Relaties
alle pijlers
Relatie redden, hoe?
donderdag 11 november 2010 om 11:22
Mijn vriend en ik zijn abrupt uit elkaar gegaan (zijn keuze) door een gebrek aan communicatie. Die communicatie kwam pas na de breuk weer op gang..Er zijn nogal wat irritaties aan elkaar en het gevoel is daardoor (?) ook bij beiden wel een beetje minder/weg. We woonden samen en zijn nu dus weer volledig op onszelf en alleen.
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
dinsdag 18 januari 2011 om 23:25
quote:Mootje13 schreef op 18 januari 2011 @ 21:43:
Weer veel post gemist.. Ga alleen even reageren op het laatste, over dat op papier zetten.. Lees dat muisje dat ook gedaan heeft, ik heb het ook gedaan.. Heb ook ontelbare mails geschreven naar ex, en de meesten gelukkig niet verstuurd! Maar het hielp voor mezelf.. Vaak waren ze gebasseerd op een recente gebeurtenis, die ik een paar uur daarna alweer in een heel ander licht zag.. En het dus ook niet nodig was ex daarmee te confronteren.. Alleen de dingen die terug bleven komen, waar ik antwoorden op bleef willen, die heb ik ex gevraagd..
Zoals ik eerder schreef is mijn situatie niet helemaal zoals een aantal hier (maar iedereen heeft natuurlijk haar eigen verhaal, niet alleen ik). Met op papier zetten bedoel ik mijn gedachten, wat wil IK en hoe zie IK het, van me afschrijven zodat ik minder pieker en misschien geeft het meer overzicht en inzicht voor mij. Als ik mijn vriend wil mailen, dan kan ik dat gewoon doen, of smsen, of bellen, elkaar zien etc. Ik zit niet met een ex waar ik contact mee wil en dat ik me moet beheersen. Maar heb dat ook wel eens gedaan met een/over een ex, typen en nog eens typen, maar nooit verstuurd. Het lucht altijd wel een beetje op, en soms is het goed om na te lezen, soms is delete de beste optie Maar goed, dat is nu in mijn geval niet van toepassing.
Ik ga mezelf echt er even toe zetten te schrijven over mijn gedachten, het gaat me niet makkelijk af denk ik, ben geen dagboekmens. Maar vind het wel een goed idee!
Weer veel post gemist.. Ga alleen even reageren op het laatste, over dat op papier zetten.. Lees dat muisje dat ook gedaan heeft, ik heb het ook gedaan.. Heb ook ontelbare mails geschreven naar ex, en de meesten gelukkig niet verstuurd! Maar het hielp voor mezelf.. Vaak waren ze gebasseerd op een recente gebeurtenis, die ik een paar uur daarna alweer in een heel ander licht zag.. En het dus ook niet nodig was ex daarmee te confronteren.. Alleen de dingen die terug bleven komen, waar ik antwoorden op bleef willen, die heb ik ex gevraagd..
Zoals ik eerder schreef is mijn situatie niet helemaal zoals een aantal hier (maar iedereen heeft natuurlijk haar eigen verhaal, niet alleen ik). Met op papier zetten bedoel ik mijn gedachten, wat wil IK en hoe zie IK het, van me afschrijven zodat ik minder pieker en misschien geeft het meer overzicht en inzicht voor mij. Als ik mijn vriend wil mailen, dan kan ik dat gewoon doen, of smsen, of bellen, elkaar zien etc. Ik zit niet met een ex waar ik contact mee wil en dat ik me moet beheersen. Maar heb dat ook wel eens gedaan met een/over een ex, typen en nog eens typen, maar nooit verstuurd. Het lucht altijd wel een beetje op, en soms is het goed om na te lezen, soms is delete de beste optie Maar goed, dat is nu in mijn geval niet van toepassing.
Ik ga mezelf echt er even toe zetten te schrijven over mijn gedachten, het gaat me niet makkelijk af denk ik, ben geen dagboekmens. Maar vind het wel een goed idee!
dinsdag 18 januari 2011 om 23:39
quote:advies schreef op 18 januari 2011 @ 22:42:
Dag 1 zonder contact is bijna om. Het verdriet is omgeslagen in boosheid. En alsof het allemaal niet genoeg is hebben ze vandaag mn sporttas uit mn auto gejat. Weg lekker sportschoenen. Ik hoop dat ze blij zijn met mn lekker zweterige sportbeha. ha. of dat ze het washandje eruit pakken waarmee ik mn edele delen heb staan wassen. Zal ze leren… dusss… quote:
Ik had me heilig voorgenomen gewoon aan t werk te gaan en niks te laten weten aan mn collega;s omdat er nog niks definitief is. Maar als iedereen aan je vraagt of je een lekkere vrije dag hebt gehad gisteren en of je lekker bent uitgerust breekt er op een gegeven moment iets. Ik heb het met een aantal collega’s gedeeld en dat heeft me toch wel weer tot nieuwe inzichten gebracht.
Bijvoorbeeld dat de stress die hij sinds kort op zijn werk ervaart toch echt van invloed is geweest. Hij heeft twee keer emoties laten zien, toen ie vertelde dat ie het niet meer kon en toen ie vertelde over hoe moeilijk hij het op zn werk had.
