Relaties
alle pijlers
Smachten op afstand
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:03
Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:15
Juist in deze tijd is mailen zo heerlijk....dan kun je rustig nadenken, over wat je in een mail zet. En hij heeft de kans om ook rustig te lezen! Naast Skypen natuurlijk...maar als je in een mail moeilijk vindt om over jezelf iets te vertellen, dan is dat aan de telefoon nóg moeilijker lijkt me...
Ooit had ik ook eens zo'n verre liefde...in juli ontmoet in de vakantie. Daarna in december weer geweest, 3 weken min of meer samen gewoond (ik had appartement gehuurd). Toen bleek toch dat het bij beiden wat dieper zat en ben ik aan de gang gegaan om hem naar Nederland te halen.....
Dat is mis gegaan, maar wie niet waagt...
Ooit had ik ook eens zo'n verre liefde...in juli ontmoet in de vakantie. Daarna in december weer geweest, 3 weken min of meer samen gewoond (ik had appartement gehuurd). Toen bleek toch dat het bij beiden wat dieper zat en ben ik aan de gang gegaan om hem naar Nederland te halen.....
Dat is mis gegaan, maar wie niet waagt...
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:22
Maar... heeft het zin dan, dat contact houden? Natuurlijk kan je skypen, mailen, chatten, smsen totdat je alles van elkaar weet... Maar dat is helemaal niet wat ik wil. Want ik wil zoenen, ik wil z'n vingers door mn haren voelen, z'n arm om me heen, zijn hand op mijn rug. Ik wil hem ruiken, voelen, proeven en dat kan allemaal niet via skype en mail!
Maar om dat te kunnen moet ik daarheen of hij hierheen, en gezien de afstand is dat meteen zo'n commitment. Ik denk dat om elkaar beter te leren kennen, we gewoon wat meer tijd zouden moeten doorbrengen. Maar organiseren dat dat mogelijk is voor iemand die ik nauwelijks ken, dat is nogal wat.
En zo draai ik in een cirkel...
Bovendien ben ik stom oppervlakkig geweest 'ja joh ik vind je hartstikke leuk maar ja de afstand he, dus ik zoen je gedag en wie weet waai ik je leven wel weer eens in'. Nu denk ik: ik bel hem op en verklaar mezelf ondersteboven verliefd. Maar ja, misschien is dat ook nogal afschrikwekkend, zo'n manisch mens aan de telefoon
Maar om dat te kunnen moet ik daarheen of hij hierheen, en gezien de afstand is dat meteen zo'n commitment. Ik denk dat om elkaar beter te leren kennen, we gewoon wat meer tijd zouden moeten doorbrengen. Maar organiseren dat dat mogelijk is voor iemand die ik nauwelijks ken, dat is nogal wat.
En zo draai ik in een cirkel...
Bovendien ben ik stom oppervlakkig geweest 'ja joh ik vind je hartstikke leuk maar ja de afstand he, dus ik zoen je gedag en wie weet waai ik je leven wel weer eens in'. Nu denk ik: ik bel hem op en verklaar mezelf ondersteboven verliefd. Maar ja, misschien is dat ook nogal afschrikwekkend, zo'n manisch mens aan de telefoon
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:33
Tussen juli en december hebben we gebeld (ik had nog geen Internet en voor hem in arm Afrika helemaal geen optie!) en brieven geschreven. Hem was het in juli al duidelijk dat ik het voor hem was....dat kwam bij mij in december. Toen ik hem leerde kennen in juli, zijn we 2 weken veel met elkaar opgetrokken. Tja, het was dus eigenlijk een relatie op afstand...als je tenminste na 2 weken al van relatie spreekt. Hij werkte in het hotel waar ik verbleef en iedereen (behalve ik) zag dat hij helemaal weg was van me!
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:37
Ja, 2 weken is al wel weer een heel stuk verder dan een weekend natuurlijk.
