Relaties
alle pijlers
Relatie redden, hoe?
donderdag 11 november 2010 om 11:22
Mijn vriend en ik zijn abrupt uit elkaar gegaan (zijn keuze) door een gebrek aan communicatie. Die communicatie kwam pas na de breuk weer op gang..Er zijn nogal wat irritaties aan elkaar en het gevoel is daardoor (?) ook bij beiden wel een beetje minder/weg. We woonden samen en zijn nu dus weer volledig op onszelf en alleen.
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
donderdag 17 maart 2011 om 09:20
erg he pixie, weten dat het de juiste beslissing is, dat je niet gelukkig wordt samen maar toch de pijn en het verdriet.
ik weet vandaag niet wat ik voel. blij dat ik een boze sms heb gestuurd of juist bang dat ik nu de laatste deur heb dichtgeslagen. ook ik weet dat het beter is zo.
ik snap alleen helemaal niet waarom mijn ex zo naar doet nu. ik heb hem niks gedaan. niet gestalkt, geen contact met zijn vrienden gezocht, zij met mij, en hij behandeld me als vuil. en zo voel ik me dan ook.
bang voor hoe nu verder, was zo met hem verweven, verslaafd aan hem, allemaal fout. nooit meer doen. bang dat ik niemand meer zal vinden om wie ik zo zal geven, verdriet om wat geweest is, had ik het kunnen voorkomen, ik heb er echt alles aan gedaan. de fout zoeken bij mij. ipv te denken dat hij ook iets mist. iets fundamenteels voor een relatie.
ook wel trots dat ik er vrienden bij heb gekregen na de breuk. hij is er kwijtgeraakt. niet door de breuk maar door
wie hij is. geeft mij iig het gevoel dat ik ok ben.
ik heb er ook wel aan gedacht om me op te laten nemen voor even, de onmacht en de paniek en verdriet maakt me helemaal uit balans. maar ik durf niet, straks raak ik mijn baan kwijt, mijn structuur. ik heb wel het gevoel dat ik weer een klein stapje verder ben. ik heb hem afgewezen, mijn deur dichtgedaan. ik zoek geen contact. laat het van zijn ex afhangen of ik nog contact heb met de kinderen. ( kaartjes sturen bleven ze toch wel doen, ook in de periode dat ik alle contact afhield)
mogen ze niet meer komen, ook bij neerleggen.
pixie, woonde jij samen?
hm, mijn verstand zegt dat het echt beter is zo, mijn gevoel is nog niet helemaal mee eens. maar ik zou het ook niet meer kunnen, samen met hem zijn. te veel gebeurd, we zijn te verschillend. volgens mijn psycholoog heeft hij een persoonlijkheidsstoornis, ik weet het niet. maakt ook niet uit. tis voorbij en ik moet door. en dat is wat ik zo moeilijk vind. ok, werken, de dagelijkse dingen doen, lukt redelijk. maar verder sluit ik me liefst op in mijn huisje. mijn emoties laten gaan, mezelf zijn. maar zo leef je eigenlijk maar deels..
blijft het gevoel dat ik er nooit meer van af kom. ik hang zo naar hem, hij was mijn alles..ik heb er ook zo veel van geleerd. ik begrijp alleen niet hoe mensen kunnen omslaan op het moment dat ze besluiten niet verder met je te willen/kunnen. ik ben niet veranderd..
sterkte allemaal weer vandaag. heb een dagje vrij genomen. zo blij mee, ik hoef vandaag niks, en na de emoties van gisteravond erg prettig
ik weet vandaag niet wat ik voel. blij dat ik een boze sms heb gestuurd of juist bang dat ik nu de laatste deur heb dichtgeslagen. ook ik weet dat het beter is zo.
ik snap alleen helemaal niet waarom mijn ex zo naar doet nu. ik heb hem niks gedaan. niet gestalkt, geen contact met zijn vrienden gezocht, zij met mij, en hij behandeld me als vuil. en zo voel ik me dan ook.
bang voor hoe nu verder, was zo met hem verweven, verslaafd aan hem, allemaal fout. nooit meer doen. bang dat ik niemand meer zal vinden om wie ik zo zal geven, verdriet om wat geweest is, had ik het kunnen voorkomen, ik heb er echt alles aan gedaan. de fout zoeken bij mij. ipv te denken dat hij ook iets mist. iets fundamenteels voor een relatie.
ook wel trots dat ik er vrienden bij heb gekregen na de breuk. hij is er kwijtgeraakt. niet door de breuk maar door
wie hij is. geeft mij iig het gevoel dat ik ok ben.
ik heb er ook wel aan gedacht om me op te laten nemen voor even, de onmacht en de paniek en verdriet maakt me helemaal uit balans. maar ik durf niet, straks raak ik mijn baan kwijt, mijn structuur. ik heb wel het gevoel dat ik weer een klein stapje verder ben. ik heb hem afgewezen, mijn deur dichtgedaan. ik zoek geen contact. laat het van zijn ex afhangen of ik nog contact heb met de kinderen. ( kaartjes sturen bleven ze toch wel doen, ook in de periode dat ik alle contact afhield)
mogen ze niet meer komen, ook bij neerleggen.
pixie, woonde jij samen?