Maar daarnaast benoemde een collega terecht dat ik in mijn zoektocht ook eens goed moest kijken waarom ik nou steeds boos werd. Was dat iets wat hij deed of is het stiekem gewoon mijn type niet? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Ik hou heel veel van ‚m maar dat is iets wat ook gegroeid is. Misschien was onze basis wel niet goed? Hoe dan ook, ik ben even op een totaal ander been gezet. Prima. Daar kan ik wel wat mee. Goed nadenken dus. Maar tegelijkertijd zei ze wel dat 4 weken misschien wel erg lang was. Omdat je dan misschien wel over dat punt heen raakt dat je nog zin hebt om er wat aan te doen, dat je denkt ‚ja! ik ga dat stappenplan maken en ik onderneem actie!’. Dat je dus op het moment komt dat je het eigenlijk wel best vind zo.
Wat denken jullie? grijp ik dit aan omdat ik het eeuwige wachten niet zie zitten of heeft ze echt een punt? Ze heeft mijns inziens niet een punt. Vier weken is echt niet lang. Als je ergens aan wilt werken, dan wil je dat volgende maand ook nog wel. Ik zou hem, maar ook jezelf die ruimte geven. Je kunt op de pieken van emoties helemaal klaar zitten met je stappenplan en je goede zin, maar alles heeft even tijd nodig om te betijen. Je moet daar juist niet zo heftig emotioneel inspringen. Als je allebei echt verder wilt, dan is dat volgende maand ook nog zo. Neem dus die tijd, het geeft rust, ademruimte en inzicht. Maar dat krijg je zeker niet in week 1, dan zit je nog vol in die verse emotie. Als jullie allebei na 3 weken daar klaar voor zijn, prima, maar wel allebei. Als hij die afgesproken 4 weken nodig heeft, dan niet. Zijn jullie er beiden eerder aan toe, dan is dat ook goed.quote:Want feitelijk mis ik ook gewoon mn huis. Het hebben van een eigen plekje. Mn vertrouwde omgeving, mn spullen.. alles. Ik wil dus niets liever dan weer terugkeren naar huis. niet eens zozeer om hem, maar omdat het net zo goed mijn huis is waar ik behoefte aan heb. En ik ondertussen opgepropt zit zonder enige privacy.. Ik ben bang dat t me nekt.Probeer daar een oplossing voor te vinden. Misschien dat hij ook een week of 2 weg kan, dan kan jij weer terug. Huur een appartementje, huisje, zoiets?quote:
Ik weet niet meer wie het ook alweer zei maar het opschrijven zodat je aan het einde van de rit ziet wat de terugkerende punten zijn is inderdaad een hele goede! Zo weet je heel goed wat er belangrijk genoeg is om toch te bespreken en wat je eigenlijk al niet meer zo belangrijk vindt.
Wat is er eigenlijk gebeurt met Amygdala?
Die heeft afscheid genomen van het topic, ze was klaar met haar vele adviezen geven. Maar je kan haar mailen schreef ze.
Jij gaat ook in de pen klimmen? Goed zo, misschien kunnen we elkaar motiveren! Goede nachtrust en sterkte!
Dag 1 zonder contact is bijna om. Het verdriet is omgeslagen in boosheid. En alsof het allemaal niet genoeg is hebben ze vandaag mn sporttas uit mn auto gejat. Weg lekker sportschoenen. Ik hoop dat ze blij zijn met mn lekker zweterige sportbeha. ha. of dat ze het washandje eruit pakken waarmee ik mn edele delen heb staan wassen. Zal ze leren… dusss… quote:
Ik had me heilig voorgenomen gewoon aan t werk te gaan en niks te laten weten aan mn collega;s omdat er nog niks definitief is. Maar als iedereen aan je vraagt of je een lekkere vrije dag hebt gehad gisteren en of je lekker bent uitgerust breekt er op een gegeven moment iets. Ik heb het met een aantal collega’s gedeeld en dat heeft me toch wel weer tot nieuwe inzichten gebracht.
Bijvoorbeeld dat de stress die hij sinds kort op zijn werk ervaart toch echt van invloed is geweest. Hij heeft twee keer emoties laten zien, toen ie vertelde dat ie het niet meer kon en toen ie vertelde over hoe moeilijk hij het op zn werk had.
Maar daarnaast benoemde een collega terecht dat ik in mijn zoektocht ook eens goed moest kijken waarom ik nou steeds boos werd. Was dat iets wat hij deed of is het stiekem gewoon mijn type niet? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Ik hou heel veel van ‚m maar dat is iets wat ook gegroeid is. Misschien was onze basis wel niet goed? Hoe dan ook, ik ben even op een totaal ander been gezet. Prima. Daar kan ik wel wat mee. Goed nadenken dus. Maar tegelijkertijd zei ze wel dat 4 weken misschien wel erg lang was. Omdat je dan misschien wel over dat punt heen raakt dat je nog zin hebt om er wat aan te doen, dat je denkt ‚ja! ik ga dat stappenplan maken en ik onderneem actie!’. Dat je dus op het moment komt dat je het eigenlijk wel best vind zo.
