Relaties
alle pijlers
Relatie verbreken...
zondag 16 juni 2019 om 20:01
Hallo,
Graag zou ik mijn verhaal hier vertellen. Ik ben een vrouw en moeder van 1 dochtertje van 6. Ik ben 8 jaar samen met mijn partner. Onze relatie is niet altijd gemakkelijk geweest, we hebben veel meegemaakt samen. Al langere tijd twijfel ik over onze relatie. Ik heb het gevoel nooit op de eerste plek te staan in zijn leven, dat het gezin nooit op de eerste plek staat in zijn leven. Mijn partner heeft samen met mijn schoonvader een eigen bedrijf, hier gaat veel tijd in zitten. Daarnaast heeft mijn partner ook nog meerdere sociale contacten, eigenlijks zit hij wekelijks met vrienden een aantal biertjes te drinken. Ikzelf werk 20uur pw in de zorg, waarbij ik ook in de weekenden werk en er dus bijna geen tijd is voor ons als gezin.
Wanneer ik hierover wil praten, geeft mijn partner weinig gehoor. Of hij beloofd dat eraan gedacht zal worden en na 1/2 weken weer op de oude voer verder gaat.
Mijn schoonvader is gescheiden, mijn schoonmoeder was een zeer en zeer dominante vrouw, mijn schoonvader mocht eigenlijk niks van haar. Mijn vriend projecteert dit dan ook heel vaak naar mij toe. Dat ik hem ook dingen verbied en hij laat zich echt niks verbieden door een vrouw.
Dit is mijn intentie ook helemaal niet. Er is wel een stukje onzekerheid bij gekomen van mijn kant. Mijn partner is een jaar geleden met vrienden een avond wezen stappen, na dit stapavondje werd er gesproken over een stel meiden die ze waren tegen gekomen. 1 van die meiden was ineens bevriend met mijn partner. Toen ik vroeg wie ze was, wist mijn partner dat eigenlijk niet te vertellen, alleen over het stapavondje. Een aantal weken later ben ik erachter gekomen dat ze ook chat contact hadden via Snapchat. Ikzelf maak geen gebruik van Snapchat, maar ik kwam er zo wel achter dat wat er over en weer verstuurd is, ook gelijk word verwijderd.
We hebben hier flinke ruzie om gehad, ik had mijn partner meerdere keren gevraagd naar deze meid. En elke keer werd erover gesproken of was er niks.
Mijn partner heeft daarna Snapchat verwijderd. Een aantal weken daarna kwamen we erachter dat ik zwanger was. Ontzettend blij waren we, helaas ging het mis en kreeg ik een miskraam. De avond van de miskraam zouden we eigenlijk naar een feestje gaan. Hier had ik natuurlijk geen zin meer in, ik had veel bloedverlies en buikpijn en was enorm verdrietig. Mijn partner vond het ook erg, maar besloot toch om naar het feestje te gaan. Ik heb hem meerdere keren gevraagd bij me te blijven, maar nee...
Afgelopen week ben ik op mijn werk door mijn rug gegaan. Ik heb veel pijn en kan niet veel. Ik heb hulp nodig bij de dagelijks dingen en zorg voor onze dochter. Toch vond mijn partner het gistermiddag nodig om naar een feest te gaan, ik heb hem gevraagd thuis te blijven omdat ik weinig tot niks kan. Maar ik kreeg geen begrip, alleen maar...ik zou mijn partner weer iets verbieden. Hij is kwaad weg gegaan.
We hebben hier vandaag nog flinke ruzie om gehad, ik voel me namelijk erg alleen en onbegrepen.
We hebben meerdere dingen meegemaakt en ik heb steeds meer het gevoel dat ik me aan alle kanten moeten aanpassen en hij dat helemaal niet doet.
Ik ben nu het jaloerse wijf, de zeur en iemand die hem alles verbied. Aldus mijn partner...
Graag zou ik mijn verhaal hier vertellen. Ik ben een vrouw en moeder van 1 dochtertje van 6. Ik ben 8 jaar samen met mijn partner. Onze relatie is niet altijd gemakkelijk geweest, we hebben veel meegemaakt samen. Al langere tijd twijfel ik over onze relatie. Ik heb het gevoel nooit op de eerste plek te staan in zijn leven, dat het gezin nooit op de eerste plek staat in zijn leven. Mijn partner heeft samen met mijn schoonvader een eigen bedrijf, hier gaat veel tijd in zitten. Daarnaast heeft mijn partner ook nog meerdere sociale contacten, eigenlijks zit hij wekelijks met vrienden een aantal biertjes te drinken. Ikzelf werk 20uur pw in de zorg, waarbij ik ook in de weekenden werk en er dus bijna geen tijd is voor ons als gezin.