hm, mijn verstand zegt dat het echt beter is zo, mijn gevoel is nog niet helemaal mee eens. maar ik zou het ook niet meer kunnen, samen met hem zijn. te veel gebeurd, we zijn te verschillend. volgens mijn psycholoog heeft hij een persoonlijkheidsstoornis, ik weet het niet. maakt ook niet uit. tis voorbij en ik moet door. en dat is wat ik zo moeilijk vind. ok, werken, de dagelijkse dingen doen, lukt redelijk. maar verder sluit ik me liefst op in mijn huisje. mijn emoties laten gaan, mezelf zijn. maar zo leef je eigenlijk maar deels..
blijft het gevoel dat ik er nooit meer van af kom. ik hang zo naar hem, hij was mijn alles..ik heb er ook zo veel van geleerd. ik begrijp alleen niet hoe mensen kunnen omslaan op het moment dat ze besluiten niet verder met je te willen/kunnen. ik ben niet veranderd..
sterkte allemaal weer vandaag. heb een dagje vrij genomen. zo blij mee, ik hoef vandaag niks, en na de emoties van gisteravond erg prettig
donderdag 17 maart 2011 om 10:07
Dank jullie wel voor jullie medeleven....dat is fijn om te lezen.
Het is zo dubbel allemaal. Ik hou nog van hem, hij van mij, maar toch gaat het niet werken. Dat komt toch wel voor een groot gedeelte door het leeftijdsverschil en alle dingen die daar (ander toekomstverwachting, anders in het leven staan op dit moment e.d.) bij komen kijken. Hij vertelde mij ook dat ik er niks aan kan doen. "Het ligt niet aan jou" . Dan is het voor mij helemaal moeilijk om het een plaatsje te geven. Ik krijg de kans niet om er nog aan te werken. Dat vind ik nog wel het ergste denk ik.
@ sproet: We woonden niet samen. Maar we zagen elkaar wel 4 dagen in de week. Of hij was hier of ik bij hem. Hij vertelde gisteren dat ie zich nooit echt thuis heeft gevoeld in mijn woonplaats. (hij woont een km of 30 verder op) En dat ie met tegenzin de laatste tijd naar me toe kwam.
Op zich denk ik wel dat het afscheid goed is geweest. Ik heb tegen hem gezegd wat ik wilde zeggen. Hij heeft dat ook kunnen doen. Ik heb hem ook gezegd dat ik de komende tijd even geen contact wil. Want ik moet dit verwerken en mezelf weer een beetje worden, dit alles een plekje geven. Als hij contact blijft zoeken en wil weten hoe het met me gaat, dan kan ik emotioneel geen afstand nemen. Zeker nu analyseer ik ieder woord wat ie zegt en put ik uit iedere hoopvolle zin hoop. Wat ik absoluut niet moet doen. Moeilijk hoor! Verliefd worden gaat zo makkelijk, maar uit elkaar gaan is een hel. Echt wel...
Het is zo dubbel allemaal. Ik hou nog van hem, hij van mij, maar toch gaat het niet werken. Dat komt toch wel voor een groot gedeelte door het leeftijdsverschil en alle dingen die daar (ander toekomstverwachting, anders in het leven staan op dit moment e.d.) bij komen kijken. Hij vertelde mij ook dat ik er niks aan kan doen. "Het ligt niet aan jou" . Dan is het voor mij helemaal moeilijk om het een plaatsje te geven. Ik krijg de kans niet om er nog aan te werken. Dat vind ik nog wel het ergste denk ik.
@ sproet: We woonden niet samen. Maar we zagen elkaar wel 4 dagen in de week. Of hij was hier of ik bij hem. Hij vertelde gisteren dat ie zich nooit echt thuis heeft gevoeld in mijn woonplaats. (hij woont een km of 30 verder op) En dat ie met tegenzin de laatste tijd naar me toe kwam.
Op zich denk ik wel dat het afscheid goed is geweest. Ik heb tegen hem gezegd wat ik wilde zeggen. Hij heeft dat ook kunnen doen. Ik heb hem ook gezegd dat ik de komende tijd even geen contact wil. Want ik moet dit verwerken en mezelf weer een beetje worden, dit alles een plekje geven. Als hij contact blijft zoeken en wil weten hoe het met me gaat, dan kan ik emotioneel geen afstand nemen. Zeker nu analyseer ik ieder woord wat ie zegt en put ik uit iedere hoopvolle zin hoop. Wat ik absoluut niet moet doen. Moeilijk hoor! Verliefd worden gaat zo makkelijk, maar uit elkaar gaan is een hel. Echt wel...
donderdag 17 maart 2011 om 10:10
@Pixie: Wat rot zeg. Het enige wat jij nu kunt doen is het voor jezelf zo aangenaam mogelijk maken..Heel veel sterkte! En een dikke knuffel.
@Sproet: Als ik jouw posts lees dan lees ik alleen maar wanhoop. Ik snap het heel goed en het is ook wel herkenbaar. Op een gegeven moment (zeg niet dat dat nu is) moet je wel gaan accepteren en het loslaten. Ik heb bij jou een beetje het idee (en bij mezelf ook wel) dat je aan hem wil blijven vasthouden door het verdriet maar te blijven voelen. Probeer eens concreet naar de situatie en je omgeving te kijken. Oke, je voelt je klote, maar je hebt werk, je hebt een dak boven je hoofd, om te tijd te laten verstrijken hoef je niks te doen, dat gaat vanzelf...de minuten tikken vanzelf weg en het gaat slijten!!!! Echt!!!! Maar dan moet je wel durven loslaten. Haal er anders eens een boek over in de bieb, misschien brengt dat helderheid. Zie het allemaal wat luchtiger, het is maar 1 man waar jij je nu op focust. Er zijn ZOveel andere mensen die er wel voor je zijn!
