Tja, en dat was het dan....

quote:allalone schreef op 16 oktober 2011 @ 13:28:

@Tascha fijn hé, dat je bij alle emotionele toestanden ook nog een met de financiële toestanden moet dealen.... is hier ook, heb per week ongeveer 40 euro te besteden en daar moet je dan ook nog iets leuks van doen voor jezelf?!



Ook hier wordt op dit moment nog niks opgestart al zet as ex daar steeds meer druk op...Helaas voor hem...moet nu even egoïstisch zijn en alleen aan mezelf denken anders ga ik het niet redden...

dikke knuffel voor iedereen die 'm nodig is..Omdat de financiën het even niet toelaten Hova, All en Tascha

Maar weet je allemaal,

Wat ik uiteindelijk kan zeggen,

Van "buiten" ben ik misschien zoveel armer geworden,

Maar van binnen zoveel rijker.

Ik heb namelijk mezelf weer terug,

En IK ben belangrijker voor mezelf, dan welke man dan ook.

En iemand die je pijn doet moet je liever kwijt zijn dan rijk.

Heb hem gemaild dat ik liever heb dat hij dinsdag niet hierheen komt, maar dat hij de kids maar mee moet nemen ergens gaan eten of zo. En hij mailde terug dat hij het begreep en dat hij de kids om kwart voor zes komt ophalen.

Maar wat moet ik dan, als ze wegrijden met zijn viertjes? Dan is het echt zo dat ik er niet meer bij hoor. Ik blijf alleen achter.

Ik had ergens denk ik gehoopt dat hij zou mailen/bellen dat hij me nu al miste en spijt heeft en...

Tjeez, wat doet dit verschrikkelijk veel pijn. Ik mis hem zo.

Was sterk vanochtend, heb gelachen met de meiden lekker pepernoten gebakken, knus. Maar na het mailtje weer helemaal ingestort. Ik mis hem zo. Kan me gewoon niet voorstellen dat hij me niet meer wil, dat ik niet meer bij hem hoor, dat hij straks bij iemand anders hoort. Het doet zo'n pijn.

Zo herkenbaar, zodra er weer contact is geweest dan stort je in...en als je een aantal dagen geen contact hebt, dan ga je de situatie romantiseren. Allebei niet leuk en niet goed.... pff rottijd



Misschien een idee om muziek te gaan luisteren als je kinderen weg zijn met hem. Laat je tranen lekker ongegeneerd de vrije loop, op dat moment hoef je je niet groot te houden voor je kinderen. Maak daar gebruik van.... Genoeg liedjes zijn al voorbij gekomen in dit topic. Is pijnlijk, maar heel goed om even je gevoel niet uit te schakelen.

p.s. ik schrijf vaak 'je' (dan doe je dit en doe je dat), maar bedoel mezelf mee hoor!

Hou vol Hova.

Hij kan dan ook voelen hoe het is als hij alleen met de kinderen is.

Het zal zonder jou ook niet kompleet zijn.

Spreek iets leuks af voor die avond, ga zelf wat doen met een leuke vriendin.

Blijf niet alleen op de bank achter.

Neem er je "voordeel" uit dat je ook even je handen vrij hebt en alleen aan jezelf mag denken for a change.

Ja Hova, die hoop....is heeeel herkbenbaar...tegen beter weten in hopen...en ergens ook niet voor kunnen stellen dat hij niet meer komt, niet meer wil....onvoorstelbaar pijnlijk. Ik heb gisteren veel afleiding gezocht, misschien niet helemaal goed maar voor mijn gevoel beter dan alleen maar vreselijk verdrietig gaan zitten zijn in mijn eentje. Kun jij dan misschien ook ergens naar toe of bij iemand terecht? Als je er wel behoefte aan hebt om dan alleen te zijn zodat er even ruimte is voor je tranen en verdriet, kan dat natuurlijk ook.



