Relaties
alle pijlers
Smachten op afstand
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:03
Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
maandag 26 oktober 2009 om 11:56
Nee, dat bedoel ik niet, Spike... Ik wil niets liever dan iedere dag naast hem wakker worden en samen eten en geen relatie meer onderhouden via computer of telefoon. Ik ben ontzettend blij dat dat zometeen stopt. Maar zoals wel vaker met dingen waar je erg naar uitkijkt, is het raar als het dan (bijna) zover is. Raar en spannend houdt niet in dat ik er minder naar verlang.
maandag 26 oktober 2009 om 12:24
quote:Spijker schreef op 26 oktober 2009 @ 11:09:
Eerlijk gezegd kastanjez; nog nooit gezien! Is t leuk dan?
Er is een topic over op het forum, en als ik kijk is het vooral daardoor leuk Om eerlijk te zijn: het is vooral leuk als een stel het helemaal verkeerd aanpakt. Als je de communicatieproblemen al uren vantevoren aan ziet komen en als je ziet dat de Nederlandse (t zijn meestal Nederlandse vrouwen die naar een verre buitenlandse man vertrekken) de cultuurverschillen volledig minimaliseert of ontkent.
Geen beter vermaak dan leedvermaak.....
Eerlijk gezegd kastanjez; nog nooit gezien! Is t leuk dan?
Er is een topic over op het forum, en als ik kijk is het vooral daardoor leuk Om eerlijk te zijn: het is vooral leuk als een stel het helemaal verkeerd aanpakt. Als je de communicatieproblemen al uren vantevoren aan ziet komen en als je ziet dat de Nederlandse (t zijn meestal Nederlandse vrouwen die naar een verre buitenlandse man vertrekken) de cultuurverschillen volledig minimaliseert of ontkent.
Geen beter vermaak dan leedvermaak.....
maandag 26 oktober 2009 om 12:33
quote:Kastanjez schreef op 26 oktober 2009 @ 12:24:
[...]
Er is een topic over op het forum, en als ik kijk is het vooral daardoor leuk Om eerlijk te zijn: het is vooral leuk als een stel het helemaal verkeerd aanpakt. Als je de communicatieproblemen al uren vantevoren aan ziet komen en als je ziet dat de Nederlandse (t zijn meestal Nederlandse vrouwen die naar een verre buitenlandse man vertrekken) de cultuurverschillen volledig minimaliseert of ontkent.
Geen beter vermaak dan leedvermaak..... Kastanjez, ik denk dat jij maar weer even weg moet uit dit smachttopic
[...]
Er is een topic over op het forum, en als ik kijk is het vooral daardoor leuk Om eerlijk te zijn: het is vooral leuk als een stel het helemaal verkeerd aanpakt. Als je de communicatieproblemen al uren vantevoren aan ziet komen en als je ziet dat de Nederlandse (t zijn meestal Nederlandse vrouwen die naar een verre buitenlandse man vertrekken) de cultuurverschillen volledig minimaliseert of ontkent.
Geen beter vermaak dan leedvermaak..... Kastanjez, ik denk dat jij maar weer even weg moet uit dit smachttopic
I only get one shot at life - so I shoot to kill
maandag 26 oktober 2009 om 12:43
O nee, ik heb geen leedvermaak om jullie, ben je gek!!! Ik leef juist hartstikke mee.
Als je het programma een keer gezien had, was je het met me eens geweest hoor. De verwachtingen die mensen daarin hebben, de dingen die ze wel/niet doen, de naïeviteit waarmee ze zomaar ff naar de andere kant van de wereld verhuizen... brrr.
Als je het programma een keer gezien had, was je het met me eens geweest hoor. De verwachtingen die mensen daarin hebben, de dingen die ze wel/niet doen, de naïeviteit waarmee ze zomaar ff naar de andere kant van de wereld verhuizen... brrr.
maandag 26 oktober 2009 om 12:55
Ik geloof je meteen Kastanjez... sommige mensen in televisieprogramma's zijn echt hilarisch tenenkrommend!
Ik heb geen last van cultuur- of zelfs taalverschillen, dus ik maak me geen zorgen. En Spike, die is verliefd, maar alles behalve naief. Daarom schrijft ze hier ook over haar (terechte) twijfels.
*geeft Spike een knipoog en bemoedigend klopje op the best ass in the world*
Ik heb geen last van cultuur- of zelfs taalverschillen, dus ik maak me geen zorgen. En Spike, die is verliefd, maar alles behalve naief. Daarom schrijft ze hier ook over haar (terechte) twijfels.
