Relaties
alle pijlers
Smachten op afstand
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:03
Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 24 oktober 2009 om 18:19
Maar dat is niets voor mij!!!!!! Godallejezus, dat is niet hoe ik ben! Als ik al verliefd wordt dan is dat op iemand die ik al tijden ken, bij mij duurt dat! Niet zomaar iemand die ik in totaal een dag of 5 heb gezien, dat kán helemaal niet, dat is helemaal niet logisch, dat is niet-ik!
En daarnaast: ik ben altijd de stoere chick. Ik ben de: laten we lol hebben zo lang het duurt en daarna bellen we nog wel eens. Ik ben niet de maniakale f5-er!
Maar nu: een weekend en dan opeens: slecht eten, slecht slapen, tref mezelf aan met een soort waas en blijk al 1,5 uur voor me uit te staren, krijg mn dingen niet gedaan, heb kriebels in mn lijf, onrust in mn hoofd, hoor zijn naam - zijn stem - zijn taal constant om me heen op straat, hoor liedjes die over me gaan, schiet zomaar vol als ik denk dat ik er niet eens aan denk maar terwijl ik er kennelijk per ongeluk toch aan denk. Zie tekens in alles, vraag me af of hij het echt zo bedoelt of dat het toeval is, klamp me vast aan halve uitspraken.
ik háát mezelf zo!
En daarnaast: ik ben altijd de stoere chick. Ik ben de: laten we lol hebben zo lang het duurt en daarna bellen we nog wel eens. Ik ben niet de maniakale f5-er!
Maar nu: een weekend en dan opeens: slecht eten, slecht slapen, tref mezelf aan met een soort waas en blijk al 1,5 uur voor me uit te staren, krijg mn dingen niet gedaan, heb kriebels in mn lijf, onrust in mn hoofd, hoor zijn naam - zijn stem - zijn taal constant om me heen op straat, hoor liedjes die over me gaan, schiet zomaar vol als ik denk dat ik er niet eens aan denk maar terwijl ik er kennelijk per ongeluk toch aan denk. Zie tekens in alles, vraag me af of hij het echt zo bedoelt of dat het toeval is, klamp me vast aan halve uitspraken.
ik háát mezelf zo!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 24 oktober 2009 om 18:24
quote:Spijker schreef op 24 oktober 2009 @ 18:05:
[...]
Zeg maak mij niet nog gekker dan ik ben! Nee, kleine kleine kans, ik weet dat hij momenteel heel druk is met werk en hij weet net sinds kort dat zijn moeder erg ziek is, die ligt nu in het ziekenhuis en het is nog niet zeker of ze weet beter gaat worden...
Kortom, de man heeft nogal wat aan zijn hoofd momenteel. Ik kan me ook nog wel zo voorstellen dat hij geen behoefte heeft aan de drama van een onmogelijke liefde erbij nu..Misschien moet jij maar voor zijn deur gaan staan dan? Dure grap maar een kleine prijs te betalen mocht het de ware zijn. Wel een dure grap mocht het hem niet zijn.
[...]
Zeg maak mij niet nog gekker dan ik ben! Nee, kleine kleine kans, ik weet dat hij momenteel heel druk is met werk en hij weet net sinds kort dat zijn moeder erg ziek is, die ligt nu in het ziekenhuis en het is nog niet zeker of ze weet beter gaat worden...
Kortom, de man heeft nogal wat aan zijn hoofd momenteel. Ik kan me ook nog wel zo voorstellen dat hij geen behoefte heeft aan de drama van een onmogelijke liefde erbij nu..Misschien moet jij maar voor zijn deur gaan staan dan? Dure grap maar een kleine prijs te betalen mocht het de ware zijn. Wel een dure grap mocht het hem niet zijn.
zaterdag 24 oktober 2009 om 18:26
quote:Spijker schreef op 24 oktober 2009 @ 18:19:
Maar dat is niets voor mij!!!!!! Godallejezus, dat is niet hoe ik ben! Als ik al verliefd wordt dan is dat op iemand die ik al tijden ken, bij mij duurt dat! Niet zomaar iemand die ik in totaal een dag of 5 heb gezien, dat kán helemaal niet, dat is helemaal niet logisch, dat is niet-ik!