Wanneer ik hierover wil praten, geeft mijn partner weinig gehoor. Of hij beloofd dat eraan gedacht zal worden en na 1/2 weken weer op de oude voer verder gaat.
Mijn schoonvader is gescheiden, mijn schoonmoeder was een zeer en zeer dominante vrouw, mijn schoonvader mocht eigenlijk niks van haar. Mijn vriend projecteert dit dan ook heel vaak naar mij toe. Dat ik hem ook dingen verbied en hij laat zich echt niks verbieden door een vrouw.
Dit is mijn intentie ook helemaal niet. Er is wel een stukje onzekerheid bij gekomen van mijn kant. Mijn partner is een jaar geleden met vrienden een avond wezen stappen, na dit stapavondje werd er gesproken over een stel meiden die ze waren tegen gekomen. 1 van die meiden was ineens bevriend met mijn partner. Toen ik vroeg wie ze was, wist mijn partner dat eigenlijk niet te vertellen, alleen over het stapavondje. Een aantal weken later ben ik erachter gekomen dat ze ook chat contact hadden via Snapchat. Ikzelf maak geen gebruik van Snapchat, maar ik kwam er zo wel achter dat wat er over en weer verstuurd is, ook gelijk word verwijderd.
We hebben hier flinke ruzie om gehad, ik had mijn partner meerdere keren gevraagd naar deze meid. En elke keer werd erover gesproken of was er niks.
Mijn partner heeft daarna Snapchat verwijderd. Een aantal weken daarna kwamen we erachter dat ik zwanger was. Ontzettend blij waren we, helaas ging het mis en kreeg ik een miskraam. De avond van de miskraam zouden we eigenlijk naar een feestje gaan. Hier had ik natuurlijk geen zin meer in, ik had veel bloedverlies en buikpijn en was enorm verdrietig. Mijn partner vond het ook erg, maar besloot toch om naar het feestje te gaan. Ik heb hem meerdere keren gevraagd bij me te blijven, maar nee...
Afgelopen week ben ik op mijn werk door mijn rug gegaan. Ik heb veel pijn en kan niet veel. Ik heb hulp nodig bij de dagelijks dingen en zorg voor onze dochter. Toch vond mijn partner het gistermiddag nodig om naar een feest te gaan, ik heb hem gevraagd thuis te blijven omdat ik weinig tot niks kan. Maar ik kreeg geen begrip, alleen maar...ik zou mijn partner weer iets verbieden. Hij is kwaad weg gegaan.
We hebben hier vandaag nog flinke ruzie om gehad, ik voel me namelijk erg alleen en onbegrepen.
We hebben meerdere dingen meegemaakt en ik heb steeds meer het gevoel dat ik me aan alle kanten moeten aanpassen en hij dat helemaal niet doet.
Ik ben nu het jaloerse wijf, de zeur en iemand die hem alles verbied. Aldus mijn partner...
woensdag 19 juni 2019 om 21:55
Hij heeft me nog nooit geslagen, maar wel eens een duw gegeven. Of heel intimiderend naar me toe gelopen. Ik was dan wel bang dat hij zou gaan slaan.Abundance-of-Freedom schreef: ↑19-06-2019 18:34Goed dat je doorpakt Zonnetje! Fysiek houdt hij wel z'n handen thuis toch?
donderdag 20 juni 2019 om 07:31
Bedankt! Vind het wel erg spannend en hoop maar dat ik het allemaal red.
Maar ik weet ook dat ik dit niet meer wil. Ik word nu sinds afgelopen Zondag genegeerd. Hij komt heel laat thuis avonds, na het werken bij een vriend langs voor een biertje of naar de plaatselijke kroeg. Doet hij altijd als er ruzie is. Hij vraagt nergens naar, niet naar zijn dochter, of het lukt met de oppas enz enz.
Het is ook heel voorspelbaar dit gedrag, zo is het altijd gegaan.
Maar ik weet ook dat ik dit niet meer wil. Ik word nu sinds afgelopen Zondag genegeerd. Hij komt heel laat thuis avonds, na het werken bij een vriend langs voor een biertje of naar de plaatselijke kroeg. Doet hij altijd als er ruzie is. Hij vraagt nergens naar, niet naar zijn dochter, of het lukt met de oppas enz enz.
Het is ook heel voorspelbaar dit gedrag, zo is het altijd gegaan.
zondag 23 juni 2019 om 10:18
Bedankt voor al jullie reacties!