*geeft Spike een knipoog en bemoedigend klopje op the best ass in the world*
maandag 26 oktober 2009 om 17:33
KK, ik kan me goed voorstellen dat je wel enigszins koudwatervrees hebt hoor, het zal toch wel wennen zijn opeens!
Misschien download ik nog wel eens een aflevering van dat programma, ik heb het nog nooit gezien, kijk eigenlijk praktisch geen tv. Om me vast voor te bereiden op cultuurschokken ofzo dan maar.
Cultuurverschil heb ik eigenlijk geen idee van, het zal niet al te groot zijn denk ik. *noteert: boek over land kopen als terugzien doorgaat*
Vandaag is het alweer een week geleden dat ik hem voor het laatst zoende. Een week maar, een week alweer. Ik ben er nog steeds van uit mijn doen, tijd is als stroop en tijd gaat te snel.
Ik kan het geen moment van me afschudden, maar ik kan er ook niets mee. Dit is zo frustrerend!
Misschien download ik nog wel eens een aflevering van dat programma, ik heb het nog nooit gezien, kijk eigenlijk praktisch geen tv. Om me vast voor te bereiden op cultuurschokken ofzo dan maar.
Cultuurverschil heb ik eigenlijk geen idee van, het zal niet al te groot zijn denk ik. *noteert: boek over land kopen als terugzien doorgaat*
Vandaag is het alweer een week geleden dat ik hem voor het laatst zoende. Een week maar, een week alweer. Ik ben er nog steeds van uit mijn doen, tijd is als stroop en tijd gaat te snel.
Ik kan het geen moment van me afschudden, maar ik kan er ook niets mee. Dit is zo frustrerend!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 27 oktober 2009 om 19:20
Smachten gaat een stuk beter. Ik heb vandaag opeens knopen doorgehakt. Ik wil heel graag volgend jaar een periode naar het buitenland, dat is een plan dat ik al heel lang heb en land-van-Bassist stond zeker in de mogelijkheden-lijst. Er is alleen een praktisch bezwaar hier in Nederland dat eerst opgelost moet zijn voor ik weg kan, en ik weet niet zeker of me dat op tijd lukt. Iets ingewikkelds financieels. Maar ik heb vandaag besloten de hele weggaan-procedure in gang te zetten, want ik kan het wel altijd nog op het laatste moment afblazen maar niet op het laatste moment beslissen om wel te gaan als ik nu niets regel.
Eigenlijk heeft dit vrij weinig met Bassist en smachten te maken, behalve dat er dus een kleine mogelijkheid is dat we misschien volgend jaar redelijk bij elkaar in de buurt wonen, voor een paar maanden. Kan natuurlijk ook dat hij dan ergens anders is (reist veel en woont periodes in andere landen) of dat het voor die tijd al helemaal stukgeslagen is, maar aangezien ik dit ook al heel graag wil los van Bassist is hij alleen een extra leukigheidje en ben ik sowieso blij dat ik dit plan nu durf aan te gaan.
En daardoor kon ik opeens allerlei dingen een stuk luchtiger zien dan ik ze de laatste tijd zag. 'We zien wel.' Prachtige zin. Soms moet je je geluk een zetje geven, een handje helpen. Dus als ik dan toch naar het buitenland wil en maar niet de knoop kon doorhakken waarheen, waarom dan ook eigenlijk niet daarheen? En voor de rest niet te veel plannen en zeker niets van hem/ons/love&luck laten afhangen. Maar geluk en het lot z'n werk laten doen en we zien wel.
Dus
Weinig gesmacht eigenlijk he? Ik heb wel vreselijk veel zin om hem te spreken. Heb mezelf beloofd dat ik aan het eind van de week mag bellen. En dat hangt als een heerlijk vooruitzicht voor mijn neus te bungelen Voel me opeens veel prettiger nu ik alles weer een beetje meer in perspectief lijk te trekken: het was heerlijk en wie weet komt er een vervolg. En zo niet, dan was het heerlijk.
Tjee, wat nuchter opeens. Zou ik er echt zo over denken of zou dit zelfbescherming zijn?
Hoe gaat het met jouw smachten KK? En Babbel, hoe is het ermee?
Eigenlijk heeft dit vrij weinig met Bassist en smachten te maken, behalve dat er dus een kleine mogelijkheid is dat we misschien volgend jaar redelijk bij elkaar in de buurt wonen, voor een paar maanden. Kan natuurlijk ook dat hij dan ergens anders is (reist veel en woont periodes in andere landen) of dat het voor die tijd al helemaal stukgeslagen is, maar aangezien ik dit ook al heel graag wil los van Bassist is hij alleen een extra leukigheidje en ben ik sowieso blij dat ik dit plan nu durf aan te gaan.