En daarnaast: ik ben altijd de stoere chick. Ik ben de: laten we lol hebben zo lang het duurt en daarna bellen we nog wel eens. Ik ben niet de maniakale f5-er!
Maar nu: een weekend en dan opeens: slecht eten, slecht slapen, tref mezelf aan met een soort waas en blijk al 1,5 uur voor me uit te staren, krijg mn dingen niet gedaan, heb kriebels in mn lijf, onrust in mn hoofd, hoor zijn naam - zijn stem - zijn taal constant om me heen op straat, hoor liedjes die over me gaan, schiet zomaar vol als ik denk dat ik er niet eens aan denk maar terwijl ik er kennelijk per ongeluk toch aan denk. Zie tekens in alles, vraag me af of hij het echt zo bedoelt of dat het toeval is, klamp me vast aan halve uitspraken.
ik háát mezelf zo!
Ik was ook zo'n rationeel type maar bij Mr. Zwieber gingen alle de door mijzelf opgelegde regels onmiddellijk overboord.
Spijker and loveinterest sitting up a tree, K I S S I N G
Maar dat is niets voor mij!!!!!! Godallejezus, dat is niet hoe ik ben! Als ik al verliefd wordt dan is dat op iemand die ik al tijden ken, bij mij duurt dat! Niet zomaar iemand die ik in totaal een dag of 5 heb gezien, dat kán helemaal niet, dat is helemaal niet logisch, dat is niet-ik!
En daarnaast: ik ben altijd de stoere chick. Ik ben de: laten we lol hebben zo lang het duurt en daarna bellen we nog wel eens. Ik ben niet de maniakale f5-er!
Maar nu: een weekend en dan opeens: slecht eten, slecht slapen, tref mezelf aan met een soort waas en blijk al 1,5 uur voor me uit te staren, krijg mn dingen niet gedaan, heb kriebels in mn lijf, onrust in mn hoofd, hoor zijn naam - zijn stem - zijn taal constant om me heen op straat, hoor liedjes die over me gaan, schiet zomaar vol als ik denk dat ik er niet eens aan denk maar terwijl ik er kennelijk per ongeluk toch aan denk. Zie tekens in alles, vraag me af of hij het echt zo bedoelt of dat het toeval is, klamp me vast aan halve uitspraken.
ik háát mezelf zo!
Ik was ook zo'n rationeel type maar bij Mr. Zwieber gingen alle de door mijzelf opgelegde regels onmiddellijk overboord.
Spijker and loveinterest sitting up a tree, K I S S I N G
zaterdag 24 oktober 2009 om 18:29
Zwieber, als het wel de ware is, heb ik dan niet een veel groter probleem?
Verhuizen lijkt me leuk hoor... op z'n tijd. Want vóór 2011 ga ik (door allerlei verplichtingen) zeker nergens naar toe. Daarom vroeg ik hier: hoe doen mensen dat? Ga je dat inderdaad uitzoeken als je verliefd bent, en dan proberen de afstand te overbruggen totdat je weer samen kan zijn? Lukt dat wel eens, of werkt het eigenlijk niet?
Ik kan wel voor z'n deur gaan staan, maar wat dan? Langer dan een weekend is absoluut noodzakelijk, langer dan een week gaat gewoon niet lukken. Maar wie bedenkt er nou in een week dat er iets serieus aan de hand is?
Wat zou jij doen dan Zwieber? Voor de deur gaan staan en dan...? Met welk doel stond je vader voor de deur van je moeder? Om meteen echt te blijven? Of is hij daarna weer weggegaan?
Verhuizen lijkt me leuk hoor... op z'n tijd. Want vóór 2011 ga ik (door allerlei verplichtingen) zeker nergens naar toe. Daarom vroeg ik hier: hoe doen mensen dat? Ga je dat inderdaad uitzoeken als je verliefd bent, en dan proberen de afstand te overbruggen totdat je weer samen kan zijn? Lukt dat wel eens, of werkt het eigenlijk niet?
