geleden een blauw oog bij de jongste en gisteren wou hij de oudste (notabenen op de verjaardag van de jongste!) iets aan doen. Hij heeft hem een flinke tik uitgedeeld en een volle limonadefles naar hem gegooid. Gelukkig kwam de op de muur terecht en niet op mijn kind. De limonadefles spatte uiteen met nu als gevolg een bruine muur. Maar dat is nog het minste belangrijk natuurlijk. Ik wilde al bij hem weggaan toen hij de jongste had geslagen, maar hij beloofde beterschap erkende eindelijk dat hij een probleem had, ging gelijk de volgende dag naar de huisarts en kreeg toen 'hulp'. Hij heeft fysiotherapie en manuele therapie gekregen een paar gesprekjes met de huisarts en volgens meneer ging het weer helemaal goed. Nou NIET natuurlijk! Ik vertelde hem voorzichtig (om hem maar niet boos te maken) dat hij er nog lang niet was, maar hij ontkende alles. En nu is dan de bom gebarste! Hij ging gister helemaal door het lint. Ik wil niet meer! Ik kan er niet meer tegen! Maar hij is ziek, moet ik hem dan in de steek laten? Hij wil niet het huis uit, ik wel, maar waar moet ik heen? Ik kan niet mijn kinderen bij hem achter laten, omdat ik hem totaal niet vertrouw. Ik ben bang dat hij zichzelf iets aan doet. Hij is nu naar zijn werk, heeft vanacht op de bank geslapen en ik heb hem vanochtend niet meer gezien. Ik ben bang dat ik straks wordt gebeld of dat de politie voor de deur staat dat er wat met hem is. Hij heeft gister gezegd dat hij vandaag hulp ging zoeken en zei dat hij ook wel weet dat het zo niet langer kon, maar dat zij hij de vorige keer ook al.
Ik weet het niet meer.
Beetje warrig verhaal, maar dit is nog maar het topje van de ijsberg.
woensdag 11 april 2012 om 13:49
Goh, achnein. Dat is schokkend. Natuurlijk is het aan de hulpverlening om de juiste diagnose te stellen en daar de juiste behandeling bij te nemen. Ik kan niet voor de hulpverlening praten, maar wel mijn eigen ervaringen delen.
En mijn ervaring is dat zodra de EMDR gestart is, je je al snel weer beter gaat voelen. EMDR is ontzettend zwaar en er is goede nabehandeling voor nodig, maar het werkt wel ontzettend snel.
En mijn ervaring is dat zodra de EMDR gestart is, je je al snel weer beter gaat voelen. EMDR is ontzettend zwaar en er is goede nabehandeling voor nodig, maar het werkt wel ontzettend snel.
woensdag 11 april 2012 om 14:36
quote:kelso schreef op 11 april 2012 @ 13:49:
Goh, achnein. Dat is schokkend. Natuurlijk is het aan de hulpverlening om de juiste diagnose te stellen en daar de juiste behandeling bij te nemen. Ik kan niet voor de hulpverlening praten, maar wel mijn eigen ervaringen delen.
En mijn ervaring is dat zodra de EMDR gestart is, je je al snel weer beter gaat voelen. EMDR is ontzettend zwaar en er is goede nabehandeling voor nodig, maar het werkt wel ontzettend snel.
Het is mooi dat het bij jou zo heeft gewerkt maar het garandeert niet dat het bij een ander ook zo zou werken.
Het heeft met alle omgevingsfactoren te maken, hoe de persoon zelf is en daarnaar ook nog met de trauma's die hij/zij moet verwerken.
Ik heb zelf ook PTSS (gehad). Ik schrijf gehad tussen haakjes omdat ze bij mij er zijn achter gekomen, dat de PTTS bij mij in extreem gewelddadige situatie naar boven kan komen ( heb ik jammer genoeg een tijdje geleden weer mogen ervaren). Dus dat de PTSS wel weg is, maar dat ik er ook gevoelig voor blijf.
Ik heb eerst cognitieve therapie gehad en als afsluitende fase EMDR.