En daardoor kon ik opeens allerlei dingen een stuk luchtiger zien dan ik ze de laatste tijd zag. 'We zien wel.' Prachtige zin. Soms moet je je geluk een zetje geven, een handje helpen. Dus als ik dan toch naar het buitenland wil en maar niet de knoop kon doorhakken waarheen, waarom dan ook eigenlijk niet daarheen? En voor de rest niet te veel plannen en zeker niets van hem/ons/love&luck laten afhangen. Maar geluk en het lot z'n werk laten doen en we zien wel.
Dus
Weinig gesmacht eigenlijk he? Ik heb wel vreselijk veel zin om hem te spreken. Heb mezelf beloofd dat ik aan het eind van de week mag bellen. En dat hangt als een heerlijk vooruitzicht voor mijn neus te bungelen
Voel me opeens veel prettiger nu ik alles weer een beetje meer in perspectief lijk te trekken: het was heerlijk en wie weet komt er een vervolg. En zo niet, dan was het heerlijk. Tjee, wat nuchter opeens. Zou ik er echt zo over denken of zou dit zelfbescherming zijn?
Hoe gaat het met jouw smachten KK? En Babbel, hoe is het ermee?
I only get one shot at life - so I shoot to kill
woensdag 28 oktober 2009 om 14:31
Wat een goed idee! Dat klinkt inderdaad nuchter, maar ook heel leuk. Spannend ook. Voor langere tijd naar het buitenland gaan is altijd spannend maar ook heel leerzaam en leuk (doorgaans dan ). En je ziet inderdaad wel hoe het tegen die tijd met jullie gesteld is. Ik ben benieuwd!
Mijn gesmacht gaat heel goed. Het gaat inmiddels over in een soort gespannen verlangen en onrust, want ik zie hem morgenavond al. Wat moet ik aan?
Met een beetje mazzel hoef ik niet te werken vrijdag. Maar dat is nog een verrassing voor PK! *duim duim*
Mijn gesmacht gaat heel goed. Het gaat inmiddels over in een soort gespannen verlangen en onrust, want ik zie hem morgenavond al. Wat moet ik aan?
Met een beetje mazzel hoef ik niet te werken vrijdag. Maar dat is nog een verrassing voor PK! *duim duim*
woensdag 28 oktober 2009 om 14:46
quote:kathykatinka schreef op 28 oktober 2009 @ 14:31:
Wat moet ik aan?
Dat ene jurkje natuurlijk! Met wat moois eronder niet te vergeten
Ik gun je absoluut een einddatum op je smachten, maar ik vind dat tegelijkertijd eigenlijk niet echt meer smachten. Dat is gewoon verlangen! (valsspeelster )
Babbel, joehoe, meld je je nog eens?
Wat moet ik aan?
Dat ene jurkje natuurlijk! Met wat moois eronder niet te vergeten
Ik gun je absoluut een einddatum op je smachten, maar ik vind dat tegelijkertijd eigenlijk niet echt meer smachten. Dat is gewoon verlangen! (valsspeelster )
Babbel, joehoe, meld je je nog eens?
I only get one shot at life - so I shoot to kill
woensdag 28 oktober 2009 om 15:14
vrijdag 30 oktober 2009 om 09:44
Dit smachten is niets voor mij, het maakt me zo labiel als de pest Ik heb de hele week niets van hem gehoord. Is dat lang? Is dat een slecht teken?
Voor de duidelijkheid: ja ik heb wel wat van me laten horen, anders zou het natuurlijk raar zijn om wel iets te verwachten. Ik had hem gemaild, tussendoor even kort gechat en dat was veelbelovend. Daarna zou hij een paar dagen weg zijn, woensdag weer thuis als ik het goed heb begrepen. Gisterenmiddag een sms gestuurd hoe het was gegaan, geen antwoord.
Niet online, geen mail, geen sms, volstrekte radiostilte.
Ben ik nou manisch? Het was zo veelbelovend! Just not that into me, toch te ingewikkeld en te ver?
Andere optie: er is iets aan de hand en hij sluit zich af. Dat is ook nog wel een redelijk waarschijnlijke optie, maar dat hoop ik niet voor hem.
Ik weet wel dat jullie het ook niet weten, ik heb gewoon even iemand nodig om tegenaan te zeuren.
Grrrrr, word helemaal mesjogge van mezelf. Ik wou dat ik er gewoon van kon genieten, van wat er was. Maar nu wil ik maar een ding: meer duidelijkheid. Pffff, ik word moe van mezelf.
