Partner met syndroom van asperger

Poe, na het lezen van dit topic, word ik wel een beetje verdrietig. Mijn zoon heeft Asperger en wil heel graag trouwen en kinderen. (hij is nog maar 12 jaar hoor). Als ik jullie verhalen zo lees, dan lijkt het voor hem heel moeilijk om een leuke vriendin te krijgen (ooit, want hoeft nu nog niet, )



WussyPussy, jij bent lief. Onthoud asjeblieft dat je man wel graag wil, maar vaak niet durft of niet weet hoe. Het is vaak geen onwil van hem. (dan bedoel ik praten over iets, iets schoonmaken of je knuffelen).



Mijn zoon moet regelmatig zijn kamer schoonmaken. Dan moet ik er wel bij vermelden dat hij ook moet stofzuigen, ook onder zijn bed. Door elke keer te herhalen wat hij moet doen en hoe hij het moet doen, leert hij bepaalde vaardigheden. Zo heb ik hem geleerd hoe hij moet douchen en kan hij nu eindelijk alleen douchen. (ter vergelijking: zijn zusje was 8 jaar toen zij zelfstandig kon douchen, dat is normaal)

Ik wil hier duidelijk mee maken dat het een onvermogen is van mensen met Apserger. De simpelste dingen moeten geleerd worden.



Luna: ik vind het heel erg wat je vent heeft gedaan. Maar ik vind niet dat je dat onder de noemen van Asperger kan schuiven. Vreemdgaan is namelijk geen symptoom hoor. (je vent was gewoon een l*l dat hij dit gedaan heeft.) Laten we wel wezen, niet alle irritante karaktertrekken kan je verklaren door die diagnose!

quote:Swinta schreef op 28 augustus 2009 @ 14:42:

Poe, na het lezen van dit topic, word ik wel een beetje verdrietig. Mijn zoon heeft Asperger en wil heel graag trouwen en kinderen. (hij is nog maar 12 jaar hoor). Als ik jullie verhalen zo lees, dan lijkt het voor hem heel moeilijk om een leuke vriendin te krijgen (ooit, want hoeft nu nog niet, )

Ik wou in eerste instantie ook erg graag trouwen en kinderen krijgen, die wens heb ik jaren geleden gehad, maar de realiteit is dat ik deze twee zaken vrijwel niet kan verwezenlijken. Voor mij heeft het geen zin om dit doel na te streven. Ik acht mezelf niet geschikt om kinderen op te voeden (volgens mij heb ik dit al eerder gezegd). Ik merk dat ik echt heel hard aan mezelf moet werken, om een redelijke relatie te krijgen. Ik zal - hoe moeilijk het ook is - mijn instelling op dit gebied moeten wijzigen.



quote:Luna: ik vind het heel erg wat je vent heeft gedaan. Maar ik vind niet dat je dat onder de noemen van Asperger kan schuiven. Vreemdgaan is namelijk geen symptoom hoor. (je vent was gewoon een l*l dat hij dit gedaan heeft.) Laten we wel wezen, niet alle irritante karaktertrekken kan je verklaren door die diagnose!Ik vind het ook een rotstreek. Een autist kan leren dat hij zijn partner heel erg veel pijn doet als hij vreemdgaat.

Beste allemaal,



Zelf ben ik, een meid van 25, met Asperger. Het is fijn dat het onderwerp van een partner met Asperger centraal wordt gesteld in deze discussie. Maar voor dat er ergens over gediscussieerd wordt, moet het onderwerp helder zijn. Je moet immers weten waar je het over hebt.



In dit geval gaat het over het syndroom van Asperger. Eerst moet daarom helder zijn wat Aspergers kenmerkt. Ik stoor mij in dit topic aan de eigenschappen die worden toegeschreven aan Aspergers. Laten we daarom eerst duidelijk stellen over welke eigenschappen we het hier hebben.



