Relatie verbreken...

Hallo,

Graag zou ik mijn verhaal hier vertellen. Ik ben een vrouw en moeder van 1 dochtertje van 6. Ik ben 8 jaar samen met mijn partner. Onze relatie is niet altijd gemakkelijk geweest, we hebben veel meegemaakt samen. Al langere tijd twijfel ik over onze relatie. Ik heb het gevoel nooit op de eerste plek te staan in zijn leven, dat het gezin nooit op de eerste plek staat in zijn leven. Mijn partner heeft samen met mijn schoonvader een eigen bedrijf, hier gaat veel tijd in zitten. Daarnaast heeft mijn partner ook nog meerdere sociale contacten, eigenlijks zit hij wekelijks met vrienden een aantal biertjes te drinken. Ikzelf werk 20uur pw in de zorg, waarbij ik ook in de weekenden werk en er dus bijna geen tijd is voor ons als gezin.

Wanneer ik hierover wil praten, geeft mijn partner weinig gehoor. Of hij beloofd dat eraan gedacht zal worden en na 1/2 weken weer op de oude voer verder gaat.
Mijn schoonvader is gescheiden, mijn schoonmoeder was een zeer en zeer dominante vrouw, mijn schoonvader mocht eigenlijk niks van haar. Mijn vriend projecteert dit dan ook heel vaak naar mij toe. Dat ik hem ook dingen verbied en hij laat zich echt niks verbieden door een vrouw.

Dit is mijn intentie ook helemaal niet. Er is wel een stukje onzekerheid bij gekomen van mijn kant. Mijn partner is een jaar geleden met vrienden een avond wezen stappen, na dit stapavondje werd er gesproken over een stel meiden die ze waren tegen gekomen. 1 van die meiden was ineens bevriend met mijn partner. Toen ik vroeg wie ze was, wist mijn partner dat eigenlijk niet te vertellen, alleen over het stapavondje. Een aantal weken later ben ik erachter gekomen dat ze ook chat contact hadden via Snapchat. Ikzelf maak geen gebruik van Snapchat, maar ik kwam er zo wel achter dat wat er over en weer verstuurd is, ook gelijk word verwijderd.

We hebben hier flinke ruzie om gehad, ik had mijn partner meerdere keren gevraagd naar deze meid. En elke keer werd erover gesproken of was er niks.

Mijn partner heeft daarna Snapchat verwijderd. Een aantal weken daarna kwamen we erachter dat ik zwanger was. Ontzettend blij waren we, helaas ging het mis en kreeg ik een miskraam. De avond van de miskraam zouden we eigenlijk naar een feestje gaan. Hier had ik natuurlijk geen zin meer in, ik had veel bloedverlies en buikpijn en was enorm verdrietig. Mijn partner vond het ook erg, maar besloot toch om naar het feestje te gaan. Ik heb hem meerdere keren gevraagd bij me te blijven, maar nee...

Afgelopen week ben ik op mijn werk door mijn rug gegaan. Ik heb veel pijn en kan niet veel. Ik heb hulp nodig bij de dagelijks dingen en zorg voor onze dochter. Toch vond mijn partner het gistermiddag nodig om naar een feest te gaan, ik heb hem gevraagd thuis te blijven omdat ik weinig tot niks kan. Maar ik kreeg geen begrip, alleen maar...ik zou mijn partner weer iets verbieden. Hij is kwaad weg gegaan.

We hebben hier vandaag nog flinke ruzie om gehad, ik voel me namelijk erg alleen en onbegrepen.

We hebben meerdere dingen meegemaakt en ik heb steeds meer het gevoel dat ik me aan alle kanten moeten aanpassen en hij dat helemaal niet doet.

Ik ben nu het jaloerse wijf, de zeur en iemand die hem alles verbied. Aldus mijn partner...

Hij slaapt op zolder, daar hebben we nog een slaap/studie kamertje.