Heb een boek gelezen 'als je partner je verlaat' daar stond oa. de tip in van een dag rouwen om wat is geweest. Dan zorg je ervoor dat je helemaal alleen bent, niet gestoord kunt worden, dan zoek je vervolgens allemaal dingen op die je aan jullie/hem doen denken, muziek, foto's, zijn spulletjes etc en dan laat je je verdriet komen, desnoods uren lang. De gedachte hierachter is dat je dan echt de tijd neemt om te rouwen om iets dat je bent verloren. In andere landen en vooral andere culturen is zo'n dag (soms dagen) heel gewoon. Het schijnt enorm te helpen, ook lichamelijk omdat je dan al je verdriet eruit kunt gooien. En daarna ben je dan leeg. De emoties mogen dan komen, en je hoeft niets steeds een stukje te huilen waarna je je dan weer (moet) vermant(en). Ik zit er wel over te denken om dat eens te gaan proberen...maar het boek zegt ook dat je daar wel moed voor nodig hebt.



Dikke dikke knuffel meiden...

quote:champoepel schreef op 16 oktober 2011 @ 13:46:

Maar weet je allemaal,

Wat ik uiteindelijk kan zeggen,

Van "buiten" ben ik misschien zoveel armer geworden,

Maar van binnen zoveel rijker.

Ik heb namelijk mezelf weer terug,

En IK ben belangrijker voor mezelf, dan welke man dan ook.

En iemand die je pijn doet moet je liever kwijt zijn dan rijk.Ja hier heb je denk ik wel een punt....hoop dat ik over een tijdje er ook zo over denk....maar zo voelt het allemaal niet op dit moment...en in de emotionele ellende en in de financiele shit...en ben mezelf ook nog eens flink kwijt...

We zijn weer terug van een heerlijke bosrit, mn moeder heeft genoten! en ik heb even bijgelezen.

Wat herkenbaar allemaal.



Maar Hova, toeval bestaat niet denk ik want ik heb vanmorgen met mn zus besloten om morgen met de kinderen naar Slagharen te gaan! Het is morgen de beste dag van de week, daana weer regen.

Heb kaartjes voor de helft gekocht via internet.

Weet niet of jij al kaartjes hebt gekocht?

Als je googled op - slagharen aanbieding - is de derde hit een 50% kortingssite, dat scheelt de helft dus.



Dus wat zeg je ervan?

Morgen even live een bakkie/knuffel doen?

Voel je niet gedwongen hoor, je mag ook gewoon anomiem rondlopen.

Maar als je een vrouw met lang blond haar ziet (ik) en eentje met kort donker (mn zus) en een meisje met lang blond haar vergezeld van een jongen in een rolstoel, dan zijn wij het...



En ik weet dat het voor jullie allemaal nog niet zo voelt, maar ik zie jullie allemaal, echt allemaal, in de afgelopen weken stapjes vooruit zetten.

Ik zie jullie groeien en geloven in je eigen kracht.



Kracht zit hem soms ook in het erkennen van je zwakheden, en er niet voor weglopen. De confrontatie aangaan met jezelf, hoe moeilijk ook.

Dan geef je jezelf het grootste cadeau wat je maar kan geven, je geeft jezelf je leven terug!

Inderdaad Tascha, zo voelt het nog lang niet. Ik ben ook 'bang' voor het financiele gedeelte. Voelt ook heel oneerlijk; 20 jaar lang heb ik ervoor gezorgd dat hij 70 uur per week kon werken op zijn zaak. De zaak gaat al jaren niet goed, weinig salaris eruit gehaald, heel veel uren gewerkt, ik alles alleen gedaan thuis naast 50% baan. Nu hebben ze een investeerder gevonden, gevolg is oa dat hij vanaf ergens volgend jaar meer salaris op kan gaan nemen en het iets rustiger aan gaan doen. Het voelt zo oneerlijk dat iets waar ik jaren op gehoopt heb, nu buiten mij om gaat gebeuren; ik wilde zo graag dat hij meer tijd voor mij/ons zou hebben. En dat zij straks mee kan profiteren als hij eindelijk meer gaat verdienen....

pfff, is eigenlijk maar bijzaak, ik weet het, maar voelt zuur als ik straks niet eens meer met de kids op vakantie kan of dagjes weg. Weet nog niet hoe het allemaal loopt financieel, maar we zullen zien.