Maar hadden jullie dan echt afspraken over elkaar terugzien, voor elkaar kiezen? Had jij niet dat gevoel dat het allemaal zo zwaar en heftig is om in gang te zetten voor iemand die je nauwelijks kent? Of stel ik me aan?
Hadden jullie veel contact? Wekelijks, dagelijks? Hoe kwam dat dan tot stand? Heb je nooit de behoefte gevoeld het maar rustig weg te laten ebben, dood te laten bloeden?
En daarna ben je hem dus voor 3 weken gaan opzoeken, en toen bleek het toch niet te werken?
Maar hadden jullie dan echt afspraken over elkaar terugzien, voor elkaar kiezen? Had jij niet dat gevoel dat het allemaal zo zwaar en heftig is om in gang te zetten voor iemand die je nauwelijks kent? Of stel ik me aan?
Hadden jullie veel contact? Wekelijks, dagelijks? Hoe kwam dat dan tot stand? Heb je nooit de behoefte gevoeld het maar rustig weg te laten ebben, dood te laten bloeden?
En daarna ben je hem dus voor 3 weken gaan opzoeken, en toen bleek het toch niet te werken?
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:43
Nee, we hadden niet die afspraak gemaakt, maar ik wilde hem terugzien, om te kijken wat ik precies voelde voor hem. Ik ben toen extra gaan werken (schoonmaakwerk!) om die extra reis in december te kunnen betalen. We belden in die tussentijd wekelijks....
En toen ik na die 3 weken weer in Nederand was, ben ik alles in het werk gaan stellen, om hem naar Nederland te laten komen, omdat ik niet goed nadacht, bovendien was ik overspannen en zat onder de oxazepammetjes...dus zag ik alles niet zo helder. Toen het eenmaal zo ver was, dat hij naar Nederland kon komen (ik heb die reis betaald, want hij had helemaal geen geld, was vluchteling uit Sierra Leone) en hij bij mij thuis was, kreeg ik het Spaans benauwd...iemand in huis die de taal niet sprak, alles opgegeven voor mij en afhankelijk was van me....toen is dus de bom gebarsten bij mij.
Om een lang verhaal kort te maken: Omdat hij vluchteling was, kon hij asiel aanvragen. Hij woont nog steeds in Nederland (nu al bijna 10 jaar) en heeft inmiddels baan en een andere vriendin.
En toen ik na die 3 weken weer in Nederand was, ben ik alles in het werk gaan stellen, om hem naar Nederland te laten komen, omdat ik niet goed nadacht, bovendien was ik overspannen en zat onder de oxazepammetjes...dus zag ik alles niet zo helder. Toen het eenmaal zo ver was, dat hij naar Nederland kon komen (ik heb die reis betaald, want hij had helemaal geen geld, was vluchteling uit Sierra Leone) en hij bij mij thuis was, kreeg ik het Spaans benauwd...iemand in huis die de taal niet sprak, alles opgegeven voor mij en afhankelijk was van me....toen is dus de bom gebarsten bij mij.
Om een lang verhaal kort te maken: Omdat hij vluchteling was, kon hij asiel aanvragen. Hij woont nog steeds in Nederland (nu al bijna 10 jaar) en heeft inmiddels baan en een andere vriendin.
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:58
Oh, zo herkenbaar! En zo frustrerend en lastig ook.
In de voorjaarsvakantie leerde ik hier (wintersportoord waar ik woon) een ontzettend leuke man kennen, stuk ouder dan ik, net gescheiden, leuk, charmant en lekker.
We hadden elkaar aan het begin van die avond in een van de kroegjes gezien en heel toevallig kwamen we elkaar aan het einde van de avond weer tegen. Mijn vriendinnen gingen naar huis en ik ging bij een bevriende serveerster nog een laatste borrel doen.. en daar zat hij ook, alleen en ook voor een afzakkertje.
Gezellig gekletst en buiten, waar ik op een taxi stond te wachten, heftig staan zoenen. Ik was helemaal ondersteboven!!
