Relaties
alle pijlers
Relatieproblemen en intimiteit
zaterdag 7 maart 2020 om 17:52
Mijn man en ik zijn meer dan twintig jaar getrouwd. In 2016 werd er prostaatkanker vastgesteld bij mijn man. Hij is hiervoor behandeld waardoor de ziekte onder controle is, maar helaas is hij hierdoor incontinent en impotent. (Ik heb hier al vaker over geschreven).
Dit had een heel grote impact op onze relatie. Er was geen intimiteit meer, we ondernamen niets meer samen, hij ondernam niet meer op zichzelf en begon mij op den duur ook te verbieden om nog bepaalde dingen te doen.
Hij was ontzettend onzeker over zijn urineverlies (nog altijd) en hij verweet het mij als er iets ‘fout liep’. Hij durfde bijvoorbeeld nergens meer naar toe te gaan, bv ook niet meer naar zijn familie. Ik heb op een bepaald moment geweigerd om alleen naar zijn familie te gaan en telkens een excuus te zoeken waarom hij niet mee wilde. Hij kon niet anders dan maar op zichzelf te gaan. Natuurlijk had hij zich zoveel opgejaagd dat hij urine verloor en dat was volgens hem allemaal mijn schuld. Het was drie weken beeld zonder klank. Zoiets is heel vaak gebeurd.
Hij was jaloers als ik alleen (of met vrienden) ergens naartoe ging bv nieuwjaarsreceptie op het werk, hij wilde niet meer dat ik mij opkleedde (‘Als we niet meer vrijen dan is het niet nodig dat jij er goed uit ziet’). Hij begon zelfs mijn telefoon te controleren (had hij in 20 jaar nog nooit gedaan). Hij heeft mij verschillende malen verweten als slet (omdat ik met hem wilde vrijen en omdat ik een rok droeg). We hebben heel veel ruzie gemaakt en uiteindelijk gingen ook alle goede dingen weg uit onze relatie. Op een bepaald moment heb ik gezegd dat het voor mij niet meer zo verder kon en heb ik hem verplicht om met de huisarts te gaan praten.
Voor zijn incontinentie zijn we overgegaan van incontinentiemateriaal naar een condoomkatheter, waar hij zich prettiger bij voelt. Hij vindt dit minder zichtbaar en er is minder kans op ‘geurtjes’. Hierdoor lukt het voor hem beter om samen dingen te ondernemen (en ook op zichzelf). Ik merk dat hij zich beter in zijn vel voelt. We hebben veel gepraat over onze relatie en ook (een beetje) over zijn onzekerheid (vindt hij heel moeilijk). We lachen weer meer. Er is terug ruimte voor ons twee als koppel, maar ook als twee individuen. Ik heb de indruk dat we elkaar terug aan het vinden zijn.
Wat ik nog altijd jammer vind is dat onze intimiteit nog altijd moeilijk loopt. Het is voor mij nooit alleen maar om seks gegaan (hoewel dat ik vorige topics misschien zo overkwam), maar ik mis dat deel van onze relatie wel. Eerlijk gezegd is het nooit heel goed geweest (weinig voorspel en wat voorspelbaar), waardoor er nu helemaal niets meer overblijft. Ik zou wel eens wat anders willen proberen, maar ik durf het hem niet voorstellen. Nu bestaat onze “intimiteit” uit hij die zichzelf af en toe een injectie geeft om een erectie te krijgen. In de helft van de gevallen lukt dat en dan hebben we penetratie tot het voor hem gedaan is (sorry, nogal plat). We knuffelen niet in bed (hebben we nooit echt gedaan), uitgebreid kussen doen we weinig, lieve/intieme dingen zeggen ook niet. We kunnen er niet goed over praten.
Ik ben blij dat onze relatie beter gaat en ik vind het zeker de moeite waard om mij nog verder in te zetten, maar hierdoor is het gemis naar intimiteit precies nog groter geworden. Ik weet niet zo goed of hier iets kan aan gedaan worden en zo ja, wat.