Wat denken jullie? grijp ik dit aan omdat ik het eeuwige wachten niet zie zitten of heeft ze echt een punt? Ze heeft mijns inziens niet een punt. Vier weken is echt niet lang. Als je ergens aan wilt werken, dan wil je dat volgende maand ook nog wel. Ik zou hem, maar ook jezelf die ruimte geven. Je kunt op de pieken van emoties helemaal klaar zitten met je stappenplan en je goede zin, maar alles heeft even tijd nodig om te betijen. Je moet daar juist niet zo heftig emotioneel inspringen. Als je allebei echt verder wilt, dan is dat volgende maand ook nog zo. Neem dus die tijd, het geeft rust, ademruimte en inzicht. Maar dat krijg je zeker niet in week 1, dan zit je nog vol in die verse emotie. Als jullie allebei na 3 weken daar klaar voor zijn, prima, maar wel allebei. Als hij die afgesproken 4 weken nodig heeft, dan niet. Zijn jullie er beiden eerder aan toe, dan is dat ook goed.quote:Want feitelijk mis ik ook gewoon mn huis. Het hebben van een eigen plekje. Mn vertrouwde omgeving, mn spullen.. alles. Ik wil dus niets liever dan weer terugkeren naar huis. niet eens zozeer om hem, maar omdat het net zo goed mijn huis is waar ik behoefte aan heb. En ik ondertussen opgepropt zit zonder enige privacy.. Ik ben bang dat t me nekt.Probeer daar een oplossing voor te vinden. Misschien dat hij ook een week of 2 weg kan, dan kan jij weer terug. Huur een appartementje, huisje, zoiets?quote:
Ik weet niet meer wie het ook alweer zei maar het opschrijven zodat je aan het einde van de rit ziet wat de terugkerende punten zijn is inderdaad een hele goede! Zo weet je heel goed wat er belangrijk genoeg is om toch te bespreken en wat je eigenlijk al niet meer zo belangrijk vindt.
Wat is er eigenlijk gebeurt met Amygdala?
Die heeft afscheid genomen van het topic, ze was klaar met haar vele adviezen geven. Maar je kan haar mailen schreef ze.
Jij gaat ook in de pen klimmen? Goed zo, misschien kunnen we elkaar motiveren! Goede nachtrust en sterkte!
dinsdag 18 januari 2011 om 23:46
quote:PoIIy schreef op 18 januari 2011 @ 23:39:
#deleted op verzoek P.#
Ik had het ergens in dit topic geschreven en weer verwijderd. Wil niet te herkenbaar zijn hier
#deleted# Maar in principe is door heel Europa, de VS, Azie en Canada ook nog mogelijk. Geen vaste plek, #deleted# (tenzij ik ook zulk werk krijg en we op dezelfde plekken zitten, maar om nou zijn collega te worden...).
Het is zo zonde als je graag bij elkaar wilt zijn, en de een geeft het op (in jouw geval). Wat kun je dan nog doen? Wat zegt hij daarvan? Een jaar is niet zo lang en bij jullie is er tenminste nog de mogelijkheid weer op dezelfde plek zonder reistijd te wonen!
#deleted op verzoek P.#
Ik had het ergens in dit topic geschreven en weer verwijderd. Wil niet te herkenbaar zijn hier
#deleted# Maar in principe is door heel Europa, de VS, Azie en Canada ook nog mogelijk. Geen vaste plek, #deleted# (tenzij ik ook zulk werk krijg en we op dezelfde plekken zitten, maar om nou zijn collega te worden...).
Het is zo zonde als je graag bij elkaar wilt zijn, en de een geeft het op (in jouw geval). Wat kun je dan nog doen? Wat zegt hij daarvan? Een jaar is niet zo lang en bij jullie is er tenminste nog de mogelijkheid weer op dezelfde plek zonder reistijd te wonen!
woensdag 19 januari 2011 om 07:49
quote:muisje23 schreef op 18 januari 2011 @ 22:56:
Snap je? Of raaskal ik nu echt...
Muisje, ik snap heel goed wat je bedoelt. Ik snap het zelfs zo goed dat ik er bang van wordt. Bang voor wat er in mijn situatie zal gebeuren. Ik heb namelijk exact, maar dan ook echt exact hetzelfde gedaan als jij. Hoewel, er is 1 verschil, ik riep niet dat ik het zou uitmaken, ik riep gewoon het is uit. En dan moest hij weer alles recht proberen te breien en probeerde ie maar mij ervan te overtuigen dat het wel goed was en dat ik best gelukkig was want dat zag ie. Maar daar zit m nu net de crux; wij hebben nooit op en respectvolle en rustige manier onze problemen aangekaart met onze (bijna) exen. Maarrrrr, onze (bijna) exen hebben ook nooit de situatie goed weten in te schatten dat ze onze manier van doen gezien hebben als schreeuw om verandering. Ze zijn steeds maar doorgegaan op dezelfde voet en als dezelfde voet had gewerkt dan hadden we nu niet hier gezeten.
En in mijn geval vindt hij dan dat ie er juist heel hard zn best voor heeft gedaan,Of eigenlijk zijn best heeft gedaan voor mij, maar je best doen is iets heeeeeeel anders dan constructief SAMEN proberen iets te veranderen. Ik legde het probleem steeds bij hem en hij hield dat bij zichzelf maar kaatste nooit eens iets terug. Ook al zei ik dat ik daar behoefte aan had, ook al vroeg ik wel eens; wat is er nu niet goed in onze relatie? Waar stoor jij je nu echt aan? in mij? En dan zei hij; niks, het is goed zo…. Leugenaar.
