Relaties
alle pijlers
Scheiden, en nu?
zondag 24 februari 2019 om 20:31
De bom is hier gebarsten, na jaren blijven proberen en langs elkaar heen leven is het klaar. Wij gaan uit elkaar.
Maar wat nu? Hoe moeten we dat gaan regelen? Met het huis, maar vooral, met de kinderen. Ik vind het vreselijk dat hun veilige basis nu verandert, en heb geen idee waar ik moet beginnen met alles dat geregeld moet worden.
Man (ex) legt alles bij mij. Ik moet maar een voorstel doen en schrijven en per mail naar hem sturen. Hij wil wel schappelijk zijn. Maar man, ik weet het niet. Wat moet er als eerste gebeuren?
Pff, ik weet het allemaal even niet meer
Maar wat nu? Hoe moeten we dat gaan regelen? Met het huis, maar vooral, met de kinderen. Ik vind het vreselijk dat hun veilige basis nu verandert, en heb geen idee waar ik moet beginnen met alles dat geregeld moet worden.
Man (ex) legt alles bij mij. Ik moet maar een voorstel doen en schrijven en per mail naar hem sturen. Hij wil wel schappelijk zijn. Maar man, ik weet het niet. Wat moet er als eerste gebeuren?
Pff, ik weet het allemaal even niet meer
woensdag 27 februari 2019 om 16:44
Het is voor de kinderen ook heel gek om hun vader nog maar 1x in de 14 dagen een weekend te zien.nijntjepluis1983 schreef: ↑25-02-2019 15:35Omdat nu de zorgtaken ook 100% op mij neerkomen. Dat is altijd al zo geweest, dus het zou voor de kinderen heel gek zijn als dat ineens verandert.
Wat dat betreft is een vader die ineens ook gaat zorgen een kleinere verandering.
Wil je nog steeds scheiden als je ex toch voor co-ouderschap wil gaan en je Ineens dus een stuk minder gaat meekrijgen van je kinderen
Besef ook dat je sociale leven een stuk minder zal worden bij een weekendregeling. Ze zijn nog jaren te klein om alleen thuis te blijven. En elke keer oppas vragen kan aardig aanstellen.
woensdag 27 februari 2019 om 16:51
Dat is niet zo moeilijk hoor.
Ik werkte parttime, ex meer dan fulltime. En de zorg van de kinderen kwam volledig op mij aan.
Ex kwam thuis om te eten, te douchen en te slapen.
In het weekend sliep hij uit tot 12 uur want ja, "Ik moet de hele week vroeg op om voor jullie te zorgen"
Ik zeg niet dat mijn ex zoals alle mannen is maar het kan dus wel.
woensdag 27 februari 2019 om 16:56
Sterkte, echt geen leuke periode voor jullie.
Ik wilde niet instorten tot alles klaar was dus verstand op nul en alles regelen want de kinderen hebben je nodig, het zal nog een tijd voelen alsof je geleefd wordt en je staat op overlevings stand en ineens zit je in de luwte en denk je pffff tis zo goed als rond.
Kan nog een tijdje duren dus hang in there!
Ik wilde niet instorten tot alles klaar was dus verstand op nul en alles regelen want de kinderen hebben je nodig, het zal nog een tijd voelen alsof je geleefd wordt en je staat op overlevings stand en ineens zit je in de luwte en denk je pffff tis zo goed als rond.
Kan nog een tijdje duren dus hang in there!
woensdag 27 februari 2019 om 18:43
Misschien niet als alle mannen maar zeker wel zoals mijn ex. Alleen sliep hij uit tot 14:00 uur.granny71 schreef: ↑27-02-2019 16:51Dat is niet zo moeilijk hoor.
Ik werkte parttime, ex meer dan fulltime. En de zorg van de kinderen kwam volledig op mij aan.
Ex kwam thuis om te eten, te douchen en te slapen.
In het weekend sliep hij uit tot 12 uur want ja, "Ik moet de hele week vroeg op om voor jullie te zorgen"
Ik zeg niet dat mijn ex zoals alle mannen is maar het kan dus wel.
woensdag 27 februari 2019 om 19:05
Allereerst: sterkte.
Ook al denk je dat de koek al een tijd op is, is zo'n breuk toch altijd wel een heftige tijd.
Gun jezelf de rust om alles door te laten dringen. Natuurlijk, inschrijven bij de woningbouw is een goed idee, net als in excel even rekenen hoe je er straks financieel bijstaat.