Dit had een heel grote impact op onze relatie. Er was geen intimiteit meer, we ondernamen niets meer samen, hij ondernam niet meer op zichzelf en begon mij op den duur ook te verbieden om nog bepaalde dingen te doen.
Hij was ontzettend onzeker over zijn urineverlies (nog altijd) en hij verweet het mij als er iets ‘fout liep’. Hij durfde bijvoorbeeld nergens meer naar toe te gaan, bv ook niet meer naar zijn familie. Ik heb op een bepaald moment geweigerd om alleen naar zijn familie te gaan en telkens een excuus te zoeken waarom hij niet mee wilde. Hij kon niet anders dan maar op zichzelf te gaan. Natuurlijk had hij zich zoveel opgejaagd dat hij urine verloor en dat was volgens hem allemaal mijn schuld. Het was drie weken beeld zonder klank. Zoiets is heel vaak gebeurd.
Hij was jaloers als ik alleen (of met vrienden) ergens naartoe ging bv nieuwjaarsreceptie op het werk, hij wilde niet meer dat ik mij opkleedde (‘Als we niet meer vrijen dan is het niet nodig dat jij er goed uit ziet’). Hij begon zelfs mijn telefoon te controleren (had hij in 20 jaar nog nooit gedaan). Hij heeft mij verschillende malen verweten als slet (omdat ik met hem wilde vrijen en omdat ik een rok droeg). We hebben heel veel ruzie gemaakt en uiteindelijk gingen ook alle goede dingen weg uit onze relatie. Op een bepaald moment heb ik gezegd dat het voor mij niet meer zo verder kon en heb ik hem verplicht om met de huisarts te gaan praten.
Voor zijn incontinentie zijn we overgegaan van incontinentiemateriaal naar een condoomkatheter, waar hij zich prettiger bij voelt. Hij vindt dit minder zichtbaar en er is minder kans op ‘geurtjes’. Hierdoor lukt het voor hem beter om samen dingen te ondernemen (en ook op zichzelf). Ik merk dat hij zich beter in zijn vel voelt. We hebben veel gepraat over onze relatie en ook (een beetje) over zijn onzekerheid (vindt hij heel moeilijk). We lachen weer meer. Er is terug ruimte voor ons twee als koppel, maar ook als twee individuen. Ik heb de indruk dat we elkaar terug aan het vinden zijn.
Wat ik nog altijd jammer vind is dat onze intimiteit nog altijd moeilijk loopt. Het is voor mij nooit alleen maar om seks gegaan (hoewel dat ik vorige topics misschien zo overkwam), maar ik mis dat deel van onze relatie wel. Eerlijk gezegd is het nooit heel goed geweest (weinig voorspel en wat voorspelbaar), waardoor er nu helemaal niets meer overblijft. Ik zou wel eens wat anders willen proberen, maar ik durf het hem niet voorstellen. Nu bestaat onze “intimiteit” uit hij die zichzelf af en toe een injectie geeft om een erectie te krijgen. In de helft van de gevallen lukt dat en dan hebben we penetratie tot het voor hem gedaan is (sorry, nogal plat). We knuffelen niet in bed (hebben we nooit echt gedaan), uitgebreid kussen doen we weinig, lieve/intieme dingen zeggen ook niet. We kunnen er niet goed over praten.