In een aantal gevallen zijn de genoemde eigenschappen die jullie toeschrijven aan Aspergers niet direct gerelateerd aan het syndroom van Asperger. Bijvoorbeeld 'vreemd gaan'. In een aantal andere gevallen spreken jullie van eigenschappen die niet behoren tot het syndroom van Asperger, maar kunnen samengaan met Asperger. Een voorbeeld hiervan is ADHD. Tenslotte noemen jullie ook enkele eigenschappen die direct te koppelen zijn aan Asperger. Over deze eigenschappen zou het in dit topic moeten gaan.



Want zelfs als we het hierbij houden is dit nog een precair onderwerp. Er is nog geen consensus over Asperger als op zichzelf staand syndroom. Het zou best kunnen zijn dat Aspergers hoog functionerende autisten zijn. Dat Aspergers met andere woorden behoren tot de groep 'autisten'. De meest gehoorde verklaring op dit moment is dat Asperger behoort binnnen het 'autistisch spectrum', dit betekent dat Asperger verwand is aan autisme, maar geen autisme is.



De kenmerken die worden toegeschreven aan Aspergers worden genoemd in de DSM IV. Dit is de meest bekende lijst om Aspergers te kenmerken:



DSM-IV DIAGNOSTIC CRITERIA FOR ASPERGER'S DISORDER

A.Qualitative impairment in social interaction, as manifested by at least two of the following:

(1) marked impairment in the use of multiple nonverbal behaviors such as eye-to-eye gaze, facial expression, body postures, and gestures to regulate social interaction

(2) failure to develop peer relationships appropriate to developmental level

(3) a lack of spontaneous seeking to share enjoyment, interests, or achievements with other people (e.g., by a lack of showing, bringing, or pointing out objects of interest to other people)

(4) lack of social or emotional reciprocity

B.Restricted repetitive and stereotyped patterns of behavior, interests, and activities, as manifested by at least one of the following:

(1) encompassing preoccupation with one or more stereotyped and restricted patterns of interest that is abnormal either in intensity or focus

(2) apparently inflexible adherence to specific, nonfunctional routines or rituals

(3) stereotyped and repetitive motor mannerisms (e.g., hand or finger flapping or twisting, or complex whole-body movements)

(4) persistent preoccupation with parts of objects

C.The disturbance causes clinically significant impairment in social, occupational, or other important areas of functioning.

D.There is no clinically significant general delay in language (e.g., single words used by age 2 years, communicative phrases used by age 3 years).

E.There is no clinically significant delay in cognitive development or in the development of age-appropriate self-help skills, adaptive behavior (other than in social interaction), and curiosity about the environment in childhood.

F.Criteria are not met for another specific Pervasive Developmental Disorder or Schizophrenia.





Zoals jullie kunnen zien zijn er al genoeg dingen waar Aspergers moeite mee kunnen hebben. Laten we het daarom niet hebben over de eigenschappen die totaal niet aan Asperger te koppelen zijn, maar laten we het bijvoorbeeld bij deze mogelijke problemen van Aspergers houden:

problemen in de sociale interactieontwikkelen van vriendschappen en relaties (buiten de partnerrelatie)emotionele wederkerigheidroutines en stereotype gedragingen

Tenslotte wil ik vermelden dat niet iedere Asperger te maken heeft met dezelfde moeilijkheden (zoals ook in de DSM te lezen is). Niet iedere Asperger draait met zijn handen of wiegt heen en weer. Daarom kan niet gesteld worden dat bijvoorbeeld geen enkele Asperger geschikt zou zijn voor het vader of moederschap.



Benieuwd naar jullie reacties,



Orientaaltje

Orientaaltje, tuurlijk heb je gelijk dat de ene Asperger de ander niet is.

Je hebt ook nog zo iets als een karakter. Ieder persoontje is anders en dat komt deels hoe je karakter is, door je opvoeding en wat je mee maakt in je jeugd hoe je karakter gevormd wordt.

Het is echter wel zo dat bepaalde kenmerken bij het syndroom van Asperger horen, hoe je het ook wendt of keert.