En je hoeft niet alles in 1x te regelen: de omgang, evt. financien etc. kun je gerust opdelen. En blijf rustig, in elk geval wanneer de kinderen er bij zijn. Die zijn hypergevoelig in deze periode.
Ook al denk je dat de koek al een tijd op is, is zo'n breuk toch altijd wel een heftige tijd.
Gun jezelf de rust om alles door te laten dringen. Natuurlijk, inschrijven bij de woningbouw is een goed idee, net als in excel even rekenen hoe je er straks financieel bijstaat.
En je hoeft niet alles in 1x te regelen: de omgang, evt. financien etc. kun je gerust opdelen. En blijf rustig, in elk geval wanneer de kinderen er bij zijn. Die zijn hypergevoelig in deze periode.
woensdag 27 februari 2019 om 19:22
Bedankt, het is inderdaad heftig. De financiële berekening heb ik vanmorgen gemaakt, en dat ziet er prima uit. Dat wist ik al wel, maar het is wel fijn om het zwart op wit te zien.MarkSD schreef: ↑27-02-2019 19:05Allereerst: sterkte.
Ook al denk je dat de koek al een tijd op is, is zo'n breuk toch altijd wel een heftige tijd.
Gun jezelf de rust om alles door te laten dringen. Natuurlijk, inschrijven bij de woningbouw is een goed idee, net als in excel even rekenen hoe je er straks financieel bijstaat.
En je hoeft niet alles in 1x te regelen: de omgang, evt. financien etc. kun je gerust opdelen. En blijf rustig, in elk geval wanneer de kinderen er bij zijn. Die zijn hypergevoelig in deze periode.
De kinderen hebben het bij vlagen ook zwaar, dat is heel moeilijk om te zien. Ik probeer ze maar elke keer duidelijk te maken dat we er altijd voor hen zullen zijn en altijd evenveel van ze blijven houden.
Langs elkaar heen leven is niet erg moeilijk, ik werk 4 dagen, hij 5 en dan vaak in de avond en het weekend ook nog. Dat hebben we meerdere keren geprobeerd te verbeteren, meer tijd voor elkaar te maken, maar steeds komen we op hetzelfde punt terug.
Momenteel is communiceren met elkaar lastig, man zit erg in de emotie en wil niet praten, alleen over de normale dagelijkse dingen. Ik wil hem de tijd geven om zijn emoties en gedachten te ordenen, maar vind het wel lastig. Ik wil door, maar ik wil geen oorlog
woensdag 27 februari 2019 om 19:41
Laat het niet te lang doorsudderen.nijntjepluis1983 schreef: ↑27-02-2019 19:22
Momenteel is communiceren met elkaar lastig, man zit erg in de emotie en wil niet praten, alleen over de normale dagelijkse dingen. Ik wil hem de tijd geven om zijn emoties en gedachten te ordenen, maar vind het wel lastig. Ik wil door, maar ik wil geen oorlog
Het blijft klote voor alle partijen maar het langer laten sudderen maakt het niet minder klote.
Het kan het zelfs heel onduidelijk en gevoelsmatig onveilig voor de kinderen maken.
Soms is het beter om de pleister er snel af te trekken.
donderdag 28 februari 2019 om 01:48
.nijntjepluis1983 schreef: ↑27-02-2019 19:22
De kinderen hebben het bij vlagen ook zwaar, dat is heel moeilijk om te zien. Ik probeer ze maar elke keer duidelijk te maken dat we er altijd voor hen zullen zijn en altijd evenveel van ze blijven houden.
Ik kreeg ooit een gouden tip: probeer ook voor de kinderen een voordeel te schetsen van de breuk. Vraag wat zij leuk zouden vinden als ze zometeen 2 huizen hebben. Klinkt misschien raar en simpel, maar het werkte bij ons echt heel goed.
donderdag 28 februari 2019 om 09:27
Sterkte, en verder eigenlijk weinig tips behalve dat het een heel verdrietig traject is. Hoe wij het hebben aangepakt;
Wij waren nog relatief vlot omdat we beiden meewerkten en het zo goed mogelijk voor de kinderen geregeld wilden hebben.
Wij huurden een mediator in om alles zsm te laten afhandelen want geloof me, in zo'n traject wil je niet langer zitten dan nodig.