Ik kan wel voor z'n deur gaan staan, maar wat dan? Langer dan een weekend is absoluut noodzakelijk, langer dan een week gaat gewoon niet lukken. Maar wie bedenkt er nou in een week dat er iets serieus aan de hand is?
Wat zou jij doen dan Zwieber? Voor de deur gaan staan en dan...? Met welk doel stond je vader voor de deur van je moeder? Om meteen echt te blijven? Of is hij daarna weer weggegaan?
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 24 oktober 2009 om 18:32
quote:Spijker schreef op 24 oktober 2009 @ 18:19:
Maar dat is niets voor mij!!!!!! Godallejezus, dat is niet hoe ik ben! Als ik al verliefd wordt dan is dat op iemand die ik al tijden ken, bij mij duurt dat! Niet zomaar iemand die ik in totaal een dag of 5 heb gezien, dat kán helemaal niet, dat is helemaal niet logisch, dat is niet-ik!
En daarnaast: ik ben altijd de stoere chick. Ik ben de: laten we lol hebben zo lang het duurt en daarna bellen we nog wel eens. Ik ben niet de maniakale f5-er!
Maar nu: een weekend en dan opeens: slecht eten, slecht slapen, tref mezelf aan met een soort waas en blijk al 1,5 uur voor me uit te staren, krijg mn dingen niet gedaan, heb kriebels in mn lijf, onrust in mn hoofd, hoor zijn naam - zijn stem - zijn taal constant om me heen op straat, hoor liedjes die over me gaan, schiet zomaar vol als ik denk dat ik er niet eens aan denk maar terwijl ik er kennelijk per ongeluk toch aan denk. Zie tekens in alles, vraag me af of hij het echt zo bedoelt of dat het toeval is, klamp me vast aan halve uitspraken.
ik háát mezelf zo!
Heel herkenbaar! Maar: FLAUWEKUL!
Alles wat je beschrijft zegt mij: je bent verliefd! En dat kan inderdaad nel gebeuren, daar heb je niet altijd weken voor nodig.
Maar dat is niets voor mij!!!!!! Godallejezus, dat is niet hoe ik ben! Als ik al verliefd wordt dan is dat op iemand die ik al tijden ken, bij mij duurt dat! Niet zomaar iemand die ik in totaal een dag of 5 heb gezien, dat kán helemaal niet, dat is helemaal niet logisch, dat is niet-ik!
En daarnaast: ik ben altijd de stoere chick. Ik ben de: laten we lol hebben zo lang het duurt en daarna bellen we nog wel eens. Ik ben niet de maniakale f5-er!
Maar nu: een weekend en dan opeens: slecht eten, slecht slapen, tref mezelf aan met een soort waas en blijk al 1,5 uur voor me uit te staren, krijg mn dingen niet gedaan, heb kriebels in mn lijf, onrust in mn hoofd, hoor zijn naam - zijn stem - zijn taal constant om me heen op straat, hoor liedjes die over me gaan, schiet zomaar vol als ik denk dat ik er niet eens aan denk maar terwijl ik er kennelijk per ongeluk toch aan denk. Zie tekens in alles, vraag me af of hij het echt zo bedoelt of dat het toeval is, klamp me vast aan halve uitspraken.
ik háát mezelf zo!
Heel herkenbaar! Maar: FLAUWEKUL!
Alles wat je beschrijft zegt mij: je bent verliefd! En dat kan inderdaad nel gebeuren, daar heb je niet altijd weken voor nodig.
zaterdag 24 oktober 2009 om 18:38
quote:Spijker schreef op 24 oktober 2009 @ 18:29:
Zwieber, als het wel de ware is, heb ik dan niet een veel groter probleem?
Verhuizen lijkt me leuk hoor... op z'n tijd. Want vóór 2011 ga ik (door allerlei verplichtingen) zeker nergens naar toe. Daarom vroeg ik hier: hoe doen mensen dat? Ga je dat inderdaad uitzoeken als je verliefd bent, en dan proberen de afstand te overbruggen totdat je weer samen kan zijn? Lukt dat wel eens, of werkt het eigenlijk niet?