Ik ben blij dat onze relatie beter gaat en ik vind het zeker de moeite waard om mij nog verder in te zetten, maar hierdoor is het gemis naar intimiteit precies nog groter geworden. Ik weet niet zo goed of hier iets kan aan gedaan worden en zo ja, wat.
zaterdag 7 maart 2020 om 21:38
Hij vindt het niet leuk om te beginnen vrijen als hij niet stijf is. Het duurt toch een tijdje voor zijn inspuiting werkt (en hij doet dit altijd alleen).
zaterdag 7 maart 2020 om 21:41
Is 'onderhandelen' een Vlaamse uitspraak?Kris_Tmas3 schreef: ↑07-03-2020 21:24We hebben er nooit over moeten praten/gepraat, waardoor we allebei niet goed weten hoe we dat moeten doen
We hebben lang geen seks gehad en ik heb vaak verweten gekregen omdat ik er behoefte aan had / erom vroeg, waardoor ik nu al blij ben met de weinige intimiteit dat we hebben (het is een begin). Ik wil hem ook niet bruuskeren, omdat zijn zelfvertrouwen toch een grote knauw heeft gekregen.
Ik heb wel het gevoel dat we over andere dingen wel goed kunnen 'onderhandelen'.
Want onderhandelen klinkt voor mij als strijd, als winst en verlies, als touwtrekken.
Lijkt me dat dit een onderwerp is voor samen praten bij een borrel, tijdens een wandeling of samen in bed in het donker.
Vervelende situatie hoor! Ik snap dat je de goede dingen van nu niet wil forceren, al klinkt het nog steeds niet als ideaal en zeker niet voor de lange termijn.
Hips, hopsakee en pierlala.
zaterdag 7 maart 2020 om 21:57
Daar ga je weer. HIJ vind het niet leuk. Boeit t m iets wat JIJ al dan niet leuk vind? De wereld draait niet om hem he. Nou ja dus eigenlijk wel en al veel te lang en zeker tijdens zijn ziekte. Mijn vent hoeft daar echt niet mee aan te komen zetten. Mijn genot en gevoel van geliefd zijn is echt niet ondergeschikt aan wat hij in zijn eentje bepaalt. De dag dat ik ooit te horen krijg dat ik het kroelen en de knuffels kan vergeten omdat er iets is met zijn piemel dan hebben we een Groot Probleem. En dat ligt dan niet aan die erectie maar aan zijn klote gedrag.Kris_Tmas3 schreef: ↑07-03-2020 21:38Hij vindt het niet leuk om te beginnen vrijen als hij niet stijf is. Het duurt toch een tijdje voor zijn inspuiting werkt (en hij doet dit altijd alleen).
zaterdag 7 maart 2020 om 23:02
zaterdag 7 maart 2020 om 23:08
Of een scheiding en een leuke man zoeken die jou wel belangrijk vindt..
Omdat hij impotent is mag jij niet de deur uit met vriendinnen, en ben je een slet als je een rok draagt.
Hij trekt je mee naar beneden in plaats van dat ie er wat van maakt, hij had je wel mogen waarderen dat je hem zo hebt gesteund.
Omdat hij impotent is mag jij niet de deur uit met vriendinnen, en ben je een slet als je een rok draagt.
Hij trekt je mee naar beneden in plaats van dat ie er wat van maakt, hij had je wel mogen waarderen dat je hem zo hebt gesteund.
zaterdag 7 maart 2020 om 23:16
MissMaran schreef: ↑07-03-2020 23:08Of een scheiding en een leuke man zoeken die jou wel belangrijk vindt..
Omdat hij impotent is mag jij niet de deur uit met vriendinnen, en ben je een slet als je een rok draagt.
Hij trekt je mee naar beneden in plaats van dat ie er wat van maakt, hij had je wel mogen waarderen dat je hem zo hebt gesteund.
Je inspanningen worden niet gewaardeerd. Je kunt jezelf niet zijn. Dat is echt heel verdrietig en zou niet langer zo door moeten gaan. Niemand zou je zo mogen behandelen, laat staan degene die beweert van je te houden.
zaterdag 7 maart 2020 om 23:18
Ik snap heel goed dat dit een gevoelig onderwerp is en dat je hem niet wilt 'bruuskeren' of het verder 'op de spits wilt drijven' terwijl er net het een en ander is verbeterd.
Maar is je man echt gebruuskeerd als je zegt 'lieverd, ik zou zo graag vaker een knuffel of een kus van je krijgen'? Of als je hem zelf vaker overdag een knuffel geeft? Dat hoeft toch niet heel seksueel beladen te zijn?