Ik geloof niet dat ik dinsdagavond weg ga. Hij gaat ook alleen maar met ze eten (naar de Mac geloof ik), dus is vrij snel weer terug, niet echt mogelijkheid om weg te gaan. Sowieso wordt dat lastig zolang hij nog geen eigen huis heeft zullen de kids vrijwel fulltime bij mij zijn.

Dus het wordt toch alleen op de bank dinsdagavond en vrees dat de tranen dan toch wel zullen komen ook al zou ik het niet willen. Zo'n dag rouwen wat jij noemt, lijkt me heel, heel erg moeilijk. Ik ontwijk nu juist moeilijke liedjes ed, zet alleen liedjes op die me kracht geven. Voor even...



Dikke knuffel voor alle meiden hier. Ik vind het heel naar dat jullie in dezelfde verdrietige situatie zitten als ik, maar het is wel fijn hier steeds gedachten/gevoelens/berichtjes uit te kunnen wisselen...

@NewWoman, zie nu je berichtje pas. Wat een toeval dat je ook morgen naar Slagharen gaat! Ik heb al kaartjes, heb ze voor heel weinig kunnen kopen van C1000 kortingsactie. Heb ze al een hele tijd in huis, dus heb mazzel dat het morgen mooi weer is (zal wel lekker druk zijn in Slagharen...).

Lijkt me een fijn plan, morgen een bakkie doen! Als je me je telefoonnummer mailt op Hovaatje@gmail.com, dan mail ik je mijn telefoonnummer terug, kunnen we morgen afspreken via sms/telefoon.

Btw... ik heb ook (half)lang, blond haar en ben met hele lange, donkerharige zoon, dochter met lange, donkerblonde haren en klein wijffie met lang lichtblond krulletjeshaar



ps Zoon zei daarnet tegen mij, toen ik hem vertelde van ons bakkie doen morgen, dat ik 'normaal' moest doen, want afspreken met iemand via Internet was gevaarlijk. Haha, tja dat krijg je ervan als je je kinderen dat leert...

Hahaha, daarom spreken we af op neutraal terein toch?

Ik ga je even mailen hoor.

Dit is te toevallig om er niet even gebruik van te maken.

Hova, newwoman: veel plezier! Dikke knuffel!

Nou, zie je!, dit zijn dus de leuke dingen die uit de minder leuke dingen voortkomen.







Maak er een fijne dag van!

Lieve vrouwen hier, voor allemaal een dikke en een virtuele bos Wat zijn jullie ontzettend sterk en wat hebben jullie een steun aan elkaar. Hova, Allalone, Tascha, Sisselalova en allen die ik op dit moment niet noem, jullie komen er wel. Kijk eens naar New Woman (wat een prachtige nick trouwens).

Het rare is, dat ik me een beetje voel als de man van Hova, volkomen besluiteloos en de ene dag "himmelhochjauchzend" daarna weer "zum Tode betrübt". Mijn man is niet weggegaan, hij heeft zijn verantwoordelijkheid genomen en ligt letterlijk voor me in ´t stof (een groot deel van ons huis wordt gerenoveerd en nu doet hij ook nog eens de tuin). Het idiote is, dat hoe meer hij zijn best doet, het erop lijkt dat ik steeds verder van hem wegdrijf. Ik ga hem steeds meer van een afstand zien Het heeft allemaal met mijzelf nu te maken, of ik in staat ben om te vergeven.

Het feit dat hij sex heeft gehad met een ander doet er voor mij niet toe, maar het feit dat er ergens een vrouw was die samen met hem mijn voetstappen volgde, wist wanneer ik weg was naar mijn familie in NL, wist wanneer ik op vakantie was met de kinderen, wist wanneer ik thuis kwam, wist wanneer ik jarig was en wat we op zijn verjaardag deden etc. maakt me iedere keer misselijk. Het is eenvoudigweg stalken en dat geinitieerd door mijn eigen partner. En al die lulkoekverhalen die ik dan weer lees op het forum dat het hun zomaar ineens overkwam, met de nog grotere lulkoek erbij van soulmates enz. Hoe haal je het eigenlijk in je gestoorde hersens?

