Relaties
alle pijlers
Schuldgevoel
zaterdag 14 maart 2020 om 10:49
Ik ben een alleenstaande mama van 4 kinderen. De oudste woont sinds een jaar alleen met haar vriend en is zwanger. De andere 3 kinderen 14,12en 10 wonen altijd bij mij. Ik ben 2 jaar geleden gescheiden mijn ex heeft een gevangenisstraf gekregen van 60 maanden en verblijft daar nog steeds. Dit wegens familiaal geweld naar mij en de kinderen. Ik heb een relatie gehad van 18 jaar. Ik was 15 toen ik mijn eerste kindje had toen was er al geweld en drank misbruik maar ik bleef erin geloven dat hij kon veranderen. Liefde en aandacht vond ik in kinderen en die heb ik ook gekregen ik zie hen doodgraag. Mijn ex was heel narcistisch, dominant en jaloers. Ik mocht niks. Ik ging in therapie en de jeugdzorg kwam vaak langs. Uiteindelijk stond ik voor keuze wanneer er nog een agressief voorval was in het gezin moest ik weg. Dit gebeurde na een conflict ik wilde weg naar mijn ouders maar mijn ex sprong in de auto waar hij 4 keer de handrem optrok en de voorruit stuksloeg met zijn vuist. De politie kwam erbij en ik ben naar mijn zus gegaan. Hij dreigde meermaals dat hij mij iets ging aandoen als ik wegging. Ik was bang... Omdat hij al 2 keer veroordeeld werd en voorwaardelijk had gekregen besloten ze hem op te sluiten. Ik ben uiteindelijk teruggekeerd naar het huis die in slechte staat was en die ik moest zien verkocht te krijgen. Dit sleept al zo'n 2 jaar aan. Ondertussen leerde ik iemand kennen die ook pas uit een scheiding kwam en 2 kindjes had eerst woonde hij 3 maanden bij mij en vond hij zelf een huurhuis. Het bleef echter niet lang duren tss ons en hij verbrak de relatie omdat ik geen goede invloed had omdat mijn ex in de gevangenis zat bang dat hij hen ook iets zou aandoen. Na 3 maanden vroeg ik mijn spullen terug en toen we elkaar terugzagen was de vonk er terug we besloten het opnieuw te proberen. Ik ging bij hem inwonen met de 3 kids. Alles verliep goed maar hoe langer we er waren hoe meer spanningen er waren. Regels werden ingebracht maar toen zijn kinderen er waren werden die genegeerd hij gaf hen van alles toe en mijn kinderen werden aan de kant geschoven. Hij klaagde over alles wat de kinderen deden. We deden nooit iets samen en had ik het even moeilijk negeerde hij me ik stond voor alles alleen 40 u werken, het hele huishouden zijn papierwerk. Ik voelde me niet gesteund en begrepen. Ik voelde me gefaald maar ik probeerde er het beste uit te halen. Mijn dochter van 14 kon de situatie niet meer aan en gaf me dikwijls aan dat ze weg wou. Ik stond vaak tussen 2 vuren en onder druk. Na de zoveelste woordenwisseling is de bom ontploft en ben ik met pak en zak vertrokken in ruzie. Ik had heel veel pijn en verdriet want ik zie hem graag maar mijn kids ook. De volgende dag stuurde hij me berichten dat hij me graag ziet en me mist ik ben met hem gaan praten. Ik vond het zo jammer dat hij de laatste weken geen moeite kon doen voor mij en de kids. Ik mag teruggaan maar zonder mijn dochter van 14. Ik kan dit niet maken.. Ik verblijf nu bij mijn oudste en ben op zoek naar een huis. De kids hadden niks tekort wel liefde en warmte. Ik voel me zo schuldig... Ik wou dat het gelukt was om een nieuw leven te starten.
zaterdag 14 maart 2020 om 15:31
Dat je niet egoïstisch bent en jezelf wegcijfert wil ik best geloven, maar je bent wel heel erg egocentrisch. Er is een groot verschil tussen egoïsme en egocentrisme. Ik hoop voor iedereen om je heen dat je snel inziet dat je stijf staat van dat laatste. Ook schuldgevoelens zijn egocentrisch. Want om wie gaat het, waar gaat de aandacht en energie naartoe wanneer er sprake is van dat gevoel? De aandacht moet naar alles buiten jou. Dat is voor iedereen, ook voor jou, oneindig veel gezonder.
eve_jobs wijzigde dit bericht op 14-03-2020 15:32
Reden: Weirde autocorrectie
Reden: Weirde autocorrectie
0.81% gewijzigd
zaterdag 14 maart 2020 om 17:28
Ik begrijp dat de reacties hier nogal hard kunnen zijn maar dat is soms ook nodig. Ik ben het eens met de anderen dat je kinderen nu echt op plek 1 moeten komen. Uiteraard moet je ook goed voor jezelf gaan zorgen! Dit betekend waarschijnlijk veel therapie en zorgen dat je stabiel bent. Probeer het verleden te verwerken en hou voorlopig even afstand van mannen en relaties. Nu je nog zo kwetsbaar bent, kun je weer de verkeerde tegen het lijf lopen en dit niet tijdig herkennen.Strevertje5 schreef: ↑14-03-2020 15:20Jullie hebben allemaal gelijk ik heb er spijt van dat ik dit geplaatst heb... Ik wou gewoon raad en geen verwijten de schuld en de keuzes liggen bij mij idd. Ik heb alles proberen aan te pakken daarom dat ik nu het besluit genomen heb om verder te gaan alleen en met mijn kinderen. Ik kan niet alles in detail vertellen het zou te lang en te erg zijn maar ik weet wel dat ik nooit egoïstisch ben geweest en mezelf altijd heb weggecijferd. Ik ben altijd heel eerlijk tegen mijn psycholoog ik ben blij met haar oprechte steun. Ik zal mijn oudste dochter niet langer meer in de weg staan en de verantwoordelijkheid helemaal voor mezelf nemen ik mag vlg week naar een huis en zal daar een thuis maken zonder zorgen en zonder man en alleen quality time nemen voor de kids. Ik wens niemand deze hel toe... Ik geef aan niemand de verwijten wat jullie zeggen iedereen heeft recht op zijn eigen mening. Ik moet dit alleen doen en het beste ervan maken.... Bedankt allemaal voor de energie en de tijd dat jullie hebben genomen om dit allemaal te plaatsen... En ik ben ervan overtuigd dat mij zal lukken en nee hoor ik wijs naar niemand de vinger alles is mijn schuld dit besef ik
Ik heb zelf als 10 jarig kind een hele vervelende scheiding meegemaakt met een alcoholverslaafde vader en een depressie moeder die regelmatig psychoses had. Ik bleef bij mijn vader wonen maar hij was vaak agressief en zorgde niet goed voor me. Vergat mij op te halen van school of boodschappen te halen etc. Vervolgens ging ik bij mijn moeder wonen die op dat moment strak van allerlei medicatie stond en de ene na de andere “tijdelijke” lover in huis haalde. Na een hoop problemen op school moest ik op mijn 14e naar een gesloten internaat dankzij bureau jeugdzorg. Ik was een hele vervelende puber geworden met extreme gedragsproblemen. Voorkom dit voor jou kinderen alsjeblieft maar ook voor jezelf. Bescherm jezelf en je kinderen en neem jezelf niet teveel kwalijk. Het is nu eenmaal gebeurd en je kunt het verleden niet meer veranderen. Richt je op je toekomst. Nu is alleen het geluk van jou en je kinderen belangrijk. Jij kan dit, hier heb je geen man voor nodig!