Ex heeft het huis aangehouden en mij uitgekocht. Zelf ben ik financieel onafhankelijk en kon daardoor en met behulp van de uitkoopsom een huis in de buurt kopen, op loopafstand van ex zodat de kinderen in dezelfde wijk, op dezelfde school en gedeeltelijk in hetzelfde huis konden blijven. (co-ouderschap).
Wij hebben het de kinderen (toen 5 en 7) pas verteld toen ik de sleutel van mijn nieuwe huis al had. Ze reageerden beiden heel neutraal. Na het moeilijkste gesprek van ons leven zijn we naar mijn nieuwe huis gelopen waar ik wat lekkers in de koelkast had en een kadootje voor ze (Tsja)
Daarna nog een paar weken wen-tijd aangehouden voor ze, waarbij we regelmatig even naar mama's huis liepen, overlegden welk speelgoed ze bij mama of papa wilden hebben of welk bureau, bed of kast ze wilden.
Ex en ik zijn in bijzijn van de kinderen altijd aardig voor elkaar gebleven. Nu nog steeds. Het is nu bijna twee jaar geleden dat we begonnen te praten over een scheiding en een jaar geleden dat alles rond was en dat ik verhuisd ben. En toen kwamen de emoties pas echt. Verdriet, boosheid, spijt, schuldgevoel, afgewisseld met geforceerde blijheid en alles zo perfect mogelijk willen maken voor de kinderen.
Uiteindelijk is het zonder meer de beste beslissing geweest hoor, maar ook nu nog vliegt het me soms ineens weer aan. Met name als ik aan de kinderen denk. Het gaat heel goed met ze, ik moet zeggen dat ze zich beiden wonderbaarlijk hier doorheen geslagen hebben. Afgezien van de eerste weken wennen aan twee huizen hebben we eigenlijk weinig gemerkt aan ze. Ze weten dat wij altijd hun papa en mama zullen blijven en dat ze altijd welkom zijn in het ene of andere huis. Ook doen we kinder gerelateerde dingen nog zoveel mogelijk samen.
Maar het is nu eenmaal een feit dat hun papa en mama niet meer bij elkaar zijn en dat dat nu juist hetgeen is wat je dus wel wilt voor je kinderen; een papa en mama gelukkig samen in 1 huis. Ik denk dat dat altijd pijn zal blijven doen, zowel bij hun als bij ons.
Ik wens je veel sterkte en wijsheid de komende tijd. En oh ja toch nog wel een tip; luister naar je kinderen! Echt, zij hebben zoveel meer in de gaten dan dat jullie denken. Luister en kijk naar ze want zij zijn hierin echt het allerbelangrijkst.
Wij waren nog relatief vlot omdat we beiden meewerkten en het zo goed mogelijk voor de kinderen geregeld wilden hebben.
Wij huurden een mediator in om alles zsm te laten afhandelen want geloof me, in zo'n traject wil je niet langer zitten dan nodig.
Ex heeft het huis aangehouden en mij uitgekocht. Zelf ben ik financieel onafhankelijk en kon daardoor en met behulp van de uitkoopsom een huis in de buurt kopen, op loopafstand van ex zodat de kinderen in dezelfde wijk, op dezelfde school en gedeeltelijk in hetzelfde huis konden blijven. (co-ouderschap).
Wij hebben het de kinderen (toen 5 en 7) pas verteld toen ik de sleutel van mijn nieuwe huis al had. Ze reageerden beiden heel neutraal. Na het moeilijkste gesprek van ons leven zijn we naar mijn nieuwe huis gelopen waar ik wat lekkers in de koelkast had en een kadootje voor ze (Tsja)
Daarna nog een paar weken wen-tijd aangehouden voor ze, waarbij we regelmatig even naar mama's huis liepen, overlegden welk speelgoed ze bij mama of papa wilden hebben of welk bureau, bed of kast ze wilden.
Ex en ik zijn in bijzijn van de kinderen altijd aardig voor elkaar gebleven. Nu nog steeds. Het is nu bijna twee jaar geleden dat we begonnen te praten over een scheiding en een jaar geleden dat alles rond was en dat ik verhuisd ben. En toen kwamen de emoties pas echt. Verdriet, boosheid, spijt, schuldgevoel, afgewisseld met geforceerde blijheid en alles zo perfect mogelijk willen maken voor de kinderen.