Bij mijn oudste dochter is 3 jaar geleden reuma vastgesteld. Toen was ze 18. Het is een onomkeerbaar proces, met iedere dag een stoot pillen kan ze functioneren. Je ziet niets aan haar, maar het zit wel in haar lijf. Van haar kan je zeggen, zoals de arts het zei, dat het haar overkomen is, domme pech. Je kan dit proces met pillen vertragen. Ik heb ´t gevoel dat je door vreemdgaan ook een onomkeerbaar proces start, je tast je relatie aan, deze wordt als het ware van binnenuit aangevallen. Aan de buitenkant zie je ook niets, maar ´t zit er wel en het woekert. Met het grote verschil dat je niet zomaar domme pech hebt, er is bewust voor gekozen.

Er is niets mis met verliefd worden op een ander (dat kan je inderdaad overkomen), maar wat je ermee doet.

@Chrissie, een klein deeltje van mij is jaloers omdat jouw man wel zijn best doet, wel voor je 'door het stof' gaat! Maar ik snap wel wat je bedoelt; wat ik ervan begrijp heeft het vreemdgaan door jouw man ook langere tijd geduurd en ik kan me voorstellen dat bedrog van zo'n omvang en het feit dat hij en zij achter jouw rug om over je hebben zitten praten, moeilijk uit je hoofd te krijgen is. Mijn man was 'maar' 1x vreem gegaan, maar daar was ik al overheen. Waar ik moeite mee had, waren de dingen die hij tegen haar had gezegd over mij. Dat stiekeme, ultieme bedrog. En ook hier was de minnares natuurlijk 'de soulmate' (terwijl hij altijd gezegd heeft dat ik dat was, we waren ook in 1 oogopslag verliefd op elkaar destijds).

Ik weet ook niet of ik er uiteindelijk mee had kunnen leven.

Ik zou zeggen; neem de tijd, kijk het rustig aan. Je voelt waarschijnlijk vanzelf wanneer het 'genoeg' is geweest en je er niet meer mee wilt leven...



Er is inderdaad niets mis met verliefd worden op een ander, dat kan iedereen overkomen. Maar wat er daarna gebeurt, ligt wel helemaal in de verliefde man/vrouw zijn/haar eigen handen en dus ook in zijn/haar eigen verantwoordelijkheid....



Ik weet niet of ik ooit nog zo volkomen kan vertrouwen als ik gedaan heb. En dat vind ik verschrikkelijk.

Chrissie, jij schreef toch ook mee op het topic "Hoe verder na vreemdgaan partner"...

Daar ook zoveel schreinende verhalen gelezen dat ik soms gewoon echt blij was dat de amputatie hier snel was gegaan, en dat er niet eindeloos werd doorgemodderd tot er niets meer over was dan een rottend abces, waar je alleen nog maar af zou kunnen komen door alsnog de bijl te hanteren.



Ik heb het ook gezien bij goede vrienden, die hebben nog twee jaar doorgestrompeld, en iedere keer als hij (zij was de vreemdgaande partij) zich niet kon inhouden en bijvoorbeeld in haar telefoon keek, dan vond hij ook altijd wat.. Bijvoorbeeld het inmiddels voor hem bekende telefoonnummer onder een andere naam.



God wat een drama's hebben we met ze beleefd en wat hebben we vaak gepraat, ik met haar en mijn toen nog man, met hem...

En maar weer lijmen.

Uiteindelijk resulteerde dat in een totaal emotioneel slagveld, en na de scheiding hebben ze elkaar bijna twee jaar niet meer aangekeken, wat een ramp, die arme arme kinderen.

Inmiddels gaat dat gelukkig stukken beter maar die laatste twee jaar hebben alle respect en liefde totaal verwoest.



Ik moet mijn ex nageven dat hij het me zelf heeft verteld, dat hij in dat opzicht eerlijk is geweest. En dat hij me niet maandenlang heeft belazerd.

Maar desondanks zijn er gnoeg van die "aha-momenten' geweest, achterafviel alles op zijn plek.

Dat vreemde gedrag, zijn en haar reactie op dingen die er werden gezegd, (we kwamen bijna dagelijks bij elkaar over de vloer..)

Haar heupwiegende manier van lopen als mijn ex erbij was, zodanig dat ik echt een wenkbrauw optrok, 'wat loopt zij nou raar'... serieus....