Negeren is niet mijn sterkste kant, ik blijf liever in gesprek met elkaar. Helaas denkt hij daar anders over. Ik probeer alles wat in mezelf te laten bezinken en na te denken hoe ik dit ga aanpakken. Dat ik niet meer zo behandeld wil worden, dat weet ik wel. Ik probeer sterk te zijn en geen contact te zoeken dmv bellen of berichten. Hij laat ook niks van zich horen.

Helaas lig ik al vanaf 4:30 wakker. Ik voel me erg onrustig, ben veel aan het malen. Waarom dit, en waarom doet hij zo...waarom kan ik niet sterker zijn. Ik heb het gevoel of heeft hij compleet de touwtjes in handen en weet ik niet hoe ik van dit gevoel af kan komen.

Bedankt voor de reacties, en voor de tips. Ik kan ze goed gebruiken!

Aan het einde van de middag kwam mijn zogenoemde partner thuis. Kleed zich om, maakt zich netjes om vervolgens naar een bedrijfsfeest te gaan. Mijn dochtertje kreeg een klein beetje aandacht, tegen mij werd er helemaal niks gezegd. Ik besef me dat ik nog minder dan een deurmat voor hem ben.

Ik heb me rustig gehouden omwille van mijn dochtertje, maar ik ben zo boos en zo verdrietig. Ik kan dit gewoon niet begrijpen. Ondertussen zit ik nog met mijn rug en pendel ik van school, naar dansles van mijn dochtertje. Er word nergens naar gevraagd of het allemaal wel lukt. Ik ben in staat om de deuren op slot te doen en hij maar elders gaat overnachten.

Een tijd terug heb ik eigenlijk om dezelfde redenen op het punt gestaan te vertrekken. Ik was er klaar voor, voelde me ook sterk. Maar langzamerhand heeft hij me overgehaald om te blijven. Veel gesprekken gehad, ook met een therapeut want dat was 1 van mijn eisen. En ondanks dat ik eigenlijk wel wist dat het toch weer mis zou gaan, ging ik er weer dieper in mee. Hij gedraagd zich dan zoals ik hem graag zie.

Maar zo is hij niet, want dat blijkt nu wel weer. Het is net of gaat er ineens een knop bij hem om en daar kan je tegen schreeuwen, huilen of praten wat je wilt...hij lijkt dan wel op een andere planeet te leven.

Dit is niet alleen bij mij zo, wanneer hij een conflict met zijn vader heeft doet hij dat ook. De laatste keer heeft hij zijn vader dagen genegeerd, telefoontjes nam hij niet op. Terwijl ze samen een bedrijf runnen.

Als ik dit zo typ dan dringt het ook weer tot me door wat voor man dit eigenlijk is.

Op de vraag of ik nog een kindje zou willen...heel graag. We waren allebei ontzettend blij toen ik zwanger was. Hij liep 3 weken lang met een grote glimlach op zijn gezicht. Hij maakte plannen voor de baby kamer.

Nu er wat tijd overheen is gegaan denk ik ook wel dat het misschien maar beter is, dat ik een miskraam heb gekregen. Ondanks mijn verdriet daarom. Maar in deze situatie zal ik daar niet weer voor kiezen.

Vandaag heb ik een eigen bankrekening geopend en mijn nieuwe rekening nummer aan mijn werk doorgegeven. Ook heb ik contact gehad met de woningbouwvereniging, heel goed gesprek gehad en uitgelegd wat mijn situatie is. Een achternicht van mij is daar werkzaam en zou haar best voor mij doen. Dit geeft me goeie hoop!

Ik voel me vandaag ook een stuk beter, eigenlijk kijk ik erna uit om mijn eigen plekje te hebben. Er zullen vast nog genoeg moeilijke dagen en momenten komen, maar voor nu geniet ik ervan dat ik me goed voel.

Ook heb ik vandaag gelezen over narcisten, hier herken ik toch wel dingen in. Altijd aan zichzelf denken, geen inlevingsvermogen, zich meer voor doen dan hij of een situatie eigenlijk is, aandacht willen.

Eigenlijk bij elke ruzie die we hadden ging hij op een bepaalde manier aandacht zoeken bij vrouwen.