Mijn oudste zoon heeft PDD-Nos met Aspergertrekken. Hij is echter heel anders dan mijn 2e ex man die ook Asperger (niet de vader van mijn zonen) had (GZD)

Kom je toch weer op het feit dat karakter een hele grote rol speelt.

Denk dat het belangrijk is dat je voor jezelf uitzoekt waar je gesloopt van raakt, en of dat asperger kenmerken zijn, karaktereigenschappen, of dingen waarop in redelijkheid compromissen te sluiten zijn.

In hoeverre heeft hij last van zichzelf? Je zegt dat je hem wilt helpen, maar helpen waarmee? Helpen om met jou om te gaan of helpen om te leven?

In hoeverre ben jij in staat te accepteren dat hij is wie hij is en dat veranderingen bij hem moeizaam of niet tot stand komen?



Combinatie asperger/kinderen kan verdomd moeilijk zijn. Een goede tussenoplossing zou 1 kind zijn, bij 1 kind is de situatie meer onder controle. Bij meerdere kinderen zou je partner ernstig last kunnen krijgen van prikkelbaarheid en at a total loss zijn als er teveel dingen tegelijk gebeuren (en dat is niet te voorkomen met kinderen).



Belangrijkste lijkt me om na te gaan of jouw partner een sociaal wezen is in die zin dat hij zich betrokken voelt bij wat er om hem heen gebeurt, ook al vindt hij het moeilijk om daar mee om te gaan. De combinatie egoisme en Asperger zal niet lekker vallen in welke relatie dan ook.

Hallo ik (v) heb ook asperger en zou graag kinderen willen hebben. Heb zelf wel last van mijn asperger, maar probeer het naar anderen toe zoveel mogelijk te verhullen. Ben naar anderen toe heel sociaal en meelevend. Maar weet bijv. niet hoe ik me op een moment voel en vind het heel prettig om vaste rituelen te hebben.

Mensen met asperger kúnnen zich ook aanpassen en idd de ene is de andere niet. Denk dat het veel met karakter te maken heeft. Ik weet wat mijn knelpunten zijn (oa. rechtlijnigheid) en weet wat er gewenst wordt en leef daarna. (Laatste klinkt erger dan het is, want ik pas me graag aan en tuurlijk baal ik weleens van mijn anders zijn, maar vind het ook prettig om midden in de maatschappij te staan en heb daar veel voor over.)



Ik weet bijna zeker dat collega's, vrienden en kennissen (bijna) niets aan mij merken. Mijn HA gaf destijds aan (ik wilde graag een onderzoek ernaar) dat ik het niet zou kunnen hebben, want "mensen met asperger zijn altijd erg contactgestoord! en jij bent dat duidelijk niet". Zo zie je maar dat er ook onder artsen nog veel onwetendheid is over deze ziekte/aandoening. Want als je er dieper induikt weet je ook dat velen (lang niet allemaal!!) zich aanpassen naar wat de maatschappij van hen verlangt. Daarom verwacht ik dat meer mensen deze aandoening/ziekte hebben, zonder dat hun partner/omgeving dit vermoedt.

Belangrijk is hoe ermee wordt omgegaan. Hoe gaat de 'patient' (niet echt een passend woord m.i.) er zelf mee om (wil hij/zij zich aanpassen en in hoeverre) en hoe gaat zijn/haar omgeving hiermee om?



Edit: de kenmerken die ik bij iedereen op deze pagina lees (muv. die van orientaaltje) herken ik over het algemeen niet bij mezelf. Of heb ik in mindere mate (gehad). Kortom de ene Asperger is de andere niet.



Mijn vader heeft het wrs ook en met hem is op zich best prima te leven, maar je moet jezelf als echtgenote wel aanpassen. Of mijn moeder zich meer heeft moeten aanpassen aan haar man, dan een andere wilekeurige vrouw en of mijn vader zich misschien wel meer aan mijn moeder heeft moeten aanpassen als andersom: wie zal het zeggen?