Ik kan wel voor z'n deur gaan staan, maar wat dan? Langer dan een weekend is absoluut noodzakelijk, langer dan een week gaat gewoon niet lukken. Maar wie bedenkt er nou in een week dat er iets serieus aan de hand is?
Wat zou jij doen dan Zwieber? Voor de deur gaan staan en dan...? Met welk doel stond je vader voor de deur van je moeder? Om meteen echt te blijven? Of is hij daarna weer weggegaan?
Mijn moeder was op vakantie in het land van mijn vader waar vader toevallig op dat moment ook was (hij vaarde de hele wereld rond). Ze hebben een weekje ofzo samen doorgebracht (mijn moeder heeft het nog geprobeerd af te schudden want ze wilde helemaal niets met een buitenlander! maar helaas, toch verliefd geworden . Toen ze naar huis ging belde hij op het moment dat ze binnenkwam en drie dagen later stond hij voor haar deur. Met de intentie het te laten werken en te kijken wat de opties waren. Nou moet ik zegggen dat mijn vader graag met mijn moeder in de VS had willen wonen of Canada maar mijn moeder (dorpsmeisje) dat écht niet zag zitten. Dus daarom gingen ze in Nederland wonen.
Hij vaarde dus of je nou vanaf land A opstapt of land B maakte voor zijn werk eigenlijk niet zoveel uit, dat scheelt denk ik wel.
Ik weet natuurlijk niet wat voor een land het is maar vraag je af of je überhaupt daar wil wonen of je over het cultuurverschil heenkomt etc. En denk je dat je over hem heenkomt als je niets doet of dat dit typisch zo'n "ik heb altijd spijt gehad dat ik er niets mee heb gedaan"- geval wordt wat de rest van je leven aan je knaagt.
En op het niet rationele front: Mr. Zwieber en ik hadden een weekendje nodig om eruit te komen dus een paar dagen kan heel wat verschil maken!
Zwieber, als het wel de ware is, heb ik dan niet een veel groter probleem?
Verhuizen lijkt me leuk hoor... op z'n tijd. Want vóór 2011 ga ik (door allerlei verplichtingen) zeker nergens naar toe. Daarom vroeg ik hier: hoe doen mensen dat? Ga je dat inderdaad uitzoeken als je verliefd bent, en dan proberen de afstand te overbruggen totdat je weer samen kan zijn? Lukt dat wel eens, of werkt het eigenlijk niet?
Ik kan wel voor z'n deur gaan staan, maar wat dan? Langer dan een weekend is absoluut noodzakelijk, langer dan een week gaat gewoon niet lukken. Maar wie bedenkt er nou in een week dat er iets serieus aan de hand is?
Wat zou jij doen dan Zwieber? Voor de deur gaan staan en dan...? Met welk doel stond je vader voor de deur van je moeder? Om meteen echt te blijven? Of is hij daarna weer weggegaan?
Mijn moeder was op vakantie in het land van mijn vader waar vader toevallig op dat moment ook was (hij vaarde de hele wereld rond). Ze hebben een weekje ofzo samen doorgebracht (mijn moeder heeft het nog geprobeerd af te schudden want ze wilde helemaal niets met een buitenlander! maar helaas, toch verliefd geworden . Toen ze naar huis ging belde hij op het moment dat ze binnenkwam en drie dagen later stond hij voor haar deur. Met de intentie het te laten werken en te kijken wat de opties waren. Nou moet ik zegggen dat mijn vader graag met mijn moeder in de VS had willen wonen of Canada maar mijn moeder (dorpsmeisje) dat écht niet zag zitten. Dus daarom gingen ze in Nederland wonen.
Hij vaarde dus of je nou vanaf land A opstapt of land B maakte voor zijn werk eigenlijk niet zoveel uit, dat scheelt denk ik wel.
Ik weet natuurlijk niet wat voor een land het is maar vraag je af of je überhaupt daar wil wonen of je over het cultuurverschil heenkomt etc. En denk je dat je over hem heenkomt als je niets doet of dat dit typisch zo'n "ik heb altijd spijt gehad dat ik er niets mee heb gedaan"- geval wordt wat de rest van je leven aan je knaagt.
En op het niet rationele front: Mr. Zwieber en ik hadden een weekendje nodig om eruit te komen dus een paar dagen kan heel wat verschil maken!
zaterdag 24 oktober 2009 om 18:44
Spreek af dat zodra jullie allebei kunnen je samen 3-4 weken ergens gaat rondreizen. Dus niet hij naar jou en niet jij naar hem, maar gewoon 'n leuke bestemming uitzoeken en dan een paar weken met elkaar optrekken. Dan leer je elkaar wat beter kennen en bevalt het goed kun je altijd zien wat er verder nog meer mogelijk is.
zaterdag 24 oktober 2009 om 19:40
Kun je niet een paar weken of maanden verlof opnemen op je werk en gaan kijken of er wat in zit? En wat Elninjoo zegt, ga een paar weken op reis met elkaar - indien mogelijk. Je leert iemand dan in korte tijd goed genoeg kennen om te weten of er meer in zit.
Als blijkt dat het dan nog steeds zo spannend/leuk/geweldig/aardbevend/geil/bijzonder is als het tot nu toe steeds was, dan kun je kijken wat je er verder mee kunt of wilt. Nu overheerst het verliefde gevoel, maar dat geeft ook veel onrust.
Misschien ben je na 2 weken wel compleet op hem uitgekeken en dan kun je met een gerust hart terug naar je leven in NL. Of het wordt nog erger en tja, dan moet je verhuizen.. of hij..
Als blijkt dat het dan nog steeds zo spannend/leuk/geweldig/aardbevend/geil/bijzonder is als het tot nu toe steeds was, dan kun je kijken wat je er verder mee kunt of wilt. Nu overheerst het verliefde gevoel, maar dat geeft ook veel onrust.
Misschien ben je na 2 weken wel compleet op hem uitgekeken en dan kun je met een gerust hart terug naar je leven in NL. Of het wordt nog erger en tja, dan moet je verhuizen.. of hij..
zondag 25 oktober 2009 om 09:34
Zwieber, het klinkt alsof zowel je ouders als jijzelf meteen helemaal zeker van hun zaak waren, wat heerlijk!
Ik slinger heen en weer van 'oh nee hou vast, kom terug doe er iets mee!' naar 'dit was bijzonder, dit was genoten, laat het een mooie herinnering blijven'.
En daarbij: hij moet t wel ook willen. Het is toch wel allemaal behoorlijk gecompliceerd en vraagt nogal wat van mensen. Zoals ik al schreef: hij heeft misschien momenteel al genoeg aan zijn hoofd. Was het allemaal maar net wat anders, net wat dichterbij, net wat gemakkelijker.
Samen een paar weken weg, dat zou geweldig zijn! Maar dat zit er de komende tijd even niet in. Voor mij een paar weken zeker niet eerder dan juni/juli en maand(en) niet eerder dan 2011. En dat duurt nog lang. Bij hem: nog onduidelijker, zijn moeder is dus ernstig ziek en dat weten ze pas sinds een maand. Niet echt het moment voor hem om lang of ver weg te gaan dus.
Grrrr, het blijft lastig. Wat een rotgevoel.
Ik slinger heen en weer van 'oh nee hou vast, kom terug doe er iets mee!' naar 'dit was bijzonder, dit was genoten, laat het een mooie herinnering blijven'.
En daarbij: hij moet t wel ook willen. Het is toch wel allemaal behoorlijk gecompliceerd en vraagt nogal wat van mensen. Zoals ik al schreef: hij heeft misschien momenteel al genoeg aan zijn hoofd. Was het allemaal maar net wat anders, net wat dichterbij, net wat gemakkelijker.
Samen een paar weken weg, dat zou geweldig zijn! Maar dat zit er de komende tijd even niet in. Voor mij een paar weken zeker niet eerder dan juni/juli en maand(en) niet eerder dan 2011. En dat duurt nog lang. Bij hem: nog onduidelijker, zijn moeder is dus ernstig ziek en dat weten ze pas sinds een maand. Niet echt het moment voor hem om lang of ver weg te gaan dus.
Grrrr, het blijft lastig. Wat een rotgevoel.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zondag 25 oktober 2009 om 09:49
Nee Zwieb want ik ben een muts: ik heb hem gemaild en een sms gestuurd en ik wil nu zo graag eerst iets van hem horen. Iets dat iets meer is dan chat. Ik heb mn gevoelens behoorlijk op tafel gegooid en ik weet dat hij ook enorm twijfelt. En ik denk dat hij ook tijd nodig heeft vanwege die andere omstandigheden.
Wat ik zeker niet wil is dit nu op de spits drijven, daarvoor was het veel te heerlijk.
En als ik nu zou bellen zou ik zelf ook niet weten wat ik zou gaan zeggen, want ik weet wel wat ik voel maar ik weet nog niet wat ik er mee wil: koesteren of uitzoeken?
Ik weet volgens mij hoe hij denkt: volgens mij wordt hij net zo heen en weer geslingerd tussen dezelfde twijfelpunten als ik.
Wat ik zeker niet wil is dit nu op de spits drijven, daarvoor was het veel te heerlijk.
En als ik nu zou bellen zou ik zelf ook niet weten wat ik zou gaan zeggen, want ik weet wel wat ik voel maar ik weet nog niet wat ik er mee wil: koesteren of uitzoeken?
Ik weet volgens mij hoe hij denkt: volgens mij wordt hij net zo heen en weer geslingerd tussen dezelfde twijfelpunten als ik.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zondag 25 oktober 2009 om 13:37
quote:Spijker schreef op 24 oktober 2009 @ 18:19:
Maar dat is niets voor mij!!!!!! Godallejezus, dat is niet hoe ik ben! Als ik al verliefd wordt dan is dat op iemand die ik al tijden ken, bij mij duurt dat! Niet zomaar iemand die ik in totaal een dag of 5 heb gezien, dat kán helemaal niet, dat is helemaal niet logisch, dat is niet-ik!
En daarnaast: ik ben altijd de stoere chick. Ik ben de: laten we lol hebben zo lang het duurt en daarna bellen we nog wel eens. Ik ben niet de maniakale f5-er!
Maar nu: een weekend en dan opeens: slecht eten, slecht slapen, tref mezelf aan met een soort waas en blijk al 1,5 uur voor me uit te staren, krijg mn dingen niet gedaan, heb kriebels in mn lijf, onrust in mn hoofd, hoor zijn naam - zijn stem - zijn taal constant om me heen op straat, hoor liedjes die over me gaan, schiet zomaar vol als ik denk dat ik er niet eens aan denk maar terwijl ik er kennelijk per ongeluk toch aan denk. Zie tekens in alles, vraag me af of hij het echt zo bedoelt of dat het toeval is, klamp me vast aan halve uitspraken.
ik háát mezelf zo!
Het is dus wel jij want het gebeurt! het is alleen een onverwachte kant van je die je nog niet kende. Leuk toch? Ik werd zelf altijd op deze manier verliefd en dat is best heftig inderdaad. Zelf kon ik wel genieten van dat smachten maar op een gegeven moment moest ik er wat mee doen. En dat ging met succes.
Als ik je advies moet geven zou ik het volgende zeggen: duik er gewoon in, bel hem, mail hem, heb contact en spaar (als je er nu geen geld voor hebt) voor een ticket en ga naar hem toe. Heb een geweldige tijd en zie maar wat het brengt. Maar doe er in ieder geval wat mee, want zoiets gebeurt niet zomaar. Ik geloof niet in toeval. Wordt het uiteindelijk niks, dan heb je een leuke tijd gehad en genoten. Ben je een ervaring rijker. Wordt het wel wat, dan is dat ook fantastisch. Maar DOE er wat mee.
Maar dat is niets voor mij!!!!!! Godallejezus, dat is niet hoe ik ben! Als ik al verliefd wordt dan is dat op iemand die ik al tijden ken, bij mij duurt dat! Niet zomaar iemand die ik in totaal een dag of 5 heb gezien, dat kán helemaal niet, dat is helemaal niet logisch, dat is niet-ik!