Bij wilde ze in het begin ook meteen EMDR gaan doen, maar dat werkte niet omdat ik zelf helemaal niet zo ver was om alles te herbeleven. Dus ben ik blij dat ik niet meteen EMDR heb gedaan.
Daarnaast werkt EMDR niet voor iedereen en sommige mensen hebben hier helemaal geen resultaat mee.
Dus TO ik denk dat jullie, je goed moet voorlaten lichten over wat er allemaal kan en mogelijk is. En ik hoop dat jullie ook nog als gezin iets kunnen gaan doen om de al gehele relatie weer goed op te bouwen.
Want wat moet het verschrikkelijk voor jullie zijn dat je man , vader opeens zo agressie word en dat hij een ander persoon is geworden.
Goh, achnein. Dat is schokkend. Natuurlijk is het aan de hulpverlening om de juiste diagnose te stellen en daar de juiste behandeling bij te nemen. Ik kan niet voor de hulpverlening praten, maar wel mijn eigen ervaringen delen.
En mijn ervaring is dat zodra de EMDR gestart is, je je al snel weer beter gaat voelen. EMDR is ontzettend zwaar en er is goede nabehandeling voor nodig, maar het werkt wel ontzettend snel.
Het is mooi dat het bij jou zo heeft gewerkt maar het garandeert niet dat het bij een ander ook zo zou werken.
Het heeft met alle omgevingsfactoren te maken, hoe de persoon zelf is en daarnaar ook nog met de trauma's die hij/zij moet verwerken.
Ik heb zelf ook PTSS (gehad). Ik schrijf gehad tussen haakjes omdat ze bij mij er zijn achter gekomen, dat de PTTS bij mij in extreem gewelddadige situatie naar boven kan komen ( heb ik jammer genoeg een tijdje geleden weer mogen ervaren). Dus dat de PTSS wel weg is, maar dat ik er ook gevoelig voor blijf.
Ik heb eerst cognitieve therapie gehad en als afsluitende fase EMDR.
Bij wilde ze in het begin ook meteen EMDR gaan doen, maar dat werkte niet omdat ik zelf helemaal niet zo ver was om alles te herbeleven. Dus ben ik blij dat ik niet meteen EMDR heb gedaan.
Daarnaast werkt EMDR niet voor iedereen en sommige mensen hebben hier helemaal geen resultaat mee.
Dus TO ik denk dat jullie, je goed moet voorlaten lichten over wat er allemaal kan en mogelijk is. En ik hoop dat jullie ook nog als gezin iets kunnen gaan doen om de al gehele relatie weer goed op te bouwen.
Want wat moet het verschrikkelijk voor jullie zijn dat je man , vader opeens zo agressie word en dat hij een ander persoon is geworden.
woensdag 11 april 2012 om 23:41
Mijn partner is ook (ex) militair, na zijn 2e eb 3e uitzendingen (Irak en ook Afganistan) begon hier de ellende. Verwacht niet teveel van Defensie..dat is hoe ik er over denk (mijn eigen ervaring!) Goed dat hij even een tijdje weggaat, hij ziet gelukkig wel in dat DIT dus niet kan!
Heel veel sterkte...
Heel veel sterkte...
woensdag 11 april 2012 om 23:47
Pff wat fijn voor de kinderen dat je zorgt dat er rust komt en ben een beetje wee in mijn maag wat ik over hen heb gelezen. Ik hoop dat alles nu rustig is voor jullie drie.
Ben je ook nog bij de HA langs geweest?
Sterkte.
Ben je ook nog bij de HA langs geweest?
Sterkte.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 12 april 2012 om 15:35
Het is rustig in huis nu. Hij gaat naar zijn ouders. Vind ie natuurlijk helemaal niks, ik eigenlijk ook niet. Want ik kan nooit iets goeds doen in hun ogen (bijna geen contact) en nu gooi ik hun kind er ook nog eens uit. Lekker belangrijk, denk ik nu.
Ik vind het echt fijn om ook de andere kant van het verhaal te horen, dus als je zelf worstelt met PTSS. Dus mensen bedankt voor jullie verhalen.
x
Ik vind het echt fijn om ook de andere kant van het verhaal te horen, dus als je zelf worstelt met PTSS. Dus mensen bedankt voor jullie verhalen.
x