Uiteindelijk is het zonder meer de beste beslissing geweest hoor, maar ook nu nog vliegt het me soms ineens weer aan. Met name als ik aan de kinderen denk. Het gaat heel goed met ze, ik moet zeggen dat ze zich beiden wonderbaarlijk hier doorheen geslagen hebben. Afgezien van de eerste weken wennen aan twee huizen hebben we eigenlijk weinig gemerkt aan ze. Ze weten dat wij altijd hun papa en mama zullen blijven en dat ze altijd welkom zijn in het ene of andere huis. Ook doen we kinder gerelateerde dingen nog zoveel mogelijk samen.
Maar het is nu eenmaal een feit dat hun papa en mama niet meer bij elkaar zijn en dat dat nu juist hetgeen is wat je dus wel wilt voor je kinderen; een papa en mama gelukkig samen in 1 huis. Ik denk dat dat altijd pijn zal blijven doen, zowel bij hun als bij ons.
Ik wens je veel sterkte en wijsheid de komende tijd. En oh ja toch nog wel een tip; luister naar je kinderen! Echt, zij hebben zoveel meer in de gaten dan dat jullie denken. Luister en kijk naar ze want zij zijn hierin echt het allerbelangrijkst.
donderdag 28 februari 2019 om 09:30
Waarom. Veel mensen komen helemaal niet in aanmerking voor een sociale huurwoningkeukenstoel schreef: ↑25-02-2019 18:22Ik zal het nooit snappen dat mensen zich niet inschrijven bij een woningbouwvereniging.
Met je 18de Jr schrijf je toch in.
donderdag 28 februari 2019 om 09:35
Ja, en dit idd
Ondanks het verdriet zijn het ook "gewoon" kinderen. Die het voordeel soms best kunnen inzien van dubbel zakgeld, twee mooie kamers of twee keer taart als ze jarig zijn. Hiermee wil ik absoluut niet zeggen dat scheiden allemaal maar leuk is hoor! Maar meer dat je ook in tijden van ellende soms niet moet vergeten een beetje te lachen.
donderdag 28 februari 2019 om 09:43
carrie-bradshaw schreef: ↑24-02-2019 21:49Hoe kun je al jaren langs elkaar heenleven als je jongste pas 3 is? Kunnen jullie je energie niet beter in het verbeteren van jullie relatie stoppen dan in het regelen van twee, of nee eigenlijk vier, compleet nieuwe levens?
Een relatie, 2 kleine kinderen, werk, huishouden en misschien nog sport of hobby’s naast een sociaal leven valt niet mee. Maar bedenk wel dat uit elkaar gaan echt heel definitief is en dat dat niet altijd perse beter uit gaat pakken op de lange termijn. Is het echt zo stuk dat je elkaar niet meer terug kan vinden? Is er niks meer leuk? Wat gebeurt er als je wel weer je best gaat doen voor elkaar?
Wij leven ook wel eens een periode langs elkaar heen met wat irritatie. Maar ik probeer me dan te bedenken dat die paar dingen wat niet feiloos loopt echt niet erger zou zijn dan een gebroken gezin. Investeringen in elkaar kan echt wonderen doen. En dan verdwijnen de irritaties ook als sneeuw voor de zon.
Sterkte als het toch definitief is, lijkt me enorm naar en verdrietig. Vooral ook voor jullie kindjes die niks te kiezen hebben.
Inderdaad. Dit dus.
Mensen geven veel te snel op tegenwoordig en weten niet meer wat het is om een relatie in stand te houden.
Misschien eerst eens relatietherapie overwegen? Elkaar proberen terug te vinden? Samen een weekendje weg?
donderdag 28 februari 2019 om 09:46
keukenstoel schreef: ↑25-02-2019 18:22Ik zal het nooit snappen dat mensen zich niet inschrijven bij een woningbouwvereniging.
Met je 18de Jr schrijf je toch in.
Waarom?
Ik heb mij nog nooit ergens ingeschreven. En ik ken ook weinig die dat met 18 jaar doen.
donderdag 28 februari 2019 om 12:52
Als je relatie een goede basis heeft dan zijn dit inderdaad de dingen die je kunt proberen. Elkaar weer vinden tijdens een weekendje weg.
Echt, als het zo makkelijk zou zijn dan zouden er toch bijna geen scheidingen meer zijn? Denk je zelf ook niet dat TO en haar man al deze dingen al geprobeerd hebben? En zo niet dan zullen ze daar ook wel een hele goede reden voor hebben. Jij kunt niet in andermans relatie kijken maar ga er maar van uit dat ze niet "zomaar" gaan scheiden. Niemand doet dat zomaar.