In die week hebben we elkaar niet heel veel gezien, hij was met vrienden en zijn zoon op skivakantie, maar hij had mijn hart gestolen. Een maand later is hij nog een weekend komen skien met zijn zoon en toen heb ik hem weer gezien. Na dat weekend was ik compleet verkocht. Ik was sta-pelverliefd. En hij ook.
Hij belde soms wel 10 keer per dag, van NL naar AT, als hij naar zijn werk ging, als hij pauze had, als hij naar huis ging, als hij tussendoor een momentje vrij had, als hij ging slapen. Uuuuuren lagen we te kletsen. Het heeft ruim 3 maanden geduurd, hij heeft telefoonrekeningen van in totaal een kleine 3000 euro moeten betalen, ik van 500. Ik ben 2 keer in NL bij hem geweest, korte bezoekjes, maar onwijs gezellig en romantisch. We waren echt hoteldebotel van elkaar en ik heb me nog nooit zo bijzonder en zo geliefd gevoeld als tijdens die momenten. Ik was een prinses bij hem..
Hij wilde het zijn kinderen nog niet vertellen en ergens durfde hij het niet aan om deze kant op te komen. Lang verhaal kort, iemand heeft ons gezien in het hotel, vertelde het zijn kinderen, die waren boos en negeerden hem een paar weken, en toen is het tussen ons verwaterd. De liefde bleek niet sterk genoeg om de afstand te overbruggen en het heeft niet zo mogen zijn.
Afgelopen febr heb ik hem weer gezien en het gevoel is er nog wel, maar het heeft geen toekomst. Het heeft me heel veel moeite gekost om hier overeen te komen, het was, juist door de afstand, heel intens. We hebben geweldig leuke momenten gehad, die ik echt koester en waar ik nog vaak aan terugdenk. Hem vergeten zal ik nooit kunnen, maar meer zal er niet inzitten.
Ik hoop echt voor jou dat dit anders uit gaat pakken en ik wilde je zeggen dat ik het wel heel erg herken. De momenten dat je elkaar spreekt aan de telefoon, terwijl je zoooo graag bij iemand zou willen zijn! Ze zijn afschuwelijk.
Er waren dagen dat ik echt leefde van telefoontje naar telefoontje.. mijn ringtone was toen Valerie van Amy Winehouse en nog altijd als ik dat nummer hoor krijg ik een brok in mijn keel.
Geen idee hoe je hier mee om kunt gaan, ik vond het vreselijk. Had het niet willen missen, maar nu ik dit zo opschrijf, denk ik echt terug met weemoed. Miss was het anders gelopen als ik in NL had gewoond en we elkaar makkelijker hadden kunnen zien zonder dat we zo ver hoefden te reizen.
In de voorjaarsvakantie leerde ik hier (wintersportoord waar ik woon) een ontzettend leuke man kennen, stuk ouder dan ik, net gescheiden, leuk, charmant en lekker.
We hadden elkaar aan het begin van die avond in een van de kroegjes gezien en heel toevallig kwamen we elkaar aan het einde van de avond weer tegen. Mijn vriendinnen gingen naar huis en ik ging bij een bevriende serveerster nog een laatste borrel doen.. en daar zat hij ook, alleen en ook voor een afzakkertje.
Gezellig gekletst en buiten, waar ik op een taxi stond te wachten, heftig staan zoenen. Ik was helemaal ondersteboven!!
In die week hebben we elkaar niet heel veel gezien, hij was met vrienden en zijn zoon op skivakantie, maar hij had mijn hart gestolen. Een maand later is hij nog een weekend komen skien met zijn zoon en toen heb ik hem weer gezien. Na dat weekend was ik compleet verkocht. Ik was sta-pelverliefd. En hij ook.
