Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan.... deel 3
donderdag 4 oktober 2012 om 10:05
Zullen we hier maar verder gaan met onze verhalen naar aanleiding van de post van allalone.
"Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone...".
Helaas komen er nog steeds mensen bij die hier posten dus we verlengen het nog maar een keer.
"Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone...".
Helaas komen er nog steeds mensen bij die hier posten dus we verlengen het nog maar een keer.
donderdag 16 april 2015 om 12:29
quote:Soyli schreef op 14 april 2015 @ 13:35:
Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd hoe het met iedereen (van uit de begintijd) is..................
Aah goedzo!
Hier niet zo oké. Zijn mijn laatste topic. Ex heeft de kinderen 9 maanden geleden naar mij gebracht met de boodschap dat ie het niet meer trok en voor zichzelf moest kiezen. Hij verbrak al het contact. Nu, 9 maanden later, wil ie wel weer omgang maar zonder begeleiding. Vindt ie niet nodig, hij slaat de kinderen immers niet (dus hoeven ze ook niet bang voor hem te zijn = citaat!). Daarnaast wil ie herziening alimentatie. Dus een gang naar de rechter zit er dik in...
Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd hoe het met iedereen (van uit de begintijd) is..................
Aah goedzo!
Hier niet zo oké. Zijn mijn laatste topic. Ex heeft de kinderen 9 maanden geleden naar mij gebracht met de boodschap dat ie het niet meer trok en voor zichzelf moest kiezen. Hij verbrak al het contact. Nu, 9 maanden later, wil ie wel weer omgang maar zonder begeleiding. Vindt ie niet nodig, hij slaat de kinderen immers niet (dus hoeven ze ook niet bang voor hem te zijn = citaat!). Daarnaast wil ie herziening alimentatie. Dus een gang naar de rechter zit er dik in...
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
dinsdag 21 april 2015 om 21:14
Hoi!
Hier alles ok. Heel erg ok eigenlijk. Ik heb grote sprongen gemaakt. Mijn ex apoort nog steeds niet en ook hier een gang naar de advocaat omdat er en andere alimentatieafspraak gemaakt moet worden. Mijn zoon is bij zijn vader gaan wonen. Midden in de puberteit en niet tegen te houden. Mijn dochter is bij mij. Ik heb een nieuwe baan en heb een nieuw huisje. Ik ben nu al anderhalf jaar zeer zeer gelukkig met mn latrelatie. Ik ga ook dichter bij hem wonen. En werk ook in het oosten van het land nu. Kortom ik heb het heerlijk.
Mijn ex controleert nog steeds, stalkt nog en doet nog net zo vervelend als eerst. Maar oo de een of andere manier boeit het me nauwelijks.... ik 'leef' weer en geniet met volle teugen!!
Hier alles ok. Heel erg ok eigenlijk. Ik heb grote sprongen gemaakt. Mijn ex apoort nog steeds niet en ook hier een gang naar de advocaat omdat er en andere alimentatieafspraak gemaakt moet worden. Mijn zoon is bij zijn vader gaan wonen. Midden in de puberteit en niet tegen te houden. Mijn dochter is bij mij. Ik heb een nieuwe baan en heb een nieuw huisje. Ik ben nu al anderhalf jaar zeer zeer gelukkig met mn latrelatie. Ik ga ook dichter bij hem wonen. En werk ook in het oosten van het land nu. Kortom ik heb het heerlijk.
Mijn ex controleert nog steeds, stalkt nog en doet nog net zo vervelend als eerst. Maar oo de een of andere manier boeit het me nauwelijks.... ik 'leef' weer en geniet met volle teugen!!
maandag 27 april 2015 om 22:59
Het is nu bijna 2 maanden geleden dat hij het uitmaakte na een relatie van bijna 7 jaar. We wonen nog steeds samen en hij heeft een ander. Voor mijn gevoel ben ik er al redelijk goed overheen, samenwonen is verder geen probleem voor mij qua gevoel, ik mis hem ook niet, omdat hij in onze relatie ook niet een aanwezig persoon is geweest en omdat ik weet dat ik mijn toekomst toch graag deel met een sociaal iemand die het wel leuk vind om samen dingen te doen en mij leuk vind zoals ik ben.
Toch had ik net even een kutmoment.. stond zijn nieuwe vriendin ineens aan onze deur te bellen.. gelukkig keek ik door een kier wie er was en heeft ze mij niet gezien. Toen moest ik hem gaan roepen dat zijn vriendin voor de deur stond. Bah
Ik ben al vrij snel op tinder gaan kijken, in het begin vooral voor de afleiding, maar het voelde toch niet goed. Daarna toch weer verder gaan tinderen, erg leuk gechat met iemand maar hij bleek toch mijn type niet te zijn dus afgekapt, erg sneu. Ik ben er, vind ik zelf, te veel mee bezig om een ander te vinden. Maar dat gaat automatisch. .