Voor de duidelijkheid: ja ik heb wel wat van me laten horen, anders zou het natuurlijk raar zijn om wel iets te verwachten. Ik had hem gemaild, tussendoor even kort gechat en dat was veelbelovend. Daarna zou hij een paar dagen weg zijn, woensdag weer thuis als ik het goed heb begrepen. Gisterenmiddag een sms gestuurd hoe het was gegaan, geen antwoord.
Niet online, geen mail, geen sms, volstrekte radiostilte.
Ben ik nou manisch? Het was zo veelbelovend! Just not that into me, toch te ingewikkeld en te ver?
Andere optie: er is iets aan de hand en hij sluit zich af. Dat is ook nog wel een redelijk waarschijnlijke optie, maar dat hoop ik niet voor hem.
Ik weet wel dat jullie het ook niet weten, ik heb gewoon even iemand nodig om tegenaan te zeuren.
Grrrrr, word helemaal mesjogge van mezelf. Ik wou dat ik er gewoon van kon genieten, van wat er was. Maar nu wil ik maar een ding: meer duidelijkheid. Pffff, ik word moe van mezelf.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zondag 1 november 2009 om 21:38
Wat lief Paloma!
We hadden vrijdag kort gechat, met de afspraak dat hij me even een berichtje zou sturen wanneer hij zondag (vandaag dus) tijd had om te bellen, en dan zouden we vandaag bellen.
Klinkt misschien als een omslachtige afspraak, maar het is gewoon lastig door tijdsverschil + vreemde werktijden.
En daarna: niets meer gehoord.
Het is zo dubbel de signalen die ik van hem krijg! Vrijdag oppervlakkige chat, of ik nog iets aan halloween ging doen en of ik hem een foto wilde sturen van mn outfit. Dat hij hoopte dat het een sexy outfit was, dat hij het miste om me te zien. Verder dat hij druk was geweest doordat z'n auto was opengebroken, vandaar geen tijd om wat te laten horen.
Aan de ene kant heerlijk om met hem te chatten, en we zitten iedere keer meteen midden in een gesprek. Maar aan de andere kant: hij heeft steeds geen tijd, heeft nu kennelijk al twee weken geen tijd om even te bellen. Ik heb een aantal keren aangegeven dat ik even wilde bellen, dat hij me dan even moet laten weten wanneer dat hem uit zou komen. Ik dacht echt dat we elkaar vandaag zouden spreken. Maar er is dus niets van gekomen. Dat is toch wel een teken denk ik dat hij me eigenlijk liever niet wil spreken, want aangezien het een internationaal gesprek is gaan we heus geen uur aan de telefoon zitten.
Zo vaag allemaal. Het was zo heerlijk, ik snap niet zo goed dat het op deze manier loopt. Plannen maken om elkaar weer op te zoeken, en dan op eens gaat de communicatie naar 0.
Dat terwijl hij degene was die bij het afscheid nog vroeg of we wel contact zouden houden.
Het voelt een beetje alsof hij nog niet wil afsluiten en afscheid nemen, maar er ook niet echt moeite en tijd in wil stoppen.
Frustrerend, dan had ik liever dat hij me gewoon zei 'dit wordt niets'.
We hadden vrijdag kort gechat, met de afspraak dat hij me even een berichtje zou sturen wanneer hij zondag (vandaag dus) tijd had om te bellen, en dan zouden we vandaag bellen.
Klinkt misschien als een omslachtige afspraak, maar het is gewoon lastig door tijdsverschil + vreemde werktijden.
En daarna: niets meer gehoord.
Het is zo dubbel de signalen die ik van hem krijg! Vrijdag oppervlakkige chat, of ik nog iets aan halloween ging doen en of ik hem een foto wilde sturen van mn outfit. Dat hij hoopte dat het een sexy outfit was, dat hij het miste om me te zien. Verder dat hij druk was geweest doordat z'n auto was opengebroken, vandaar geen tijd om wat te laten horen.
Aan de ene kant heerlijk om met hem te chatten, en we zitten iedere keer meteen midden in een gesprek. Maar aan de andere kant: hij heeft steeds geen tijd, heeft nu kennelijk al twee weken geen tijd om even te bellen. Ik heb een aantal keren aangegeven dat ik even wilde bellen, dat hij me dan even moet laten weten wanneer dat hem uit zou komen. Ik dacht echt dat we elkaar vandaag zouden spreken. Maar er is dus niets van gekomen. Dat is toch wel een teken denk ik dat hij me eigenlijk liever niet wil spreken, want aangezien het een internationaal gesprek is gaan we heus geen uur aan de telefoon zitten.