En juist doordat hij steeds roept dat ie heel hard zn best heeft gedaan roept ie bij mij een bepaald schuldgevoel op, omdat ik ondanks al zijn moeite maar hetzelfde intolerante en vervelende gedrag bleef vertonen. Ikzelf had ook iets moeten veranderen maar in een goede gelijkwaardige relatie kan je elkaar daar naartoe helpen. Dat is ook iets wat ik miste bij ons; ik stimuleerde hem in alles, en ik probeerde hem daarin bij te staan. Maar als ik een keer wat steun bij hem zocht en op zoek was naar iemand die gewoon zei ‚ ja leuk, moet je echt doen. Dat is echt wat voor jou. waarom doe je niet zo of zo?’ bijv. was hij ‚slechts’ een luisterend oor. En ik had behoefte aan meer, veel meer. Dat zijn dingen die ik m ook gezegd heb, maar dat is nooit echt aangekomen denk ik. Of hij vond dat ie daar echt zn best voor had gedaan. Achteraf gezien zijn we daar nooit echt op een rustig moment dieper op in gegaan.
Uiteindelijk zijn dat ook de dingen waarvan ik denk; ja, daar kunnen we wat mee. Ik moet mijn top 5 samenstellen en als ik weet waar ik behoefte aan heb, dan kan hij daar aan meewerken. Maar tegelijkertijd moet ik ook wat doen aan dat onredelijke. Ik laat het alleen afhangen van onze behoefte over 4 weken of ik dat met hem doe of zonder.
Feit blijft, dat als de ander het gevoel heeft dat het geen zin meer heeft, je ook niks anders meer kan. Maar vraag je eens af; als jij al vijf jaar zo bent waarom is ie er nu dan pas klaar mee? Wat is er anders? want anders had ie je jaren geleden ook wel kunnen wijzen op het feit dat er iets had moeten veranderen omdat het anders een keer op zou houden. Dan had ie op dat moment het gesprek aan moeten gaan en op duidelijke wijze aan moeten geven dat er echt iets moest veranderen, om je ogen te openen. En dan hadden jullie samen naar een oplossing kunnen zoeken en kunnen vechten totdat je eruit komt of dat je beide denkt; het werkt gewoon niet. Hij had moeten communiceren en vechten en dat gevoel doet pijn maar proberen om te zetten in de gedachte dat hij daardoor net zo verantwoordelijk is voor jullie breuk als hij; allebei precies de helft.
Snap je? Of raaskal ik nu echt...
Muisje, ik snap heel goed wat je bedoelt. Ik snap het zelfs zo goed dat ik er bang van wordt. Bang voor wat er in mijn situatie zal gebeuren. Ik heb namelijk exact, maar dan ook echt exact hetzelfde gedaan als jij. Hoewel, er is 1 verschil, ik riep niet dat ik het zou uitmaken, ik riep gewoon het is uit. En dan moest hij weer alles recht proberen te breien en probeerde ie maar mij ervan te overtuigen dat het wel goed was en dat ik best gelukkig was want dat zag ie. Maar daar zit m nu net de crux; wij hebben nooit op en respectvolle en rustige manier onze problemen aangekaart met onze (bijna) exen. Maarrrrr, onze (bijna) exen hebben ook nooit de situatie goed weten in te schatten dat ze onze manier van doen gezien hebben als schreeuw om verandering. Ze zijn steeds maar doorgegaan op dezelfde voet en als dezelfde voet had gewerkt dan hadden we nu niet hier gezeten.
En in mijn geval vindt hij dan dat ie er juist heel hard zn best voor heeft gedaan,Of eigenlijk zijn best heeft gedaan voor mij, maar je best doen is iets heeeeeeel anders dan constructief SAMEN proberen iets te veranderen. Ik legde het probleem steeds bij hem en hij hield dat bij zichzelf maar kaatste nooit eens iets terug. Ook al zei ik dat ik daar behoefte aan had, ook al vroeg ik wel eens; wat is er nu niet goed in onze relatie? Waar stoor jij je nu echt aan? in mij? En dan zei hij; niks, het is goed zo…. Leugenaar.
En juist doordat hij steeds roept dat ie heel hard zn best heeft gedaan roept ie bij mij een bepaald schuldgevoel op, omdat ik ondanks al zijn moeite maar hetzelfde intolerante en vervelende gedrag bleef vertonen. Ikzelf had ook iets moeten veranderen maar in een goede gelijkwaardige relatie kan je elkaar daar naartoe helpen. Dat is ook iets wat ik miste bij ons; ik stimuleerde hem in alles, en ik probeerde hem daarin bij te staan. Maar als ik een keer wat steun bij hem zocht en op zoek was naar iemand die gewoon zei ‚ ja leuk, moet je echt doen. Dat is echt wat voor jou. waarom doe je niet zo of zo?’ bijv. was hij ‚slechts’ een luisterend oor. En ik had behoefte aan meer, veel meer. Dat zijn dingen die ik m ook gezegd heb, maar dat is nooit echt aangekomen denk ik. Of hij vond dat ie daar echt zn best voor had gedaan. Achteraf gezien zijn we daar nooit echt op een rustig moment dieper op in gegaan.