Maar is je man echt gebruuskeerd als je zegt 'lieverd, ik zou zo graag vaker een knuffel of een kus van je krijgen'? Of als je hem zelf vaker overdag een knuffel geeft? Dat hoeft toch niet heel seksueel beladen te zijn?
zaterdag 7 maart 2020 om 23:41
Maakt niet uit wat je doet je bent toch wel de pineut dus waarom niet voor jezelf kiezen hij wordt er blijkbaar niet anders van, ik zou een goed gesprek met hem hebben met dit keer jouw wensen voorwaarden en grenzen en ook echt een keer een lijn trekken als hij over je heen walst.
Je moet mensen ook leren hoe je behandeld wilt worden, als je altijd over je heen laat lopen dan maken eikels daar misbruik van, een fijn persoon gaat niet over de grenzen van veen geliefde.
Je moet mensen ook leren hoe je behandeld wilt worden, als je altijd over je heen laat lopen dan maken eikels daar misbruik van, een fijn persoon gaat niet over de grenzen van veen geliefde.
zondag 8 maart 2020 om 02:32
Wat een ontzettend nare man heb jij, die jou niks gunt en de macht over je probeert te spelen.
Hij scheld je uit voor slet omdat je een rok aan hebt, je mag je niet opmaken en nergens alleen naartoe?!?
Belachelijk trouwens dat hij helemaal geen intimiteit meer wil en jou nieteens wil bevredigen omdat hij zijn pik niet meer in je kan steken. Wát een egoïst.
Ik kan je alleen maar adviseren om een einde aan deze zieke relatie te maken.
Er zijn echt véél leukere mannen op de wereld (en mannen die jou alles gunnen, ook als zij ziek worden).
Hij scheld je uit voor slet omdat je een rok aan hebt, je mag je niet opmaken en nergens alleen naartoe?!?
Belachelijk trouwens dat hij helemaal geen intimiteit meer wil en jou nieteens wil bevredigen omdat hij zijn pik niet meer in je kan steken. Wát een egoïst.
Ik kan je alleen maar adviseren om een einde aan deze zieke relatie te maken.
Er zijn echt véél leukere mannen op de wereld (en mannen die jou alles gunnen, ook als zij ziek worden).
zondag 8 maart 2020 om 07:19
Taralina schreef: ↑08-03-2020 02:32Wat een ontzettend nare man heb jij, die jou niks gunt en de macht over je probeert te spelen.
Hij scheld je uit voor slet omdat je een rok aan hebt, je mag je niet opmaken en nergens alleen naartoe?!?
Belachelijk trouwens dat hij helemaal geen intimiteit meer wil en jou nieteens wil bevredigen omdat hij zijn pik niet meer in je kan steken. Wát een egoïst.
Ik kan je alleen maar adviseren om een einde aan deze zieke relatie te maken.
Er zijn echt véél leukere mannen op de wereld (en mannen die jou alles gunnen, ook als zij ziek worden).
Mijn man is geen nare man, zeker niet, misschien heb ik hem hier te negatief afgeschilderd. We hebben heel veel ruzie gemaakt en hij was bij momenten heel onredelijk, maar dat was uiteindelijk maar 2 jaar van de 20+ jaar dat we samen zijn. Hij zat op dat moment niet zo goed in zijn vel en hij heeft zijn frustratie (verkeerdelijk) uitgewerkt op mij. Voor ruzies ben je trouwens altijd met twee. Het is niet dat hij de boeman is en ik het braaf engeltje. Ik had er ook mijn aandeel in en ik heb hem zeker geforceerd tot dingen waar hij niet klaar voor was. We hebben ook vaak ruzie gehad omdat ik het gevoel had dat hij mij in de steek liet (terwijl hij wel zijn best deed, maar het niet snel genoeg ging voor mij). Nu gaat onze relatie trouwens veel beter. Hij controleert mij helemaal niet meer. Als ik ergens naartoe wil (wat trouwens helemaal niet zo vaak is, ik ben geen uitgaanstype) dan gaat hij mee of hij accepteert het als ik alleen ga. We zijn ook al een midweek weggegaan.