Tegelijkertijd een betoog aan mezelf gericht, want ik merk ook dat ik ex verschrikkelijk mis. Heb heel veel moeite met accepteren dat het zo gaat en gegaan is, ik wil hem niet kwijt! Maar ja, wat moet ik. Hij mij wel..
@Sproet: Als ik jouw posts lees dan lees ik alleen maar wanhoop. Ik snap het heel goed en het is ook wel herkenbaar. Op een gegeven moment (zeg niet dat dat nu is) moet je wel gaan accepteren en het loslaten. Ik heb bij jou een beetje het idee (en bij mezelf ook wel) dat je aan hem wil blijven vasthouden door het verdriet maar te blijven voelen. Probeer eens concreet naar de situatie en je omgeving te kijken. Oke, je voelt je klote, maar je hebt werk, je hebt een dak boven je hoofd, om te tijd te laten verstrijken hoef je niks te doen, dat gaat vanzelf...de minuten tikken vanzelf weg en het gaat slijten!!!! Echt!!!! Maar dan moet je wel durven loslaten. Haal er anders eens een boek over in de bieb, misschien brengt dat helderheid. Zie het allemaal wat luchtiger, het is maar 1 man waar jij je nu op focust. Er zijn ZOveel andere mensen die er wel voor je zijn!
Tegelijkertijd een betoog aan mezelf gericht, want ik merk ook dat ik ex verschrikkelijk mis. Heb heel veel moeite met accepteren dat het zo gaat en gegaan is, ik wil hem niet kwijt! Maar ja, wat moet ik. Hij mij wel..
donderdag 17 maart 2011 om 10:13
Misschien is het voor jou ook beter dat contact met de kinderen toch af te houden. Hoe rot misschien ook voor die kids...Jij komt zo niet verder en die kinderen komen er wel overheen. Misschien kun je ze uitleggen dat jullie over een tijdje weer eens samen iets leuks kunnen doen, maar nu even niet. Plan een reis, ga er een tijdje tussenuit. Doorbreek het patroon waar je nu in zit!
donderdag 17 maart 2011 om 10:16
quote:sproet35 schreef op 17 maart 2011 @ 09:20:
ik weet vandaag niet wat ik voel. blij dat ik een boze sms heb gestuurd of juist bang dat ik nu de laatste deur heb dichtgeslagen. ook ik weet dat het beter is zo.
ik snap alleen helemaal niet waarom mijn ex zo naar doet nu. ik heb hem niks gedaan. niet gestalkt, geen contact met zijn vrienden gezocht, zij met mij, en hij behandeld me als vuil. en zo voel ik me dan ook.
bang voor hoe nu verder, was zo met hem verweven, verslaafd aan hem, allemaal fout. nooit meer doen. bang dat ik niemand meer zal vinden om wie ik zo zal geven, verdriet om wat geweest is, had ik het kunnen voorkomen, ik heb er echt alles aan gedaan. de fout zoeken bij mij. ipv te denken dat hij ook iets mist. iets fundamenteels voor een relatie.
ook wel trots dat ik er vrienden bij heb gekregen na de breuk. hij is er kwijtgeraakt. niet door de breuk maar door
wie hij is. geeft mij iig het gevoel dat ik ok ben.
ik heb er ook wel aan gedacht om me op te laten nemen voor even, de onmacht en de paniek en verdriet maakt me helemaal uit balans. maar ik durf niet, straks raak ik mijn baan kwijt, mijn structuur. ik heb wel het gevoel dat ik weer een klein stapje verder ben. ik heb hem afgewezen, mijn deur dichtgedaan. ik zoek geen contact. laat het van zijn ex afhangen of ik nog contact heb met de kinderen. ( kaartjes sturen bleven ze toch wel doen, ook in de periode dat ik alle contact afhield)
mogen ze niet meer komen, ook bij neerleggen.
pixie, woonde jij samen?
hm, mijn verstand zegt dat het echt beter is zo, mijn gevoel is nog niet helemaal mee eens. maar ik zou het ook niet meer kunnen, samen met hem zijn. te veel gebeurd, we zijn te verschillend. volgens mijn psycholoog heeft hij een persoonlijkheidsstoornis, ik weet het niet. maakt ook niet uit. tis voorbij en ik moet door. en dat is wat ik zo moeilijk vind. ok, werken, de dagelijkse dingen doen, lukt redelijk. maar verder sluit ik me liefst op in mijn huisje. mijn emoties laten gaan, mezelf zijn. maar zo leef je eigenlijk maar deels..
blijft het gevoel dat ik er nooit meer van af kom. ik hang zo naar hem, hij was mijn alles..ik heb er ook zo veel van geleerd. ik begrijp alleen niet hoe mensen kunnen omslaan op het moment dat ze besluiten niet verder met je te willen/kunnen. ik ben niet veranderd..
sterkte allemaal weer vandaag. heb een dagje vrij genomen. zo blij mee, ik hoef vandaag niks, en na de emoties van gisteravond erg prettig
Sproet je klinkt heel sterk en wetende wat je wilt. Dat bewonder ik echt in je. Probeer die sterkte vast te houden. Want zoals je zegt, het is beter zo en op den duur wordt je er uiteindelijk gelukkiger van zonder hem dan met hem. Verdriet slijt. (zegt iemand die met betraande en gezwollen ogen achter de computer zit Maar het is wel zo. eerst maar eens even goed janken....en dan weer verder.