Ik weet nu ook meer dan zeker dat ik weg wil bij deze man.
De afgelopen week is hij volledig zijn eigen gang gegaan, werken en elke avond tot laat in de kroeg zitten of bij vrienden.
Maar ik zit nu met het volgende...
Het zoontje van zijn broer is vandaag jarig, ik hoor net dat hier vanmiddag een feestje voor is. Hij wil daar naar toe met onze dochter. Maar ik ben vanmiddag uitgenodigd voor een bbq bij mijn schoonvader en zijn vriendin. De zoon van haar is vandaag jarig. Ons dochtertje wilde graag met mij mee, maar nu verteld mijn ex over het feestje bij zijn broer.
Er staat een zwembad, kan je mooi zwemmen met de kindjes daar. Hij heeft ons dochtertje nu omgepraat.
Ik weet dat de enige reden waarom hij ons dochtertje mee wil nemen om te laten zien dat hij o zo goede vader is. Want hoe hij bij mij is, is hij bij andere mensen heel anders.
Ik heb tegen ons dochtertje gezegd dat ze zelf mag kiezen wat ze vanmiddag wil gaan doen. Maar het liefst zou ik haar mee willen nemen maar de bbq.
Deze man geeft me het meest vreselijke gevoel, ik wil het dan uitschreeuwen en huilen tegen hem, maar ik probeer me zo goed als ik kan in te houden.
Ik weet nu ook meer dan zeker dat ik weg wil bij deze man.
De afgelopen week is hij volledig zijn eigen gang gegaan, werken en elke avond tot laat in de kroeg zitten of bij vrienden.
Maar ik zit nu met het volgende...
Het zoontje van zijn broer is vandaag jarig, ik hoor net dat hier vanmiddag een feestje voor is. Hij wil daar naar toe met onze dochter. Maar ik ben vanmiddag uitgenodigd voor een bbq bij mijn schoonvader en zijn vriendin. De zoon van haar is vandaag jarig. Ons dochtertje wilde graag met mij mee, maar nu verteld mijn ex over het feestje bij zijn broer.
Er staat een zwembad, kan je mooi zwemmen met de kindjes daar. Hij heeft ons dochtertje nu omgepraat.
Ik weet dat de enige reden waarom hij ons dochtertje mee wil nemen om te laten zien dat hij o zo goede vader is. Want hoe hij bij mij is, is hij bij andere mensen heel anders.
Ik heb tegen ons dochtertje gezegd dat ze zelf mag kiezen wat ze vanmiddag wil gaan doen. Maar het liefst zou ik haar mee willen nemen maar de bbq.
Deze man geeft me het meest vreselijke gevoel, ik wil het dan uitschreeuwen en huilen tegen hem, maar ik probeer me zo goed als ik kan in te houden.
zondag 23 juni 2019 om 10:30
Schreeuwen en huilen zou ik ook niet in zijn aanwezigheid doen, hij gaat jou je alleen maar nog rotter laten voelen n.a.v. wat ik in dit topic lees.
En idd laat jouw dochtertje zelf kiezen naar welk feestje ze gaat en laat haar weten dat je achter haar keuze staat. Dan voelt ze zich niet tussen twee vuren staan (of minder iig).
Je zal het wel zwaar hebben Zonnetje, ik hoop zo dat deze ellende voor jou snel voorbij is. Ik heb mijn klote relatie begin dit jaar beeindigd, dus ik weet hoe groot de opluchtig daarna is. Sterkte komende tijd en onthou dat het echt beter wordt
En idd laat jouw dochtertje zelf kiezen naar welk feestje ze gaat en laat haar weten dat je achter haar keuze staat. Dan voelt ze zich niet tussen twee vuren staan (of minder iig).
Je zal het wel zwaar hebben Zonnetje, ik hoop zo dat deze ellende voor jou snel voorbij is. Ik heb mijn klote relatie begin dit jaar beeindigd, dus ik weet hoe groot de opluchtig daarna is. Sterkte komende tijd en onthou dat het echt beter wordt
zondag 23 juni 2019 om 10:58
Ja, voel me vreselijk op het moment.
Zo oneerlijk, ik zorg dat ons dochtertje naar school gaat, dat er oppas is als ik werk, dat ze naar schoolreisje gaat en de tandarts. En dat doe ik allemaal met veel liefde, maar wat voel ik me nu eenzaam dat hij zonder blikken en blozen zo naar die verjaardag gaat. Ik word niet mee gevraagd, en ik was ook niet mee gegaan maar het doet me wel pijn.