Toch had ik net even een kutmoment.. stond zijn nieuwe vriendin ineens aan onze deur te bellen.. gelukkig keek ik door een kier wie er was en heeft ze mij niet gezien. Toen moest ik hem gaan roepen dat zijn vriendin voor de deur stond. Bah
Ik ben al vrij snel op tinder gaan kijken, in het begin vooral voor de afleiding, maar het voelde toch niet goed. Daarna toch weer verder gaan tinderen, erg leuk gechat met iemand maar hij bleek toch mijn type niet te zijn dus afgekapt, erg sneu. Ik ben er, vind ik zelf, te veel mee bezig om een ander te vinden. Maar dat gaat automatisch. .
woensdag 13 mei 2015 om 00:13
Vond dit topic via een ander draadje, weet niet hoe actief het is, maar hier lijken meer "lotgenoten" te zitten/hebben gezeten en dat is soms prettig.
Mijn relatie (na bijna 7 jaar) is bijna 8 weken geleden verbroken door mijn vriend (ex klinkt nog steeds gek?). In 2010 heeft hij me bedrogen en vroeg nadat dit uitkwam in 2012 om een kans het goed te maken. Met terugwerkende kracht wilde ik dat ik toen al nee had gezegd, maar ik wilde heel graag met hem door, ondanks dat hij 1.5 jaar lang verzwegen had dat dat was voorgevallen en ik dit van de dame in kwestie moest horen. Hij won mijn vertrouwen terug, maar begin 2015 begon hij afstandelijk te doen en in maart gaf hij toe twijfels te hebben. Na een nare vakantie met vrienden waarin ik door een van hen werd herinnerd aan zijn eerdere vreemdgaan en of dit niet weer aan de hand kon zijn, flapte ik die vraag er uit. Eerder was dit niet in me opgekomen, hij had mijn vertrouwen volledig terug. Maar toch: al 4 maanden ging hij vreemd met een collega. Hij is die avond vertrokken op eigen initiatief (ik wilde er graag over praten en naar oplossingen kijken) en sindsdien heb ik hem 2 keer kort gesproken.
Misschien lang niet zo "erg" als sommigen hier: we hebben geen huwelijk, geen kinderen, geen koophuis, wel een duur huurhuis en twee schatten van katten samen.
De eerste weken waren de de dingen die ik over hem hoorde of van hem hoorde erg kwetsend en bot. Uiteindelijk zodanig dat ik zelf besloot dat ik beter af was. Daarna veranderde hij in berouwvol en begripvol voor mij. Maar hij wilde me niet terug: "ik wil je niet nog meer pijn doen, ik moet nu aan mijzelf werken", maar voor mij was de knop terug om: ik wilde dit wel! Hij zou er over nadenken.
En dat gevoel bij mij wisselt nu nog steeds. Alles doet me aan hem denken, ons huis (zijn spullen staan hier nog voor een deel), onze dromen samen, de fijne momenten en herinneringen vroeger. Dat hij me nu (voor zover ik weet) 2 keer heeft bedrogen, en naar blijkt ook meisjes met minder succes heeft proberen te verleiden met webcams en foto's komt blijkbaar niet aan in mijn hoofd. Dat er in bijna elk jaar van onze relatie een poging voor een ander meisje te koppelen is (al dan niet met succes) Ik vind het héél naar, maar het weegt soms niet zo sterk als het fijne gevoel die de herinneringen opwekken. De hele situatie houdt me al die weken vanaf het moment dat ik op sta tot ik naar bed ga bezig en ik ben het zo zat. Ik ben zo in de war en heb zoveel vragen en rot gedachtes:
Was ik niet goed genoeg? We hadden het toch leuk? We kunnen er aan werken. Maar wat als hij terug komt, wint hij dan het vertrouwen terug? Hoeveel meisjes zijn er nog meer? Hoe kon hij dit doen en ondertussen leuk Sint/Kerst met me vieren alsof er niets aan de hand was? Konden we maar terug in de tijd... Wat bezielt die collega trouwens? Ik ga nooit meer liefde vinden zoals ik voor hem voelde. Het is zoveel makkelijker als hij terug komt. Maar hij wil dat eigenlijk niet?