Ik heb vandaag ook een vrij dagje genomen....beter gezegd een emotioneel dagje want echt fijn dat ik vrij ben voelt het niet. Ik merk wel dat ik in deze moeilijke tijd het toch prettig vind om te werken, de afleiding is zo fijn. Ik heb mijn zus net gesproken en mijn moeder komt vanavond eten. Dat is wel fijn!
ik weet vandaag niet wat ik voel. blij dat ik een boze sms heb gestuurd of juist bang dat ik nu de laatste deur heb dichtgeslagen. ook ik weet dat het beter is zo.
ik snap alleen helemaal niet waarom mijn ex zo naar doet nu. ik heb hem niks gedaan. niet gestalkt, geen contact met zijn vrienden gezocht, zij met mij, en hij behandeld me als vuil. en zo voel ik me dan ook.
bang voor hoe nu verder, was zo met hem verweven, verslaafd aan hem, allemaal fout. nooit meer doen. bang dat ik niemand meer zal vinden om wie ik zo zal geven, verdriet om wat geweest is, had ik het kunnen voorkomen, ik heb er echt alles aan gedaan. de fout zoeken bij mij. ipv te denken dat hij ook iets mist. iets fundamenteels voor een relatie.
ook wel trots dat ik er vrienden bij heb gekregen na de breuk. hij is er kwijtgeraakt. niet door de breuk maar door
wie hij is. geeft mij iig het gevoel dat ik ok ben.
ik heb er ook wel aan gedacht om me op te laten nemen voor even, de onmacht en de paniek en verdriet maakt me helemaal uit balans. maar ik durf niet, straks raak ik mijn baan kwijt, mijn structuur. ik heb wel het gevoel dat ik weer een klein stapje verder ben. ik heb hem afgewezen, mijn deur dichtgedaan. ik zoek geen contact. laat het van zijn ex afhangen of ik nog contact heb met de kinderen. ( kaartjes sturen bleven ze toch wel doen, ook in de periode dat ik alle contact afhield)
mogen ze niet meer komen, ook bij neerleggen.
pixie, woonde jij samen?
hm, mijn verstand zegt dat het echt beter is zo, mijn gevoel is nog niet helemaal mee eens. maar ik zou het ook niet meer kunnen, samen met hem zijn. te veel gebeurd, we zijn te verschillend. volgens mijn psycholoog heeft hij een persoonlijkheidsstoornis, ik weet het niet. maakt ook niet uit. tis voorbij en ik moet door. en dat is wat ik zo moeilijk vind. ok, werken, de dagelijkse dingen doen, lukt redelijk. maar verder sluit ik me liefst op in mijn huisje. mijn emoties laten gaan, mezelf zijn. maar zo leef je eigenlijk maar deels..
blijft het gevoel dat ik er nooit meer van af kom. ik hang zo naar hem, hij was mijn alles..ik heb er ook zo veel van geleerd. ik begrijp alleen niet hoe mensen kunnen omslaan op het moment dat ze besluiten niet verder met je te willen/kunnen. ik ben niet veranderd..
sterkte allemaal weer vandaag. heb een dagje vrij genomen. zo blij mee, ik hoef vandaag niks, en na de emoties van gisteravond erg prettig
Sproet je klinkt heel sterk en wetende wat je wilt. Dat bewonder ik echt in je. Probeer die sterkte vast te houden. Want zoals je zegt, het is beter zo en op den duur wordt je er uiteindelijk gelukkiger van zonder hem dan met hem. Verdriet slijt. (zegt iemand die met betraande en gezwollen ogen achter de computer zit Maar het is wel zo. eerst maar eens even goed janken....en dan weer verder.
Ik heb vandaag ook een vrij dagje genomen....beter gezegd een emotioneel dagje want echt fijn dat ik vrij ben voelt het niet. Ik merk wel dat ik in deze moeilijke tijd het toch prettig vind om te werken, de afleiding is zo fijn. Ik heb mijn zus net gesproken en mijn moeder komt vanavond eten. Dat is wel fijn!
donderdag 17 maart 2011 om 10:42
zo rot voor je pixie, ik leef met je mee.. ben ook rij maar niet blij.
ik kan me slecht voorstellen dat ik weer vrolijk zal zijn, zonder hem in mijn gedachte. maar ik heb gisteren hem laten weten dat hij MIJ niets te bieden had. dus de deur is dicht. maar ben ik nou blij daar om? ook wel en beetje triest. ik hoopte nog echt dat het er in de toekomst weer contact zou kunnen zijn.
contact met de kinderen had ik al eens aangegeven dat ik het niet trok. maar ze bleven schrijven. en nu kan ik het wel weer aan maar steekt hij er een stokje voor. en ik kan er niks aan doen.
en ik klink soms wel sterk, maar ik weet het echt allemaal niet meer. hoe geef je dit een plaatsje.