Uiteindelijk zijn dat ook de dingen waarvan ik denk; ja, daar kunnen we wat mee. Ik moet mijn top 5 samenstellen en als ik weet waar ik behoefte aan heb, dan kan hij daar aan meewerken. Maar tegelijkertijd moet ik ook wat doen aan dat onredelijke. Ik laat het alleen afhangen van onze behoefte over 4 weken of ik dat met hem doe of zonder.
Feit blijft, dat als de ander het gevoel heeft dat het geen zin meer heeft, je ook niks anders meer kan. Maar vraag je eens af; als jij al vijf jaar zo bent waarom is ie er nu dan pas klaar mee? Wat is er anders? want anders had ie je jaren geleden ook wel kunnen wijzen op het feit dat er iets had moeten veranderen omdat het anders een keer op zou houden. Dan had ie op dat moment het gesprek aan moeten gaan en op duidelijke wijze aan moeten geven dat er echt iets moest veranderen, om je ogen te openen. En dan hadden jullie samen naar een oplossing kunnen zoeken en kunnen vechten totdat je eruit komt of dat je beide denkt; het werkt gewoon niet. Hij had moeten communiceren en vechten en dat gevoel doet pijn maar proberen om te zetten in de gedachte dat hij daardoor net zo verantwoordelijk is voor jullie breuk als hij; allebei precies de helft.
woensdag 19 januari 2011 om 08:02
quote:muisje23 schreef op 18 januari 2011 @ 22:58:
Logische vraag hierop: Waarom accepteerde je hem dan niet zoals hij was?
Nou, dat weet ik niet precies, maar zijn weggaan heeft me iig HEEL duidelijk gemaakt dat ik hem helemaal niet kwijt wil. Alleen is het nu dus te laat. Zo voelt het.
Probeer dan te bedenken waarom je hem niet kwijt wilt. Welk aspect wil je niet kwijt?
En vond je hem echt zo leuk of is dat gaan groeien? Ben je zo gewend aan elkaar geraakt en op elkaar gesteld geraakt dat je naar elkaar toe groeide en op elkaar ingespeeld raakte waardoor het als een goedzittend pak begon te voelen; heerlijk. Maar dat kan je ook met iemand anders hebben. Het is een heel proces en daar moet je de tijd voor nemen maar wees vooral eerlijk naar jezelf toe.
Dus als hij niet wil? jammer dan. goed huilen, de wereld bij elkaar vloeken, je laten opnemen in een inrichting en aan jezelf werken. En als je weer een beetje met jezelf in het reine bent gekomen dan ben je het plotseling eens met alle cliches die iedereen roept en denk je zelf ook; geen hand vol maar…
En ik typ dit nu heel wijs naar jou natuurlijk maar dit zijn dingen die ik zelf ook moet uitzoeken. Vier weken de tijd voor en dan hoop ik dat ik iets heb wat op een antwoord lijkt. Voor mezelf.
Maar we kunnen het hoor muisje.. echt waar.
Logische vraag hierop: Waarom accepteerde je hem dan niet zoals hij was?
Nou, dat weet ik niet precies, maar zijn weggaan heeft me iig HEEL duidelijk gemaakt dat ik hem helemaal niet kwijt wil. Alleen is het nu dus te laat. Zo voelt het.
Probeer dan te bedenken waarom je hem niet kwijt wilt. Welk aspect wil je niet kwijt?
En vond je hem echt zo leuk of is dat gaan groeien? Ben je zo gewend aan elkaar geraakt en op elkaar gesteld geraakt dat je naar elkaar toe groeide en op elkaar ingespeeld raakte waardoor het als een goedzittend pak begon te voelen; heerlijk. Maar dat kan je ook met iemand anders hebben. Het is een heel proces en daar moet je de tijd voor nemen maar wees vooral eerlijk naar jezelf toe.
Dus als hij niet wil? jammer dan. goed huilen, de wereld bij elkaar vloeken, je laten opnemen in een inrichting en aan jezelf werken. En als je weer een beetje met jezelf in het reine bent gekomen dan ben je het plotseling eens met alle cliches die iedereen roept en denk je zelf ook; geen hand vol maar…
En ik typ dit nu heel wijs naar jou natuurlijk maar dit zijn dingen die ik zelf ook moet uitzoeken. Vier weken de tijd voor en dan hoop ik dat ik iets heb wat op een antwoord lijkt. Voor mezelf.
Maar we kunnen het hoor muisje.. echt waar.
woensdag 19 januari 2011 om 08:09
En thanks Avril. Je hebt gelijk. In alles. Ik zal vrijdag even met m doornemen hoe we een oplossing kunnen vinden voor het woonprobleem. Dan heb ik nu even een paar dagen de tijd om dat dusdanig op een rijtje te zetten hoe ik dat nu verwoord zonder hem ergens de schuld van te geven. Want die neiging heb ik nogal snel en dan verval ik wel erg snel in oude gewoonten.
Succes met je dagboek Ik hoop dat het je wat oplevert. Kost alleen een hoop discipline. Zeker als je er eigenlijk het type niet voor bent.
