Relaties
alle pijlers
Stumper
woensdag 8 juni 2011 om 22:45
Ik weet dat alle onderwerpen al miljoen keer zijn geplaatst. En natuurlijk ben ik met dit topic niet nieuw, uniek of wat dan ook maar ja kan er niks aan doen, voel mij echt een stumper. Ben 31, single (jaja) woon alleen met mijn kat in Amsterdam. Heb een paar onwijs lieve vrienden en vriendinnen maar toch... Ik doe heel veel leuke dingen maar aan het eind van de avond ga ik toch alleen naar huis. Over twee weken ga ik met drie vriendinnen een week op vakantie, onwijs leuk en hun vinden dit ook heel leuk maar na die week staan hun vriendjes op het vliegveld te wachten en sta ik daar alleen. ik werk voor mezelf, klinkt ideaal maar is ook vaak eenzaam. En ook mis ik mijn ex, als ik alleen al aan hem denk gaat mijn hart duizend keer sneller slaan. Zucht tsja wat wil ik hiermee... Even klagen? Ik weet het niet voel me zwaar rot..
woensdag 8 juni 2011 om 22:59
Bedankt voor de lieve reacties. Het is ook idd soms alleen balen maar voel mij echt een idioot dat ik ook ineens aan het huilen ben bij programma's als welkom home (hun wel en ik niet terwijl ik het ze zo gun!) Of vriendinnen die zwanger zijn, nieuw huis gaan kopen etc. Echt ik gun het ze en doe alles voor ze maar ondertussen..
woensdag 8 juni 2011 om 23:08
Zoooo herkenbaar! Wil je ook even een virtuele hug geven. Zie om me heen mensen verliefd op elkaar worden, en zou zelf ook zo graag weer eens gevoelsmatig thuis willen komen bij iemand. Het is toch geweldig om de leukste te zijn voor iemand, en andersom?
En inderdaad: je gunt het iedereen, maar jezelf natuurlijk ook!
Ik ben zelf niet bepaald licht ontvlambaar, en word gewoon niet zo snel verliefd, terwijl ik het juist zo mooi en geweldig vind. Ik kom wel leuke mannen tegen, maar die zijn t dan toch net niet. En net niet: da's niet genoeg. Of ze worden verliefd op mij (en ik dus niet op hen) en dan voel ik me weer zo klote omdat ik die persoon pijn doe.
Hmmm, klinkt nu alsof ze in rijen voor de deur staan, maar da's ook niet het geval hoor, haha. Maar ja, je maakt wat mee in 2 jaar single zijn.
En mensen in mijn omgeving zeggen me dan dat het echt op mijn pad gaat komen. Alles komt goed enzo (zijn opvallend vaak mensen die wel een happy relatie hebben). Maar ja, dat klinkt me allemaal iets TE 'zen' in de oren, vooral op zo'n moment waarop je je zo verdomd alleen voelt....
Anyway: je bent niet de enige meis! Niet dat dat je veel helpt, maar je gevoel is absoluut niet raar.
En inderdaad: je gunt het iedereen, maar jezelf natuurlijk ook!
Ik ben zelf niet bepaald licht ontvlambaar, en word gewoon niet zo snel verliefd, terwijl ik het juist zo mooi en geweldig vind. Ik kom wel leuke mannen tegen, maar die zijn t dan toch net niet. En net niet: da's niet genoeg. Of ze worden verliefd op mij (en ik dus niet op hen) en dan voel ik me weer zo klote omdat ik die persoon pijn doe.
Hmmm, klinkt nu alsof ze in rijen voor de deur staan, maar da's ook niet het geval hoor, haha. Maar ja, je maakt wat mee in 2 jaar single zijn.
En mensen in mijn omgeving zeggen me dan dat het echt op mijn pad gaat komen. Alles komt goed enzo (zijn opvallend vaak mensen die wel een happy relatie hebben). Maar ja, dat klinkt me allemaal iets TE 'zen' in de oren, vooral op zo'n moment waarop je je zo verdomd alleen voelt....
Anyway: je bent niet de enige meis! Niet dat dat je veel helpt, maar je gevoel is absoluut niet raar.
woensdag 8 juni 2011 om 23:12
Oh ja die mensen van welcome home verdienen zeker alle steun. Dat besef ik mij ook maar al te goed en denk ook dan van waar klaag ik over. Maar toch is dit het? Werken, koken voor jezelf, met de kat spelen, ( ik doe ook nog best veel vrijwilligerswerk) vrienden, en dan het is allemaal zo leeg, bijna doelloos, iedere dag tranen, verdriet... Zucht
woensdag 8 juni 2011 om 23:21
woensdag 8 juni 2011 om 23:24
quote:Barcelona30 schreef op 08 juni 2011 @ 23:12:
Oh ja die mensen van welcome home verdienen zeker alle steun. Dat besef ik mij ook maar al te goed en denk ook dan van waar klaag ik over. Maar toch is dit het? Werken, koken voor jezelf, met de kat spelen, ( ik doe ook nog best veel vrijwilligerswerk) vrienden, en dan het is allemaal zo leeg, bijna doelloos, iedere dag tranen, verdriet... ZuchtWat naar voor je dat je dit bestaan zo als uitzichtloos en leeg ervaart, zo laat je het leven dat je nu hebt aan je voorbij gaan terwijl je wacht op iets beters. Doodzonde.