En haar hysterische reactie toen ik haar mijn nieuwe mobiele nummer gaf, ik zei erbij dat ik een nieuw nummer had ivm de scheiding werk en prive.. Blijkbaar hoorde zij alleen het woord scheiding en ze reageerde zo ontzettend raar...

Achteraf snapte ik dat pas.

Ze schrok zich dood, dacht dat wij gingen scheiden, dat ik alles al wist, maar ik wist nog van niks...



Als ik er te lang over nadenk komt dat intense kutgevoel zo weer omhoog borrelen, maar daar wil ik helemaal niet meer heen, die tijd heb ik gehad godzijdank.

Iedere stap dat ravijn uit heb ik zelf moeten zetten, en ik heb het gedaan.

Dat gaan jullie ook doen, zeker weten!

Leuk, Hova en NewWoman! Ik hoop dat het net zulk feestweer is als vandaag! Hier net met Mr X aan een terrasje gezeten aan de kust. Slagharen is vanaf hier (het zuidwesten) een ander land, daarnaast werk ik fulltime, maar ik zal aan jullie denken morgen hoor.



En dat je nu denkt niemand meer te kunnen vertrouwen, Hova; dat gevoel had ik net zo destijds. Dat degene die je het meest vertrouwde je belazerde, heeft een enorme impact. Ik zei letterlijk dat zelfs niemand meer iets mijn tas zou mogen halen de rest van mijn leven; zo voelde het. En zie hier; ik kwam, 6 maanden nadat ex er met wederzijdse collega vandoor ging, Mr X tegen, terwijl ik niet op zoek was en niemand hoefde, en hij is mij lief! En ik kan het zelf en hij ook, maar ik durf weer helemaal op mijn bek te gaan. Als je niks riskeert, gebeurt er ook niks. Ik heb weer helemaal bedacht wie ik oorspronkelijk was en dus durf ik me weer kwetsbaar op te stellen. En heel, heel langzaam vallen allevijf mijn werelden in elkaar.



Ik zei vanmiddag op het terrasje tegen X dat ik aan het bedenken was wat mijn volgende doel was. Elk doel begint met een gedachte. En uit elke vervelende verandering komt weer een nieuwe kans voort, waarvan je je eerst niet bewust was, dat heb ik inmiddels geleerd, naast veel andere ontdekkingen. Op dit moment loopt het zoals het loopt. Mijn werelden vouwen zich langzamerhand in elkaar. In de afgelopen week een familiejubileumgehad met mijn familie, kinderen en Mr X. En het was goed zo. Toch zie ik mij de volgende tientallen jaren nog wel blijven LATten met Mr X. Hij heeft het regelmatig over huisman worden en een boerderijtje. Maar volgens mij is het beter als we de eerste tientallen jaren op dezelfde voet doorgaan. Elke dag met hem is een feest. En in de vakanties zijn we moeiteloos drie weken samen. Ik heb nog nooit ruzie met hem gehad en leer elke dag; vooral over mezelf. Een ander kan je namelijk niet veranderen, maar je kunt wel bedenken waarom jij zelf dingen zo ervaart.



Je moet eerst weer vriendjes worden met jezelf, Hova. Jij bent belangrijk. En de stappen die je tot nu toe gezet hebt waren daar belangrijk in. Je bent te leuk om jezelf als een ' option; not a priority' te laten behandelen!

@NewWoman, wel fijn dat je ex het destijds zelf vertelde. Die van mij gaf eerlijk toe dat als ik er niet achter was gekomen door te gaan snuffen (had al zo'n gevoel natuurlijk), dat het dan nog wel een paar maanden aan had kunnen sudderen. (en dan was het misschien te laat geweest zei hij erbij, ahum, dat was het nu uiteindelijk ook nog). Maar je hebt gelijk vwb het doorsudderen; je houdt geen respect meer over en ik wil niet vol haat naar de vader van mijn kinderen toe achterblijven.



Gianna, na 6 maanden al, dat is snel zeg!! Wat heerlijk dat je nu weer zo happy kunt zijn! Ik hoop dat dat mij in de toekomst ook nog gegund is; weer zo heerlijk verliefd kunnen zijn en me weer durven geven. Voorlopig geloof ik niet dat ik nog behoefte heb aan een vent.

