Relaties
alle pijlers
Standje overleven
woensdag 20 december 2017 om 11:17
Man en ik zijn al heel lang samen, hebben twee kinderen. Beide een goede baan. Zover het leuke deel
Beide kinderen hebben een zorgvraag en die is behoorlijk intensief. Ik ben zeg maar 24 uur per dag bereikbaar. Man neemt ook een deel op zich maar ik ben voor het grootste deel aanspreekpunt. Daarnaast heeft man ook een verhaal. Ook hier moeten we beide mee leren omgaan.
Wat ik nu heel erg merk is dat ik onderuit ga. Ik ben van nature introvert en hoe moeilijker de situatie hoe meer ik me in mijzelf terugtrek. Daar heeft man het weer moeilijk mee. Ik heb het idee dat ik al een hele tijd aan het overleven ben i.p.v. aan het leven en ik kom er niet uit. Man zegt therapie maar naar mijn idee lost therapie mijn situatie thuis niet op. Die zijn niet diegene die 24 uur paraat moeten staan en daar heb ik het moeilijk mee. Ik mis een stuk ontspanning, een stuk voor mezelf een tijd dat niemand me stoort. Dat heb ik nooit. Zelfs als ik ga sporten ligt de telefoon naast me zodat ik bereikbaar ben. Als ik uitga met vriendinnen idem
I.p.v. naar elkaar toe groeien groeien we uit elkaar omdat we nu het gevoel hebben dat we elkaar niet begrijpen. Elkaars behoeften niet begrijpen. Ik wordt kriegelig als iemand aan me zit, zowel de kinderen als man maar gewoon omdat ik op een bepaald gebied totaal overprikkeld ben.
Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat te doen, hoe de situatie om te draaien
Beide kinderen hebben een zorgvraag en die is behoorlijk intensief. Ik ben zeg maar 24 uur per dag bereikbaar. Man neemt ook een deel op zich maar ik ben voor het grootste deel aanspreekpunt. Daarnaast heeft man ook een verhaal. Ook hier moeten we beide mee leren omgaan.
Wat ik nu heel erg merk is dat ik onderuit ga. Ik ben van nature introvert en hoe moeilijker de situatie hoe meer ik me in mijzelf terugtrek. Daar heeft man het weer moeilijk mee. Ik heb het idee dat ik al een hele tijd aan het overleven ben i.p.v. aan het leven en ik kom er niet uit. Man zegt therapie maar naar mijn idee lost therapie mijn situatie thuis niet op. Die zijn niet diegene die 24 uur paraat moeten staan en daar heb ik het moeilijk mee. Ik mis een stuk ontspanning, een stuk voor mezelf een tijd dat niemand me stoort. Dat heb ik nooit. Zelfs als ik ga sporten ligt de telefoon naast me zodat ik bereikbaar ben. Als ik uitga met vriendinnen idem
I.p.v. naar elkaar toe groeien groeien we uit elkaar omdat we nu het gevoel hebben dat we elkaar niet begrijpen. Elkaars behoeften niet begrijpen. Ik wordt kriegelig als iemand aan me zit, zowel de kinderen als man maar gewoon omdat ik op een bepaald gebied totaal overprikkeld ben.
Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat te doen, hoe de situatie om te draaien
donderdag 25 januari 2018 om 08:14
Een vriendin die met jouw man over jou gaat appen zonder dat jij dat weet? Ik vind het echt heel raar. Ik heb ook vriendinnen die contact hebben of hebben gehad met mijn man maar nooit achter mijn rug om. Zijn beste vriend is daar ook heel netjes in.
Sorry, maar dit is echt niet ok.
donderdag 25 januari 2018 om 08:44
.YagaBaba schreef: ↑25-01-2018 08:14Een vriendin die met jouw man over jou gaat appen zonder dat jij dat weet? Ik vind het echt heel raar. Ik heb ook vriendinnen die contact hebben of hebben gehad met mijn man maar nooit achter mijn rug om. Zijn beste vriend is daar ook heel netjes in.
Sorry, maar dit is echt niet ok.
Het ging mij er nog niet eens zozeer om dat ze appten, maar wel dat ze appten óver TO, naar aanleiding van haar gesprek met vriendin. Dat voelt gewoon niet oké.
Later is nu
donderdag 25 januari 2018 om 10:16
Dubbel.