Hij belde soms wel 10 keer per dag, van NL naar AT, als hij naar zijn werk ging, als hij pauze had, als hij naar huis ging, als hij tussendoor een momentje vrij had, als hij ging slapen. Uuuuuren lagen we te kletsen. Het heeft ruim 3 maanden geduurd, hij heeft telefoonrekeningen van in totaal een kleine 3000 euro moeten betalen, ik van 500. Ik ben 2 keer in NL bij hem geweest, korte bezoekjes, maar onwijs gezellig en romantisch. We waren echt hoteldebotel van elkaar en ik heb me nog nooit zo bijzonder en zo geliefd gevoeld als tijdens die momenten. Ik was een prinses bij hem..
Hij wilde het zijn kinderen nog niet vertellen en ergens durfde hij het niet aan om deze kant op te komen. Lang verhaal kort, iemand heeft ons gezien in het hotel, vertelde het zijn kinderen, die waren boos en negeerden hem een paar weken, en toen is het tussen ons verwaterd. De liefde bleek niet sterk genoeg om de afstand te overbruggen en het heeft niet zo mogen zijn.
Afgelopen febr heb ik hem weer gezien en het gevoel is er nog wel, maar het heeft geen toekomst. Het heeft me heel veel moeite gekost om hier overeen te komen, het was, juist door de afstand, heel intens. We hebben geweldig leuke momenten gehad, die ik echt koester en waar ik nog vaak aan terugdenk. Hem vergeten zal ik nooit kunnen, maar meer zal er niet inzitten.
Ik hoop echt voor jou dat dit anders uit gaat pakken en ik wilde je zeggen dat ik het wel heel erg herken. De momenten dat je elkaar spreekt aan de telefoon, terwijl je zoooo graag bij iemand zou willen zijn! Ze zijn afschuwelijk.
Er waren dagen dat ik echt leefde van telefoontje naar telefoontje.. mijn ringtone was toen Valerie van Amy Winehouse en nog altijd als ik dat nummer hoor krijg ik een brok in mijn keel.
Geen idee hoe je hier mee om kunt gaan, ik vond het vreselijk. Had het niet willen missen, maar nu ik dit zo opschrijf, denk ik echt terug met weemoed. Miss was het anders gelopen als ik in NL had gewoond en we elkaar makkelijker hadden kunnen zien zonder dat we zo ver hoefden te reizen.
zaterdag 24 oktober 2009 om 15:00
Ik denk dat ik persoonlijk toch aan de mail en de skype zou gaan.
Ik heb zelf ervaring gehad met 2 LD relaties.Beiden zijn weliswaar geeindigd maar ik heb met 1 van de mannen nog een heel leuk contact.Na een klein rustperiode hebben we elkaar weer opgezocht en zijn we als vrienden verder gegaan.
Ik denk zeker wie niet waagt....En zoals mijn moeder zou zeggen 'beter die steeg inlopen en tot de ontdekking komen dat die doodloopt.Want misschien ligt er wel een van de mooiste plekjes aan het einde van de steeg'. (lekker moeder heb ik ook;P)
Maar ik begrijp je gevoelens en frustraties.Toch zou ik gaan mailen en elkaar beter gaan leren kennen.Zelfs per mail kun je een heel mooi intiem contact opbouwen.Op die manier kun je wel goede een band opbouwen.En wie weet....er zijn genoeg voorbeelden van LD relaties die succesvol zijn!
Ik heb zelf ervaring gehad met 2 LD relaties.Beiden zijn weliswaar geeindigd maar ik heb met 1 van de mannen nog een heel leuk contact.Na een klein rustperiode hebben we elkaar weer opgezocht en zijn we als vrienden verder gegaan.
Ik denk zeker wie niet waagt....En zoals mijn moeder zou zeggen 'beter die steeg inlopen en tot de ontdekking komen dat die doodloopt.Want misschien ligt er wel een van de mooiste plekjes aan het einde van de steeg'. (lekker moeder heb ik ook;P)
Maar ik begrijp je gevoelens en frustraties.Toch zou ik gaan mailen en elkaar beter gaan leren kennen.Zelfs per mail kun je een heel mooi intiem contact opbouwen.Op die manier kun je wel goede een band opbouwen.En wie weet....er zijn genoeg voorbeelden van LD relaties die succesvol zijn!
zaterdag 24 oktober 2009 om 15:04
Spijker, wat is zijn situatie dan? Wil je daar iets over zeggen?
