schoonouders

Ik ben nu ongeveer een jaar getrouwd met mijn man. Echter zijn wij al vanaf de middelbare school vrienden dus wij kennen elkaar al een behoorlijke tijd. Zo ken ik ook zijn ouders en broers. Toen wij net een relatie kregen was ik bezig met de koop van een nieuwbouw woning. Deze zou een jaar later ongeveer opgeleverd worden. In overleg met mijn man hebben we besloten dat het huis op mijn naam zou komen te staan en niet op beide namen. Zowel mijn ouders als zijn ouders waren hiervan op de hoogte en waren het hier mee eens. Althans er kwam geen commentaar. Het contact was goed. Toen we eenmaal getrouwd en verhuisd waren kwamen we dichterbij onze ouders te wonen.
Toen begon de ellende. Met name zijn moeder bemoeide zich met van alles en verplaatste spullen in huis vanuit de kledingkast tot aan woonkamer en keuken want dat vond zij handiger. Zij deden dit als wij er niet waren. Ze hadden destijds nog een sleutel van ons huis die we toen ook met alle liefde hebben gegeven.
Ook vond zij mijn geloof niet prettig en vond ze het niet leuk dat mijn man geen huiseigenaar was. Hierop heeft mijn man ze aangesproken. Hierop werd zijn moeder boos en was hij niet meer welkom bij hen. Na 2 weken ongeveer kwamen we erachter dat zij persoonlijke spullen van mij met emotionele waarden had weggegooid. Hierop is mijn man met ze in gesprek gegaan. Sleutel terug gevraagd etc. Tijdens dit gesprek kwam er volgens mijn man wel begrip van hun kant dus dat was zeker positief. Toen is er even radiostilte geweest om alles te laten bezonken. en uiteindelijk een gesprek met zijn vieren (man, ik en schoonouders). Dit is volledig uit de hand gelopen. Zij begonnen te schreeuwen en vinden dat wij naar hen moeten luisteren en dat zij dingen mogen bepalen voor ons. Hierna is er nu ongeveer 9 maanden geen contact geweest. Eerlijk gezegd mis ik er niks aan maar voor mijn man vond ik het vervelend. Nu heeft zijn moeder hem weer gebeld en gevraagd of hij met hen in gesprek wou. Dit willen ze in eerste instantie met hem alleen en volgende keer met mij erbij. Ik heb hier nu al buikpijn van. Ik merk dat ik op scherp sta en weinig kan hebben van ze. Heeft iemand tips om dit gesprek in goede banen te leiden?