Mijn hoofd draait overuren en ik ben doodmoe. En bang. Bang voor het alleen zijn zonder hem, het alleen zijn uberhaupt, het nooit meer de liefde vinden. Ook al is er ook het "gezonde verstand" Bah
Mijn relatie (na bijna 7 jaar) is bijna 8 weken geleden verbroken door mijn vriend (ex klinkt nog steeds gek?). In 2010 heeft hij me bedrogen en vroeg nadat dit uitkwam in 2012 om een kans het goed te maken. Met terugwerkende kracht wilde ik dat ik toen al nee had gezegd, maar ik wilde heel graag met hem door, ondanks dat hij 1.5 jaar lang verzwegen had dat dat was voorgevallen en ik dit van de dame in kwestie moest horen. Hij won mijn vertrouwen terug, maar begin 2015 begon hij afstandelijk te doen en in maart gaf hij toe twijfels te hebben. Na een nare vakantie met vrienden waarin ik door een van hen werd herinnerd aan zijn eerdere vreemdgaan en of dit niet weer aan de hand kon zijn, flapte ik die vraag er uit. Eerder was dit niet in me opgekomen, hij had mijn vertrouwen volledig terug. Maar toch: al 4 maanden ging hij vreemd met een collega. Hij is die avond vertrokken op eigen initiatief (ik wilde er graag over praten en naar oplossingen kijken) en sindsdien heb ik hem 2 keer kort gesproken.
Misschien lang niet zo "erg" als sommigen hier: we hebben geen huwelijk, geen kinderen, geen koophuis, wel een duur huurhuis en twee schatten van katten samen.
De eerste weken waren de de dingen die ik over hem hoorde of van hem hoorde erg kwetsend en bot. Uiteindelijk zodanig dat ik zelf besloot dat ik beter af was. Daarna veranderde hij in berouwvol en begripvol voor mij. Maar hij wilde me niet terug: "ik wil je niet nog meer pijn doen, ik moet nu aan mijzelf werken", maar voor mij was de knop terug om: ik wilde dit wel! Hij zou er over nadenken.
En dat gevoel bij mij wisselt nu nog steeds. Alles doet me aan hem denken, ons huis (zijn spullen staan hier nog voor een deel), onze dromen samen, de fijne momenten en herinneringen vroeger. Dat hij me nu (voor zover ik weet) 2 keer heeft bedrogen, en naar blijkt ook meisjes met minder succes heeft proberen te verleiden met webcams en foto's komt blijkbaar niet aan in mijn hoofd. Dat er in bijna elk jaar van onze relatie een poging voor een ander meisje te koppelen is (al dan niet met succes) Ik vind het héél naar, maar het weegt soms niet zo sterk als het fijne gevoel die de herinneringen opwekken. De hele situatie houdt me al die weken vanaf het moment dat ik op sta tot ik naar bed ga bezig en ik ben het zo zat. Ik ben zo in de war en heb zoveel vragen en rot gedachtes:
Was ik niet goed genoeg? We hadden het toch leuk? We kunnen er aan werken. Maar wat als hij terug komt, wint hij dan het vertrouwen terug? Hoeveel meisjes zijn er nog meer? Hoe kon hij dit doen en ondertussen leuk Sint/Kerst met me vieren alsof er niets aan de hand was? Konden we maar terug in de tijd... Wat bezielt die collega trouwens? Ik ga nooit meer liefde vinden zoals ik voor hem voelde. Het is zoveel makkelijker als hij terug komt. Maar hij wil dat eigenlijk niet?
Mijn hoofd draait overuren en ik ben doodmoe. En bang. Bang voor het alleen zijn zonder hem, het alleen zijn uberhaupt, het nooit meer de liefde vinden. Ook al is er ook het "gezonde verstand" Bah
zondag 17 mei 2015 om 11:43
Nevar, wat een verdrietig verhaal. Maar lees je laatste alinea nog eens. Je wil dat hij terug komt omdat je niet alleen wil zijn. Is dat een goede reden?
Als je er ineens alleen voor komt te staan is dat heftig, je bent zo gewend om te delen en alles samen te doen. Maar echt alles delen kun je pas nadat je ook alleen kan zijn. Een relatie is een aanvulling op je leven, geen invulling.
Meid, je verdient iemand die voor de volle 100% voor je gaat, niet iemand die vreemd gaat en je bedriegt. Dat ben je niet waard. En hoe moeilijk ook nu, je kan dit! Je wordt hier beter en sterker van.
Als je er ineens alleen voor komt te staan is dat heftig, je bent zo gewend om te delen en alles samen te doen. Maar echt alles delen kun je pas nadat je ook alleen kan zijn. Een relatie is een aanvulling op je leven, geen invulling.
Meid, je verdient iemand die voor de volle 100% voor je gaat, niet iemand die vreemd gaat en je bedriegt. Dat ben je niet waard. En hoe moeilijk ook nu, je kan dit! Je wordt hier beter en sterker van.
vrijdag 4 november 2016 om 21:01
Ik las vandaag mijn verhaal terug en jullie reacties. Wat jullie mij zeiden, dat het beter Werd klopt... Ik ben erg gelukkig geworden weer. Mijn inmiddels niet meer zo nieuwe vriend is alles wat mijn ex niet was en dat is vooral heel erg positief en met ons samengestelde gezin gaat het zo goed!