ik ga wel leuke dingen doen dit jaar maar denk al veel verder somsen dan beangstigd me dat. en eigenlijk moet je gewoon bij de dag leven. ik heb ook heel wisselende gevoelens over de dingen die ik ga doen dit jaar. als hij nog zo i mij zit, is er geen ruimte voor plezier of genieten. ik blijf aan hem denken... grrrrrr
ik ga vanmiddag voor een andere auto kijken, toch maar doen. zit het liefst vandaag de hele dag op de bank. beetje forum lezen... maar ik moet er uit! naar buiten...
en van binnen schreeuwt het: waarom toch?
ik hoop dat ie nooit meer iemand vind, ik hoop dat ie iemand vind en dat die dan heel snel vertrekt. ik wil dat hij inziet wat ie doet. ik wil.... ik wil hem uit mijn hoofd!!!!
het ie echt beter zo. ik had nooit gelukkig geworden, was het al niet meer. waarom voel ik me nu dan ook niet beter..?
ik ga echt geen contact meer opnemen. heb hem gewist uit mijn telefoon. weet zijn nr toch wel uit mijn hoofd maar ik bel niet meer... ook niet mailen. niet meer!!!!!!
en jij ook niet muis!!! het heeft geen zin. ze vinden het irritant en ze steken er niks van op..ze willen er niks van opsteken.
ik kan me slecht voorstellen dat ik weer vrolijk zal zijn, zonder hem in mijn gedachte. maar ik heb gisteren hem laten weten dat hij MIJ niets te bieden had. dus de deur is dicht. maar ben ik nou blij daar om? ook wel en beetje triest. ik hoopte nog echt dat het er in de toekomst weer contact zou kunnen zijn.
contact met de kinderen had ik al eens aangegeven dat ik het niet trok. maar ze bleven schrijven. en nu kan ik het wel weer aan maar steekt hij er een stokje voor. en ik kan er niks aan doen.
en ik klink soms wel sterk, maar ik weet het echt allemaal niet meer. hoe geef je dit een plaatsje.
ik ga wel leuke dingen doen dit jaar maar denk al veel verder somsen dan beangstigd me dat. en eigenlijk moet je gewoon bij de dag leven. ik heb ook heel wisselende gevoelens over de dingen die ik ga doen dit jaar. als hij nog zo i mij zit, is er geen ruimte voor plezier of genieten. ik blijf aan hem denken... grrrrrr
ik ga vanmiddag voor een andere auto kijken, toch maar doen. zit het liefst vandaag de hele dag op de bank. beetje forum lezen... maar ik moet er uit! naar buiten...
en van binnen schreeuwt het: waarom toch?
ik hoop dat ie nooit meer iemand vind, ik hoop dat ie iemand vind en dat die dan heel snel vertrekt. ik wil dat hij inziet wat ie doet. ik wil.... ik wil hem uit mijn hoofd!!!!
het ie echt beter zo. ik had nooit gelukkig geworden, was het al niet meer. waarom voel ik me nu dan ook niet beter..?
ik ga echt geen contact meer opnemen. heb hem gewist uit mijn telefoon. weet zijn nr toch wel uit mijn hoofd maar ik bel niet meer... ook niet mailen. niet meer!!!!!!
en jij ook niet muis!!! het heeft geen zin. ze vinden het irritant en ze steken er niks van op..ze willen er niks van opsteken.
donderdag 17 maart 2011 om 11:48
Nee je hebt ook gelijk Sproet. Ik laat ook niks weten, maar vind het wel enorm moeilijk. Hoe lang had jij eigenlijk een relatie met je ex? Ik vind het gewoon bizar om na 4,5 jaar dagelijks contact elkaar opeens niet meer te zien en in mijn hoofd is het gewoon nog steeds mijn vriend. Ik krijg dat er maar niet uit! Ook al laat ik dan niks weten, het voelt toch een beetje alsof hij op vakantie is of iets dergelijks en we over een tijdje de relatie weer gewoon op zullen pakken. Zo'n gevoel van: ach, ik laat 'm maar. Die laat wel weer eens iets van zich horen als hij nagedacht heeft.
Maar zo is het natuurlijk helemaal niet! Hij wil me niet meer zien! Is me beu! Wil me uit zijn hoofd krijgen!
Toch gaat dat er bij mij echt niet in en daarom blijf ik er denk ik ook zo in hangen. Ik laat dan wel niks meer weten (ook al is dat pas een week, vind het knap van mezelf), maar de situatie snappen? Nee hoor, ik begrijp er echt nog steeds helemaal niks van, maar laat 'm maar gewoon met rust dan...
Maar zo is het natuurlijk helemaal niet! Hij wil me niet meer zien! Is me beu! Wil me uit zijn hoofd krijgen!
Toch gaat dat er bij mij echt niet in en daarom blijf ik er denk ik ook zo in hangen. Ik laat dan wel niks meer weten (ook al is dat pas een week, vind het knap van mezelf), maar de situatie snappen? Nee hoor, ik begrijp er echt nog steeds helemaal niks van, maar laat 'm maar gewoon met rust dan...
donderdag 17 maart 2011 om 12:51
Hallo allemaal,
Ik heb een aantal bladzijdes gelezen en ipv een nieuw topic aan te maken, wil ik graag hier meeschrijven. Mijn vriend heeft het afgelopen zondag, na 2 jaar, uitgemaakt. Ik ben er kapot van. De laatste weken liepen stroef en ik vermoed dat hij uit paniek gehandeld heeft. Ik hoop zo dat het nog goed komt. We hebben na zondag geen contact meer gehad, dit kost me vreselijk veel moeite maar ik weet ook dat het geen zin heeft om contact op te nemen. Hij heeft rust nodig. Het moeilijkste van heel het verhaal is dat we buren zijn. Moet nu weer terug naar mijn werk, daar kan ik helaas geen reacties plaatsen, alleen meelezen. Ik reageer hier vanavond weer. Ik voel me zo leeg, verdrietig en moe. Sterkte aan iedereen die het moeilijk heeft.
