Radeloos

Beste allemaal,
door radeloosheid toch maar de stap genomen om van mij af te schrijven op dit forum, in de hoop dat het helpt.
Sinds afgelopen augustus ben ik verhuisd naar Aruba om te werken. Ik heb begin 2017 een punt gezet achter een 8jarige relatie en was klaar om mijn droom achterna te gaan.
Eind September/begin oktober ben ik iemand tegengekomen bij de lokale salsaschool.
Een jongen die zo intens lief was en waardoor ik helemaal opbloeide. Beide waren we eigenlijk niet opzoek naar iets vast, maar van het een kwam het ander. Het is nooit uitgesproken dat we een relatie hadden, maar we vonden het beide wel prima zo. We genoten elke dag. In november zijn mijn ouders hier geweest en zijn we ook samen gaan uiteten.
Hij heeft vijf jaar geleden zijn moeder verloren, zelf was hij toen 20. We hebben daar heel veel over gepraat en hij heeft mij ook gezegd dat er periodes zijn dat hij daar zo erg mee zit dat hij alleen maar bezig is met haar en geen aandacht kan geven aan wie dan ook om zich heen.
Afgelopen december ben ik in de kerstvakantie terug naar Nederland gegaan, mede ook voor mijn oma waar het niet heel goed mee ging. Ons contact was intens. Ik merkte dat ik mij nog nooit zo heb gevoeld in mijn leven. Ik kreeg hele liefdesverklaringen en we hebben bijna elke dag gebeld. Appjes dat hij mij miste en niet kon wachten om mij op te halen.
31 december ben ik weer geland, hebben we samen nieuwjaar met zijn familie gevierd en was het heerlijk om elkaar weer vast te houden.
zo ook de weken erna. op 19 januari krijg ik ineens random een appje van hem dat ik zijn alles ben en dat hij mij echt niet kwijt wil.
Een week later is alles anders. Ik merk aan hem dat hij helemaal niet lekker in zijn vel zit en heel erg zit met de dood van zijn moeder. Zij is 27 februari jarig en ik denk dat daardoor het gevoel komt.
Ik vraag hem erna en het klopt, dit is dus precies wat hij mij eerder verteld heeft. Hij wil het liefst alleen zijn en nergens over praten. Hij komt niet meer slapen en duwt mij als het ware meer en meer van zich af. Afgelopen weekend vertelt hij mij dat het niet aan mij ligt en dat ik niet onzeker moet zijn en moet twijfelen. Gisterenmiddag stond hij ineens voor mijn deur om mij te komen halen om wat te eten. Na een uur ging hij naar huis, wat ik overigens begrijp. Ik wil hem ruimte en tijd geven en dat probeer ik ook.
Maar gisterenavond stuurt hij mij een appje dat hij zich sneu en schuldig voelt om mij. Hij wilt mij blij maken, maar hij voelt zichzelf niet instaat dat te doen. Ik zeg vervolgens dat ik hem begrijp, maar dat het nergens voor nodig is. Ook ik moet een weg hierin vinden en als dat betekent dat ik hem ruimte of tijd moet geven, dan is dat zo.
Vervolgens stuurt hij mij een appje dat hij mij niet lastig wil vallen, dat hij dan liever niks meer dan vrienden wil zijn, omdat hij zich zo schuldig voelt tegenover mij. Hij wilt het wel met mij, maar is nu niet hetzelfde en weet zeker dat ik hem niet meer leuk zal vinden.
Ik weet dat hij er gisterenavond helemaal doorheen zat, gezien de status die hij had over zijn moeder. Ik voelde zijn pijn door merg en been.

Misschien is het egoïstisch, maar ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb gisterenavond twee paniekaanvallen gehad omdat ik zo bang ben om hem kwijt te raken. Ik heb gezien hoe het kan zijn. Ik wil hem steunen en helpen, maar dat laat hij niet toe. Ik vraag me af, wat moet ik doen? Hoe kan ik zijn ogen openen en laten zien dat ik wil wachten?

diamantje123 schreef: ↑

05-02-2018 16:05

Vind je dit het allemaal wel waard?? Paniekaanvallen omdat je bang bent hem kwijt te raken?? Ik vraag me af of jij zelf wel lekker in je vel zit. Je kent m pas kort, waarom nu al zo zwaar en zoveel drama.