Ik probeer me voor te stellen hoe dat op mij zou overkomen. En dan kan ik eerlijk zeggen dat ik bij geen van mijn vriendinnen hier iets achter zou zoeken. Bij ons komt er ook wel eens iemand over de vloer zonder dat ik er ben. En logisch ook, want ik ben er heel vaak niet en zijn hobby is de mijne niet, dus hij treft wel eens vrouwen die dingen met hem bespreken waar ik nul verstand van heb. Andersom heb ik in mijn werk zoveel mannen om me heen, dat mijn man ook echt wel zou kunnen twijfelen. Doet ie niet en is ook absoluut niet nodig, maar goed, hij kent ze geen van allen dus het is echt puur vertrouwen.
Daar staat tegenover dat wij niet midden in een relatiecrisis zitten, geen problemen hebben op gebied van kind/huis/financien/ziekte, geen twijfel, geen ultimatum en geen therapie in het vooruitzicht.
Ik probeer me voor te stellen hoe dat op mij zou overkomen. En dan kan ik eerlijk zeggen dat ik bij geen van mijn vriendinnen hier iets achter zou zoeken. Bij ons komt er ook wel eens iemand over de vloer zonder dat ik er ben. En logisch ook, want ik ben er heel vaak niet en zijn hobby is de mijne niet, dus hij treft wel eens vrouwen die dingen met hem bespreken waar ik nul verstand van heb. Andersom heb ik in mijn werk zoveel mannen om me heen, dat mijn man ook echt wel zou kunnen twijfelen. Doet ie niet en is ook absoluut niet nodig, maar goed, hij kent ze geen van allen dus het is echt puur vertrouwen.
Daar staat tegenover dat wij niet midden in een relatiecrisis zitten, geen problemen hebben op gebied van kind/huis/financien/ziekte, geen twijfel, geen ultimatum en geen therapie in het vooruitzicht.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
donderdag 25 januari 2018 om 10:25
Dat ze zouden appen, zou ik niet erg vinden. Maar dat ze over míj aan het appen zijn nádat ik zo'n gesprek met die vriendin zou hebben gehad, zou ik wel heel vervelend vinden.. Hangt wel een klein beetje van de inhoud af.. als mijn vriendin het in het gesprek voor mij op zou nemen, zou ik het juist weer fijn vinden. Maar dat lijkt hier helaas niet de situatie.
donderdag 25 januari 2018 om 11:31
Het appen op zich heb ik geen problemen mee, ik app ook wel eens met haar man. Dat weten we allemaal van elkaar en dat is allemaal prima. Man gaf gisteravond toe dat het ene grove fout van hem was. Vriendin heeft hem trouwens ook vrij snel afgekapt blijkbaar. Ze wilde eerst toestemming van mij voordat ze verder met hem het erover had. Ik heb aangegeven dat hij beter iemand anders kon zoeken hiervoor.
Verder maken we langzaam stapjes vooruit, vooruit als in we leggen veel aan elkaar uit. Het gaat eigenlijk continu heen en weer. Er is veel ruzie, discussie. Gisteravond ook weer. Man kan op zo’n momenten echt heel gemeen uit de hoek komen, alles bij mij neer leggen. Ik krijg dan op zo’n moment echt de neiging om te schreeuwen en nu is het genoeg geweest. hij vind dat ik alles en iedereen buitensluit, niet mezelf ben, dat ik hem al jaren wegduw. Het ligt allemaal bij mij. Ik heb geen vrienden, behalve dan de partners van zijn vrienden maar dat zijn niet mijn vrienden. Dat ik die ook al 25 jaar ken doet er dan niet aan toe.
1 uur later heeft hij spijt. Oprecht spijt dat zie ik ook wel maar dan is het al gezegd. Dus gisteravond voor derde keer sorry in een paar dagen en nu zijn zeker zijn ogen open gegaan. Etc. ik ben op dit moment voorzichtig met hem geloven en vertrouwen. Hij weet dat en vind dat heel moeilijk.
Ik weet dat hij ook wanhopig is en dingen zegt uit frustratie en wanhoop. Maar gezegd is gezegd.