Ik kan me voorstellen dat het in de situatie van Nammmma vooral ook cultuur, taal en eventuele kansen op de arbeidsmarkt een hele grote invloed hebben. Gelukkig heeft haar lover alsnog een kans gekregen om een leven in NL op te bouwen en is hij inmiddels gelukkig. Maar ik kan me echt heeeeel goed voorstellen dat je het dan ineens spaans benauwd krijgt. Alsof iemand compleet op jou leunt en in je relatie is dan geen enkele gelijkwaardigheid.
Ik kan me voorstellen dat het in de situatie van Nammmma vooral ook cultuur, taal en eventuele kansen op de arbeidsmarkt een hele grote invloed hebben. Gelukkig heeft haar lover alsnog een kans gekregen om een leven in NL op te bouwen en is hij inmiddels gelukkig. Maar ik kan me echt heeeeel goed voorstellen dat je het dan ineens spaans benauwd krijgt. Alsof iemand compleet op jou leunt en in je relatie is dan geen enkele gelijkwaardigheid.
zaterdag 24 oktober 2009 om 15:08
En ik ben het eens met Dollface. Ook ik zou het absoluut weer net zo aanpakken als ik het over mocht doen met de NLer. Absoluut. Want het had ook wel kunnen werken.
Hij heeft nu zijn redenen gehad en het heeft niet zo mogen zijn. Maar die emoties, ook de vervelende, het verlangen naar elkaar, de vlinders, het moment dat je telefoon gaat en je weet dat hij het is, de ontmoetingen die zoveel intenser waren dan ik ooit in mijn leven had ervaren. Ja, door hem weet ik nu dat er echte liefde bestaat en weet ik dat ik het niet voor minder meer doe. Het bestaat, dat iemand je compleet op je kop kan zetten, en dat had ik nooit willen missen.
Maar het bespaart je wel een hoop moeilijke k*tmomenten als je het afkapt. Dat wel..
Hij heeft nu zijn redenen gehad en het heeft niet zo mogen zijn. Maar die emoties, ook de vervelende, het verlangen naar elkaar, de vlinders, het moment dat je telefoon gaat en je weet dat hij het is, de ontmoetingen die zoveel intenser waren dan ik ooit in mijn leven had ervaren. Ja, door hem weet ik nu dat er echte liefde bestaat en weet ik dat ik het niet voor minder meer doe. Het bestaat, dat iemand je compleet op je kop kan zetten, en dat had ik nooit willen missen.
Maar het bespaart je wel een hoop moeilijke k*tmomenten als je het afkapt. Dat wel..
zaterdag 24 oktober 2009 om 15:32
zaterdag 24 oktober 2009 om 15:54
Ik heb zelf een keer een geweldige twee maanden gehad met een man waarvan ik wist dat hij daarna terug naar zijn eigen land zou gaan. Hoe leuk dit ook was, voor mij was het vanaf het begin duidelijk dat ik niet met hem mee zou willen naar zijn land en hij wou niet in Nederland blijven.
Je houdt dan wel een bepaalde terughoudendheid in zo'n 'relatie' maar daardoor denk ik nu: als je bijvoorbaat al zeker weet dat je NOOIT maar dan ook nooit voorgoed naar zijn land zou willen, dan kun je beter nú zorgen dat je er overheen komt...
(en voor iedereen over me heen valt: natuurlijk hoeft de vrouw niet per se de man te volgen, de man zou hetzelfde gevoel moeten hebben richting Nederland, maar die geef ik nu geen advies)
Je houdt dan wel een bepaalde terughoudendheid in zo'n 'relatie' maar daardoor denk ik nu: als je bijvoorbaat al zeker weet dat je NOOIT maar dan ook nooit voorgoed naar zijn land zou willen, dan kun je beter nú zorgen dat je er overheen komt...