Wat ik wel weet is dat mijn vader die trekjes al zijn hele leven heeft en dat de puzzelstukjes nu pas (net zoals bij mij) op zijn plaats gaan vallen. Mijn ouders zijn al jaren gelukkig getrouwd en natuurlijk kent hun relatie (mede door de evt. asperger van mijn vader) zijn up en downs.

quote:Bokser schreef op 28 augustus 2009 @ 12:47:

Mijn vader heeft Asperger. Als kind ben ik altijd bang voor hem geweest. Op de raarste momenten sprong hij uit z'n vel, je zag het vaak niet aankomen. Na 20 jaar huwelijk zijn mijn ouders gaan scheiden, mijn moeder is jarenlang zwaar ongelukkig geweest. In een relatie met iemand met Asperger moet je echt wel sterkt in je schoenen staan. Ik zou er nog maar eens goed over na denken, want het houdt nooit op. Mijn vader is nog steeds erg egocentrisch en ik loop op eieren bij hem. Het liefst zou ik geen contact met hem hebben want hij kan me echt gek krijgen.





Dit is voor mij heel herkenbaar. Mijn vader heeft ook Asperger, en mijn ouders zijn binnen een jaar na mijn geboorte gescheiden. Dat egocentrisme en altijd op eieren lopen, nooit echt jezelf kunnen zijn bij hem, is echt heel zwaar. Het lijkt ook steeds erger te worden met de jaren, hij kan steeds minder hebben. Ik heb een jonger zusje, en zij heeft 't nóg zwaarder met hem dan ik 't had.



Ik geef hem ook eigenlijk altijd z'n zin, ik ben vaak z'n klankbord, en ik weet precies hoe ik moet reageren zodat 't voor hem prettig is, zodat-ie niet boos wordt ofzo. Ik heb 't contact wel op een behoorlijk laag pitje staan in vergelijking met vroeger, denk dat we elkaar 1-2 keer per week spreken, en één keer in de twee weken zien.



Ik denk dat 't voor een vrouw ondoenlijk is om een (gelijkwaardige) relatie met hem te hebben, hoe graag-ie dat ook zou willen. Ik weet niet hoe dat met jouw partner is natuurlijk.



En toch... 't klinkt heel gek... maar ik zou geen andere vader gehad willen hebben. Hij heeft me voor een groot deel gemaakt tot wie ik nu ben.



Neemt niet weg dat ik er nóóit aan zou beginnen, aan een partner met Asperger, en zeker zou ik geen kinderen met hem willen. Want je doet 't echt alleen, plus nog eigenlijk een hoop tegenwerking omdat je 't toch nooit goed doet (dit geldt misschien niet voor alle Aspergers, mijn enige referentie is m'n vader en z'n broers).



O ja, mijn zusje en ik hebben geen Asperger, onze nicht waarschijnlijk wel.

Wat Wapiti schrijft, is voor mij ook herkenbaar. Alleen heb ik dat met mijn PDD/NOS. Ik heb naast autisme gedragskenmerken die nogal geliefd zijn, zoals vrolijk, behulpzaam, inlevend, vriendelijk, humor, etc. Mijn baas zei ooit dat ik een "geziene gast" ben op school. Autistisch zijn is mogelijk niet direct het eerste wat andere mensen denken. Sommigen met zeer goede mensenkennis en die anderen zeer goed aanvoelen, zullen wel direct zien dat er wat is.



Het sociale komt volgens mij van mijn ouders. Ze gaan erg leuk en gezellig met andere mensen om. Dat heb ik ook, maar in wat mindere mate, vermoed ik. Hoe meer ik op mijn gemak ben, hoe socialer en extraverter ik ben.



Op het forum gebruik ik ook humor en ben ik behulpzaam, maar ik schrijf ook een beetje van me af. Ik kan dan soms wat zwaar op de hand zijn.