En ja vroeger was alles anders en bleef met inderdaad om verschillende redenen bij elkaar. Toen heette Twix nog Raider, kon je kind van de melkboer zijn en waren vrouwen financieel afhankelijk van hun man.
donderdag 28 februari 2019 om 13:23
Suy schreef: ↑28-02-2019 12:52Als je relatie een goede basis heeft dan zijn dit inderdaad de dingen die je kunt proberen. Elkaar weer vinden tijdens een weekendje weg.
Echt, als het zo makkelijk zou zijn dan zouden er toch bijna geen scheidingen meer zijn? Denk je zelf ook niet dat TO en haar man al deze dingen al geprobeerd hebben? En zo niet dan zullen ze daar ook wel een hele goede reden voor hebben. Jij kunt niet in andermans relatie kijken maar ga er maar van uit dat ze niet "zomaar" gaan scheiden. Niemand doet dat zomaar.
En ja vroeger was alles anders en bleef met inderdaad om verschillende redenen bij elkaar. Toen heette Twix nog Raider, kon je kind van de melkboer zijn en waren vrouwen financieel afhankelijk van hun man.
Ik vind 't zo verbazingwekkend dat er aangenomen wordt dat je gewoon uit elkaar gaat.
Uit elkaar gaan is vreselijk en doet hartstikke veel pijn. Dat doe je echt niet zomaar.
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
donderdag 28 februari 2019 om 13:38
Eens Gatti!
Als je relatie een stevige solide fundering heeft kan ie wel wat hebben. Ook dan heb je je problemen want elk huisje....etc.
Maar er kunnen duizend redenen zijn waarom dit niet zo is. Redenen waar je wel of geen invloed op hebt.
Het leven is helaas niet zo zwart-wit. Ook ik (en velen gescheiden met mij dat weet ik zeker) hadden het liefst gewild dat we voor altijd een gezin in 1 huis zouden zijn gebleven. Met ups en downs zoals iedereen, maar waarin we elkaar altijd weer konden terug vinden want sterke basis gebaseerd op beide karakters.
En het is voor alle partijen gewoon heel verdrietig als dit gewoon echt niet lukt. En dat is doorgaans niet omdat er na de eerste de beste tegenslag meteen gescheiden wordt hoor.
Als je relatie een stevige solide fundering heeft kan ie wel wat hebben. Ook dan heb je je problemen want elk huisje....etc.
Maar er kunnen duizend redenen zijn waarom dit niet zo is. Redenen waar je wel of geen invloed op hebt.
Het leven is helaas niet zo zwart-wit. Ook ik (en velen gescheiden met mij dat weet ik zeker) hadden het liefst gewild dat we voor altijd een gezin in 1 huis zouden zijn gebleven. Met ups en downs zoals iedereen, maar waarin we elkaar altijd weer konden terug vinden want sterke basis gebaseerd op beide karakters.
En het is voor alle partijen gewoon heel verdrietig als dit gewoon echt niet lukt. En dat is doorgaans niet omdat er na de eerste de beste tegenslag meteen gescheiden wordt hoor.
vrijdag 1 maart 2019 om 13:23
Als er aangehaakt gaat worden dan wil ik ook wel aanhaken. Ook wij hebben deze week besloten uit elkaar te gaan. We zijn niet getrouwd maar hebben wel een koophuis en een samenlevingscontract. Bijna 30 jaar bij elkaar geweest en 2 kinderen die jong volwassen zijn (18 en 21) en beiden nog thuis wonen. Er is geen ruzie, de koek is gewoon op. Voor ons gevoel alles gedaan om de relatie te redden maar als het er niet meer is, is het er niet meer. We hebben uitgesproken naar elkaar dat we heel veel van elkaar houden maar als goede vrienden. Voor mij zou dat genoeg zijn maar voor hem niet. Hij word daar ongelukkig van. Volgende week hebben we een gesprek met de hypotheek adviseur. Ideale situatie voor ons beiden zou zijn dat ik ik dit huis blijf wonen met de kinderen en vader iets anders koopt. Ware het niet dat ik net niet genoeg verdien om hem uit te kopen. Aangezien we beiden een te hoog inkomen hebben om goedkoop te huren zou dat de beste optie zijn. We willen gaan bekijken of het mogelijk is dat hij afziet van de overwaarde waardoor ik de hypotheek wel kan overnemen en hij vrij is om iets anders te kopen. Natuurlijk leggen we dan vast dat bij verkoop van dit huis (wat in de toekomst wel gaat gebeuren) hij alsnog de overwaarde van dit moment krijgt.