Heel moeilijk te omschrijven, maar het gevoel dat het gewoon helemaal goed zit en je ervoor wil gaan. Ondanks dat ik hem inderdaad nog niet mega lang ken.

In die acht jaar relatie, dit gevoel nog nooit meegemaakt. Ook daar waren ups en downs

turquasi schreef: ↑

05-02-2018 16:10

de beste manier om te laten zien dat je ervoor wil gaan is nu gewoon kalm blijven

Dankjewel, ik ga het in ieder geval proberen.

phoebe24 schreef: ↑

05-02-2018 16:15

Hij heeft duidelijk nu veel aan zijn hoofd, ik denk niet dat je het hem kwalijk kunt nemen dat hij op dit moment niet veel aandacht voor jou heeft.
Ik zou hem voorlopig dan ook even ruimte geven, en inderdaad af en toe even iets liefs sturen.
Hem nu gaan pushen gaat je niks opleveren, en ik snap hoe lastig dat is...

Nee ik neem het hem ook zeer zeker niet kwalijk. Ik wil hem die ruimte ook geven. Maar ik denk omdat ik zo graag wil helpen en wil dat het allemaal goedkomt, je onbewust toch pusht ofzo...

20062016 schreef: ↑

05-02-2018 16:34

Misschien klinkt het raar, maar ga het toch zeggen.
Ruimte geven en niet pushen lijkt me een goede, daarbij sluit ik me aan.
Wat mogelijk daaraan vooraf zou kunnen gaan is dat je hem vastpakt/live zegt dat je van hem houd en op hem wil wachten.
Dat is denk ik nodig, omdat hij nogal wat zekerheid/zekerheden kwijt raakt/kwijt is. Het maakt duidelijk dat jij mogelijk zijn nieuwe baken wordt/belangrijk iemand, wat veel hoop kan geven. Klinkt sentimenteel, is het ook, maar ik denk dat dat echt gaat werken.
Daarna kun je het loslaten/ruimte geven en af en toe eens een appje.

Dankjewel, dat ga ik zeker proberen!

Ana_Isabel2 schreef: ↑

05-02-2018 16:42

5 jaar geleden is ze overleden.

Ik begrijp dat zoiets er in kan hakken, maar mijn inziens gaat hij er niet echt gezond mee om als het zijn " relatie" op het spel zet.
Jullie zijn allebei onzeker en versterken elkaars angst . Wees jij nu even de sterkere in dit verhaal en wees er voor hem, maar je mag best kenbaar maken dat hij wel duidelijk naar jou toe mag zijn.

Nee dat klopt, hij zegt het zelf ook. Hij zei ik ben zeker niet blij met mezelf en al helemaal niet hoe ik hiermee omga, maar het is heel lastig voor mij.
Ik denk ook dat het men name komt door de cultuur hier. Hier wordt er niet veel over gepraat, ook bij zijn vader kon hij eigenlijk nooit terecht. Die is weer heel snel “verder” gegaan, zegt hij.

Lucifermiauww schreef: ↑

05-02-2018 16:58

Wat een gedramatiseer van jou.
Paniek aanvallen en radeloosheid.
Ik zou hulp zoeken.

Ik heb zeker niet gevraagd om mij te veroordelen.
Ik zocht hier alleen steun. Dat wil niet zeggen dat je niet mag zeggen wat je vindt, maar in dit geval kun je beter geen reactie typen. Dankjewel

Littlecrazy__ schreef: ↑

05-02-2018 16:02

Er voor hem zijn als die het nodig heeft en verder hem met rust laten. Dit gaat op het begeven moment ook wel voorbij, hoe verschrikkelijk het ook is. En dan weet hij ook weer alles beter in perspectief te plaatsen

dankjewel