Gianna, daar ben ik het wel mee eens, heb ik ook tegen man gezegd; ik ben geen option, geen tweede keus. Ik vind mezelf ook best leuk normaal gesproken, zit normaal gesproken best goed in mijn vel, ben best blij met mezelf. Nu alleen even wat minder, maar ik weet dat dat wel weer terugkomt.

Maar ik voel me zo verschrikkelijk eenzaam.

Heb net mijn broer gebeld, gevraagd of hij langs wilde komen. Hij woont niet dichtbij (helaas woont al mijn familie wat verder weg), maar had het al aangeboden. Hij komt zo. Ik vlieg tegen de muren op; hele weekend alleen de kids gehad. Dat vind ik het ergst; geen volwassene meer om mee te praten, je gedachten te delen. Hij zit lekker bij vrienden, is vast lekker met ze weggeweest, uit eten, stappen (zijn uitgaanders, die vrienden). HIj kan alles doen wat hij wilde.

En ik zit hier, bij de kids, kan geen kant op, behalve dingen met de kids doen. Ook leuk en ik ben erg blij dat ik ze heb nu hoor, zie ook wel dat ze me er doorheen kunnen trekken, maar het is ook wel zo dat ik niet zomaar wegkan. Eerst als ik met vriendinnen weg wilde, was man thuis. Nu moet ik oppas regelen of man vragen of hij alsjeblieft... Voelt heel eenzaam als ik eraan denk dat ik de komende tijd echt helemaal alleen met de kids ben en gezelschap van volwassenen echt op moet gaan zoeken. En zo groot is mijn vriendenkring niet, wel veel kennissen, maar daar ga ik niet zomaar bij langs.

Allalone; dat zal jij wel helemaal hebben, omdat je geen thuiswonende kids meer hebt. Lijkt me helemaal zo verschrikkelijk moeilijk alleen. Alhoewel je dan ook je in bed kunt verschuilen als je wilt en de hele dag je ogen uit je kop kunt huilen als je wilt. Ik heb mijn tranen in kunnen houden vandaag, moet ook wel met de kids. Vrees dat als mijn broer komt, ik het niet meer in kan houden.

Wil niet weer alleen naar bed, wil dit niet, wil dit niet.

Maar ik denk wel vandaag veel aan alle dingen die niet leuk waren aan hem bewust. Aan alle dingen die ik eigenlijk al een hele lange tijd niet fijn vond gaan. Aan het feit dat hij het laatste jaar/anderhalf jaar egoistisch geworden was, niet meer de lieve, warme, spontane man die hij eerst was. Ik probeer die dingen voor ogen te houden, dan is het misschien iets makkelijker. Mis hem zo, wil hem zo graag spreken. Maar wat moet ik hem zeggen? Hem smeken of hij terug wil komen? echt niet. Hem vragen of hij het wel zeker weet, of hij me mist? Over my dead body.

Ik geloof zelfs, ergens heel diep van binnen, dat mocht hij over een paar maanden voor de deur staan en terug willen komen, dat het voor mij dan niet meer hoeft. Ik kan me nooit meer volledig geven aan iemand die zegt van me te houden en me desondanks zo verschrikkelijk veel pijn kon en kan doen....

(schrijf nu meer tegen mezelf dan tegen jullie, geloof dat ik dit ook als een soort dagboek gebruik nu. Allalone, als je vind dat ik teveel schrijf op jouw topic moet je het zeggen hoor, dan maak ik een eigen topic. Ik heb het gewoon nodig momenteel, vind het erg fijn hier mijn gedachten/angsten/verdriet kwijt te kunnen..)