Polly, ik vind t eigenlijk ongelofelijk dat iemand iets laat gaan waar ie nog zo aan hecht… Zonder er echt voor te vechten. Dat je hem voor lafaard heb uitgemaakt; ik vind t stiekem wel terecht.
Succes met je dagboek Ik hoop dat het je wat oplevert. Kost alleen een hoop discipline. Zeker als je er eigenlijk het type niet voor bent.
Polly, ik vind t eigenlijk ongelofelijk dat iemand iets laat gaan waar ie nog zo aan hecht… Zonder er echt voor te vechten. Dat je hem voor lafaard heb uitgemaakt; ik vind t stiekem wel terecht.
woensdag 19 januari 2011 om 10:39
@Advies: Je beschrijft precies hetzelfde als ik inderdaad. Een vriend die altijd zegt alles goed te vinden, het uitmaakt en dan met de verwijten komt. Kort gezegd dan. De mijne zei: ik heb dat gewoon geaccepteerd op een gegeven moment, maar nu kan ik het niet meer, ik heb het gevoel nooit iets goed te kunnen doen. Nou ja, kan, maar had dat dan gezegd voor je een verliefdheid op een ander ontwikkelde!!!! Dat was hij met me eens en hij wist dat hij had moeten praten. Uiteindelijk blijft het toch een "nee" van zijn kant, er kwamen steeds andere dingen die niet goed zaten in zijn ogen bij...
Tja, daar is niet meer tegen te vechten. Ik twijfel nu enorm aan mezelf en of ik echt zo erg was, dat krijg je hiervan, daarom vind ik het ergens zo gemeen van hem. Hij bleef naar me trappen met alles wat IK verkeerd had gedaan, terwijl hij zo eigenlijk de aandacht afleidde van zijn enorme misstap. Hij loog ook erg vaak over kleine dingetjes of verzweeg dingen. Zijn uitleg daarvoor was dat ik anders weer allemaal moeilijke vragen ging stellen. Ook het liegen lag in zijn ogen dus aan mij en ik kan dat dan nog begrijpen ook! Zo heeft hij me weten te bespelen. En daarom blijf ik nu zo aan hem hangen...
Ik heb overigens WEL nog gemaild, jullie verwachtten niet anders denk ik. Of hij het echt niet weet, of het gewoon niet durft uit te spreken. Dat ik het gevoel heb dat hij het wel weet, maar dat dat mijn gevoel is.
Nou ja, misschien stom, maar ik wil gewoon een duidelijk antwoord en anders ga ik het zelf geven! Hoe duidelijk het ook al is in de praktijk, ik wil het theoretisch even goed onderlegd hebben
.
Tja, daar is niet meer tegen te vechten. Ik twijfel nu enorm aan mezelf en of ik echt zo erg was, dat krijg je hiervan, daarom vind ik het ergens zo gemeen van hem. Hij bleef naar me trappen met alles wat IK verkeerd had gedaan, terwijl hij zo eigenlijk de aandacht afleidde van zijn enorme misstap. Hij loog ook erg vaak over kleine dingetjes of verzweeg dingen. Zijn uitleg daarvoor was dat ik anders weer allemaal moeilijke vragen ging stellen. Ook het liegen lag in zijn ogen dus aan mij en ik kan dat dan nog begrijpen ook! Zo heeft hij me weten te bespelen. En daarom blijf ik nu zo aan hem hangen...
Ik heb overigens WEL nog gemaild, jullie verwachtten niet anders denk ik. Of hij het echt niet weet, of het gewoon niet durft uit te spreken. Dat ik het gevoel heb dat hij het wel weet, maar dat dat mijn gevoel is.
Nou ja, misschien stom, maar ik wil gewoon een duidelijk antwoord en anders ga ik het zelf geven! Hoe duidelijk het ook al is in de praktijk, ik wil het theoretisch even goed onderlegd hebben
.
woensdag 19 januari 2011 om 10:53
Ja, is ook best een afknapper. Alleen kan ik het gewoon nog steeds niet zo helder zien, aangezien ik gewoon WEET dat ik ook verschrikkelijk bitchy ben geweest.
Over het niet hebben over zijn misstap zei hij: Ik vind het gewoon enorm moeilijk, omdat ik weet hoeveel pijn ik je heb gedaan. Het is niet dat ik haar nog steeds wil, maar ik vind het gewoon lastig tov jou.
Nou ja, wat ik dus lastig vind; ik kan hem gewoon niet als een totale lafaard en leugenaar zien. Dat lukt me niet, terwijl ik ergens wel het gevoel heb dat hij helemaal niet of niet helemaal eerlijk is over bepaalde zaken. Niet over ons, niet over die ander, niet over de redenen om ermee te kappen. Ik heb altijd een erg dubbel gevoel overal bij. Waarom twijfelt hij zo? En waarom zegt hij dat hij nog hoop heeft? Ik kan gewoon mijn intuitie niet mee volgen, omdat ik weet: ik ben heel lang onterecht wantrouwend geweest (denk ik).
Lastig!
Over het niet hebben over zijn misstap zei hij: Ik vind het gewoon enorm moeilijk, omdat ik weet hoeveel pijn ik je heb gedaan. Het is niet dat ik haar nog steeds wil, maar ik vind het gewoon lastig tov jou.