Verder maken we langzaam stapjes vooruit, vooruit als in we leggen veel aan elkaar uit. Het gaat eigenlijk continu heen en weer. Er is veel ruzie, discussie. Gisteravond ook weer. Man kan op zo’n momenten echt heel gemeen uit de hoek komen, alles bij mij neer leggen. Ik krijg dan op zo’n moment echt de neiging om te schreeuwen en nu is het genoeg geweest. hij vind dat ik alles en iedereen buitensluit, niet mezelf ben, dat ik hem al jaren wegduw. Het ligt allemaal bij mij. Ik heb geen vrienden, behalve dan de partners van zijn vrienden maar dat zijn niet mijn vrienden. Dat ik die ook al 25 jaar ken doet er dan niet aan toe.
1 uur later heeft hij spijt. Oprecht spijt dat zie ik ook wel maar dan is het al gezegd. Dus gisteravond voor derde keer sorry in een paar dagen en nu zijn zeker zijn ogen open gegaan. Etc. ik ben op dit moment voorzichtig met hem geloven en vertrouwen. Hij weet dat en vind dat heel moeilijk.
Ik weet dat hij ook wanhopig is en dingen zegt uit frustratie en wanhoop. Maar gezegd is gezegd.
donderdag 25 januari 2018 om 11:39
"sorry" zeggen is geen goedmakertje voor kut-gedragEmma73 schreef: ↑25-01-2018 11:31Het appen op zich heb ik geen problemen mee, ik app ook wel eens met haar man. Dat weten we allemaal van elkaar en dat is allemaal prima. Man gaf gisteravond toe dat het ene grove fout van hem was. Vriendin heeft hem trouwens ook vrij snel afgekapt blijkbaar. Ze wilde eerst toestemming van mij voordat ze verder met hem het erover had. Ik heb aangegeven dat hij beter iemand anders kon zoeken hiervoor.
Verder maken we langzaam stapjes vooruit, vooruit als in we leggen veel aan elkaar uit. Het gaat eigenlijk continu heen en weer. Er is veel ruzie, discussie. Gisteravond ook weer. Man kan op zo’n momenten echt heel gemeen uit de hoek komen, alles bij mij neer leggen. Ik krijg dan op zo’n moment echt de neiging om te schreeuwen en nu is het genoeg geweest. hij vind dat ik alles en iedereen buitensluit, niet mezelf ben, dat ik hem al jaren wegduw. Het ligt allemaal bij mij. Ik heb geen vrienden, behalve dan de partners van zijn vrienden maar dat zijn niet mijn vrienden. Dat ik die ook al 25 jaar ken doet er dan niet aan toe.
1 uur later heeft hij spijt. Oprecht spijt dat zie ik ook wel maar dan is het al gezegd. Dus gisteravond voor derde keer sorry in een paar dagen en nu zijn zeker zijn ogen open gegaan. Etc. ik ben op dit moment voorzichtig met hem geloven en vertrouwen. Hij weet dat en vind dat heel moeilijk.
Ik weet dat hij ook wanhopig is en dingen zegt uit frustratie en wanhoop. Maar gezegd is gezegd.
als hij zich tijdens 1op1-discussies niet kan gedragen , dan alleen nog praten waar iemand (therapeut) bij is
donderdag 25 januari 2018 om 11:40
Ik controleer die apps niet, dus wie weet hebben ze het ook wel over mij. Geen idee. Ik heb het met mijn collega´s ook wel eens over mijn man.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
vrijdag 9 maart 2018 om 13:24
Even een update. Ondertussen zijn man en ik beide 1 keer bij een ‘psycholoog’ geweest. afspraak maken is lastig, er zit veel tijd tussen dus het schiet niet echt op. Thuis gaat het slecht. We hebben bijna alleen maar ruzie. We voelen ons beide eenzaam. Hij verwijt me dat ik een vriezer ben. Ik hem dat hij me niet steunt en nu de ruimte geeft. Hij wil dat alles zsm opgelost wordt maar dat kan ik niet. ik ben gewoon zo klaar met de ruzies.
