Relaties
alle pijlers
Stiefvader
donderdag 3 september 2026 om 19:00
Ik voel me wat verdrietig. Ik probeer namelijk het gedrag van mijn man te snappen. Misschien kunnen jullie me helpen daarbij.
Mijn man is niet de vader van mijn kinderen. Hij is momenteel 2 weken alleen op vakantie op een motortocht die niet vooraf gepland is. Hij is dus de hele dag bezig met zoeken naar een slaapplek (in de regen) en waar hij nu weer heen zal gaan.
Op zich prima. Maar nu mijn pijnlijke punt. Ik maak me hier in Nederland om bepaalde redenen zorgen om mijn zoon. Hij heeft het op zijn nieuwe school niet naar zijn zin en we hebben besloten hem aan te melden op een andere school. Mijn zoon heeft autisme, net uit een depressie en ik maak me veel zorgen om zijn welzijn.
Mijn man appt regelmatig weer een mooie foto maar verder stelt hij geen interesse in de situatie hier.
Ik heb hem ermee geconfronteerd en hij geeft toe niet te denken aan mijn zoon en dat ik en mijn ex het samen wel kunnen oplossen. Ze kennen elkaar nu 9 jaar en ik had gehoopt dat er wel een vorm van liefde zou zijn dat mijn man zich met mij zorgen kan maken om mijn zoon. Maar blijkbaar is dat niet het geval.
Na een confrontatie zegt mijn man dat hij denkt dat ik en mijn ex het zelf wel redden en hij wel om mijn zoon geeft en alles voor hem doet wat hij nodig heeft. Maar houden van is wat groot uitgedrukt.
Hij weet verder dat ik me hier heel rot onder voel maar vraagt verder nergens meer naar.
Ik voel me alleen, in de steek gelaten en mijn hart voelt in stukjes. Ik begrijp het gewoon niet.
Mijn man is niet de vader van mijn kinderen. Hij is momenteel 2 weken alleen op vakantie op een motortocht die niet vooraf gepland is. Hij is dus de hele dag bezig met zoeken naar een slaapplek (in de regen) en waar hij nu weer heen zal gaan.
Op zich prima. Maar nu mijn pijnlijke punt. Ik maak me hier in Nederland om bepaalde redenen zorgen om mijn zoon. Hij heeft het op zijn nieuwe school niet naar zijn zin en we hebben besloten hem aan te melden op een andere school. Mijn zoon heeft autisme, net uit een depressie en ik maak me veel zorgen om zijn welzijn.
Mijn man appt regelmatig weer een mooie foto maar verder stelt hij geen interesse in de situatie hier.
Ik heb hem ermee geconfronteerd en hij geeft toe niet te denken aan mijn zoon en dat ik en mijn ex het samen wel kunnen oplossen. Ze kennen elkaar nu 9 jaar en ik had gehoopt dat er wel een vorm van liefde zou zijn dat mijn man zich met mij zorgen kan maken om mijn zoon. Maar blijkbaar is dat niet het geval.
Na een confrontatie zegt mijn man dat hij denkt dat ik en mijn ex het zelf wel redden en hij wel om mijn zoon geeft en alles voor hem doet wat hij nodig heeft. Maar houden van is wat groot uitgedrukt.
Hij weet verder dat ik me hier heel rot onder voel maar vraagt verder nergens meer naar.
Ik voel me alleen, in de steek gelaten en mijn hart voelt in stukjes. Ik begrijp het gewoon niet.
zondag 6 september 2026 om 08:49
Dank je! X Ik ben lerende.Lila-Linda schreef: ↑06-09-2026 08:34Waarom zorg jij beter voor het kleine jongetje dat hij was, dan voor het kleine meisje dat jij was?
zondag 6 september 2026 om 09:56
Wilde ik ook typen. Voor mij is 'houden van' lastig. Ik geef om wat mensen omdat ik me om hun welzijn bekommer en dan doe ik ook mijn best zodat het ze goed gaat. Meer een empathische verbinding. Houden van is voor mij nog iets anders en zeker niet logisch om voor de kinderen van mijn partner te voelen.
a.k.a. canis-dinges
zondag 6 september 2026 om 10:22
Er is geen jullie gezin. Het zijn jouw kinderen, niet de zijne. En hoezo heb jij geen twee weken rust? Gaan de kinderen niet met hun vader op vakantie? Zodra iemand hier kritisch is, ga je enorm passief agressief lopen doen. Dat is een nogal vermoeiende manier van met conflicten of kritiek omgaan, maar you do you.Spiri123 schreef: ↑06-09-2026 08:48Je ziet duidelijk niet de dynamiek die hier heerst.
Ja, hij werkt hard voor ons gezin. Daar staat tegenover dat ik voor hem zorg, de boodschappen doe, strijk, kook, schoonmaak, werk en zijn ego vullen met alle complimenten waar hij de hele dag om vraagt. Het is niet dat hij er niets voor terug krijgt. Ik heb ook geen 2 weken rust.
Maar goed, ik had hem niet moeten lastig vallen in zijn vakantie.
zondag 6 september 2026 om 10:36
zondag 6 september 2026 om 10:43
Na 9 jaar mag je je nog niet voelen alsof je een gezin bent?
Wat een armoe. Ik denk dat je ook moet bedenken dat de reacties hier vooral veel zeggen over de posters zelf.
Kinderen zullen na 9 jaar de situatie echt wel als gezin bestempelen hoor.
Dat die jongen niet kan zeggen dat hij van zijn stiefvader houdt, is omdat hij blijkbaar gemengde signalen van die man krijgt en de stiefvader het zelf ook niet zegt.
Kinderen hechten zich heel snel aan hun verzorgers. Zelfs als die verzorgers niet veilig zijn.
Wat een armoe. Ik denk dat je ook moet bedenken dat de reacties hier vooral veel zeggen over de posters zelf.
Kinderen zullen na 9 jaar de situatie echt wel als gezin bestempelen hoor.
Dat die jongen niet kan zeggen dat hij van zijn stiefvader houdt, is omdat hij blijkbaar gemengde signalen van die man krijgt en de stiefvader het zelf ook niet zegt.
Kinderen hechten zich heel snel aan hun verzorgers. Zelfs als die verzorgers niet veilig zijn.
zondag 6 september 2026 om 10:46
Als hij niet makkelijk over emoties praat kan ik me ook voorstellen dat hij het concept “houden van” ingewikkeld vindt te omschrijven. Je zegt dat hij zich bekommert om de kinderen, er in praktische zin voor ze is en dat hij ze zelfs zijn erfgenamen heeft gemaakt. Dat klinkt in mijn oren best liefhebbend. De diepe connectie van houden van die je (onconditioneel) voor je biologische kinderen voelt is denk ik lastig te bereiken voor een stiefouder. Koester wat je hebt, zou ik zeggen. En als je verder toch nier echr gelukkig bent met hem (wat ik tussen de regels lees) dan is dat een reden om je relatie te heroverwegen. Maar zijn band met de kids? Denk nier dat dar de kern van je probleem is.
zondag 6 september 2026 om 10:52
Maar hoef ik val weer terug in afhankelijk van andermans meningen.
Ik ben in mijn man zijn vakantie teruggevallen in verlatingsangst toen hij alleen maar aan het zenden was en thuis loslaatte. Mijn fout. Ik had hem er niet mee lastig moeten vallen. Ik snap het.
Bedankt voor de feedback. Ik laat het hierbij.
Ik ben in mijn man zijn vakantie teruggevallen in verlatingsangst toen hij alleen maar aan het zenden was en thuis loslaatte. Mijn fout. Ik had hem er niet mee lastig moeten vallen. Ik snap het.
Bedankt voor de feedback. Ik laat het hierbij.
zondag 6 september 2026 om 10:58
Mijn moeder kreeg toen ik 8 was een relatie met een man met 2 autistische kinderen. Ik heb hen nooit als mijn broers gezien (nu ik volwassen ben heb ik ook geen contact meer met ze) en mijn moeder heeft het ook heel lastig gevonden echt een band met hen op te bouwen. Dit is nooit echt gelukt en ik denk dat ze ook nooit echt van ze heeft gehouden, en andersom ook niet. Echt heel raar vind ik dat dus niet. Het is nou eenmaal niet bepaald makkelijk om een relatie op te bouwen met iemand met autisme. Er is weinig wederkerigheid. Van je eigen kind hou je altijd maar bij andermanskind moet dat groeien en zonder wederkerigheid is dat lastig.
zondag 6 september 2026 om 11:03
Nog nooit zoveel gegeneraliseer gehoordAnne1235 schreef: ↑06-09-2026 10:58Mijn moeder kreeg toen ik 8 was een relatie met een man met 2 autistische kinderen. Ik heb hen nooit als mijn broers gezien (nu ik volwassen ben heb ik ook geen contact meer met ze) en mijn moeder heeft het ook heel lastig gevonden echt een band met hen op te bouwen. Dit is nooit echt gelukt en ik denk dat ze ook nooit echt van ze heeft gehouden, en andersom ook niet. Echt heel raar vind ik dat dus niet. Het is nou eenmaal niet bepaald makkelijk om een relatie op te bouwen met iemand met autisme. Er is weinig wederkerigheid. Van je eigen kind hou je altijd maar bij andermanskind moet dat groeien en zonder wederkerigheid is dat lastig.
zondag 6 september 2026 om 13:17
Dit komt op mij dus passief-agressief over. Mensen geven je een ander perspectief en je lijkt te doen alsof het je opgedrongen wordt.Spiri123 schreef: ↑06-09-2026 10:52Maar hoef ik val weer terug in afhankelijk van andermans meningen.