Dus iedereen in dezelfde positie als ik bijna 3 jaar geleden: het komt goed!
Dus iedereen in dezelfde positie als ik bijna 3 jaar geleden: het komt goed!
maandag 18 februari 2019 om 12:53
Wow! Een dik jaar later check ik dit topic weer eens 
Hoe is het met iedereen?? Sjeetje, ik moet heel diep graven wie waar stond en wat had meegemaakt..
Met mij gaat het goed! Ik heb mezelf teruggevonden na een heel lastige periode die ergens 2012 eindigde met een gruwelijke scheiding. Ex ging al jaren vreemd en loog alles aan elkaar. Het heeft me veel tijd, tranen en energie gekost om te staan waar ik nu sta maar het is het waard geweest. Ook voor mijn kinderen! Ik zit goed in mijn vel en mijn grootste rijkdom is dat ik volledig onafhankelijk en vrij ben. En dat voelt zó ontzettend goed. Tussendoor nog wel wat flings gehad maar heel oppervlakkig. Omdat ik het op dit moment niet anders wil eigenlijk. Mocht ik nog eens een grote liefde tegenkomen dan zou dat geweldig zijn. Maar als het niet gebeurt dan is het ook goed. En dát maakt het leven zoveel minder gecompliceerd....
Contact met ex is rustig. We overleggen over de kinderen maar hebben verder geen band meer met elkaar. Hij doet me niets meer en ook de woede en het verdriet van destijds is weg. Ik ben er uiteindelijk wel achter gekomen dat ik al veel eerder (emotioneel) bij hem weg was dan bij (fysiek) bij mij. Dat hij zijn problemen met vreemdgaan 'oploste' was fout maar ik weet ook dat hij toen niet anders kon... Hij deed dit niet om mij pijn te doen, hij zat zelf volledig vast in zijn gevoel en kwam toen iemand tegen die er wél voor hem was.. Dat dat pijn deed (en soms nog doet), dat is mijn stuk... En daar heb ik een weg in gevonden die me zo ontzettend veel gebracht heeft...
Maar... Hoe is het met jullie?????
Hoe is het met iedereen?? Sjeetje, ik moet heel diep graven wie waar stond en wat had meegemaakt..
Met mij gaat het goed! Ik heb mezelf teruggevonden na een heel lastige periode die ergens 2012 eindigde met een gruwelijke scheiding. Ex ging al jaren vreemd en loog alles aan elkaar. Het heeft me veel tijd, tranen en energie gekost om te staan waar ik nu sta maar het is het waard geweest. Ook voor mijn kinderen! Ik zit goed in mijn vel en mijn grootste rijkdom is dat ik volledig onafhankelijk en vrij ben. En dat voelt zó ontzettend goed
. Tussendoor nog wel wat flings gehad maar heel oppervlakkig. Omdat ik het op dit moment niet anders wil eigenlijk. Mocht ik nog eens een grote liefde tegenkomen dan zou dat geweldig zijn. Maar als het niet gebeurt dan is het ook goed. En dát maakt het leven zoveel minder gecompliceerd....Contact met ex is rustig. We overleggen over de kinderen maar hebben verder geen band meer met elkaar. Hij doet me niets meer en ook de woede en het verdriet van destijds is weg. Ik ben er uiteindelijk wel achter gekomen dat ik al veel eerder (emotioneel) bij hem weg was dan bij (fysiek) bij mij. Dat hij zijn problemen met vreemdgaan 'oploste' was fout maar ik weet ook dat hij toen niet anders kon... Hij deed dit niet om mij pijn te doen, hij zat zelf volledig vast in zijn gevoel en kwam toen iemand tegen die er wél voor hem was.. Dat dat pijn deed (en soms nog doet), dat is mijn stuk... En daar heb ik een weg in gevonden die me zo ontzettend veel gebracht heeft...
Maar... Hoe is het met jullie?????
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
dinsdag 11 juni 2019 om 22:33
Lieve allalone, en iedereen die ooit reageerde op deel 1, 2 en 3. Wat heb ik een steun gehad aan jullie reacties op elkaar. Het delen, het ondersteunen van elkaar. De schokkende herkenning van veel overeenkomsten. In totale paniek, en kapot struinde ik internet af en vond jullie. Heb met jullie meegeleefd en meegehuild en door de jaren heen gevolgd hoe het verder met jullie ging. Het heeft me geholpen, ook al waren jullie veel verder. En speelde het jaren geleden. Dank lieve dames en een enkele heer.