Ik twijfel steeds meer aan mezelf, ben ik egoïstisch dat ik deze tijd nodig heb. Ik voel me aan alle kanten gepusht. ik begrijp man maar ik vraag me steeds meer af of er een oplossing is. We komen steeds verder van elkaar af te staan
Ik kijk ondertussen al naar huurwoningen en zit me af te vragen hoe ik straks met de kinderen moet rondkomen
Ik twijfel steeds meer aan mezelf, ben ik egoïstisch dat ik deze tijd nodig heb. Ik voel me aan alle kanten gepusht. ik begrijp man maar ik vraag me steeds meer af of er een oplossing is. We komen steeds verder van elkaar af te staan
Ik kijk ondertussen al naar huurwoningen en zit me af te vragen hoe ik straks met de kinderen moet rondkomen
vrijdag 9 maart 2018 om 13:29
Waarom neem je niet een time-out? Ga alleen op vakantie, een dag of 10. Neem rust en afstand, zodat je kunt nadenken. Zo steven je op een scheiding af. Als dat uiteindelijk toch de uitkomst is kun je dat beter heel goed afwegen. Sterkte TO..Emma73 schreef: ↑09-03-2018 13:24Even een update. Ondertussen zijn man en ik beide 1 keer bij een ‘psycholoog’ geweest. afspraak maken is lastig, er zit veel tijd tussen dus het schiet niet echt op. Thuis gaat het slecht. We hebben bijna alleen maar ruzie. We voelen ons beide eenzaam. Hij verwijt me dat ik een vriezer ben. Ik hem dat hij me niet steunt en nu de ruimte geeft. Hij wil dat alles zsm opgelost wordt maar dat kan ik niet. ik ben gewoon zo klaar met de ruzies.
Ik twijfel steeds meer aan mezelf, ben ik egoïstisch dat ik deze tijd nodig heb. Ik voel me aan alle kanten gepusht. ik begrijp man maar ik vraag me steeds meer af of er een oplossing is. We komen steeds verder van elkaar af te staan
Ik kijk ondertussen al naar huurwoningen en zit me af te vragen hoe ik straks met de kinderen moet rondkomen
Oh ja, en zeg nu niet: ja maar, dat kan niet want....
Zo kan het namelijk ook niet. Laat hem de boel regelen terwijl jij weg bent.
dinsdag 20 maart 2018 om 18:10
Fauna69, heel stom maar ik durf nu dat geld niet uit te geven. Ik kan het straks misschien nog nodig hebben
Ik heb twee keer therapie gehad en man is ook 1 keer geweest. Over twee weken gaan we samen. Man wil dan ook de knoop door hakken. Blijven of gaan.
Het komt erop neer dat hij vind dat ik geen moeite doe voor onze relatie. Hij vind dat hij het goed doet nu en dat ik geen enkele poging doe iets te veranderen.
Ik moest bij de therapie een rollenspel doen. Zij was man, met verwijten en ik moest steeds de bal terugleggen bij hem. Vind jij dat ik het niet goed doe. Tja dan ligt dat bij jou. Maar ik kreeg het letterlijk niet mijn strot uit.
Ik bevroor totaal.
Met de kindern gaat het steeds beter, meer aanpassingen op school. Man vraagt dan ook steeds. Ben je nu ontspannen. Voel je je nu beter.
Drie weken terug ofzo dacht ik geen onzin. Gewoon zin maken. Dus sex gehad. Maar ik voelde er niks bij. Het was echt niet leuk. Man voelde zich erna ook verschrikkelijk erbij. Ik ook, ik had toch nee moeten zeggen maar wilde hem niet weer teleurstellen.
Ik ben blij als man de knoop doorhakt. Ik ben dit wachten, piekeren, etc helemaal zat.
Therapie gaat ook over ons, niet over mij. Dus datgene waar ik aan had willen werken kan ik niet aan werken omdat het opzij geschoven wordt door onze problemen. Man vind het echter weer egoistisch als ik mijn gedoe voorrang geef.
Ergens kijk ik ernaar uit als ik alleen zou zijn. Ik weet niet of dat fout is.
Ik heb twee keer therapie gehad en man is ook 1 keer geweest. Over twee weken gaan we samen. Man wil dan ook de knoop door hakken. Blijven of gaan.
Het komt erop neer dat hij vind dat ik geen moeite doe voor onze relatie. Hij vind dat hij het goed doet nu en dat ik geen enkele poging doe iets te veranderen.
Ik moest bij de therapie een rollenspel doen. Zij was man, met verwijten en ik moest steeds de bal terugleggen bij hem. Vind jij dat ik het niet goed doe. Tja dan ligt dat bij jou. Maar ik kreeg het letterlijk niet mijn strot uit.
Ik bevroor totaal.
Met de kindern gaat het steeds beter, meer aanpassingen op school. Man vraagt dan ook steeds. Ben je nu ontspannen. Voel je je nu beter.