Ik ben in mijn man zijn vakantie teruggevallen in verlatingsangst toen hij alleen maar aan het zenden was en thuis loslaatte. Mijn fout. Ik had hem er niet mee lastig moeten vallen. Ik snap het.
Bedankt voor de feedback. Ik laat het hierbij.
a.k.a. canis-dinges
zondag 6 september 2026 om 14:09
Ik begrijp het maar het is echt zoals jij het leest. Ik neem serieus de verhalen aan van mensen.canis-felis schreef: ↑06-09-2026 13:17Dit komt op mij dus passief-agressief over. Mensen geven je een ander perspectief en je lijkt te doen alsof het je opgedrongen wordt.
zondag 6 september 2026 om 14:12
Alleen is het al jaren hetzelfde onderwerp van je topics dus je doet er verder niks mee. Neem dan een dagboek ofzo of ga even met deze forumster in gesprek die in precies dezelfde situatie zit (memberlist.php?mode=viewprofile&u=395746) , zonde van de mensen die tijd in jouw topics steken.
zondag 6 september 2026 om 14:29
Anne1235 schreef: ↑06-09-2026 10:58Mijn moeder kreeg toen ik 8 was een relatie met een man met 2 autistische kinderen. Ik heb hen nooit als mijn broers gezien (nu ik volwassen ben heb ik ook geen contact meer met ze) en mijn moeder heeft het ook heel lastig gevonden echt een band met hen op te bouwen. Dit is nooit echt gelukt en ik denk dat ze ook nooit echt van ze heeft gehouden, en andersom ook niet. Echt heel raar vind ik dat dus niet. Het is nou eenmaal niet bepaald makkelijk om een relatie op te bouwen met iemand met autisme. Er is weinig wederkerigheid. Van je eigen kind hou je altijd maar bij andermanskind moet dat groeien en zonder wederkerigheid is dat lastig.
Ik vind het heel logisch dat jij je stiefbroers nooit als echte broers hebt gezien, ik denk dat ik dat ook zo zou voelen. Maar dat je als stiefvader gewoon dat tegen je vrouw zegt dat je niet van haar kinderen houdt, vind ik wel heel erg bot hoor. Dat kan ook anders worden gezegd toch?
zondag 6 september 2026 om 14:53
Tja, dat is het een beetje met jouw reacties, ik geloof de tekst voor de "maar" niet zo. En op reacties in je straatje reageer je m.i. overdreven opgelucht en emotioneel. Maar goed. Sterkte er maar mee. Jullie lijken op elkaars triggerknoppen te drukken en allebei - in ieder geval jij - vast te zitten in je eigen beeld en gelijk. Ik hoop dat jullie nadat de gemoederen wat bedaard zijn elkaar weer kunnen vinden.
a.k.a. canis-dinges
zondag 6 september 2026 om 15:29
Maar TO is toch duidelijk een emotioneel ingesteld mens en jij bent volgens mij veel rationeler ingesteld. Allebei prima maar dan wel logisch dat je elkaar niet helemaal begrijpt en dat al haar reacties jou onnodig emotioneel voorkomen. Zo is zij gewooncanis-felis schreef: ↑06-09-2026 14:53Tja, dat is het een beetje met jouw reacties, ik geloof de tekst voor de "maar" niet zo. En op reacties in je straatje reageer je m.i. overdreven opgelucht en emotioneel. Maar goed. Sterkte er maar mee. Jullie lijken op elkaars triggerknoppen te drukken en allebei - in ieder geval jij - vast te zitten in je eigen beeld en gelijk. Ik hoop dat jullie nadat de gemoederen wat bedaard zijn elkaar weer kunnen vinden.
Het is zoals het is
zondag 6 september 2026 om 15:37
canis-felis schreef: ↑06-09-2026 14:35Hangt er vanaf of het op de man af gevraagd wordt. Als mijn partner het zou vragen, zou ik - naar waarheid - zeggen van niet. Het is voor mij niet iets negatiefs.
Ik zou het nooit zo zeggen. Af en toe mag je best iets een beetje wat liefdevoller verpakken, in plaats van altijd de harde waarheid te zeggen vind ik. Het hoeft allemaal niet zo zwart/wit en bot.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in