Zo vaag allemaal. Het was zo heerlijk, ik snap niet zo goed dat het op deze manier loopt. Plannen maken om elkaar weer op te zoeken, en dan op eens gaat de communicatie naar 0.
Dat terwijl hij degene was die bij het afscheid nog vroeg of we wel contact zouden houden.
Het voelt een beetje alsof hij nog niet wil afsluiten en afscheid nemen, maar er ook niet echt moeite en tijd in wil stoppen.
Frustrerend, dan had ik liever dat hij me gewoon zei 'dit wordt niets'.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zondag 1 november 2009 om 21:59
Ik heb een vakantie flirt gehad in Amerika gehad en ondanks het tijdverschil is er wel een mouw aan te passen, maar dat moet wel van beide kanten komen. Bellen is duur maar een paar minuten hier en daar is best te doen; ik geloof dat Skype ook een goed alternatief is. En ook veel op MSN, tot de vroege uurtjes in de ochtend en met ogen als schoteltjes naar het werk. Om 15:00 op het werk snel even sneaky op MSN omdat ik hem dan even snel kon treffen voordat hij naar zijn werk ging. Maar omdat het contact veelal via een machine gaat, merkte ik bij hem maar ook bij mezelf een bepaalde opgelatenheid. Grapjes werden verkeerd uitgelegd of hij was jaloers op de dingen die ik deed. En ik voelde mij onzeker om de dingen die hij niet deed maar wel had toegezegd om te doen, zoals bellen. Hup, daar zat ik weer bij de telefoon - twintig keer de hoorn recht leggen, bang zijn dat ie er niet op zou liggen of continue met mijn mobiel in mijn hand lopen, bang zijn dat ik een oproepje zou missen. Het was op een gegeven moment niet leuk meer. En ik zei niet "dit wordt niets" maar hij ook niet. En op een dag vertelde hij mij dat hij iemand anders had ontmoet (wat ik denk dat een smoes was). Dat is zuur omdat je telkens maar blijft proberen en goede hoop blijft houden.
zondag 1 november 2009 om 22:09
Dat is wel een zuur einde Paloma, maar toch wel een duidelijker einde.
Aan de ene kant kan ik allerlei verklaringen bedenken waarom ik niet veel van hem hoor: hij is heel druk, er gebeurt vanalles in zijn leven nu, zijn werk is aan het veranderen, hij moet beslissen of hij gaat verhuizen en waarheen en zijn moeder is er vorige maand achter gekomen dat ze erg ziek is.
Daarnaast werk ik met de pc en zit dus véél achter dat ding. Typen kan ik ongeveer net zo snel als praten en ik ben best wel een beetje een geek. Skype, msn, mail, ik gebruik het allemaal dagelijks. Voor hem is dat heel anders: werkt niet met de pc, heeft een oud pc-tje staan en typt zo ongeveer nog langzamer dan m'n oma
Allemaal verklaringen kan ik bedenken dus waarom hij me niet mailt, alleen maar kort chat.
Maar aan de andere kant moet ik niet dat hele bekende voorbeeld van die kip vergeten. Dat als het loopt als een kip, er uit ziet als een kip en tokt als een kip, het waarschijnlijk een kip is. Oftewel: als hij geen tijd kan vinden in twee weken voor een mailtje of een telefoontje, dat hij dan waarschijnlijk niet serieus contact wil houden.
Ik geloof best dat hij soms ook zit te smachten, want dat blijkt dan wel weer uit de chat. Maar zou het echt ergens heen kunnen gaan, dan kan dan niet met chatberichtjes alleen, 10 minuutjes een paar keer per week. Ik denk dat hij hard bezig is met mij uit zijn hoofd te zetten.
En dat kan ik snappen, helemaal met alles wat er nu rondom hem gebeurt heeft hij gewoon niet de ingewikkeldheid nodig van een verliefdheid op afstand ook nog eens erbij.
Maar tjee wat voelt het onaf.
Aan de ene kant kan ik allerlei verklaringen bedenken waarom ik niet veel van hem hoor: hij is heel druk, er gebeurt vanalles in zijn leven nu, zijn werk is aan het veranderen, hij moet beslissen of hij gaat verhuizen en waarheen en zijn moeder is er vorige maand achter gekomen dat ze erg ziek is.