Drie weken terug ofzo dacht ik geen onzin. Gewoon zin maken. Dus sex gehad. Maar ik voelde er niks bij. Het was echt niet leuk. Man voelde zich erna ook verschrikkelijk erbij. Ik ook, ik had toch nee moeten zeggen maar wilde hem niet weer teleurstellen.
Ik ben blij als man de knoop doorhakt. Ik ben dit wachten, piekeren, etc helemaal zat.
Therapie gaat ook over ons, niet over mij. Dus datgene waar ik aan had willen werken kan ik niet aan werken omdat het opzij geschoven wordt door onze problemen. Man vind het echter weer egoistisch als ik mijn gedoe voorrang geef.
Ergens kijk ik ernaar uit als ik alleen zou zijn. Ik weet niet of dat fout is.
dinsdag 20 maart 2018 om 18:17
Dus een dure vakantie op Hawaï zit er niet in.
Heb je een broer/zus/moeder/vader waar je een weekje kunt uitrusten?
Vrienden die binnenkort een week op vakantie gaan zodat jij in hun huis kunt bijkomen?
Als je een beetje creatief denkt is er écht wel een oplossing!
Zon week afstand van alles kan echt al veel lucht geven, en volgens mij heb je dat nodig
Heb je een broer/zus/moeder/vader waar je een weekje kunt uitrusten?
Vrienden die binnenkort een week op vakantie gaan zodat jij in hun huis kunt bijkomen?
Als je een beetje creatief denkt is er écht wel een oplossing!
Zon week afstand van alles kan echt al veel lucht geven, en volgens mij heb je dat nodig
dinsdag 20 maart 2018 om 18:24
dinsdag 20 maart 2018 om 20:04
dinsdag 3 april 2018 om 14:08
afgelopen week hebben we weer veel gesproken. terwijl we eigenlijk afgesproken hadden even rust te nemen van de discussies en ruzies.
man had vorige week een therapiesessie waarbij aardig wat momenten zijn geweest waarop de therapeute hem aardig confronteerde met zijn gedrag. man heeft altijd van zichzelf gevonden dat hij heel gevoelig, emotioneel en emphatisch was. hij komt nu langzaam erachter dat dat misschien niet zo is en dat hij mij met zijn gedrag en opmerkingen weggeduwd heeft. Dat opmerkingen die hij als stimulerend bedoelde bij mij als kwetsend binnenkwamen. terwijl ik hem al dit meerdere keren gezegd heb, maar ja, van een vreemde geloof je het sneller.
in ieder geval begint man nu zich te realiseren dat het niet alleen bij mij ligt maar dat er bij problemen in een relatie altijd twee kanten zijn.
het helpt mij wel, dat hij nu eindelijk eens zegt, oke ik heb het ook niet goed gedaan. alleen, ik kan niet alles zo snel vergeten. ik probeer vooruit te gaan maar ik heb tijd nodig.
ik merk nu wel steeds meer zaken die ik blijkbaar weggeduwd heb al jaren die nu naar boven komen. Daarom snap ik ook steeds meer gedrag bij mij. intimiteit bv. als ik stress heb wordt ik hele introvert. man reageerde daar in het verleden op met gewoon doen, en het komt wel, andere mannen zouden dat niet accepteren, andere koppels hebben 3 keer in de week seks, het is toch ook niet normaal. Ik begin me nu af te vragen of mijn haat/liefde relatie met intimiteit niet uit onzekerheid hierdoor komt. Ik ben continu onzeker, wil ik, wil ik niet, wil ik genoeg, wil man, vind man het wel leuk, vind ik het wel leuk. Ik kan me dus geen seconde ontspannen. Wat mijn zin ook niet helpt logischerwijs.
Ik wil man absoluut niet de schuld geven. Ik ben een volwassen vrouw en ik had me ook zelf eerder veel zaken moeten realiseren. We hebben jaren volledig fout gecommuniceerd. De vraag is of we beide routine en gedrag van 10 jaar kunnen ombuigen
man had vorige week een therapiesessie waarbij aardig wat momenten zijn geweest waarop de therapeute hem aardig confronteerde met zijn gedrag. man heeft altijd van zichzelf gevonden dat hij heel gevoelig, emotioneel en emphatisch was. hij komt nu langzaam erachter dat dat misschien niet zo is en dat hij mij met zijn gedrag en opmerkingen weggeduwd heeft. Dat opmerkingen die hij als stimulerend bedoelde bij mij als kwetsend binnenkwamen. terwijl ik hem al dit meerdere keren gezegd heb, maar ja, van een vreemde geloof je het sneller.