Hij is alleen maar onaardig tegen me, hij kan niet wachten tot ik hier weg ben. Zijn woorden net. Ik hoop dat ik hem en al deze herinneringen snel zal vergeten. Zodat de pijn weg gaat, want dit voelt vreselijk.
Zo oneerlijk, ik zorg dat ons dochtertje naar school gaat, dat er oppas is als ik werk, dat ze naar schoolreisje gaat en de tandarts. En dat doe ik allemaal met veel liefde, maar wat voel ik me nu eenzaam dat hij zonder blikken en blozen zo naar die verjaardag gaat. Ik word niet mee gevraagd, en ik was ook niet mee gegaan maar het doet me wel pijn.
Hij is alleen maar onaardig tegen me, hij kan niet wachten tot ik hier weg ben. Zijn woorden net. Ik hoop dat ik hem en al deze herinneringen snel zal vergeten. Zodat de pijn weg gaat, want dit voelt vreselijk.
zondag 23 juni 2019 om 11:38
Geen ouders meer, wel 1 broer en een aantal vriendinnen. Maar ik praat er niet over, het lukt me niet. Schaamte gevoel, maar ook angst. Hij weet het verhaal zo te draaien dat het lijkt of ik me aanstel en idd de zeur ben.
Voorbeeld: De hele week niks laten horen, maar net wel zeggen , je moet me ook gewoon bellen als er oppas nodig is. Dan kan ik met je meedenken. Nou zo lijkt het alsof hij heel meelevend is met zijn gezin.
En wat kan ik dan nog tegen hem zeggen...
Voorbeeld: De hele week niks laten horen, maar net wel zeggen , je moet me ook gewoon bellen als er oppas nodig is. Dan kan ik met je meedenken. Nou zo lijkt het alsof hij heel meelevend is met zijn gezin.
En wat kan ik dan nog tegen hem zeggen...
zondag 23 juni 2019 om 13:01
maandag 24 juni 2019 om 23:40
Vreselijk hoe hij zich tegenover jou gedraagt, kan me goed voorstellen dat dat veel pijn doet. Zegt wel weer dat je echt de juiste keuze gemaakt hebt! Hij bevestigt het met zijn gedrag.Zonnetje8200 schreef: ↑23-06-2019 10:58Ja, voel me vreselijk op het moment.
Zo oneerlijk, ik zorg dat ons dochtertje naar school gaat, dat er oppas is als ik werk, dat ze naar schoolreisje gaat en de tandarts. En dat doe ik allemaal met veel liefde, maar wat voel ik me nu eenzaam dat hij zonder blikken en blozen zo naar die verjaardag gaat. Ik word niet mee gevraagd, en ik was ook niet mee gegaan maar het doet me wel pijn.
Hij is alleen maar onaardig tegen me, hij kan niet wachten tot ik hier weg ben. Zijn woorden net. Ik hoop dat ik hem en al deze herinneringen snel zal vergeten. Zodat de pijn weg gaat, want dit voelt vreselijk.
woensdag 26 juni 2019 om 21:56
Hoi allemaal,
Hebben jullie misschien ook tips voor mij?
Elke avond ben ik alleen met ons dochtertje, hij is op het bedrijf wat biertjes drinken met collega’s of vrienden. Of zit bij iemand anders wat te drinken. Ik irriteer me hier mateloos aan. Ik ben druk op zoek naar een andere woning, maar nog geen resultaat. Tot die tijd zit ik nog bij hem in huis. Naast het verdriet wat ik heb, erger ik me heel erg aan het feit dat hij kan gaan en staan waar hij wil. Niet aan ons dochtertje denkt, niks toevoegt aan de zorg van ons dochtertje. Overdag kan ik dit gevoel nog wel wat weg stoppen, maar avonds heb ik hier erg last van. Ik word dan boos en verdrietig. Ik kan maar niet mijn gedachten verzettend.
Hebben jullie misschien ook tips voor mij?
Elke avond ben ik alleen met ons dochtertje, hij is op het bedrijf wat biertjes drinken met collega’s of vrienden. Of zit bij iemand anders wat te drinken. Ik irriteer me hier mateloos aan. Ik ben druk op zoek naar een andere woning, maar nog geen resultaat. Tot die tijd zit ik nog bij hem in huis. Naast het verdriet wat ik heb, erger ik me heel erg aan het feit dat hij kan gaan en staan waar hij wil. Niet aan ons dochtertje denkt, niks toevoegt aan de zorg van ons dochtertje. Overdag kan ik dit gevoel nog wel wat weg stoppen, maar avonds heb ik hier erg last van. Ik word dan boos en verdrietig. Ik kan maar niet mijn gedachten verzettend.
woensdag 26 juni 2019 om 22:05
donderdag 27 juni 2019 om 04:28
Toch proberen je over deze ergernissen heen te zetten.