Nou ja, wat ik dus lastig vind; ik kan hem gewoon niet als een totale lafaard en leugenaar zien. Dat lukt me niet, terwijl ik ergens wel het gevoel heb dat hij helemaal niet of niet helemaal eerlijk is over bepaalde zaken. Niet over ons, niet over die ander, niet over de redenen om ermee te kappen. Ik heb altijd een erg dubbel gevoel overal bij. Waarom twijfelt hij zo? En waarom zegt hij dat hij nog hoop heeft? Ik kan gewoon mijn intuitie niet mee volgen, omdat ik weet: ik ben heel lang onterecht wantrouwend geweest (denk ik).
Lastig!
woensdag 19 januari 2011 om 10:59
De reactie van mensen uit mijn omgeving hebben ook meegespeeld. Het lijkt alsof iedereen hem de hand boven het hoofd houdt. Zeker zijn eigen familie, maar dat is misschien ook wel logisch? "Als je verliefd wordt op iemand anders, dan zit er ook iets niet goed". "Het enige wat ie verkeerd heeft gedaan is dat hij alles heeft opgekropt".
Zelfs aan mijn kant zei iedereen; nooit verwacht! Het is zo'n goeierd! Dat hadden we echt niet achter hem gezocht.
Terwijl IK juist wel altijd heb gedacht; pf. er hoeft maar iemand langs te komen die hem aandacht geeft en weg is íe hoor! Maar dat was misschien mijn onzekerheid...
Ex wordt door iedereen gewoon een beetje behandeld als niet helemaal competent (vind ik). Vooral door zijn ouders en siblings zeg maar. Hij is ook wel de jongste, maar toch. Door deze houding van anderen tegenover hem wordt hem snel vanalles vergeven heb ik het idee. Ach, hij is ook zo impulsief (bijvoorbeeld). Aan de oppervlakte is het namelijk een ontzettend lieve vent die alles voor iedereen doet.
Zelfs aan mijn kant zei iedereen; nooit verwacht! Het is zo'n goeierd! Dat hadden we echt niet achter hem gezocht.
Terwijl IK juist wel altijd heb gedacht; pf. er hoeft maar iemand langs te komen die hem aandacht geeft en weg is íe hoor! Maar dat was misschien mijn onzekerheid...
Ex wordt door iedereen gewoon een beetje behandeld als niet helemaal competent (vind ik). Vooral door zijn ouders en siblings zeg maar. Hij is ook wel de jongste, maar toch. Door deze houding van anderen tegenover hem wordt hem snel vanalles vergeven heb ik het idee. Ach, hij is ook zo impulsief (bijvoorbeeld). Aan de oppervlakte is het namelijk een ontzettend lieve vent die alles voor iedereen doet.
woensdag 19 januari 2011 om 11:00
Daarom zien we het toch helder voor elkaar
Muisje, ik begrijp dat je hoop houdt, maar als je zelf zegt dat je dubbele gevoelens hebt, en dat je in je weekend met hem weerstand hebt gevoeld tegen hem, vrees ik echt dat het niet goed gaat komen.
Zelfs al komen jullie bij elkaar, jij zal altijd wantrouwend blijven, misschien wel extra, omdat hij je dit aan heeft gedaan. Je zal blijven piekeren, je zal argwanend blijven.
Het klinkt niet gelukkig...
En als iemand dat over mijn situatie ook denkt, vertel het me maar... Mijn vrienden durven dat namelijk niet.
Muisje, ik begrijp dat je hoop houdt, maar als je zelf zegt dat je dubbele gevoelens hebt, en dat je in je weekend met hem weerstand hebt gevoeld tegen hem, vrees ik echt dat het niet goed gaat komen.
Zelfs al komen jullie bij elkaar, jij zal altijd wantrouwend blijven, misschien wel extra, omdat hij je dit aan heeft gedaan. Je zal blijven piekeren, je zal argwanend blijven.
Het klinkt niet gelukkig...
En als iemand dat over mijn situatie ook denkt, vertel het me maar... Mijn vrienden durven dat namelijk niet.
woensdag 19 januari 2011 om 11:01
woensdag 19 januari 2011 om 11:06
@muisje; tja, weer mailen. Wanneer komt er nou een einde aan? Je moet het zelf weten, maar je maakt hem en jezelf wel steeds gekker met dit gemail.
@Polly, laat hem maar vertellen waarvoor hij langskomt, achterover leunen, diep adem halen en even niets zeggen en hem het woord laten doen. Wanneer is hij er (za of zo?).
@Polly, laat hem maar vertellen waarvoor hij langskomt, achterover leunen, diep adem halen en even niets zeggen en hem het woord laten doen. Wanneer is hij er (za of zo?).
woensdag 19 januari 2011 om 11:06
@Polly; Dat kan ook een excuus zijn natuurlijk. Daar verschuilt hij zich dan achter misschien? Niet om lullig te zijn..
Ik denk dat bij jullie de tijd het wel zal leren ook. Als jij maar duidelijk gezegd hebt hoe jij erin staat en dat je er echt wel voor hem wil zijn zo veel mogelijk. Dan is het daarna aan hem om te zeggen wat hij nou precies wil en of hij dat nog wil toch?