En daarnaast: ik ben altijd de stoere chick. Ik ben de: laten we lol hebben zo lang het duurt en daarna bellen we nog wel eens. Ik ben niet de maniakale f5-er!
Maar nu: een weekend en dan opeens: slecht eten, slecht slapen, tref mezelf aan met een soort waas en blijk al 1,5 uur voor me uit te staren, krijg mn dingen niet gedaan, heb kriebels in mn lijf, onrust in mn hoofd, hoor zijn naam - zijn stem - zijn taal constant om me heen op straat, hoor liedjes die over me gaan, schiet zomaar vol als ik denk dat ik er niet eens aan denk maar terwijl ik er kennelijk per ongeluk toch aan denk. Zie tekens in alles, vraag me af of hij het echt zo bedoelt of dat het toeval is, klamp me vast aan halve uitspraken.
ik háát mezelf zo!
Het is dus wel jij want het gebeurt! het is alleen een onverwachte kant van je die je nog niet kende. Leuk toch? Ik werd zelf altijd op deze manier verliefd en dat is best heftig inderdaad. Zelf kon ik wel genieten van dat smachten maar op een gegeven moment moest ik er wat mee doen. En dat ging met succes.
Als ik je advies moet geven zou ik het volgende zeggen: duik er gewoon in, bel hem, mail hem, heb contact en spaar (als je er nu geen geld voor hebt) voor een ticket en ga naar hem toe. Heb een geweldige tijd en zie maar wat het brengt. Maar doe er in ieder geval wat mee, want zoiets gebeurt niet zomaar. Ik geloof niet in toeval. Wordt het uiteindelijk niks, dan heb je een leuke tijd gehad en genoten. Ben je een ervaring rijker. Wordt het wel wat, dan is dat ook fantastisch. Maar DOE er wat mee.
zondag 25 oktober 2009 om 13:44
Spijker wat een heerlijk rotgevoel is dat, dat smachten.
Herkenbaar voor mij, maar dat was nog in de tijd van de brieven en de vaste telefoon, geen internet, maar torenhoge telefoonrekeningen.
Inmiddels is het 12 jaar later, 2 kinderen, en een huis en hond later.
Ook eerst naar hem toe gegaan, hij weer naar mij, ik toen definitief naar hem toe, om vervolgesn zwanger te worden en toch definitief hier te wonen.
Herkenbaar voor mij, maar dat was nog in de tijd van de brieven en de vaste telefoon, geen internet, maar torenhoge telefoonrekeningen.
Inmiddels is het 12 jaar later, 2 kinderen, en een huis en hond later.
Ook eerst naar hem toe gegaan, hij weer naar mij, ik toen definitief naar hem toe, om vervolgesn zwanger te worden en toch definitief hier te wonen.
zondag 25 oktober 2009 om 13:47
zondag 25 oktober 2009 om 19:13
quote:Spijker schreef op 24 oktober 2009 @ 14:03:
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder.
Nee joh, dat kan veel goedkoper. Vaak voor minder dan vijf cent per minuut (uitgezocht door ouders toen ik naar de andere kant van de oceaan verhuisde).
Verder: als hij écht leuk is en het wederzijds is: zolang er op den duur mogelijkheden bestaan samen te zijn, doen! Ja, het is soms lastig en nee, het is niet de ideale situatie, maar het kan wel. En je kunt het maar beter geprobeerd hebben dan je over tien jaar af te vragen hoe het geweest zou zijn!
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder.
Nee joh, dat kan veel goedkoper. Vaak voor minder dan vijf cent per minuut (uitgezocht door ouders toen ik naar de andere kant van de oceaan verhuisde).
Verder: als hij écht leuk is en het wederzijds is: zolang er op den duur mogelijkheden bestaan samen te zijn, doen! Ja, het is soms lastig en nee, het is niet de ideale situatie, maar het kan wel. En je kunt het maar beter geprobeerd hebben dan je over tien jaar af te vragen hoe het geweest zou zijn!
