Relaties
alle pijlers
Teleurgesteld en verdrietig
woensdag 6 maart 2019 om 08:01
De laatste weken loopt mijn relatie niet goed. Ik ken mijn partner niet weer.
Ik weet dat het op het moment zwaar is voor beide, maar met deze situatie kan ik niet goed meer omgaan.
Ik lig veel in het ziekenhuis omdat ik ziek ben van het zwanger zijn. Mijn man klaagt veel over hoe druk hij is. Snap ook echt wel dat dit voor hem niet leuk is.
Gisteren mocht ik 24uur naar huis in overleg om even thuis te slapen en ook bij ons andere kindje te zijn. Ik was nog niet thuis en mijn man vertelde over een groot feest in de week dat ik mag bevallen. (Ivm het verloop van de zwangerschap is dat naar voren geschoven naar 36 weken) een feest over ver. Dat viel bij mij niet lekker. Gun hem veel maar dat hij daar met zijn hoofd mee bezig is kan ik niet begrijpen.
Daarnaast vind ik het vervelend dat we maar 1 oppas hebben en mijn man veel op het werk blijft hangen, ze weekends vraagt op te passen zodat hij afleiding heeft. Ben ze al dankbaar dat ze op willen passen en vind 7 dagen in de week wel veel gevraagd. Wel gaat ons kind naar de opvang maar daarvoor en daarna brengt hij ze naar de oppas.
Net is mijn man naar zijn werk vertrokken, er zijn geen boodschappen in huis. Ik mag niet auto rijden en ben te slap van het overgeven om naar de winkel te lopen. Vanavond ga ik weer naar het ziekenhuis, vraag me echt af waarom ik naar huis ben gegaan.
Ik snap dat alles impact op mijn man heeft maar ik had het ook liever anders gezien. Voelt voor mij echt als overleven. Het ziek zijn ben ik ook voor zijn kind.
Ik weet dat het op het moment zwaar is voor beide, maar met deze situatie kan ik niet goed meer omgaan.
Ik lig veel in het ziekenhuis omdat ik ziek ben van het zwanger zijn. Mijn man klaagt veel over hoe druk hij is. Snap ook echt wel dat dit voor hem niet leuk is.
Gisteren mocht ik 24uur naar huis in overleg om even thuis te slapen en ook bij ons andere kindje te zijn. Ik was nog niet thuis en mijn man vertelde over een groot feest in de week dat ik mag bevallen. (Ivm het verloop van de zwangerschap is dat naar voren geschoven naar 36 weken) een feest over ver. Dat viel bij mij niet lekker. Gun hem veel maar dat hij daar met zijn hoofd mee bezig is kan ik niet begrijpen.
Daarnaast vind ik het vervelend dat we maar 1 oppas hebben en mijn man veel op het werk blijft hangen, ze weekends vraagt op te passen zodat hij afleiding heeft. Ben ze al dankbaar dat ze op willen passen en vind 7 dagen in de week wel veel gevraagd. Wel gaat ons kind naar de opvang maar daarvoor en daarna brengt hij ze naar de oppas.
Net is mijn man naar zijn werk vertrokken, er zijn geen boodschappen in huis. Ik mag niet auto rijden en ben te slap van het overgeven om naar de winkel te lopen. Vanavond ga ik weer naar het ziekenhuis, vraag me echt af waarom ik naar huis ben gegaan.
Ik snap dat alles impact op mijn man heeft maar ik had het ook liever anders gezien. Voelt voor mij echt als overleven. Het ziek zijn ben ik ook voor zijn kind.
woensdag 6 maart 2019 om 20:25
Je focust dusdanig op kleine dingetjes dat je het grote geheel mist: TWEE mensen die samen besluiten om kinderen te krijgen en er volgens níet samen voor te gaan: zij moet het in haar eentje doen.redbulletje schreef: ↑06-03-2019 12:57Maar de link leggen tussen misselijk worden en crackers nodig hebben zou bij mij ook ontbreken. Zelf eet ik namelijk nooit crackers, ook niet als ik ziek ben. Dat zijn persoonlijke voorkeuren waar je als zieke dus zelf naar moet vragen of op 'n boodschappenlijstje moet doorappen.
Daar is een huwelijk niet voor. Je moet er voor elkaar zijn. Voor jou zou dat te veel gevraagd zijn, maar jij bent dan ook zo fair om geen relatie aan te gaan. Deze man wil wél een relatie aan gaan, maar als het moeilijk wordt, laat hij zijn vrouw in de steek. Dan kun je niet meer spreken van een relatie of huwelijk.