Ik denk dat bij jullie de tijd het wel zal leren ook. Als jij maar duidelijk gezegd hebt hoe jij erin staat en dat je er echt wel voor hem wil zijn zo veel mogelijk. Dan is het daarna aan hem om te zeggen wat hij nou precies wil en of hij dat nog wil toch?
woensdag 19 januari 2011 om 11:11
zaterdagmiddag of zondag... Moest hij nog even bekijken.
Het kan ook een excuus zijn, klopt, en dat mogen jullie zeggen. Dat denk ik ook wel eens. Maar toch heb ik dan liever dat hij me de waarheid verteld en niet zo'n suf verhaal.
Zijn woorden: ik hou van je, wil samen met je oud worden, maar heb afstand genomen, misschien wel te ver, en daar moet ik nu de consequenties van dragen...
Het kan ook een excuus zijn, klopt, en dat mogen jullie zeggen. Dat denk ik ook wel eens. Maar toch heb ik dan liever dat hij me de waarheid verteld en niet zo'n suf verhaal.
Zijn woorden: ik hou van je, wil samen met je oud worden, maar heb afstand genomen, misschien wel te ver, en daar moet ik nu de consequenties van dragen...
woensdag 19 januari 2011 om 11:44
Heb nog een frustratie ontdekt...
Hij zegt dat ik teveel heb toegestaan, dat ik niet streng genoeg ben geweest. Maar van mij uit was dat alleen maar voor hem, hij moest nu voor het werk gaan, dus liet ik hem verhuizen, liet ik hem af en toe in weekenden werken omdat hij het vroeg, ookal zou dat 'ons' weekend zijn...
Geen teken van te weinig liefde, juist een teken van liefde...
Hij zegt dat ik teveel heb toegestaan, dat ik niet streng genoeg ben geweest. Maar van mij uit was dat alleen maar voor hem, hij moest nu voor het werk gaan, dus liet ik hem verhuizen, liet ik hem af en toe in weekenden werken omdat hij het vroeg, ookal zou dat 'ons' weekend zijn...
Geen teken van te weinig liefde, juist een teken van liefde...
woensdag 19 januari 2011 om 11:58
Gelezen en accoord met wijziging.
Tje, dat is inderdaad ook een ingewikkelde situatie.
Waarin met name jij voor ogen moet krijgen wat je wil.
Zie je een toekomst met hem? Zie je jullie samen zitten in het bejaardenhuis?
Herken wel dat elkaar alleen in weekenden zien ook niet echt helpt in dit soort situaties. Het is toch oppervlakkiger. Je accepteert meer, want wil leuke tijd hebben. En ondertussen sudderen er gevoelens.
Tje, dat is inderdaad ook een ingewikkelde situatie.
Waarin met name jij voor ogen moet krijgen wat je wil.
Zie je een toekomst met hem? Zie je jullie samen zitten in het bejaardenhuis?
Herken wel dat elkaar alleen in weekenden zien ook niet echt helpt in dit soort situaties. Het is toch oppervlakkiger. Je accepteert meer, want wil leuke tijd hebben. En ondertussen sudderen er gevoelens.
woensdag 19 januari 2011 om 12:14
Polly, over dat niet streng zijn; natuurlijk mag iemand verhuizen voor zijn werk als dat nodig is, dat ga je als parnter niet direct verbieden. Toen bij mijn vriend het ging spelen i.v.m. een nieuwe baan heb ik hem aangemoedigd. Als je veel hebt geinvesteerd in een opleiding, dan vind ik dat het belangrijk is dat je goed op je plek komt te zitten qua werk. Sociaal leven en liefde is ook belangrijk. Maar je werk daar zit je de hele week! Als je daar dingen voor moet doen, zoals verhuizen, dan moet dat. Ik zou het bekrompen vinden om elkaar daarin af te remmen. Ik houd juist van die uitdagingen en niet het standaard bij elkaar blijven zitten omdat het zo hoort in een relatie. En soms moet er worden gewerkt in een weekend, moet jij dan de zeurdoos zijn die aan zijn kop gaat zeuren erover? Nee toch!? Zijn opmkering dat je te veel hebt laten gebeuren en niet streng genoeg was vind ik dan ook echt niet terecht. Als hij vindt dat hij het niet kan maken om te werken in 'jullie' weekend, dan moet hij daar zelf iets aan doen, niet van jou verwachten dat jij daar een stokje voor steekt.
#deleted#
Overigens, ter info; hij en ik zijn de 30 gepasseerd. Gaan 3,5 jaar met elkaar. Misschien daarom dat ik serieuzer ben gaan nadenken over deze relatie, maar ook in het algemeen. Wat wil je op deze leeftijd, is toch geen 20 meer!
Hoe oud ben jij Polly, en je vriend? Hoe lang zijn jullie samen? (misschien schreef je dat al eerder, ik weet het even niet meer).
#deleted#
Overigens, ter info; hij en ik zijn de 30 gepasseerd. Gaan 3,5 jaar met elkaar. Misschien daarom dat ik serieuzer ben gaan nadenken over deze relatie, maar ook in het algemeen. Wat wil je op deze leeftijd, is toch geen 20 meer!
Hoe oud ben jij Polly, en je vriend? Hoe lang zijn jullie samen? (misschien schreef je dat al eerder, ik weet het even niet meer).