Wat ook verschrikkelijk voelt, is dat hij morgen op de zaak waarschijnlijk wel aan haar vertelt dat hij nu gescheiden is. Ze heeft gewonnen.

quote:chrissie55 schreef op 16 oktober 2011 @ 16:29:

Bij mijn oudste dochter is 3 jaar geleden reuma vastgesteld. Toen was ze 18. Het is een onomkeerbaar proces, met iedere dag een stoot pillen kan ze functioneren. Je ziet niets aan haar, maar het zit wel in haar lijf. Van haar kan je zeggen, zoals de arts het zei, dat het haar overkomen is, domme pech. Je kan dit proces met pillen vertragen. Ik heb t gevoel dat je door vreemdgaan ook een onomkeerbaar proces start, je tast je relatie aan, deze wordt als het ware van binnenuit aangevallen. Aan de buitenkant zie je ook niets, maar t zit er wel en het woekert. Met het grote verschil dat je niet zomaar domme pech hebt, er is bewust voor gekozen.

Er is niets mis met verliefd worden op een ander (dat kan je inderdaad overkomen), maar wat je ermee doet.



Jeetje Chrissie; reuma...pfoeh ook heel heftig voor haar en jullie. Jij hebt ook al aardig wat op je bordje gekregen.



Ik heb het laatste stukje even gequoot (schrijf je dat zo?). Want ik denk dat je hier ontzettend gelijk hebt.

Er is geknaagd aan de fundamenten van de relatie. En die staat nog, maar heel wankel. En dan komen de houtkevers....



Sterkte met alles meid. Dikke knuffel

Hova, dat gevoel herken ik ook (wat niet haha). Mijn ex gaat zich helemaal te buiten aan stappen, nachten doorhalen, kroegje hier, terrasje daar, lam hier en brak daar. Hij heeft de afgelopen tijd allemaal nieuwe vrienden gemaakt, voorbedachte rade? ik maakte er in ieder geval geen kennis mee....En dat zijn haast allemaal vrijgezelle of gescheiden mensen of mensen zonder kinderen...heel typisch...

En ik? Ik zit thuis met ons kindje. En die komt hij nu af en toe eens ophalen. Tot een paar weken geleden zelfs pas als hij daar zin in had en tijd en ruimte voor wilde vrijmaken. En voor de rest is het tra-la-la-la lang leve de lol en de lul (want waarschijnlijk ergens een verborgen scharrel, heb wel een vermoeden).

Natuurlijk wil ik mijn kind bij mij, ik vind het een afschuwelijk idee dat ik hem straks nog veel langer moet gaan missen en niet zal weten waar hij is en hoe het gaat. Maar hij heeft alle vrijheid. En dan hier af en toe wel krokodilletranen huilen dat hij zijn kind zo mist en zich zo schuldig voelt....maar ondertussen komt hij amper voor hem, heb hem echt moeten dwingen om de vrijblijvendheid vanuit zijn kant er af te halen...En dan nog wilde hij niet verder kijken dan volgend weekend....Dus dan moet ik wéér met hem om tafel om afspraken te maken....

Fijn dat je broer naar je toe komt!



Jouw gevoel heb ik ook...nu ik de knoop heb doorgehakt, kan hij opgelucht adem halen, zij heeft hem gewonnen, hij komt er goed vanaf omdat ik goed contact met hem wil houden voor ons kind, en hij steekt z'n kop in het zand voor zijn problemen. Op dit moment voelt hij zich winnaar, maar ik heb alles goed uitgeplozen, er veel werk van gemaakt om het voor mij goed op een rijtje te zetten, de tijd genomen voor rouw en verdriet en dus kan ik alleen maar groeien en hij zal ooit eens hard naar beneden donderen.... *denk ik*



Alles wat jij opschrijft Hova staat bij mij op papier, A4-tjes vol.....of ik ze ooit terug kan lezen ik weet het niet, maar het is opgeschreven en dus vastgelegd en uit mijn hoofd. Alle vragen, alle overpijnzingen, zelfs smeekbedes...staat er allemaal. Blijf schrijven!



Die 'aha'-momenten die NewWoman beschrijft, ik heb nog vele vragen die ik ooit beantwoord wil krijgen.



En toch ergens nog de hoop dat die leuke vent van jaren geleden weer terugkeert in hem en hem doet beseffen dat hij een fout maakt. En aan de andere kant kan ik me niet voorstellen ooit weer een relatie met hem te hebben....welke van de twee is de echt?? Hoe hij nu is en heeft hij zich jaren anders voorgedaan of is het andersom. Blijft een raadsel.