Voor hij ziek werd, was er beperkte affectie buiten bed. Samen douchen, op de sofa knuffelen, lang zoenen, hebben we nooit gedaan, maar daar hadden we beiden geen nood aan. Hij masseerde bv mijn voeten als we samen naar tv keken of we gaven elkaar geregeld een snelle kus / aai over de rug. Dat is op zich niets veranderd. Wat er wel veranderd is, is de seks zelf. Voor hij ziek werd hadden we vaker seks en was de seks ook uitgebreid. De 'main event' was ook al de penetratie, maar er was meer ruimte voor de andere zaken. Nu hebben we veel minder seks en de seks zelf is eigenlijk een teleurstelling. Ik heb het gevoel dat ik dat niet kan zeggen, omdat hij wel zijn best doet. Hij weet niet dat ik ermee zit, omdat we het er niet echt over (kunnen) hebben.
Ik zou bereid zijn om onze seks volledig om te gooien, om te vrijen zonder erectie, om andere dingen uit te proberen, net veel meer te gaan knuffelen en te kijken hoe het ons bevalt (want dat hebben we nooit echt gedaan). Mijn man wil vooral dat het mechanische terug in orde komt (ook omdat zijn lichaam op andere vlakken niet zo goed meer werkt).
Ik zou dat graag proberen, maar ik vind het moeilijk om erover te praten of om hiertoe stappen te zetten. Ik weet niet hoe we het erover kunnen hebben, omdat we dat nooit eerder gedaan hebben. Ik heb sinds hij ziek is wel al af en toe iets voorgesteld, maar dat was nooit een succes.
Professionele hulp zal hij niet willen (en vind ik persoonlijk ook moeiijk), het was al een hele opgave om hem over zijn onzekerheden te laten praten met de huisarts.
zondag 8 maart 2020 om 07:40
Jullie zullen toch moeten gaan praten.
Je man heeft verdriet om wat er is gebeurt en is veranderd. Erken zijn verdriet.
Jij hebt verdriet omdat de intimiteit mist, alleen weet hij dit niet als ik je goed lees.
Schrijf een brief en lees het voor misschien is dat een begin tot praten.
Jullie zullen wederzijds elkaars behoeften, gevoelens moeten gaan erkennen en begrijpen. Pas als dat is gebeurd is er ruimte om te praten over eventuele oplossingen na mijn idee.
Lastige en verdrietige situatie TO.
Je man heeft verdriet om wat er is gebeurt en is veranderd. Erken zijn verdriet.
Jij hebt verdriet omdat de intimiteit mist, alleen weet hij dit niet als ik je goed lees.
Schrijf een brief en lees het voor misschien is dat een begin tot praten.
Jullie zullen wederzijds elkaars behoeften, gevoelens moeten gaan erkennen en begrijpen. Pas als dat is gebeurd is er ruimte om te praten over eventuele oplossingen na mijn idee.
Lastige en verdrietige situatie TO.
zondag 8 maart 2020 om 07:53
Ik lees eigenlijk alleen: vroeger passeerde hij wel eens mijn voeten en voorderest lees ik een hoop afreageren van zijn kant, sorry maar dat is een nare man, fijn voor hem dat je alles pikt maar jullie moeten toch een keer gaan communiceren, tis toch raar 20 jaar samen en niet een normaal gesprek voeren over die roze olifant in de kamer.
zondag 8 maart 2020 om 08:11
Zelf heb ik peniskanker met uitzaaiingen. Bij de laatste operatie is de zichtbare penis verwijderd. Penetratie is al een tijd niet mogelijk en klaarkomen bij mij is erg moeilijk.