Daarnaast werk ik met de pc en zit dus véél achter dat ding. Typen kan ik ongeveer net zo snel als praten en ik ben best wel een beetje een geek. Skype, msn, mail, ik gebruik het allemaal dagelijks. Voor hem is dat heel anders: werkt niet met de pc, heeft een oud pc-tje staan en typt zo ongeveer nog langzamer dan m'n oma
Allemaal verklaringen kan ik bedenken dus waarom hij me niet mailt, alleen maar kort chat.
Maar aan de andere kant moet ik niet dat hele bekende voorbeeld van die kip vergeten. Dat als het loopt als een kip, er uit ziet als een kip en tokt als een kip, het waarschijnlijk een kip is. Oftewel: als hij geen tijd kan vinden in twee weken voor een mailtje of een telefoontje, dat hij dan waarschijnlijk niet serieus contact wil houden.
Ik geloof best dat hij soms ook zit te smachten, want dat blijkt dan wel weer uit de chat. Maar zou het echt ergens heen kunnen gaan, dan kan dan niet met chatberichtjes alleen, 10 minuutjes een paar keer per week. Ik denk dat hij hard bezig is met mij uit zijn hoofd te zetten.
En dat kan ik snappen, helemaal met alles wat er nu rondom hem gebeurt heeft hij gewoon niet de ingewikkeldheid nodig van een verliefdheid op afstand ook nog eens erbij.
Maar tjee wat voelt het onaf.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zondag 1 november 2009 om 22:13
quote:Spijker schreef op 01 november 2009 @ 21:38:
Zo vaag allemaal. Het was zo heerlijk, ik snap niet zo goed dat het op deze manier loopt. Plannen maken om elkaar weer op te zoeken, en dan op eens gaat de communicatie naar 0.
Dat terwijl hij degene was die bij het afscheid nog vroeg of we wel contact zouden houden.
Het voelt een beetje alsof hij nog niet wil afsluiten en afscheid nemen, maar er ook niet echt moeite en tijd in wil stoppen.
Frustrerend, dan had ik liever dat hij me gewoon zei 'dit wordt niets'.Ik heb nu een flirt die niet weet wat hij wil. Ik persoonlijk ben niet op zoek naar een relatie; ik loop er geen blokje voor om als het mij zou overkomen maar als het er niet inzit, dan niet. Maar hij weet het dus niet; gaat van links naar rechts en weer terug. Als wij elkaar zien (hij woont ook in het buitenland maar wat dichterbij dan Amerika) dan is het leuk en alles daar omheen. Vlak daarna krijg ik vage opmerkingen als "het was zo heerlijk om je te zien maar ik ben ook graag op mezelf". Dan is het weer eventjes stil en dan begint het toch weer te borrelen en dan komt ie weer. Ik houd mezelf niet voor de gek dat hij relatie materiaal is maar jammer vind ik het aan de ene kant wel want wanneer wij bij elkaar zijn, is hij er één uit het boekje en doet en zegt hij alles zoals het zou moeten zijn. Alleen daarna is hij het weer vergeten, totdat het moment dat wij elkaar weer zien .
Zo vaag allemaal. Het was zo heerlijk, ik snap niet zo goed dat het op deze manier loopt. Plannen maken om elkaar weer op te zoeken, en dan op eens gaat de communicatie naar 0.
Dat terwijl hij degene was die bij het afscheid nog vroeg of we wel contact zouden houden.
Het voelt een beetje alsof hij nog niet wil afsluiten en afscheid nemen, maar er ook niet echt moeite en tijd in wil stoppen.
Frustrerend, dan had ik liever dat hij me gewoon zei 'dit wordt niets'.Ik heb nu een flirt die niet weet wat hij wil. Ik persoonlijk ben niet op zoek naar een relatie; ik loop er geen blokje voor om als het mij zou overkomen maar als het er niet inzit, dan niet. Maar hij weet het dus niet; gaat van links naar rechts en weer terug. Als wij elkaar zien (hij woont ook in het buitenland maar wat dichterbij dan Amerika) dan is het leuk en alles daar omheen. Vlak daarna krijg ik vage opmerkingen als "het was zo heerlijk om je te zien maar ik ben ook graag op mezelf". Dan is het weer eventjes stil en dan begint het toch weer te borrelen en dan komt ie weer. Ik houd mezelf niet voor de gek dat hij relatie materiaal is maar jammer vind ik het aan de ene kant wel want wanneer wij bij elkaar zijn, is hij er één uit het boekje en doet en zegt hij alles zoals het zou moeten zijn. Alleen daarna is hij het weer vergeten, totdat het moment dat wij elkaar weer zien .
zondag 1 november 2009 om 22:18
Oh paloma wat frustrerend lijkt me dat! Maar hoe komt het dan dat jullie elkaar toch regelmatig zien? Want als hij in het buitenland woont moet je dat toch ook wel echt plannen en afspreken en er moeite voor doen enzo?