in ieder geval begint man nu zich te realiseren dat het niet alleen bij mij ligt maar dat er bij problemen in een relatie altijd twee kanten zijn.
het helpt mij wel, dat hij nu eindelijk eens zegt, oke ik heb het ook niet goed gedaan. alleen, ik kan niet alles zo snel vergeten. ik probeer vooruit te gaan maar ik heb tijd nodig.
ik merk nu wel steeds meer zaken die ik blijkbaar weggeduwd heb al jaren die nu naar boven komen. Daarom snap ik ook steeds meer gedrag bij mij. intimiteit bv. als ik stress heb wordt ik hele introvert. man reageerde daar in het verleden op met gewoon doen, en het komt wel, andere mannen zouden dat niet accepteren, andere koppels hebben 3 keer in de week seks, het is toch ook niet normaal. Ik begin me nu af te vragen of mijn haat/liefde relatie met intimiteit niet uit onzekerheid hierdoor komt. Ik ben continu onzeker, wil ik, wil ik niet, wil ik genoeg, wil man, vind man het wel leuk, vind ik het wel leuk. Ik kan me dus geen seconde ontspannen. Wat mijn zin ook niet helpt logischerwijs.
Ik wil man absoluut niet de schuld geven. Ik ben een volwassen vrouw en ik had me ook zelf eerder veel zaken moeten realiseren. We hebben jaren volledig fout gecommuniceerd. De vraag is of we beide routine en gedrag van 10 jaar kunnen ombuigen
emma73 wijzigde dit bericht op 03-04-2018 14:15
31.95% gewijzigd
dinsdag 3 april 2018 om 14:15
Punt. Het helpt jou. Adem in en adem uit.
Sta even stil bij dat gevoel.
De rest komt wel. Of niet.
dinsdag 3 april 2018 om 14:16
Je hoeft het ook niet meteen te vergeten en door te gaan. Ik denk dat er al een grote stap gezet is nu je man begint in te zien dat het niet allemaal jouw 'schuld' is, maar dat hij zelf ook een aandeel hierin heeft.
Klinkt als een goede ontwikkeling!
Klinkt als een goede ontwikkeling!
Het is beter om een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken
dinsdag 3 april 2018 om 14:36
Wat ik vooral niet wil is hem de schuld gaan geven. Daar wil ik echt voor waken. Daar zijn we beide niet mee geholpen. Alleen merk ik dat dat lastig is. We hebben het over bepaald gedrag, waar komt het vandaan. Ik vind het heel moeilijk om dan niet te zeggen: jij hebt dat misschien veroorzaakt. We zeggen steeds dat we moeten vooruitkijken maar dat lukt dus niet als je het verleden nog niet verwerkt hebt.
dinsdag 3 april 2018 om 15:57
Ik denk (maar bespreek dit met jullie therapeut, want dat ben ik niet), dat jullie allebei moeten stoppen met het over 'schuld' te hebben. Het is actie en reactie. Je man heeft misschien het gedrag veroorzaakt, maar jij hebt daar op gereageerd door dat gedrag te gaan vertonen. Een ongelukkige samenloop waar jullie dus samen 'schuld' aan hebben.
Als gedrag X van hem bij jou zorgt voor reactie Y, dan zijner 2 mogelijkheden: of hij stopt met X, of jij met Y. En dat is moeilijk, maar als jullie het allebei proberen zal hij wat minder vaak X doen en jij wat minder vaak reageren met Y, en wordt het probleem dus minder.
En ja, dat is makkelijk gezegd en ik snap best dat je de neiging hebt om hem te vertellen wat hij allemaal fout heeft gedaan. Alleen denk ik dat dat misschien wel oplucht, maar het jullie verder nergens brengt, behalve terug naar af.
Als gedrag X van hem bij jou zorgt voor reactie Y, dan zijner 2 mogelijkheden: of hij stopt met X, of jij met Y. En dat is moeilijk, maar als jullie het allebei proberen zal hij wat minder vaak X doen en jij wat minder vaak reageren met Y, en wordt het probleem dus minder.
En ja, dat is makkelijk gezegd en ik snap best dat je de neiging hebt om hem te vertellen wat hij allemaal fout heeft gedaan. Alleen denk ik dat dat misschien wel oplucht, maar het jullie verder nergens brengt, behalve terug naar af.
Het is beter om een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken