Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan.... deel 3
donderdag 4 oktober 2012 om 10:05
Zullen we hier maar verder gaan met onze verhalen naar aanleiding van de post van allalone.
"Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone...".
Helaas komen er nog steeds mensen bij die hier posten dus we verlengen het nog maar een keer.
"Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone...".
Helaas komen er nog steeds mensen bij die hier posten dus we verlengen het nog maar een keer.
vrijdag 30 januari 2015 om 19:13
Gianna. Mijn zoon is altijd welkom bij me. Als ie zich aan mijn huisregels houdt haha. Das moeilijk voor een puber. Mijn ex is niets verandert en gaat ie ook niet doen hij heeft geen probleem aldus ex. Ik heb dat volgens ex. Maar goed ik ben gelukkig. Heb uitzicht op een mooie job van 32u pw. En wil verhuizen voor de rust. Wat een heerlijke uitdaging.
zaterdag 31 januari 2015 om 12:47
Wat een herkenbaarheid. Mijn aanstaande ex-man is 14 maanden geleden vertrokken met de mededeling dat hij niet meer genoeg van mij hield. Sinds dien niet meer gezien of gesproken op vier of vijf e-mailtjes na over praktische zaken. Hij woont nu definitief in het buitenland waar hij al veel zat voor zijn werk. Alle spullen liggen nog in ons huis, zijn salaris komt nog op onze rekening binnen. Kortom, alles is hetzelfde behalve dat hij verdwenen is. Momenteel hebben we beide een advocaat om alles te regelen. Ik wil graag in ons huis blijven wonen, maar dat kan waarschijnlijk niet.
Hoe hebben jullie het hele proces met advocaten/mediator ervaren? Ik heb mijn leven best weer op de rit, maar een mail van de advocaat en weg is mijn energie. Ik heb nu maandag een afsprak staan om wat dingen door te nemen. Als reactie hierop ben ik moe, doodmoe, buikpijn, slecht slapen. Herkenbaar? Hoe kan ik hier beter mee omgaan?
Hoe hebben jullie het hele proces met advocaten/mediator ervaren? Ik heb mijn leven best weer op de rit, maar een mail van de advocaat en weg is mijn energie. Ik heb nu maandag een afsprak staan om wat dingen door te nemen. Als reactie hierop ben ik moe, doodmoe, buikpijn, slecht slapen. Herkenbaar? Hoe kan ik hier beter mee omgaan?
zaterdag 31 januari 2015 om 16:29
Eerst voor iedereen die het nodig heeft.
Wat bizar om al deze verhalen te lezen. Alsof er een of ander standaard script klaar ligt waar wij niets van weten.
Het " nee, er is geen ander" maar twee weken later ineens een relatie blijken hebben met de vriendin van vroeger waar hij al langer ineens weer veel contact mee had. (naar eigen zeggen kwam hij er na de breuk achter dat het wel heel eenzaam was alleen thuis, en schijnbaar stond zij al te wachten)
De "ik denk dat het beter is zo" nadat hij de relatie verbroken had
Het besef dat de man die je dacht te kennen, die ineens niet meer bestaat.
De woede dat hij nu vrolijk met haar verder leeft alsof er niets gebeurd is, terwijl mijn hele leven op z'n kop staat.
En, heel apart; er achter komen dat "zij" precies dezelfde dingen doet, die ex noemde als redenen om de relatie met mij te beëindigen. En dat zij bepaalde dingen ook niet pikt van hem (zoals uren te laat komen zonder een berichtje te sturen), terwijl hij altijd mij de schuld gaf (ik zou achterdochtig zijn, en "je bent mijn moeder niet").
En ondertussen stug volhouden dat hij gelukkig is.
En dan de innerlijke strijd, ik weet dat ik beter af ben zonder hem, zonder zijn leugens, en nooit zin om samen dingen te ondernemen, maar ik voel me ook zo verraden, boos, teleurgesteld en zelfs jaloers, dat zij doorgaan alsof er niets gebeurd is.
Denk ik.. want of dat echt zo is zal ik natuurlijk nooit weten, en bovendien kan ik er niets mee.
Maar het is zo vermoeiend dat het loslaten nog niet lukt.
Wat bizar om al deze verhalen te lezen. Alsof er een of ander standaard script klaar ligt waar wij niets van weten.
Het " nee, er is geen ander" maar twee weken later ineens een relatie blijken hebben met de vriendin van vroeger waar hij al langer ineens weer veel contact mee had. (naar eigen zeggen kwam hij er na de breuk achter dat het wel heel eenzaam was alleen thuis, en schijnbaar stond zij al te wachten)
De "ik denk dat het beter is zo" nadat hij de relatie verbroken had
Het besef dat de man die je dacht te kennen, die ineens niet meer bestaat.
De woede dat hij nu vrolijk met haar verder leeft alsof er niets gebeurd is, terwijl mijn hele leven op z'n kop staat.
En, heel apart; er achter komen dat "zij" precies dezelfde dingen doet, die ex noemde als redenen om de relatie met mij te beëindigen. En dat zij bepaalde dingen ook niet pikt van hem (zoals uren te laat komen zonder een berichtje te sturen), terwijl hij altijd mij de schuld gaf (ik zou achterdochtig zijn, en "je bent mijn moeder niet").
En ondertussen stug volhouden dat hij gelukkig is.
En dan de innerlijke strijd, ik weet dat ik beter af ben zonder hem, zonder zijn leugens, en nooit zin om samen dingen te ondernemen, maar ik voel me ook zo verraden, boos, teleurgesteld en zelfs jaloers, dat zij doorgaan alsof er niets gebeurd is.
Denk ik.. want of dat echt zo is zal ik natuurlijk nooit weten, en bovendien kan ik er niets mee.
Maar het is zo vermoeiend dat het loslaten nog niet lukt.
zaterdag 31 januari 2015 om 18:02
quote:Lucky_Birdie schreef op 31 januari 2015 @ 16:29:
Eerst voor iedereen die het nodig heeft.
Wat bizar om al deze verhalen te lezen. Alsof er een of ander standaard script klaar ligt waar wij niets van weten.
Het " nee, er is geen ander" maar twee weken later ineens een relatie blijken hebben met de vriendin van vroeger waar hij al langer ineens weer veel contact mee had. (naar eigen zeggen kwam hij er na de breuk achter dat het wel heel eenzaam was alleen thuis, en schijnbaar stond zij al te wachten)
De "ik denk dat het beter is zo" nadat hij de relatie verbroken had
Het besef dat de man die je dacht te kennen, die ineens niet meer bestaat.
De woede dat hij nu vrolijk met haar verder leeft alsof er niets gebeurd is, terwijl mijn hele leven op z'n kop staat.
En, heel apart; er achter komen dat "zij" precies dezelfde dingen doet, die ex noemde als redenen om de relatie met mij te beëindigen. En dat zij bepaalde dingen ook niet pikt van hem (zoals uren te laat komen zonder een berichtje te sturen), terwijl hij altijd mij de schuld gaf (ik zou achterdochtig zijn, en "je bent mijn moeder niet").
En ondertussen stug volhouden dat hij gelukkig is.
En dan de innerlijke strijd, ik weet dat ik beter af ben zonder hem, zonder zijn leugens, en nooit zin om samen dingen te ondernemen, maar ik voel me ook zo verraden, boos, teleurgesteld en zelfs jaloers, dat zij doorgaan alsof er niets gebeurd is.
Denk ik.. want of dat echt zo is zal ik natuurlijk nooit weten, en bovendien kan ik er niets mee.
Maar het is zo vermoeiend dat het loslaten nog niet lukt.
Zo herkenbaar dit
En zo moeilijk.
Eerst voor iedereen die het nodig heeft.
Wat bizar om al deze verhalen te lezen. Alsof er een of ander standaard script klaar ligt waar wij niets van weten.
Het " nee, er is geen ander" maar twee weken later ineens een relatie blijken hebben met de vriendin van vroeger waar hij al langer ineens weer veel contact mee had. (naar eigen zeggen kwam hij er na de breuk achter dat het wel heel eenzaam was alleen thuis, en schijnbaar stond zij al te wachten)
De "ik denk dat het beter is zo" nadat hij de relatie verbroken had
Het besef dat de man die je dacht te kennen, die ineens niet meer bestaat.
De woede dat hij nu vrolijk met haar verder leeft alsof er niets gebeurd is, terwijl mijn hele leven op z'n kop staat.
En, heel apart; er achter komen dat "zij" precies dezelfde dingen doet, die ex noemde als redenen om de relatie met mij te beëindigen. En dat zij bepaalde dingen ook niet pikt van hem (zoals uren te laat komen zonder een berichtje te sturen), terwijl hij altijd mij de schuld gaf (ik zou achterdochtig zijn, en "je bent mijn moeder niet").
En ondertussen stug volhouden dat hij gelukkig is.
En dan de innerlijke strijd, ik weet dat ik beter af ben zonder hem, zonder zijn leugens, en nooit zin om samen dingen te ondernemen, maar ik voel me ook zo verraden, boos, teleurgesteld en zelfs jaloers, dat zij doorgaan alsof er niets gebeurd is.
Denk ik.. want of dat echt zo is zal ik natuurlijk nooit weten, en bovendien kan ik er niets mee.
Maar het is zo vermoeiend dat het loslaten nog niet lukt.
Zo herkenbaar dit
En zo moeilijk.
zondag 1 februari 2015 om 11:18
Lucky_birdie, dat is wat je je afvraagt he.. Hoe kan iemand zo verder gaan? Maar ik vraag me af of dat lukt. Ik zie het bij mijn ex ook. Doet trouwens ook ineens dingen die bij ons echt niet konden. En zijn nieuwe vriendin hoeft maar een kick te geven en... 
slappe eikels zijn het.
Appelpeer, het wordt beter. Echt. Het is nu zo vers nog. Ik heb die eerste maanden echt dag voor dag geleefd, meer dan dat trok ik gewoon niet.
Daatje, herkenbaar wat je zegt hoor. Je denkt dat je enigszins hersteld bent van de klap en dan kan zoiets je weet even uit het veld slaan. Ik ben ook erg moe, etc. Je moet heel wat verwerken. Het is allemaal niet niks. Lief zijn voor jezelf is denk ik wel noodzakelijk. Het mediation traject hier is sinds november al afgerond maar ik vond het heftig en vermoeiend!
slappe eikels zijn het.Appelpeer, het wordt beter. Echt. Het is nu zo vers nog. Ik heb die eerste maanden echt dag voor dag geleefd, meer dan dat trok ik gewoon niet.
Daatje, herkenbaar wat je zegt hoor. Je denkt dat je enigszins hersteld bent van de klap en dan kan zoiets je weet even uit het veld slaan. Ik ben ook erg moe, etc. Je moet heel wat verwerken. Het is allemaal niet niks. Lief zijn voor jezelf is denk ik wel noodzakelijk. Het mediation traject hier is sinds november al afgerond maar ik vond het heftig en vermoeiend!
zondag 1 februari 2015 om 11:25
Lucky_birdie, herkenbaar die innerlijke strijd. En vragen waar je nooit het antwoord op zult weten. Spreek je hem nog wel?
Het loslaten is een proces. Geloof mij, ook jou gaat dat lukken! Mij heeft het een jaar gekost, maar het loslaten komt er.
Appelpeer, hoe is het nu met jou? Kun je al wat beter slapen en eten? Praat gerust van je af, vaak helpt het.
Malube, hoe gaat het nu met jou?
Dank je voor je reactie. Ik moet inderdaad lief zijn voor mijzelf. Zou blij zijn als het allemaal afgerond is en er weer rust komt.
Wat ik zelf heel lastig vind is dat ik hem nooit meer gezien of gesproken heb. Geen vraag kunnen stellen. Er is geen ander in het spel, dat weet ik zeker. Hij heeft ook gebroken met familie en vrienden sinds eind 2013. Zijn ouders heeft hij sinds de zomer pas weer regelmatig contact, vrienden hebben nooit meer iets gehoord.
Hoe is dat bij jullie verlopen? Zijn jullie vrienden kwijtgeraakt?
Het loslaten is een proces. Geloof mij, ook jou gaat dat lukken! Mij heeft het een jaar gekost, maar het loslaten komt er.
Appelpeer, hoe is het nu met jou? Kun je al wat beter slapen en eten? Praat gerust van je af, vaak helpt het.
Malube, hoe gaat het nu met jou?
Dank je voor je reactie. Ik moet inderdaad lief zijn voor mijzelf. Zou blij zijn als het allemaal afgerond is en er weer rust komt.
Wat ik zelf heel lastig vind is dat ik hem nooit meer gezien of gesproken heb. Geen vraag kunnen stellen. Er is geen ander in het spel, dat weet ik zeker. Hij heeft ook gebroken met familie en vrienden sinds eind 2013. Zijn ouders heeft hij sinds de zomer pas weer regelmatig contact, vrienden hebben nooit meer iets gehoord.
Hoe is dat bij jullie verlopen? Zijn jullie vrienden kwijtgeraakt?
zondag 1 februari 2015 om 12:07
@Malube, ja, die kreeg ik ook al naar mijn hoofd.
Hij slaapt veel, altijd al gedaan, ook toen hij nog jong was en mij überhaupt nog niet kon. Nu werkt hij onregelmatig, inclusief nachtdiensten, en slaapt hij dus ook regelmatig overdag. En nu kreeg ik de schuld dat hij zo veel sliep, want dat kwam omdat hij ongelukkig was (?). Later zei hij ineens weer dat hij dat enkel zei omdat hij toen boos op me was, maar je gaat wel ernstig aan jezelf twijfelen daardoor.
En dat we nooit dingen samen deden kwam niet omdat hij zo veel sliep, en gewoon liever thuis is, nee, met de juiste persoon zou hij wel veel dingen ondernemen (auw!)
Maar zij heeft 2 jonge kinderen (van 2 verschillende vaders) en ik vermoed dat ze binnenkort, oeps, hoe kan dat toch? "per ongeluk" zwanger is van hem, dus ik vraag me af hoe veel ze echt samen kunnen zijn. Of ze moet gelijk de kinderen erbij betrekken.
(Ook pijnlijk, want met mij wou hij ook kinderen, maar nu nog niet, en zij is zo bijdehand om eigenhandig de condooms lek te prikken)
@Daatje: ik spreek hem nog af en toe. We moeten nog wat financiële zaken afhandelen.
En als ik hem zie is hij de ene keer kortaf en nors, en de keer daarna is het alsof er niets gebeurd is, en geeft hij aan dat het voor hem ook niet makkelijk is, hij houd nog steeds van me, vind me nog steeds leuk en lief, maar denkt dat dit beter is.
Ik ben geen vrienden kwijt geraakt. Gelukkig, de vrienden van hem zal ik niet meer spreken denk ik, maar dat vind ik prima.
Hij slaapt veel, altijd al gedaan, ook toen hij nog jong was en mij überhaupt nog niet kon. Nu werkt hij onregelmatig, inclusief nachtdiensten, en slaapt hij dus ook regelmatig overdag. En nu kreeg ik de schuld dat hij zo veel sliep, want dat kwam omdat hij ongelukkig was (?). Later zei hij ineens weer dat hij dat enkel zei omdat hij toen boos op me was, maar je gaat wel ernstig aan jezelf twijfelen daardoor.
En dat we nooit dingen samen deden kwam niet omdat hij zo veel sliep, en gewoon liever thuis is, nee, met de juiste persoon zou hij wel veel dingen ondernemen (auw!)
Maar zij heeft 2 jonge kinderen (van 2 verschillende vaders) en ik vermoed dat ze binnenkort, oeps, hoe kan dat toch? "per ongeluk" zwanger is van hem, dus ik vraag me af hoe veel ze echt samen kunnen zijn. Of ze moet gelijk de kinderen erbij betrekken.
(Ook pijnlijk, want met mij wou hij ook kinderen, maar nu nog niet, en zij is zo bijdehand om eigenhandig de condooms lek te prikken)
@Daatje: ik spreek hem nog af en toe. We moeten nog wat financiële zaken afhandelen.
En als ik hem zie is hij de ene keer kortaf en nors, en de keer daarna is het alsof er niets gebeurd is, en geeft hij aan dat het voor hem ook niet makkelijk is, hij houd nog steeds van me, vind me nog steeds leuk en lief, maar denkt dat dit beter is.
Ik ben geen vrienden kwijt geraakt. Gelukkig, de vrienden van hem zal ik niet meer spreken denk ik, maar dat vind ik prima.
zondag 1 februari 2015 om 14:25
Hebben jullie dat trouwens ook, dat je vanaf een afstandje naar hem kijkt, en je af vraagt wat je ooit in hem zag?
Ik viel vooral op zijn ogen, en als ik diep in zijn ogen kijk voel ik weer die kriebel. Maar als ik vanaf een afstandje naar hem kijk, vraag ik me vooral af wat ik ooit in hem zag.
En hem dan toch missen
Ik viel vooral op zijn ogen, en als ik diep in zijn ogen kijk voel ik weer die kriebel. Maar als ik vanaf een afstandje naar hem kijk, vraag ik me vooral af wat ik ooit in hem zag.
En hem dan toch missen
maandag 2 februari 2015 om 23:44
Hoi allemaal! Ik meld me. Ben nieuw hier op t forum en dit is mn eerste post. Bijna 3 maanden geleden heeft mijn ex het uitgemaakt na een relatie van 1,5 jaar. Het ging een paar maanden al niet goed meer. We hadden vaak ruzie en ik wilde continu er iets aan doen om die ruzies uit de weg te helpen, maar volgens hem was er nooit een concreet probleem en hij liep dan ook altijd ervoor weg. In november barstte de bom en kon hij het niet meer aan. We hebben steeds wel contact gehouden. De ene keer was het leuk en moest ik de breuk maar zien als een pauze, de andere keer was het weer definitief voorbij. Voor nu is het voor hem voornamelijk definitief voorbij. En hoe stom het ook is, ik blijf maar ergens hoop houden. Ik leef echt met de dag, omdat ik het anders niet trek. Heb al maanden geen tv meer gezien (wel films en series en bzv) en geen krant meer gelezen, het boeit me gewoon niet. Soms zijn er dagen dat ik me top voel en kan genieten, maar op andere dagen (zoals vandaag) mis ik hem vreselijk en kan ik alleen nog maar negatief denken. Wanneer wordt dit nou echt minder...
dinsdag 3 februari 2015 om 18:59
Mylittlesecret, wat een teruerstelling.
Heel cliché, maar het word beter. Op een dag merk je dat je weer spontaan lacht, blij bent met de zonnestraal op je gezicht of dankbaar met wat je nog hebt. Maar dat kost tijd. Neem de tijd, maar vergeet niet jezelf. Waar werd jij voor de relatiebreuk blij van? Ga dat doen. Spreek af met vriendinnen, ga shoppen, lekker wandelen. Wees lief voor jezelf. En geloof mij, het word beter. Echt waar!
Lucky_birdy, dat missen herken ik wel. Ondanks ik weet dat ik hem niet terug wil, niet meer met hem kan leven en hij mij niet gelukkig kan maken. Maar dan toch. We hebben zoveel mooie moment gehad in de tien jaar dat wij samen waren.
Frustrerende van mij is dat ik hem ook nooit meer heb gezien of gesproken. Hij woont in het buitenland en heeft met niemand meer contact dan alleen zijn ouders soms. Ja, met de advocaat inmiddels.
Geloven jullie nog in de liefde? Ik vind het eng omdat ik nu weet hoeveel het kapot kan maken.
Heel cliché, maar het word beter. Op een dag merk je dat je weer spontaan lacht, blij bent met de zonnestraal op je gezicht of dankbaar met wat je nog hebt. Maar dat kost tijd. Neem de tijd, maar vergeet niet jezelf. Waar werd jij voor de relatiebreuk blij van? Ga dat doen. Spreek af met vriendinnen, ga shoppen, lekker wandelen. Wees lief voor jezelf. En geloof mij, het word beter. Echt waar!
Lucky_birdy, dat missen herken ik wel. Ondanks ik weet dat ik hem niet terug wil, niet meer met hem kan leven en hij mij niet gelukkig kan maken. Maar dan toch. We hebben zoveel mooie moment gehad in de tien jaar dat wij samen waren.
Frustrerende van mij is dat ik hem ook nooit meer heb gezien of gesproken. Hij woont in het buitenland en heeft met niemand meer contact dan alleen zijn ouders soms. Ja, met de advocaat inmiddels.
Geloven jullie nog in de liefde? Ik vind het eng omdat ik nu weet hoeveel het kapot kan maken.
dinsdag 3 februari 2015 om 20:47
zondag 8 februari 2015 om 08:32
Hoe gaat het met jullie?
Hier gaat het met ups en downs. Merk dat ik het vooral moeilijk en onbegrijpelijk vind als ik van mensen die ons beide nog spreken dingen over hem hoor, die duidelijk aangegeven dat er bijna niets voor hem verandert is.
Hij heeft een aantal dingen genoemd waarom hij de relatie wilde verbreken; hij was niet gelukkig, wilde geen verantwoording afleggen, we praatte niet, leefden langs elkaar heen..
Nu hoor ik dus van verschillende mensen dat als zij bij elkaar zijn (ze wonen niet samen) ze eigenlijk beide constant bezig zijn met hun telefoon, en dus niet met elkaar praten.
Zij word boos als hij zonder bericht te sturen uren later komt = hij moet verantwoording afleggen, precies wat hij noemde om onze relatie te verbreken.
En zo zijn er nog heel veel dingen die ik herken uit onze relatie, die hij aandroeg als redenen waarom hij niet gelukkig was.
Maar hij doet nu dus precies hetzelfde!
Hij heeft ook nog tegen geen van onze gezamenlijke kennissen / vrienden gezegd dat hij een relatie met haar heeft. Haar naam komt soms voorbij, ze zien haar soms op de bank zitten, maar verder niets. Raar toch?
Ik snap het gewoon niet.
Moet het ook niet willen snappen denk ik.
En toch blijft het in je hoofd rondgaan.
Hier gaat het met ups en downs. Merk dat ik het vooral moeilijk en onbegrijpelijk vind als ik van mensen die ons beide nog spreken dingen over hem hoor, die duidelijk aangegeven dat er bijna niets voor hem verandert is.
Hij heeft een aantal dingen genoemd waarom hij de relatie wilde verbreken; hij was niet gelukkig, wilde geen verantwoording afleggen, we praatte niet, leefden langs elkaar heen..
Nu hoor ik dus van verschillende mensen dat als zij bij elkaar zijn (ze wonen niet samen) ze eigenlijk beide constant bezig zijn met hun telefoon, en dus niet met elkaar praten.
Zij word boos als hij zonder bericht te sturen uren later komt = hij moet verantwoording afleggen, precies wat hij noemde om onze relatie te verbreken.
En zo zijn er nog heel veel dingen die ik herken uit onze relatie, die hij aandroeg als redenen waarom hij niet gelukkig was.
Maar hij doet nu dus precies hetzelfde!
Hij heeft ook nog tegen geen van onze gezamenlijke kennissen / vrienden gezegd dat hij een relatie met haar heeft. Haar naam komt soms voorbij, ze zien haar soms op de bank zitten, maar verder niets. Raar toch?
Ik snap het gewoon niet.
Moet het ook niet willen snappen denk ik.
En toch blijft het in je hoofd rondgaan.
zondag 8 februari 2015 om 09:04
Dank je!
Maar hoe kan ik verliefd zijn, rijmen met, niemand vertellen dat je een relatie hebt?
Ik kan het gewoon niet geloven. Zo bizar dit.
Zij is op veel gebieden een kopie van mij, en bij haar ziet hij het dus niet omdat hij een roze bril draagt.
Dus dan is de kans groot dat hij binnenkort van zijn roze wolk af dondert.
Laat het los... laat het gaan..
Snappen zal ik het nooit, dat moet ik maar in gedachten houden. En het is goed dat ik van hem af ben, ook al is mijn hart het daar nog steeds niet 100% mee eens.
Maar hoe kan ik verliefd zijn, rijmen met, niemand vertellen dat je een relatie hebt?
Ik kan het gewoon niet geloven. Zo bizar dit.
Zij is op veel gebieden een kopie van mij, en bij haar ziet hij het dus niet omdat hij een roze bril draagt.
Dus dan is de kans groot dat hij binnenkort van zijn roze wolk af dondert.
Laat het los... laat het gaan..
Snappen zal ik het nooit, dat moet ik maar in gedachten houden. En het is goed dat ik van hem af ben, ook al is mijn hart het daar nog steeds niet 100% mee eens.
zondag 8 februari 2015 om 11:46
Hier is er weer wat rust gekomen na het gesprek met de advocaat maandag. Ik moet weer een papierstapel aanleveren, zucht. Tot nu toe moet ik alles verklaren en uitleggen, van zijn kant geen enkel stuk wat ingebracht word. De laksigheid herken ik wel vanuit ons huwelijk. Maar het voelt oneerlijk. Bij wil scheiden en ik mag alles regelenen en onderbouwen? Hopelijk is het einde in zicht.
Het doet wel pijn. Iemand waar ik zoveel van gehouden heb. Ik snap hem niet, ik herken hem niet.
Lucky_birdie, misschien moet je blij zijn dat je hem niet begrijpt. Dat betekend dat jij niet zo bent. Maar ik begrijp wel dat je dingen wil snappen. Wat schiet je er mee op? Je mag en moet nu even egoïstisch zijn, het gaat om jou!
Heb je leuke plannen het weekend?
Het doet wel pijn. Iemand waar ik zoveel van gehouden heb. Ik snap hem niet, ik herken hem niet.
Lucky_birdie, misschien moet je blij zijn dat je hem niet begrijpt. Dat betekend dat jij niet zo bent. Maar ik begrijp wel dat je dingen wil snappen. Wat schiet je er mee op? Je mag en moet nu even egoïstisch zijn, het gaat om jou!
Heb je leuke plannen het weekend?
zondag 8 februari 2015 om 12:08
Nee, niet echt.
Moet mijn laatste spullen nog uit ons huis halen. Voelt raar en definitief. Zie er ook enorm tegen op.
Het is toch het huis was je ooit samen kocht met het idee er samen oud te worden.
Het klopt gewoon niet als je daar al jouw spullen uit moet halen, en de meubels die je samen hebt uitgezocht achterlaat.
Beseffen dat je daar nooit meer zult koken of douchen, of slapen... nou ja, er gewoon dus niet meer woont, door de beslissing van iemand anders.
En dat je weet dat het beter is, maar op die momenten overheerst toch je gevoel. Ik wil mijn huis, mijn eigen plek, helemaal niet kwijt!
Moet mijn laatste spullen nog uit ons huis halen. Voelt raar en definitief. Zie er ook enorm tegen op.
Het is toch het huis was je ooit samen kocht met het idee er samen oud te worden.
Het klopt gewoon niet als je daar al jouw spullen uit moet halen, en de meubels die je samen hebt uitgezocht achterlaat.