De kinderen vinden het verdrietig maar hebben er vrede mee. Ze zijn heel blij dat er geen ruzie is en dat we vrienden zij. Ze zien in hun omgeving vaak genoeg dat het ook heel anders kan.
Dit topic spreekt me aan omdat het hier in principe niet gaat om je ex financieel kapot te maken maar meer om het op een goede manier regelen voor beide partners en de kinderen. Mss hebben we iets aan elkaar.
De kinderen vinden het verdrietig maar hebben er vrede mee. Ze zijn heel blij dat er geen ruzie is en dat we vrienden zij. Ze zien in hun omgeving vaak genoeg dat het ook heel anders kan.
Dit topic spreekt me aan omdat het hier in principe niet gaat om je ex financieel kapot te maken maar meer om het op een goede manier regelen voor beide partners en de kinderen. Mss hebben we iets aan elkaar.
vrijdag 1 maart 2019 om 13:32
vrijdag 1 maart 2019 om 14:04
Ik denk dat je het beste gewoon naar een mediator kunt gaan. Natuurlijk denk je nu nog dat hij heel schappelijk zal zijn en het initiatief bij jou laat, maar je loopt nogal een risico dat je op voorhand met dingen akkoord gaat en dan later pas achter andere dingen komt die de totaalsituatie weer heel anders maken.
Als jij nu een heleboel dingen opschrijft en hij gaat met 3/4 akkoord en jij bevestigt dat, dan is dat allemaal alvast "in steen gehouwen".
Een mediator gaat gewoon het hele lijstje af en een akkoord geef je pas aan het einde, op het geheel. Je hebt dan als het goed is een veel reëler beeld van hoe het allemaal zit en wat de consequenties zijn.
Als jij nu een heleboel dingen opschrijft en hij gaat met 3/4 akkoord en jij bevestigt dat, dan is dat allemaal alvast "in steen gehouwen".
Een mediator gaat gewoon het hele lijstje af en een akkoord geef je pas aan het einde, op het geheel. Je hebt dan als het goed is een veel reëler beeld van hoe het allemaal zit en wat de consequenties zijn.
vrijdag 1 maart 2019 om 21:27
Pavlova, wat verdrietig om te horen dat jullie ook gaan scheiden.
Je schrijft dat jij net niet genoeg inkomen hebt. Zal partneralimentatie ook mee kunnen tellen met jouw inkomen.
Wij kunnen beide het koophuis niet alleen financieren. Mijn man waarschijnlijk in de toekomst wel, dus wij gaan waarschijnlijk het huis onverdeeld laten. Misschien voor jullie ook een interessante optie.
Jolijn, wat ik gelezen heb, kun je heel goed van tevoren samen dingen bespreken/afspraken maken. Om dit dan vervolgens bij de mediator op schrift te zetten. Dit lijkt mij nu een goeie volgorde.
Je schrijft dat jij net niet genoeg inkomen hebt. Zal partneralimentatie ook mee kunnen tellen met jouw inkomen.
Wij kunnen beide het koophuis niet alleen financieren. Mijn man waarschijnlijk in de toekomst wel, dus wij gaan waarschijnlijk het huis onverdeeld laten. Misschien voor jullie ook een interessante optie.
Jolijn, wat ik gelezen heb, kun je heel goed van tevoren samen dingen bespreken/afspraken maken. Om dit dan vervolgens bij de mediator op schrift te zetten. Dit lijkt mij nu een goeie volgorde.
vrijdag 1 maart 2019 om 21:40
Het is hier nu even rustig. Man heeft altijd relatietherapie geweigerd, hij gelooft er niet in. Maar de afgelopen dagen hebben we (zoals zo vaak) veel gepraat, en nu wil hij dat toch nog proberen. Hij heeft blijkbaar ingezien dat dit onze laatste strohalm is, en dat het anders definitief over is. Ondertussen blijf ik wel kijken naar andere woonruimte, en zal alles wel op papier gezet worden. Beter dat we nu al een start hebben en (hopelijk) straks toch niet nodig, dan dat we dan nog moeten beginnen.
Ik ben blij dat hij alsnog in therapie wil. Zelfs als we er dan niet samen uit komen, kunnen we hopelijk wel tijdens en na scheiding op een goede manier met elkaar omgaan