Zien jullie elkaar regelmatig, of zit er steeds veel tijd tussen? En wat hebben jullie dan verder voor 'n afspraken, zijn jullie exclusief/monogaam of daten jullie ook nog anderen?
Zien jullie elkaar regelmatig, of zit er steeds veel tijd tussen? En wat hebben jullie dan verder voor 'n afspraken, zijn jullie exclusief/monogaam of daten jullie ook nog anderen?
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zondag 1 november 2009 om 22:21
Weet je. Spijker, ik denk dat wij vrouwen teveel tijd besteden aan het mannelijke brein; waarom ze iets doen, niets doen en waarom ze niet gewoon kunnen doen wat ze beloven of kunnen zeggen wat ze voelen of willen.
Het feit dat zijn moeder ziek is en veel dingen aan zijn hoofd heeft is natuurlijk plausibel dat hij niet zo vaak iets van zich kan laten horen. Maar al belt hij maar midden op de dag, in zijn lunchpauze, terwijl jij bij wijze van spreken al op één oor ligt. Dat vind je vast niet erg, dus waarom doet hij dat dan niet? Is het een kwestie van "uit het oog, uit het hart"? Ik weet het niet. Maar het is zoals je zegt, het gevoel van "onaf" is het moeilijkste om te verwerken. Je hebt geen closure, geen afscheid als geliefden en daardoor geen opening tot een eventuele vriendschap. Het contact wordt afgekapt en dat is een heel rare gewaarwording.
Het feit dat zijn moeder ziek is en veel dingen aan zijn hoofd heeft is natuurlijk plausibel dat hij niet zo vaak iets van zich kan laten horen. Maar al belt hij maar midden op de dag, in zijn lunchpauze, terwijl jij bij wijze van spreken al op één oor ligt. Dat vind je vast niet erg, dus waarom doet hij dat dan niet? Is het een kwestie van "uit het oog, uit het hart"? Ik weet het niet. Maar het is zoals je zegt, het gevoel van "onaf" is het moeilijkste om te verwerken. Je hebt geen closure, geen afscheid als geliefden en daardoor geen opening tot een eventuele vriendschap. Het contact wordt afgekapt en dat is een heel rare gewaarwording.
zondag 1 november 2009 om 22:28
Ik denk (gaan we weer, denk denk denk, maar goed) dat hij niets van zich laat horen omdat hij wel verliefd is, maar zo'n ingewikkelde verliefdheid eigenlijk niet wil. En dat hij het niet wil kan ik me goed voorstellen.
Ik denk dat als het maar oppervlakkig blijft, dat dan op een of andere manier de mogelijkheid niet helemaal weg is. Dat hij het ook nog niet af wil sluiten. Hij maakte ook al een aantal keren een opmerking als 'we zijn net een film' of 'ons verhaal lijkt op die en die film'. En dat is ook zo, het is allemaal net iets te onwaarschijnlijk. En als het nu echt een film is gebeurt er natuurlijk vanzelf is waardoor alles op zijn plek valt.
Maar ja, het is geen film. Dus het zal toch neerkomen op of een gesprek en een duidelijker standpunt, of het langzaam dood laten bloeden. En nou ben ik meer van de duidelijkheid dan van het doodbloeden.
Maar hoe werkt dat bij jullie dan Paloma?
Ik denk dat als het maar oppervlakkig blijft, dat dan op een of andere manier de mogelijkheid niet helemaal weg is. Dat hij het ook nog niet af wil sluiten. Hij maakte ook al een aantal keren een opmerking als 'we zijn net een film' of 'ons verhaal lijkt op die en die film'. En dat is ook zo, het is allemaal net iets te onwaarschijnlijk. En als het nu echt een film is gebeurt er natuurlijk vanzelf is waardoor alles op zijn plek valt.
Maar ja, het is geen film. Dus het zal toch neerkomen op of een gesprek en een duidelijker standpunt, of het langzaam dood laten bloeden. En nou ben ik meer van de duidelijkheid dan van het doodbloeden.
Maar hoe werkt dat bij jullie dan Paloma?
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zondag 1 november 2009 om 22:30
quote:Spijker schreef op 01 november 2009 @ 22:18:
Oh paloma wat frustrerend lijkt me dat! Maar hoe komt het dan dat jullie elkaar toch regelmatig zien? Want als hij in het buitenland woont moet je dat toch ook wel echt plannen en afspreken en er moeite voor doen enzo?