Ik heb een aantal bladzijdes gelezen en ipv een nieuw topic aan te maken, wil ik graag hier meeschrijven. Mijn vriend heeft het afgelopen zondag, na 2 jaar, uitgemaakt. Ik ben er kapot van. De laatste weken liepen stroef en ik vermoed dat hij uit paniek gehandeld heeft. Ik hoop zo dat het nog goed komt. We hebben na zondag geen contact meer gehad, dit kost me vreselijk veel moeite maar ik weet ook dat het geen zin heeft om contact op te nemen. Hij heeft rust nodig. Het moeilijkste van heel het verhaal is dat we buren zijn. Moet nu weer terug naar mijn werk, daar kan ik helaas geen reacties plaatsen, alleen meelezen. Ik reageer hier vanavond weer. Ik voel me zo leeg, verdrietig en moe. Sterkte aan iedereen die het moeilijk heeft.
donderdag 17 maart 2011 om 15:17
Wejo, knuffel en sterkte. Heel goed dat je geen contact opneemt.
Ik zit zelf weer even lekker een potje te janken. Zou 'm willen zeggen/sturen dat ik het zo egoistisch vind dat hij alle afgelopen maanden alleen maar aan zichzelf gedacht heeft en zich niet in mij kan verplaatsen. Ik kan alleen maar alles verkeerd doen en hij is echt echt echt ALLEEN maar met zichzelf bezig. ZO frustrerend dat het ook helemaal geen zin meer heeft om tegen hem te zeggen hoe hij me gekwetst heeft. Wat maakt het uit? Hij ziet het toch niet, is niet met mij bezig. Ontzettend pijnlijk en moeilijk. Wou echt dat ik een soort knopje had om in te drukken, exit ex.
Ik zit zelf weer even lekker een potje te janken. Zou 'm willen zeggen/sturen dat ik het zo egoistisch vind dat hij alle afgelopen maanden alleen maar aan zichzelf gedacht heeft en zich niet in mij kan verplaatsen. Ik kan alleen maar alles verkeerd doen en hij is echt echt echt ALLEEN maar met zichzelf bezig. ZO frustrerend dat het ook helemaal geen zin meer heeft om tegen hem te zeggen hoe hij me gekwetst heeft. Wat maakt het uit? Hij ziet het toch niet, is niet met mij bezig. Ontzettend pijnlijk en moeilijk. Wou echt dat ik een soort knopje had om in te drukken, exit ex.
donderdag 17 maart 2011 om 15:20
donderdag 17 maart 2011 om 15:23
voor iedereen.
Wat een ellende kan het soms toch zijn liefdesverdriet. Ik ben ernog lang niet, maar zo soms werkt de nederlandse psychologische hulpverlening mee en krijg ik wat hulp daarvanuit, en dat helpt me wel. Dus voor iedereen die daar aan gaat beginnen veel succces.
Wejo, het is nu nog zo vers, heel veel sterkte meid. Ik kan lullen wat ik wil, maar je zit nu nog helemaal in die schok van ongeloof en vol verdriet, heel veel sterkte.
Muis, ik vind het knap dat je toch niets laat horen, ook al denk je van alles. Ik merk dat ik precies hetzelfde doe, maar het lijkt wel iets te helpen, ik spreek hem iig niet, dus ik hoef niet de hele tijd die gesprekken te hebben die in een vicieuze cirkel rondgaan waarbij ik hoop dat aan het einde van het gesprek hij zegt; het is weer aan. Op de een of andere manier is dat toch een last die wegvalt (maar geloof me, ik sta nog dagelijks 5x zijn nummer in te toetsen en te bedenken wat ik ga zeggen etc, of mailtjes te typen)
Wat een ellende kan het soms toch zijn liefdesverdriet. Ik ben ernog lang niet, maar zo soms werkt de nederlandse psychologische hulpverlening mee en krijg ik wat hulp daarvanuit, en dat helpt me wel. Dus voor iedereen die daar aan gaat beginnen veel succces.
Wejo, het is nu nog zo vers, heel veel sterkte meid. Ik kan lullen wat ik wil, maar je zit nu nog helemaal in die schok van ongeloof en vol verdriet, heel veel sterkte.
Muis, ik vind het knap dat je toch niets laat horen, ook al denk je van alles. Ik merk dat ik precies hetzelfde doe, maar het lijkt wel iets te helpen, ik spreek hem iig niet, dus ik hoef niet de hele tijd die gesprekken te hebben die in een vicieuze cirkel rondgaan waarbij ik hoop dat aan het einde van het gesprek hij zegt; het is weer aan. Op de een of andere manier is dat toch een last die wegvalt (maar geloof me, ik sta nog dagelijks 5x zijn nummer in te toetsen en te bedenken wat ik ga zeggen etc, of mailtjes te typen)
donderdag 17 maart 2011 om 15:32
Ah Yellow, jij ook nog steeds. Balen zeg...