Oh ja die mensen van welcome home verdienen zeker alle steun. Dat besef ik mij ook maar al te goed en denk ook dan van waar klaag ik over. Maar toch is dit het? Werken, koken voor jezelf, met de kat spelen, ( ik doe ook nog best veel vrijwilligerswerk) vrienden, en dan het is allemaal zo leeg, bijna doelloos, iedere dag tranen, verdriet... ZuchtWat naar voor je dat je dit bestaan zo als uitzichtloos en leeg ervaart, zo laat je het leven dat je nu hebt aan je voorbij gaan terwijl je wacht op iets beters. Doodzonde.
woensdag 8 juni 2011 om 23:29
woensdag 8 juni 2011 om 23:30
woensdag 8 juni 2011 om 23:35
Barcelona, een relatie is een aanvulling van je leven geen invulling, dat moet je nooit vergeten.
Huil je hier elke dag om? Wat vervelend! Kijk je wel naar wat je wel hebt? En heb je ook andere vriendinnen die wel single zijn? Misschien kun je je meer aan hun optrekken, dat scheelt kan ik je uit eigen ervaring vertellen
Huil je hier elke dag om? Wat vervelend! Kijk je wel naar wat je wel hebt? En heb je ook andere vriendinnen die wel single zijn? Misschien kun je je meer aan hun optrekken, dat scheelt kan ik je uit eigen ervaring vertellen
woensdag 8 juni 2011 om 23:38
quote:Barcelona30 schreef op 08 juni 2011 @ 23:30:
Het is ook heel zonde Iris, dat vind ik dus ook. Ben blij dat ik die mensen van buddy project blij maak, dat mijn kat happy is, vrienden en familie blij zijn met mij maar ja ben ik zelf happy? Als ik weer alleen op de fiets richting huis zit? NeeJe klinkt alsof je wat depressief bent. Ben je hier wel een voor naar de huisarts geweest? Wellicht kan die je verder helpen, want dit gevoel lijkt me echt heel naar voor je .
Het is ook heel zonde Iris, dat vind ik dus ook. Ben blij dat ik die mensen van buddy project blij maak, dat mijn kat happy is, vrienden en familie blij zijn met mij maar ja ben ik zelf happy? Als ik weer alleen op de fiets richting huis zit? NeeJe klinkt alsof je wat depressief bent. Ben je hier wel een voor naar de huisarts geweest? Wellicht kan die je verder helpen, want dit gevoel lijkt me echt heel naar voor je .
woensdag 8 juni 2011 om 23:39
woensdag 8 juni 2011 om 23:59
Een virtuele knuffel voor jou. Had ik in het begin toen ik weer alleen was ook zo erg, maar het wordt écht minder! En dan komt er vanzelf een dag dat je weer eens een leuk iemand tegen het lijf loopt. Ben nu drie jaar vrijgezel en vind het eerlijk gezegd steeds leuker.
Maar dat alleen thuiskomen kan soms gewoon kut zijn, of dat je op een dag nog met niemand hebt gepraat. Je hebt gelukkig een leuke vakantie in het vooruitzicht en probeer daar een beetje van te genieten wie weet doet het je hartstikke goed om even van huis te zijn en te ontspannen.
Sterkte ermee!
Maar dat alleen thuiskomen kan soms gewoon kut zijn, of dat je op een dag nog met niemand hebt gepraat. Je hebt gelukkig een leuke vakantie in het vooruitzicht en probeer daar een beetje van te genieten wie weet doet het je hartstikke goed om even van huis te zijn en te ontspannen.
Sterkte ermee!
donderdag 9 juni 2011 om 00:20
Je echte 'home', waar je je welkom voelt, is alleen te vinden in jezelf.
Natuurlijk dragen de omstandigheden tot op zekere hoogte aan je thuisgevoel bij. Veel van je omstandigheden heb je zo te lezen prima voor elkaar. Alleen die samen-een-gezinnetje ervaring heb je niet. Staar je daar niet op blind zou ik zeggen. Idealiseer het niet. Zolang jij niet 'welcome home' bent in jezelf - waar en met wie je ook bent - zullen zelfs de beste omstandigheden niet meer voor je kunnen doen dan een bijdrage zijn 'tot op zekere hoogte'.
Natuurlijk dragen de omstandigheden tot op zekere hoogte aan je thuisgevoel bij. Veel van je omstandigheden heb je zo te lezen prima voor elkaar. Alleen die samen-een-gezinnetje ervaring heb je niet. Staar je daar niet op blind zou ik zeggen. Idealiseer het niet. Zolang jij niet 'welcome home' bent in jezelf - waar en met wie je ook bent - zullen zelfs de beste omstandigheden niet meer voor je kunnen doen dan een bijdrage zijn 'tot op zekere hoogte'.