Je weet al dat je niks van hem kunt verwachten op het moment en het geeft alleen maar nog meer spanning in huis als je het bespreekt.
Houdt de eer aan jezelf!
Focus op je nieuwe leven, hoe gaat dat eruit zien, pak alvast spullen in inderdaad.
Haal diep adem....en nog een keer....en nog een keer.
Je weet al dat je niks van hem kunt verwachten op het moment en het geeft alleen maar nog meer spanning in huis als je het bespreekt.
Houdt de eer aan jezelf!
Focus op je nieuwe leven, hoe gaat dat eruit zien, pak alvast spullen in inderdaad.
Haal diep adem....en nog een keer....en nog een keer.
donderdag 27 juni 2019 om 08:08
De administratieve dingen die ik nu kan regelen heb ik al gedaan, toeslagen aanvragen kan pas wanneer ik zelf een huis heb. Ik heb de buffet kast al helemaal doorgenomen, alle foto’s verdeeld en appart gezet. Belangrijke papieren en persoonlijke spulletjes ingepakt. Wat dat betreft ben ik wel goed bezig.
Enige wat ik nog moet los laten is die ergernis, het niet begrijpen van dingen die hij doet en het waarom. Hier wil ik graag iets aan doen, zodat die gevoelens weg gaan. Pas dan kom ik echt los van hem denk ik...
Enige wat ik nog moet los laten is die ergernis, het niet begrijpen van dingen die hij doet en het waarom. Hier wil ik graag iets aan doen, zodat die gevoelens weg gaan. Pas dan kom ik echt los van hem denk ik...
donderdag 27 juni 2019 om 12:49
donderdag 27 juni 2019 om 20:52
Wat een verdrietig verhaal.
Wat fijn dat je toch ziet dat dit niet aan jou ligt.
Je alleen laten na een miskraam.... Bizar
Ik denk wel dat de angst zo te moeten leven als zijn vader, zijn gedrag grotendeels bepaalt.
Hopelijk gaat hij ooit inzien dat hij blijkbaar meer op zijn moeder lijkt dan op zijn vader.
Wat fijn dat je toch ziet dat dit niet aan jou ligt.
Je alleen laten na een miskraam.... Bizar
Ik denk wel dat de angst zo te moeten leven als zijn vader, zijn gedrag grotendeels bepaalt.
Hopelijk gaat hij ooit inzien dat hij blijkbaar meer op zijn moeder lijkt dan op zijn vader.
donderdag 27 juni 2019 om 21:05
Wat goed dat je dit besluit hebt genomen... ik heb ruim 20 jaar met zon man geleefd en altijd gehoopt dat ik hem van mij en de kinderen kon laten houden, it ain’t gonna happen... houdt alleen van zichzelf! Dus hij gaat je nooit kunnen uitleggen waarom hij dit zo doet, hij zal het alleen kunnen zien vanuit zijn perspectief. Dit gaat ook nooit veranderen, deal ermee en leer vooruit denken, hoe je met hem moet omgaan om te zorgen dat jullie dochter een mooie jeugd krijgt. En daarvoor zul je veel moeten slikken en slim zaken aanpakken.
Voor nu zorgen dat je alles rond hebt en dan kun je hem straks mededelen wat er gaat gebeuren; jij moet toch altijd alles regelen? Nou das dan geregeld!
En ... schaam je niet! Dit is zo niet jouw schuld!! Je zult eroverheen moeten stappen want je hebt alle hulp en liefde nodig van je broer en vriendinnen!
Sterkte!
Voor nu zorgen dat je alles rond hebt en dan kun je hem straks mededelen wat er gaat gebeuren; jij moet toch altijd alles regelen? Nou das dan geregeld!
En ... schaam je niet! Dit is zo niet jouw schuld!! Je zult eroverheen moeten stappen want je hebt alle hulp en liefde nodig van je broer en vriendinnen!
Sterkte!
donderdag 27 juni 2019 om 21:52
Goed gedaan. Ik zou zo snel mogelijk los van elkaar zien te komen. Zowel fysiek als financieel. Zorg dat je geen schulden krijgt, ook niet door hem want dan ben je nog verder van huis. Probeer een logeeradres te krijgen, een kamer is voldoende. Een caravan of tijdelijke vakantiewoning desnoods. Maak je los, ook al levert dat tijdelijk fysiek ongemak op, het werkt bevrijdend.
Zet 'm op!
Zet 'm op!
vrijdag 28 juni 2019 om 12:23