Beseffen dat je daar nooit meer zult koken of douchen, of slapen... nou ja, er gewoon dus niet meer woont, door de beslissing van iemand anders.
En dat je weet dat het beter is, maar op die momenten overheerst toch je gevoel. Ik wil mijn huis, mijn eigen plek, helemaal niet kwijt!
zondag 8 februari 2015 om 13:21
Lucky_bidrie, wat een nare dag voor jou. Knuffel! Heb je al een nieuwe plek waar je een thuis voor jezelf van kan maken?
Hou je taai!
Ik woon nog steeds in ons huis. Hopelijk lukt het om de woning over te nemen. Helaas was ex het niet eens met de waarde van de woning. Morgen komt er een taxateur. Ben benieuwd welke waarde die hecht aan de woning. Als ik het goed heb ingeschat dan is er nog een kleine kans om hier te kunnen blijven. Duimen jullie mee?
Hou je taai!
Ik woon nog steeds in ons huis. Hopelijk lukt het om de woning over te nemen. Helaas was ex het niet eens met de waarde van de woning. Morgen komt er een taxateur. Ben benieuwd welke waarde die hecht aan de woning. Als ik het goed heb ingeschat dan is er nog een kleine kans om hier te kunnen blijven. Duimen jullie mee?
zaterdag 11 april 2015 om 12:50
Lucky_birdie hoe gaat het met jou?
Hier eindelijk weer nieuws over de scheiding. Ex wil toch een rechtszaak en zal daar ook bij aanwezig zijn. Rechtzaak zelf vind ik jammer, maar goed als het moet dan moet het. En wat er ook uit komt, prima. Ik wil door met mijn leven. Waar ik wel tegenop zie is dat ik hem dan voor het eerst zie na zijn vertrek, anderhalf jaar geleden.
Hier eindelijk weer nieuws over de scheiding. Ex wil toch een rechtszaak en zal daar ook bij aanwezig zijn. Rechtzaak zelf vind ik jammer, maar goed als het moet dan moet het. En wat er ook uit komt, prima. Ik wil door met mijn leven. Waar ik wel tegenop zie is dat ik hem dan voor het eerst zie na zijn vertrek, anderhalf jaar geleden.
zaterdag 11 april 2015 om 12:59
dinsdag 14 april 2015 om 22:53
Daatje en andere geïnteresseerden;
Ik heb bijna twee maanden geleden via Tinder een hele leuke man leren kennen
En sinds een maand breng ik ieder weekend met hem door
Nog heel pril, maar super leuk. En heerlijk om te ontdekken dat er gewoon mannen zijn die het wel leuk vinden om samen dingen te doen. Die uit zichzelf voorstellen om op een warme dag een ijsje te gaan halen bijvoorbeeld.
Heb nog steeds contact met ex, praktische dingen moeten nog afgerond worden.
Heb nog steeds niet de indruk dat hij gelukkig is geworden, en hij probeert nog steeds om me in bed te krijgen, maar daar moet ik nu echt niet meer aan denken, heb genoeg aan
Voel ook nog enkel een rare mix van medelijden en leedvermaak als ik hem zie.
Maar vind het nog steeds verschrikkelijk dat ik door zijn domme actie (hij dacht dat hij niet gelukkig was met mij, maar zonder mij en met nieuwe vriendin lijkt hij ook niet gelukkig) mijn (t)huis ben kwijt geraakt.
Hoe gaat het met jullie?
Ik heb bijna twee maanden geleden via Tinder een hele leuke man leren kennen
En sinds een maand breng ik ieder weekend met hem door
Nog heel pril, maar super leuk. En heerlijk om te ontdekken dat er gewoon mannen zijn die het wel leuk vinden om samen dingen te doen. Die uit zichzelf voorstellen om op een warme dag een ijsje te gaan halen bijvoorbeeld.
Heb nog steeds contact met ex, praktische dingen moeten nog afgerond worden.
Heb nog steeds niet de indruk dat hij gelukkig is geworden, en hij probeert nog steeds om me in bed te krijgen, maar daar moet ik nu echt niet meer aan denken, heb genoeg aan
Voel ook nog enkel een rare mix van medelijden en leedvermaak als ik hem zie.
Maar vind het nog steeds verschrikkelijk dat ik door zijn domme actie (hij dacht dat hij niet gelukkig was met mij, maar zonder mij en met nieuwe vriendin lijkt hij ook niet gelukkig) mijn (t)huis ben kwijt geraakt.