(en voor iedereen over me heen valt: natuurlijk hoeft de vrouw niet per se de man te volgen, de man zou hetzelfde gevoel moeten hebben richting Nederland, maar die geef ik nu geen advies)
zaterdag 24 oktober 2009 om 16:44
zaterdag 24 oktober 2009 om 17:20
Iets meer over de situatie: die is gelijkwaardiger dan het verhaal van Nammma. Een westers land zeg maar. Zijn eerste taal is engels, ik red me aardig in het engels. Beetje leeftijdsverschil maar niet noemenswaardig. Het is wel echt ver weg vind ik, écht ver.
Hij heeft in meerdere landen gewoond en ik heb altijd al het plan om nog een keer minstens een tijd in een ander land te wonen, dus wat dat betreft...
Maar ik mis de tussenstappen! Het voelt opeens zo ontzettend alles-of-niets, en ik kan daar zo weinig mee!
Hij heeft in meerdere landen gewoond en ik heb altijd al het plan om nog een keer minstens een tijd in een ander land te wonen, dus wat dat betreft...
Maar ik mis de tussenstappen! Het voelt opeens zo ontzettend alles-of-niets, en ik kan daar zo weinig mee!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 24 oktober 2009 om 17:28
quote:kathykatinka schreef op 24 oktober 2009 @ 15:30:
Toen ik de titel van dit topic voorbij zag schuiven dacht ik... Ha, daar gaat onze Spike!
Ah! Ik verlaat 'ons' niet hoor! Maar ik kan daar toch moeilijk de hele tijd over dit soort dingen gaat zitten mekkeren!
Toen ik de titel van dit topic voorbij zag schuiven dacht ik... Ha, daar gaat onze Spike!
Ah! Ik verlaat 'ons' niet hoor! Maar ik kan daar toch moeilijk de hele tijd over dit soort dingen gaat zitten mekkeren!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 24 oktober 2009 om 17:45
quote:Spijker schreef op 24 oktober 2009 @ 17:28:
[...]
Ah! Ik verlaat 'ons' niet hoor! Maar ik kan daar toch moeilijk de hele tijd over dit soort dingen gaat zitten mekkeren!
Oh, ik dacht ook zeker niet dat van plan was te vertrekken Zo makkelijk kom je er niet meer vanaf... en je mag altijd mekkeren, maar een eigen smacht-topic is ook wel fijn. Smacht ik hier lekker met je mee? Mag dat... Je zit immers naast me op die wolk.
Heb je m nog gesproken?
[...]
Ah! Ik verlaat 'ons' niet hoor! Maar ik kan daar toch moeilijk de hele tijd over dit soort dingen gaat zitten mekkeren!
Oh, ik dacht ook zeker niet dat van plan was te vertrekken Zo makkelijk kom je er niet meer vanaf... en je mag altijd mekkeren, maar een eigen smacht-topic is ook wel fijn. Smacht ik hier lekker met je mee? Mag dat... Je zit immers naast me op die wolk.
Heb je m nog gesproken?
zaterdag 24 oktober 2009 om 18:02
Nee ik heb m niet gesproken. Zijn werktijden wijken nogal af van de mijne en dan is er ook nog een tijdsverschil, om het nog allemaal weer eens wat gecompliceerder te maken.
En ik wil ook niet de hele avond als een maniak achter mn pc hangen in de hoop dat hij online komt. Eigenlijk wil ik gewoon even een tijdje wachten, mezelf streng toespreken en tot bedaren komen, en dan met een nuchter hoofd kijken wat ik er van denk.
Tegelijkertijd wil ik natuurlijk niets liever dan hem spreken. Maar ik weet niet, als ik hem spreek, wat ik moet zeggen! Want ik weet voor mezelf helemaal niet welke kant dit op moet. (dramaqueen he... niet te geloven zo ken ik mezelf helemaal niet!)