Ik heb 2 jaar een relatie met iemand die asperger en add heeft en ik kan er wel heel goed mee omgaan alleen soms zijn er dingen waar ik moeite mee heb zoals een gesprek of ik het moeilijk vind om te snappen dat hij niet durft te bellen! en grijpt snel naar de drank als hij onrustig is in zijn hoofd.

hij heeft sinds vorige week een nieuwe baan (in een kroeg)en zondag was ik weg en heeft hij voor het werk (begint om 20 uur) 8 flesjes bier gehad en vervolgens dronken thuis gekomen om 3.30 , en volgende dag belde zijn bazin maar hij nam niet op en hij zei niks meer tegen me en wou ook niet praten, s`avonds ging het helemaal niet goed en zijn we naar de dokterswacht gegaan. en toen we thuis kwamen had zijn bazin 2 keer gebeld dus hij ging op bed en toen heb ik haar opgebeld en wat blijkt hij is die zondagnacht zo weggelopen met het geld op de bar lichten nog aan en de voor deur open, gelukkig niks gebeurt!



maar wat kan ik doen om hem te helpen?? want ik krijg niet veel bij hem los



alvast bedankt

Zal ik dan vandaag de beslissing nemen, en een punt zetten achter een bijna 25 jarige relatie, met mijn partner met Asperger MS hernia s allemaal beperkingen die hem er van weerhouden me te begrijpen aan te voelen,van me te houden, te beminnen, maar vooral ook een keer begrip te hebben, dat het voor mij ook niet eenvoudig is om met zijn beperkingen te leven.

Dat de dag gewoon eens begint en eindigt zo als ik het leuk zou vinden en niet draait om wat hem wel en niet lukt en waar hij wel en geen zin in heeft.

Ik denk dat ik een aardig eind op weg ben. Hij ligt inmiddels weer rustig te slapen, na een dag vol vervelende ruzies waarbij het er altijd op uit draait, dat als ik niet moeilijk doe er geen vuiltje aan de lucht is. maar ja ik zou het ook weleens op mijn manier willen.

Blijkbaar kan dat alleen maar als ik dan ook voor mezelf kies en mijn eigen leven ga leiden.

Het is niet niks om met een partner die het Asperger syndroom heeft samen te leven. Ik hield het niet vol en ik ben beslist de enige niet.

Wat knap dat je het al zo lang volhoud en begrijpelijk dat je er nu over denkt om de relatie te stoppen. Jij mag er ook zijn met jouw wensen, jouw behoeften en jouw gedachten.



Wat je ook beslist doe het en sta erachter hoe moeilijk het ook is. Succes en sterkte

Jafijn,



Ik begrijp dat het zwaar is (niet alleen voor jou maar ook voor anderen die een relatie hebben met iemand met autisme), en ik ben het ook eens met wat Bosaapje tegen je zegt.



Ik neem aan da MS staat voor Multiple Sclerose? Het is een vervelende ziekte. En dit maakt de situatie voor jou extra moeilijk.

dank je bosaapje en Hans. Inmiddels is de situatie alleen nof maar verder geescaleerd. Mijn zoon ook met Asperger, heeft geiiriteerd het huis verlaten, wel fjjn trouwens komt ie ook eens buiten en partner zit afwachtend zwijgzaam in zijn stoel te wachten, wat mijn besluit is. Heeft het motto als je denkt het niet langer vol te houden dat moet je inderdaad maar gaan. Ik natuurlijk niet hij hij heeft nergens last van en ik als ik niet moeilijk doe ook niet is het standpunt.

Jafijn

IN een huwelijk met iemand met asperger ben je TOCH alleen. Dan kun je net zo goed alleen blijven. Mijn vader heeft asperger, je kunt niet echt van een huwelijk spreken tussen mijn ouders.



Hij kan alleen vanuit eigen standpunt denken, kan geen rekening houden, NOOIT, en doet precies waar hij zelf zin in heeft, ten koste van anderen.

Als hij jou iets flikt, moet je niet daarover zeiken. Flik je hem het zelfde... dan owee.....

Het zijn egoisten. Sorry voor mijn botte reactie.