Hoe gaat het met jullie?
woensdag 15 april 2015 om 00:15
Oké, ik ben dan wel niet getrouwd geweest, de relatie heeft niet lang geduurd, (een half jaar) maar was wel ineens voorbij... Via een appje... Na heel wat pogingen gedaan te hebben (en een hoop heen en weer geslingerd qua emoties/wat wil hij nou, de ene keer was het als of ik niet bestond de andere keer wel koetjes en kalfjes praat) naar een half jaar ineens een gesprek gehad te hebben is er bij mij enigszins rust ontstaan. Tot een paar weken later wij uit het niets ruzie kregen. Nu definitief geen contact meer. Ik lees al wel dat ik niet moet verwachten dat ik ooit nog antwoord ga krijgen.... Ik hoop dat ik het dan na een jaar eindelijk los kan laten.... Maar oh wat doet het nu nog pijn......
lolllaaa wijzigde dit bericht op 15-04-2015 00:19
Reden: Niet volledig
Reden: Niet volledig
% gewijzigd
woensdag 15 april 2015 om 16:41
Hoi allemaal,
Mijn huwelijk is voorbij en ik hen het er erg moeilijk mee.
We hebben twee kleine kinderen en ook ben ik zwanger van de derde.
De man in kwestie is op veel gebieden niet goed voor mij (zie een ander topic van mij).
Zo beschuldigde hij mij regelmatig van vreemd gaan en raakte daarbij paranoia.
Schreeuwde tegen mij in het bijziens van onze kinderen, en ook schreeuwde hij enkele malen tegen mij op straat.
Hij bedreigde me wanneer hij zijn zin niet kreeg, bijvoorbeeld met het inslaan van de ramen en door mij het huis een tijd niet uit te laten gaan.
Hij bracht ook geen geld in, leefde een tijd min of meer op mijn koste (terwijl ik ook alles alleen voor onze kinderen betaal) en loog over een aantal zaken.
Al met al voelde ik mij best vaak bang. Bang dat de situatie uit de hand liep. Bang dat hij weer boos zou worden. Daarbij dus ook bang om 'nee' te zeggen, ect.
Nu we enkele weken geen contact meer hebben, hoor ik van bekenden dat hij het aanlegd met andere vrouwen. Dat zie ik ook op zijn Facebook. Dat raakt mij best erg. Het idee of gevoel dat hij een ander wilt, zo snel en zo makkelijk, geeft me de drang hem 'terug te nemen' (snap ik ook niet helemaal).
Al met al voelde ik mij, na vele pogingen ons huwelijk te laten slagen, gedwongen om onze relatie te stoppen.
Ondanks dat ik rationeel weet dat het eigenlijk niet anders kan, vind ik het dus heel moeilijk.
Ik heb de behoefte hem te bellen, het 'goed te maken', het weer te proberen.
Maar ik weet dat het hetzelfde liedje zal worden.
Ik hoop op dot forum, in dit topic mijn ei kwijt te kunnen.
Mijn huwelijk is voorbij en ik hen het er erg moeilijk mee.
We hebben twee kleine kinderen en ook ben ik zwanger van de derde.
De man in kwestie is op veel gebieden niet goed voor mij (zie een ander topic van mij).
Zo beschuldigde hij mij regelmatig van vreemd gaan en raakte daarbij paranoia.
Schreeuwde tegen mij in het bijziens van onze kinderen, en ook schreeuwde hij enkele malen tegen mij op straat.
Hij bedreigde me wanneer hij zijn zin niet kreeg, bijvoorbeeld met het inslaan van de ramen en door mij het huis een tijd niet uit te laten gaan.
Hij bracht ook geen geld in, leefde een tijd min of meer op mijn koste (terwijl ik ook alles alleen voor onze kinderen betaal) en loog over een aantal zaken.
Al met al voelde ik mij best vaak bang. Bang dat de situatie uit de hand liep. Bang dat hij weer boos zou worden. Daarbij dus ook bang om 'nee' te zeggen, ect.
Nu we enkele weken geen contact meer hebben, hoor ik van bekenden dat hij het aanlegd met andere vrouwen. Dat zie ik ook op zijn Facebook. Dat raakt mij best erg. Het idee of gevoel dat hij een ander wilt, zo snel en zo makkelijk, geeft me de drang hem 'terug te nemen' (snap ik ook niet helemaal).
Al met al voelde ik mij, na vele pogingen ons huwelijk te laten slagen, gedwongen om onze relatie te stoppen.
Ondanks dat ik rationeel weet dat het eigenlijk niet anders kan, vind ik het dus heel moeilijk.
Ik heb de behoefte hem te bellen, het 'goed te maken', het weer te proberen.
Maar ik weet dat het hetzelfde liedje zal worden.
Ik hoop op dot forum, in dit topic mijn ei kwijt te kunnen.