Geen contact gaat eigenlijk oke, weet ook niet waarom. Het maakt me ook elke dag sterker, dat merk ik ook. En dat terwijl het laatste contact van mijn kant was, eigenlijk reageert hij dus gewoon niet meer. Leek eerst heel erg van belang, maar heb nu zoiets van: ach, dan maar zo..
Ergens merk ik wel dat ik met mijn geen contact hoop te bereiken dat hij me over een tijdje eens contacteert. Maar ja, waarom zou hij? Ik heb hem in mijn laatste bericht gevraagd om nog een keer een gesprek, ik wil eigenlijk gewoon uit de wereld hebben dat het aan mij lag, ook al heb ik dingen fout gedaan (dit heb ik hem niet gezegd). Heb er ook wel bijgezegd dat ik het best begrijp als hij dat niet wil, maar dat er nu ook wel eens wat begrip voor mij mag zijn. Dat het niet nu hoeft, niet over twee weken, maar over drie maanden is wel erg lang...En daar hoor ik dus niks meer op. Het zij zo.
Misschien werkt voor jou ook wel: wat verwacht hij? Bij mij werkt het als een dolle . Ook al is het verkeerd en vanuit hem gedacht...ik pas zo wel mooi mijn gedrag aan.
Geen contact gaat eigenlijk oke, weet ook niet waarom. Het maakt me ook elke dag sterker, dat merk ik ook. En dat terwijl het laatste contact van mijn kant was, eigenlijk reageert hij dus gewoon niet meer. Leek eerst heel erg van belang, maar heb nu zoiets van: ach, dan maar zo..
Ergens merk ik wel dat ik met mijn geen contact hoop te bereiken dat hij me over een tijdje eens contacteert. Maar ja, waarom zou hij? Ik heb hem in mijn laatste bericht gevraagd om nog een keer een gesprek, ik wil eigenlijk gewoon uit de wereld hebben dat het aan mij lag, ook al heb ik dingen fout gedaan (dit heb ik hem niet gezegd). Heb er ook wel bijgezegd dat ik het best begrijp als hij dat niet wil, maar dat er nu ook wel eens wat begrip voor mij mag zijn. Dat het niet nu hoeft, niet over twee weken, maar over drie maanden is wel erg lang...En daar hoor ik dus niks meer op. Het zij zo.
Misschien werkt voor jou ook wel: wat verwacht hij? Bij mij werkt het als een dolle . Ook al is het verkeerd en vanuit hem gedacht...ik pas zo wel mooi mijn gedrag aan.
donderdag 17 maart 2011 om 17:58
Wat een verdrietige verhalen allemaal!
Pixie: sterkte! Leeftijd als onoverkomelijk verschil als excuus vind ik trouwens ook bizar en onrechtvaardig (net als afstand). Als je van elkaar houdt dan is dat toch geen belemmering...
Dan begint hij uit liefde bij wijze van spreke 3 jaar eerder met kinderen en jij 3 jaar later dan je eigenlijk wilde...
Muisje: Ik vind je ook sterker overkomen. Je komt er wel. Muis de superbabe.
Sproet: Is je moeder nu bij je? Of kwam ze alleen een avond? Ook jij klinkt sterker. Inderdaad of jij het ook hebt afgesloten.
Misschien moet ik dat dan ook doen, want voel me echt zwak. Muis, hij heeft mijn mail met dat linkje nog helemaal niet gelezen SMSde hij me gisteren, want hij heeft het druk.
HOE druk kan je zijn, om niet even 5 minuten voor de computer te zitten, omdat degene waarvan je zelf zegt dat je hoopt dat het ooit nog je vrouw wordt je een mailtje stuurt...
Pixie: sterkte! Leeftijd als onoverkomelijk verschil als excuus vind ik trouwens ook bizar en onrechtvaardig (net als afstand). Als je van elkaar houdt dan is dat toch geen belemmering...
Dan begint hij uit liefde bij wijze van spreke 3 jaar eerder met kinderen en jij 3 jaar later dan je eigenlijk wilde...
Muisje: Ik vind je ook sterker overkomen. Je komt er wel. Muis de superbabe.
Sproet: Is je moeder nu bij je? Of kwam ze alleen een avond? Ook jij klinkt sterker. Inderdaad of jij het ook hebt afgesloten.
Misschien moet ik dat dan ook doen, want voel me echt zwak. Muis, hij heeft mijn mail met dat linkje nog helemaal niet gelezen SMSde hij me gisteren, want hij heeft het druk.
HOE druk kan je zijn, om niet even 5 minuten voor de computer te zitten, omdat degene waarvan je zelf zegt dat je hoopt dat het ooit nog je vrouw wordt je een mailtje stuurt...
donderdag 17 maart 2011 om 18:01
quote:wejo schreef op 17 maart 2011 @ 12:51:
Hallo allemaal,
De laatste weken liepen stroef en ik vermoed dat hij uit paniek gehandeld heeft. Ik hoop zo dat het nog goed komt. We hebben na zondag geen contact meer gehad, dit kost me vreselijk veel moeite maar ik weet ook dat het geen zin heeft om contact op te nemen. Hij heeft rust nodig.