Toch hebben we nog regelmatig seks. Met mijn vingers en tong is niks aan de hand en er zijn allerlei speeltjes op de markt. Knuffelen doen we ook vaak uiteraard en meestal liggen we tegen elkaar aan, net als voordat ik kanker kreeg.
Toen ik voor de eerste operatie ging zijn we wel naar een relatietherapeut geweest om wat handvatten te krijgen oer hoe om te gaan met de verminkingen en de ziekte zelf. Belangrijk is om niet in een patiënt-verzorger relatie te verzeilen en veel praten over wat je dwars zit.
Wellicht kunnen jullie naar een relatietherapeut of seksuoloog gaan. Ik denk dat ook belangrijk is hoe jullie relatie en seksleven was voordat je man ziek werd.
Oh ja, we begonnen onze relatie al scharrelend. We hadden in het begin ook andere sekspartners maar dit is wel afgebouwd. Ik heb wel aangegeven dat mijn vrouw, als ze behoefte heeft, wel een keer een seksueel uitstapje kan maken. Volgens mij heeft ze dat tot nu toe niet gedaan.
Toch hebben we nog regelmatig seks. Met mijn vingers en tong is niks aan de hand en er zijn allerlei speeltjes op de markt. Knuffelen doen we ook vaak uiteraard en meestal liggen we tegen elkaar aan, net als voordat ik kanker kreeg.
Toen ik voor de eerste operatie ging zijn we wel naar een relatietherapeut geweest om wat handvatten te krijgen oer hoe om te gaan met de verminkingen en de ziekte zelf. Belangrijk is om niet in een patiënt-verzorger relatie te verzeilen en veel praten over wat je dwars zit.
Wellicht kunnen jullie naar een relatietherapeut of seksuoloog gaan. Ik denk dat ook belangrijk is hoe jullie relatie en seksleven was voordat je man ziek werd.
Oh ja, we begonnen onze relatie al scharrelend. We hadden in het begin ook andere sekspartners maar dit is wel afgebouwd. Ik heb wel aangegeven dat mijn vrouw, als ze behoefte heeft, wel een keer een seksueel uitstapje kan maken. Volgens mij heeft ze dat tot nu toe niet gedaan.
„We zijn alzo verdorven, dat wij ganselijk onbekwaam zijn tot enig goed en geneigd tot alle kwaad“
zondag 8 maart 2020 om 08:57
Hoe lang zijn jullie je seksleven weer aan het “opbouwen”? Is een kwestie van eerst wat zelfvertrouwen winnen en dat er dan weer ruimte is? Wat denk jij?
Ik snap dat je 20+ jaar niet weggooit als iemand zich (om aanwijsbare reden) 2 jaar bij momenten zich als een klootzak gedraagt. En goed dat je hem uiteindelijk mee hebt gekregen naar de dokter en dat het daarna beter is geworden.
De vraag is of dit niet ook zoiets is. Jullie willen allebei terug naar de periode vooooor de ziekte. Hij fixeert zich op zijn pik, jij op het “evenement”, maar de basiswens hoeft niet eens zoveel anders te zijn. Als hij kan leren/wennen aan het idee dat seks op een andere manier ook fijn kan zijn, zou dat voor jou een oplossing zijn. Zo leest het iig. Maar ik vermoed dat je daar niet eenvoudig komt en toch echt een derde voor nodig hebt. (Nee, niet per se een trio
)
Ik denk toch de huisarts. Of seksuoloog. Heeft hij nog controles/terugkommomenten? Ga jij mee? Is het iets om daar eens aan te snijden?
Vrouwen kunnen hier ook “last” van hebben na borstkanker bijv. Daar zijn trajecten voor ingericht. Moet voor mannen toch ook zo zijn? Niet iedereen zal er behoefte aan hebben, maar kan ook zijn dat de behoefte zich weer ontwikkelt als daar ruimte voor is.