Zien jullie elkaar regelmatig, of zit er steeds veel tijd tussen? En wat hebben jullie dan verder voor 'n afspraken, zijn jullie exclusief/monogaam of daten jullie ook nog anderen?
Als we afspreken, dan moet dat echt worden gepland en kost niet alleen tijd (vrije dagen omdat hij een deel van het weekend werkt) maar ook geld (om elkaar halverwege te ontmoeten). Het menselijk vleesch is zwak, zullen we maar zeggen . Tot nu toe hebben wij elkaar elke vijf tot zes weken gezien, vaak niet langer dan 1,5 dag omdat ik vrij moet nemen en hij is een werkende (eeuwige) student (hij is jonger dan mij).
Wij hebben wel de duidelijke afspraak dat er geen wederzijdse verwachtingen zijn, dus monogaam zijn maakt hiervan geen onderdeel uit. Hij mag daten, en ik ook. Dit is geen relatie gebaseerd op een gezamenlijke toekomst maar gebaseerd op lust. Dus dat betekent continue je gevoelens bewaken.
Oh paloma wat frustrerend lijkt me dat! Maar hoe komt het dan dat jullie elkaar toch regelmatig zien? Want als hij in het buitenland woont moet je dat toch ook wel echt plannen en afspreken en er moeite voor doen enzo?
Zien jullie elkaar regelmatig, of zit er steeds veel tijd tussen? En wat hebben jullie dan verder voor 'n afspraken, zijn jullie exclusief/monogaam of daten jullie ook nog anderen?
Als we afspreken, dan moet dat echt worden gepland en kost niet alleen tijd (vrije dagen omdat hij een deel van het weekend werkt) maar ook geld (om elkaar halverwege te ontmoeten). Het menselijk vleesch is zwak, zullen we maar zeggen . Tot nu toe hebben wij elkaar elke vijf tot zes weken gezien, vaak niet langer dan 1,5 dag omdat ik vrij moet nemen en hij is een werkende (eeuwige) student (hij is jonger dan mij).
Wij hebben wel de duidelijke afspraak dat er geen wederzijdse verwachtingen zijn, dus monogaam zijn maakt hiervan geen onderdeel uit. Hij mag daten, en ik ook. Dit is geen relatie gebaseerd op een gezamenlijke toekomst maar gebaseerd op lust. Dus dat betekent continue je gevoelens bewaken.
zondag 1 november 2009 om 22:42
quote:Spijker schreef op 01 november 2009 @ 22:28:
Maar hoe werkt dat bij jullie dan Paloma?Bij ons is er een (aanzienlijk) leeftijdsverschil en daarnaast hebben wij een verschillende levensstijl. Hij is van goede komaf, komt oorspronkelijk niet uit het land waar hij nu woont, leeft een leven die zo ver van de mijne afstaat dat het bijna komisch is. Hij leeft van de lucht en ik sta braaf om zes uur naast mijn bed om mijn geld te verdienen. Maar hij leert mij om een beetje onbezonnen te zijn en ik houd hem een spiegel voor en leer hem zelf een richting in zijn leven te kiezen.
Maar hoe werkt dat bij jullie dan Paloma?Bij ons is er een (aanzienlijk) leeftijdsverschil en daarnaast hebben wij een verschillende levensstijl. Hij is van goede komaf, komt oorspronkelijk niet uit het land waar hij nu woont, leeft een leven die zo ver van de mijne afstaat dat het bijna komisch is. Hij leeft van de lucht en ik sta braaf om zes uur naast mijn bed om mijn geld te verdienen. Maar hij leert mij om een beetje onbezonnen te zijn en ik houd hem een spiegel voor en leer hem zelf een richting in zijn leven te kiezen.
zondag 1 november 2009 om 22:44
Paloma, als de afstand er bij mij niet was zou ik er denk ik net zo in staan. Maar voor lust (+ beginnende verliefdheidskriebels, maar die zouden nog alle kanten op kunnen want we kennen elkaar zo nauwelijks) ga ik toch niet de halve aardbol rond reizen?
Dat schreef ik eerder ook al: afspreken maakt het opeens zo serieus!
Kennelijk is de afstand bij jou nog wel te doen, maar toch moet je er iedere keer veel tijd en geld in steken. Is een beetje lust dat waard?
Dat schreef ik eerder ook al: afspreken maakt het opeens zo serieus!
Kennelijk is de afstand bij jou nog wel te doen, maar toch moet je er iedere keer veel tijd en geld in steken. Is een beetje lust dat waard?
I only get one shot at life - so I shoot to kill