Wejo, welkom, hoewel we dat liever niet tegen je hadden willen zeggen natuurlijk...
Herkenbare situatie.
Heeft hij nog een reden gegeven waarom niet meer? Of echt helemaal niets?
Ben er nog steeds niet helemaal uit wat nou het handigst is qua contact... Ik doe het maar gedoseerd... Maar merk dat ik zelf nu weer wat afstand moet nemen, omdat ik me irriteer aan zijn zelfmedelijden... Terwijl ik eigenlijk vind dat ik mezelf zieliger mag voelen
Hallo allemaal,
De laatste weken liepen stroef en ik vermoed dat hij uit paniek gehandeld heeft. Ik hoop zo dat het nog goed komt. We hebben na zondag geen contact meer gehad, dit kost me vreselijk veel moeite maar ik weet ook dat het geen zin heeft om contact op te nemen. Hij heeft rust nodig.
Wejo, welkom, hoewel we dat liever niet tegen je hadden willen zeggen natuurlijk...
Herkenbare situatie.
Heeft hij nog een reden gegeven waarom niet meer? Of echt helemaal niets?
Ben er nog steeds niet helemaal uit wat nou het handigst is qua contact... Ik doe het maar gedoseerd... Maar merk dat ik zelf nu weer wat afstand moet nemen, omdat ik me irriteer aan zijn zelfmedelijden... Terwijl ik eigenlijk vind dat ik mezelf zieliger mag voelen
donderdag 17 maart 2011 om 18:10
Lastig Polly. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar denk dat afkappen het beste is. Ik verwacht afgaande op wat jij hier schrijft niet dat hij binnen nu en een paar maanden opeens het licht ziet. Je kunt hem alleen maar met rust laten. Maar als hij dat niet bij jou doet, kun jij ook niet rustig nadenken over wat je zelf eigenlijk wil. Zoals je zelf al zegt: hij heeft zelfmedelijden, maar jij bent er ook nog!!! Kies voor jezelf! Je hebt 'm lang genoeg geholpen. Daarbij, je weet niet eens of je er iets aan hebt om hem nu zo te helpen, want wellicht kiest hij er toch voor alleen verder te gaan. Dan ben jij nog verder van huis. Als je het mij vraagt kun je dus het beste gewoon aangeven dat je geen contact wil tot hij eruit is, omdat je hier zelf aan onderdoor gaat.
Echt, ik wou dat ik het gedaan had. Hartstikke moeilijk, maar wel heel sterk.
Echt, ik wou dat ik het gedaan had. Hartstikke moeilijk, maar wel heel sterk.
donderdag 17 maart 2011 om 18:15
Soms helpt verder denken mij...
Scenario 1: Je helpt hem, doseert het contact (wat heel veel energie kost) en over een tijdje ziet hij het weer helder en weet hij dat hij je niet kwijt wil (als ik eerlijk ben zou ik niet weten waarom hij het opeens helder zou zien weer).
Scenario 2: Je helpt hem, doseert het contact en over een tijdje weet hij het zeker: dit wordt 'm niet. Alle energie die het jou gekost heeft voor niks.
Scenario 3: Je laat 'm weten dat je er voor 'm wil zijn, maar het niet kan, aangezien hij niet eens weet of hij met je verder wil. Je rouwt, steekt alle energie in jezelf en laat hem gewoon nadenken, het is een volwassen vent toch.. Hij komt wel als hij je niet kwijt wil. Zo niet, dan weet je genoeg. Het is ook niet dat je hem meteen hebt laten vallen, maar het heeft nu wel lang genoeg geduurd toch?
Scenario 1: Je helpt hem, doseert het contact (wat heel veel energie kost) en over een tijdje ziet hij het weer helder en weet hij dat hij je niet kwijt wil (als ik eerlijk ben zou ik niet weten waarom hij het opeens helder zou zien weer).
Scenario 2: Je helpt hem, doseert het contact en over een tijdje weet hij het zeker: dit wordt 'm niet. Alle energie die het jou gekost heeft voor niks.
Scenario 3: Je laat 'm weten dat je er voor 'm wil zijn, maar het niet kan, aangezien hij niet eens weet of hij met je verder wil. Je rouwt, steekt alle energie in jezelf en laat hem gewoon nadenken, het is een volwassen vent toch.. Hij komt wel als hij je niet kwijt wil. Zo niet, dan weet je genoeg. Het is ook niet dat je hem meteen hebt laten vallen, maar het heeft nu wel lang genoeg geduurd toch?
donderdag 17 maart 2011 om 18:33
Vermoeiend Polly, je hangt aan een zijden draadje...
Kies voor jezelf, echt. Vertrouw erop dat hij wel initiatief neemt als hij het wil oppakken met je...Hij kan niet weten hoe het is als je er echt niet meer voor 'm bent als je er nog steeds bent.
Daarbij, als je nu het contact verbreekt, kun je altijd over een paar maanden nog eens bellen hoe het gaat toch? Niks is definitief.
Kies voor jezelf, echt. Vertrouw erop dat hij wel initiatief neemt als hij het wil oppakken met je...Hij kan niet weten hoe het is als je er echt niet meer voor 'm bent als je er nog steeds bent.
Daarbij, als je nu het contact verbreekt, kun je altijd over een paar maanden nog eens bellen hoe het gaat toch? Niks is definitief.