Je verwijt jezelf dat je wel eens te snel bent gegaan. Dus je moet wel je man mee laten wennen. Het lijkt er echter ook op dat als je niets doet, er ook niets gebeurt vanuit hem.
Misschien jij eens alleen in gesprek met een professional?
Ik snap dat je 20+ jaar niet weggooit als iemand zich (om aanwijsbare reden) 2 jaar bij momenten zich als een klootzak gedraagt. En goed dat je hem uiteindelijk mee hebt gekregen naar de dokter en dat het daarna beter is geworden.
De vraag is of dit niet ook zoiets is. Jullie willen allebei terug naar de periode vooooor de ziekte. Hij fixeert zich op zijn pik, jij op het “evenement”, maar de basiswens hoeft niet eens zoveel anders te zijn. Als hij kan leren/wennen aan het idee dat seks op een andere manier ook fijn kan zijn, zou dat voor jou een oplossing zijn. Zo leest het iig. Maar ik vermoed dat je daar niet eenvoudig komt en toch echt een derde voor nodig hebt. (Nee, niet per se een trio
)Ik denk toch de huisarts. Of seksuoloog. Heeft hij nog controles/terugkommomenten? Ga jij mee? Is het iets om daar eens aan te snijden?
Vrouwen kunnen hier ook “last” van hebben na borstkanker bijv. Daar zijn trajecten voor ingericht. Moet voor mannen toch ook zo zijn? Niet iedereen zal er behoefte aan hebben, maar kan ook zijn dat de behoefte zich weer ontwikkelt als daar ruimte voor is.
Je verwijt jezelf dat je wel eens te snel bent gegaan. Dus je moet wel je man mee laten wennen. Het lijkt er echter ook op dat als je niets doet, er ook niets gebeurt vanuit hem.
Misschien jij eens alleen in gesprek met een professional?
zondag 8 maart 2020 om 09:14
Ik vind het heel vreemd dat jullie na 20 jaar hier niet over kunnen praten. Ik zou juist verwachten dat je elkaar zo goed kent dat je juist zonder moeite erover kunt praten.
Heb je in al die tijd niet over je gevoelens kunnen praten met hem? Is hij altijd al zo gesloten geweest?
Voor mij klinkt het alsof jullie een hele ouderwetse relatie hebben. Man bepaald en vrouw luistert naar hem. Dat ga je niet zomaar veranderen.
Hoe reageert hij dan als jij even wil knuffelen?
Heb je in al die tijd niet over je gevoelens kunnen praten met hem? Is hij altijd al zo gesloten geweest?
Voor mij klinkt het alsof jullie een hele ouderwetse relatie hebben. Man bepaald en vrouw luistert naar hem. Dat ga je niet zomaar veranderen.
Hoe reageert hij dan als jij even wil knuffelen?
zondag 8 maart 2020 om 09:35
Mijn ex-man masseerde ook mijn voeten. Hij maakte zelfs elke dag ontbijt voor me! Maar als je sexleven/intimiteit/aanrakingen/knuffels niet bevredigend zijn en je er niet over kan praten, wordt het heel moeilijk om dat met andere dingen te compenseren. Het klinkt alsof jij heel graag met heel veel genoegen wilt nemen. Vraag je eens af waarom dat zo is. Vind je jezelf niet meer waard? Hoe kun je aan je man duidelijk maken dat er echt iets moet veranderen wanneer je de situatie zelf blijft bagatelliseren?
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
zondag 8 maart 2020 om 09:50
Als jullie er beide niet over willen praten, geen hulp willen zoeken en ook geen daadwerkelijke veranderingen wil toepassen (meer knuffelen, strelen, masseren, etc), of daar de eerste stap toe willen zetten, dan verandert er niets. Een van de belangrijkste pijlers in een relatie is communicatie. Als je over iets wezenlijks als intimiteit niet samen kunt praten, dat is toch ontzettend jammer?
zondag 8 maart 2020 om 10:18
ExodusRedux schreef: ↑08-03-2020 09:14Ik vind het heel vreemd dat jullie na 20 jaar hier niet over kunnen praten. Ik zou juist verwachten dat je elkaar zo goed kent dat je juist zonder moeite erover kunt praten.