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
zondag 25 oktober 2009 om 19:38
Oh het smachten is weer toegenomen op volle sterkte! Ik heb hem net even gesproken (nou ja, chat, maar dat telt ook). We willen elkaar toch wel heel graag terug zien, er vormt zich een vaag plan voor januari.
Hij vertelde dat hij de was deed en dat er een shirt tussenzat dat hij had gedragen toen we samen waren, en dat hij opeens mijn geur rook en dat dat zo lekker rook. Nou sorry, maar toen kon je me echt opvegen, met knikkende knietjes achter mn toetsenbord hier. Kom op, dan is hij toch ook hoogstwaarschijnlijk wel verliefd of niet?
Hij schreef ook weer wat zinnetjes in het Nederlands, die echt nergens op sloegen maar wel lief bedoeld waren.
Dus hij zoekt dingen op in het nederlands en hij ruikt aan zijn was.... Godsamme ik wou dat ik hem nu dwars door dat internetkabeltje heen kon sleuren en aan kon raken!
O waar ben ik nou toch mee bezig...
Hij is de komende 3 dagen naar z'n familie vanwege de toestanden daar, dus dat zal waarschijnlijk even geen contact betekenen. Mooi zo, want ik ben komende week erg druk en dan hoef ik ook niet zo te smachten achter de pc.
Belkaarten, skype, misschien moet ik het inderdaad maar eens een beetje uit gaan zoeken...
Hij vertelde dat hij de was deed en dat er een shirt tussenzat dat hij had gedragen toen we samen waren, en dat hij opeens mijn geur rook en dat dat zo lekker rook. Nou sorry, maar toen kon je me echt opvegen, met knikkende knietjes achter mn toetsenbord hier. Kom op, dan is hij toch ook hoogstwaarschijnlijk wel verliefd of niet?
Hij schreef ook weer wat zinnetjes in het Nederlands, die echt nergens op sloegen maar wel lief bedoeld waren.
Dus hij zoekt dingen op in het nederlands en hij ruikt aan zijn was.... Godsamme ik wou dat ik hem nu dwars door dat internetkabeltje heen kon sleuren en aan kon raken!
O waar ben ik nou toch mee bezig...
Hij is de komende 3 dagen naar z'n familie vanwege de toestanden daar, dus dat zal waarschijnlijk even geen contact betekenen. Mooi zo, want ik ben komende week erg druk en dan hoef ik ook niet zo te smachten achter de pc.
Belkaarten, skype, misschien moet ik het inderdaad maar eens een beetje uit gaan zoeken...
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zondag 25 oktober 2009 om 21:08
Spijker, dat smachten was wel gelijk uitgesproken hoor, je kon er niet om heen.
In Okt elkaar toegegeven dat we wel heel erg naar elkaar smachten om het zo maar te zeggen.
Veel brieven en telefoontjes en ik boekte toen een ticket toen ik het echt niet meer hield, zo maar te zeggen.
Eeen week aan elkaar gekluisterd als het ware en daarna was het nog veel erger......
Toen heb ik mijn stoute schoenen aan getrokken, mijn baan opgezegd en mijn huis verhuurd en naar hem toe gegaan en de rest is history.
In Okt elkaar toegegeven dat we wel heel erg naar elkaar smachten om het zo maar te zeggen.
Veel brieven en telefoontjes en ik boekte toen een ticket toen ik het echt niet meer hield, zo maar te zeggen.
Eeen week aan elkaar gekluisterd als het ware en daarna was het nog veel erger......
Toen heb ik mijn stoute schoenen aan getrokken, mijn baan opgezegd en mijn huis verhuurd en naar hem toe gegaan en de rest is history.
zondag 25 oktober 2009 om 21:12
Ow, wat snel zusenzo! En moest je ver verhuizen? Hoe ging dat met verschillende talen en culturen enzo? (ik draaf nu door hoor, maar ik zit momenteel lekker in mn droomkasteel dus bij wijze van spreken al naar internationale scholen aan het googelen voor ons nageslacht)
I only get one shot at life - so I shoot to kill