En ik wil dat hij contact met mij opneemt, zo'n doos ben ik ook weer
En ik wil ook niet de hele avond als een maniak achter mn pc hangen in de hoop dat hij online komt. Eigenlijk wil ik gewoon even een tijdje wachten, mezelf streng toespreken en tot bedaren komen, en dan met een nuchter hoofd kijken wat ik er van denk.
Tegelijkertijd wil ik natuurlijk niets liever dan hem spreken. Maar ik weet niet, als ik hem spreek, wat ik moet zeggen! Want ik weet voor mezelf helemaal niet welke kant dit op moet. (dramaqueen he... niet te geloven zo ken ik mezelf helemaal niet!)
En ik wil dat hij contact met mij opneemt, zo'n doos ben ik ook weer
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 24 oktober 2009 om 18:05
quote:Zwieber schreef op 24 oktober 2009 @ 17:55:
Wie weet staat hij over een paar dagen voor de deur, deed mijn vader ook bij mijn moeder. En ze zijn nog steeds bij elkaar.
Zeg maak mij niet nog gekker dan ik ben! Nee, kleine kleine kans, ik weet dat hij momenteel heel druk is met werk en hij weet net sinds kort dat zijn moeder erg ziek is, die ligt nu in het ziekenhuis en het is nog niet zeker of ze weet beter gaat worden...
Kortom, de man heeft nogal wat aan zijn hoofd momenteel. Ik kan me ook nog wel zo voorstellen dat hij geen behoefte heeft aan de drama van een onmogelijke liefde erbij nu..
Wie weet staat hij over een paar dagen voor de deur, deed mijn vader ook bij mijn moeder. En ze zijn nog steeds bij elkaar.
Zeg maak mij niet nog gekker dan ik ben! Nee, kleine kleine kans, ik weet dat hij momenteel heel druk is met werk en hij weet net sinds kort dat zijn moeder erg ziek is, die ligt nu in het ziekenhuis en het is nog niet zeker of ze weet beter gaat worden...
Kortom, de man heeft nogal wat aan zijn hoofd momenteel. Ik kan me ook nog wel zo voorstellen dat hij geen behoefte heeft aan de drama van een onmogelijke liefde erbij nu..
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 24 oktober 2009 om 18:13
quote:Spijker schreef op 24 oktober 2009 @ 18:02:
Nee ik heb m niet gesproken. Zijn werktijden wijken nogal af van de mijne en dan is er ook nog een tijdsverschil, om het nog allemaal weer eens wat gecompliceerder te maken.
En ik wil ook niet de hele avond als een maniak achter mn pc hangen in de hoop dat hij online komt. Eigenlijk wil ik gewoon even een tijdje wachten, mezelf streng toespreken en tot bedaren komen, en dan met een nuchter hoofd kijken wat ik er van denk.
Tegelijkertijd wil ik natuurlijk niets liever dan hem spreken. Maar ik weet niet, als ik hem spreek, wat ik moet zeggen! Want ik weet voor mezelf helemaal niet welke kant dit op moet. (dramaqueen he... niet te geloven zo ken ik mezelf helemaal niet!)
En ik wil dat hij contact met mij opneemt, zo'n doos ben ik ook weer Dat heet verliefd
Nee ik heb m niet gesproken. Zijn werktijden wijken nogal af van de mijne en dan is er ook nog een tijdsverschil, om het nog allemaal weer eens wat gecompliceerder te maken.
En ik wil ook niet de hele avond als een maniak achter mn pc hangen in de hoop dat hij online komt. Eigenlijk wil ik gewoon even een tijdje wachten, mezelf streng toespreken en tot bedaren komen, en dan met een nuchter hoofd kijken wat ik er van denk.
Tegelijkertijd wil ik natuurlijk niets liever dan hem spreken. Maar ik weet niet, als ik hem spreek, wat ik moet zeggen! Want ik weet voor mezelf helemaal niet welke kant dit op moet. (dramaqueen he... niet te geloven zo ken ik mezelf helemaal niet!)
En ik wil dat hij contact met mij opneemt, zo'n doos ben ik ook weer Dat heet verliefd