Heb je in al die tijd niet over je gevoelens kunnen praten met hem? Is hij altijd al zo gesloten geweest?
Voor mij klinkt het alsof jullie een hele ouderwetse relatie hebben. Man bepaald en vrouw luistert naar hem. Dat ga je niet zomaar veranderen.
Hoe reageert hij dan als jij even wil knuffelen?
Ik ben hier niet volledig mee akkoord. We hebben al wat meegemaakt (niet binnen de relatie, maar erbuiten) en toen is hij er altijd voor mij geweest. Hierover kan hij moeilijk praten. Hij schaamt zich. Ik heb over alle belangrijke onderwerpen ook 'inspraak', maw we praten over elke beslissing.
Als ik hem knuffel buiten bed (wat ik zelf niet zo veel doe), dan knuffelt hij mee. Hij heeft dit een tijdje niet gedaan (omdat hij zich schaamde voor zijn urineverlies en hij bang was dat ik het zou ruiken).
Als ik hem knuffel in bed dan hangt het af van hoeveel urine hij verliest. Op aanraden van de uroloog zijn we een paar keer intiem geweest 's morgens (omdat hij dan zogezegd de minste kans heeft op urineverlies, zijn spieren zijn nog fit). We wilden toen knuffelen en masturberen om te zien of hij nog een erectie kon krijgen. Helaas werkt dit voor mijn man niet. Hij krijgt dan vaak blaaskrampen, waardoor hij moet lopen naar het toilet (en er vaak niet op tijd geraakt). Voor hem was dit geen aangename ervaring, dus spring hij 's morgens altijd snel uit bed en is er geen kans meer op intimiteit. 's Avonds zijn zijn spieren moe, dus heeft hij ook geen zin om nog te knuffelen. We vrijen enkel op momenten dat hij zich goed voelt.
Voor hij ziek werd gingen we bijna maandelijks uit eten (voor exotisch). Helaas prikkelt zwaar tafelen, pikant eten en drank zijn urineverlies, waardoor hij geen zin meer had om weg te gaan. Nu doen we dat weer wel (hij voelt zich prettiger met zijn condoomkatheter), maar seks volgt er niet na onze uitjes omdat hij nog te onzeker is. We proberen soms wel wat te "knuffelen" (ons samen klaarmaken) voor we vertrekken (vroeger hadden we altijd seks voor we uit eten gingen, omdat het niet zo comfortabel is met een volle maag).
zondag 8 maart 2020 om 10:26
lolly-pop schreef: ↑08-03-2020 09:50Als jullie er beide niet over willen praten, geen hulp willen zoeken en ook geen daadwerkelijke veranderingen wil toepassen (meer knuffelen, strelen, masseren, etc), of daar de eerste stap toe willen zetten, dan verandert er niets. Een van de belangrijkste pijlers in een relatie is communicatie. Als je over iets wezenlijks als intimiteit niet samen kunt praten, dat is toch ontzettend jammer?
Natuurlijk is dat jammer en ik wil het graag veranderen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik dat moet doen.
zondag 8 maart 2020 om 11:08
En wat nu als je zelf eerst eens alleen met een seksuoloog, huisarts of andere therapeut?Kris_Tmas3 schreef: ↑08-03-2020 10:26Natuurlijk is dat jammer en ik wil het graag veranderen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik dat moet doen.
Dat is ook eng, maar die kan je misschien wel helpen om voor jezelf de opties duidelijk te krijgen. Je kunt oefenen met praten erover, de juiste woorden vinden.
En door dit met je man te delen, creeer je zelf misschien ook wat bewustwording bij hem, zonder hem helemaal te overrompelen. Je houdt het probleem dan bij jezelf en kunt hem uitnodigen om het te delen.