Tja, en dat was het dan....

Als je geen betaalde baan hebt hoef je je niet te vervelen,er zijn genoeg dingen wat je kan doen en onder de mensen komt.



Ik heb ook niet een betaalde baan gehad maar altijd veel gedaan vrijwillerswerk bv.



En met mijn ex.mee gaan zo heb ik veel van de wereld gezien.

In de begin jaren van mijn huwelijk heb ik voor mijn gezin gezorgd omdat mijn ex,weken van huis was en ik geen opvang had,dat is allemaal wel ong.40 jaar geleden en was de tijd niet te vergelijken met nu.

En daarom kon mijn ex.ook carriere maken zonder zorgen om het thuisfront.

En dat is allemaal meegenomen door mijn advocaat en rekening meegehouden.

Daarom kunstje een goede advocaat is heel belangrijk en ik had een goede.

En ik heb het al geschreven hier ik wil je best het adres geven,

De vriendendienst hier werkt niet dus ik weet niet hoe het moet nu verder en of je het wel wil.

Maar mijn situatie is bijna hetzelde als die van jou alleen ben ik veel ouder dan jij.

Maar met jou komt het wel goed duurt natuurlijk wel lang maar de tijd gaat snel als je veel te regelen hebt en je hebt je kinderen nog thuis.

quote:hollebollegijs schreef op 27 november 2011 @ 00:42:

[...]Mijn ex is zo sportief geweest om laatst te zeggen dat ze

een fout heeft gemaakt en dat ze het jammer vind dat we

uit elkaar zijn.......Ik vond het moedig dat ze dat durfde te zeggen





Er rust een taboe op, maar het schijnt best veel voor te komen, spijt hebben van je scheiding. Er is een onderzoek naar geweest en resultaten daarvan stonden vorig jaar in de Linda. Knap van je ex dat ze het durfde toe te geven, want je hebt er zo weinig aan, aan het spijt hebben. Je kunt de pijn/tijd niet treugdraaien.



Zie mijn motto.

quote:abby2912 schreef op 27 november 2011 @ 01:02:

[...]





Ik vind je nog te jong om van die generatie te zijn die thuis bleef om voor de kinderen te zorgen, je bent 50 en al die jaren niet gewerkt???



Laat je man het lekker uitzoeken en kies voor jezelf, ga vrijwilligers werk doen, cursussen, probeer werk te vinden.



Het begon toen we trouwden. Ik heb toen mijn baan opgezetgd en ben part-time gaan werken zodat hij kostwinner was en niet in militaire dienst hoefde.

We zijn 22 jaar geleden verhuisd naar op een uur afstand van mijn familie omdat zijn zusje was verongelukt en zijn ouders natuurlijk helemaal stuk zaten. Dus toen de kinderen kwamen had ik geen opvang. Daar kwam nog bij dat hij al vrij snel de hele week van huis ging werken. toen had ik mijn handen vol. Ongeemancipeerd ja, ik deed alles thuis, tot aan het huis schilderen toe, tuin bijhouden echt alles. Hij hoefde alleen zijn bord op het aanrecht te zetten na het eten en zijn vuile was in de wasmand doen.

Verder deed ik veel vrijwilligerswerk, naaide kleren etc. dus mijn dagen zaten propvol. De laatste vijf jaren was het inderdaad een stuk rustiger en ik ben dan ook aan een cursus begonnen en het vrijwilligerswerk liep gewoon door. De laatste twee jaren heb ik gigantische pijn in mijn rug gehad, waarbij ze geen oorzaak konden vinden. Dus ik heb afgewacht met werk zoeken op wat hier uit zou komen.

Nu verwijt hij mij ook dat ik al die jaren van hem geprofiteerd heb en dat hij zo hard gewerkt heeft en ik "maar" thuis gezeten heb. Daar hebben we indertijd voor gekozen met het idee dat we een gezamenlijke toekomst bouwden. Maar nu kom ik er wel bekaaid vanaf.

quote:hollebollegijs schreef op 27 november 2011 @ 00:15:

[...]





Een achterlijk plan is het zeker niet, probeer het eens, bijsturen

kan altijd nog.



Weet je wat het is, iedereen heeft vastomlijnde ideeën hoe

een scheiding "moet" verlopen, loopt dat anders klopt het niet

is mijn ervaring.



Bij mij ook, afgelopen mei heb ik op mijn kosten de auto van

mijn ex laten keuren en repareren, verder heb ik op haar

verjaardag met de kinderen een kado voor haar gehaald.

Nou had je mijn omgeving moeten horen, een gedeelte dan,

laat die k*t h*r toch dood vallen, zij moest toch zo nodig een

ander bla, bla, bla, bla, bla



Alsof je iemand levenslang moet geven.



Dan vergeten ze wel dat die auto eigenlijk voor het grootste

gedeelte gebruikt wordt om de kinderen te transporteren en

moeten die kleintjes dan met lege handen staan op hun moeders

verjaardag?

Daarbij komt dat mijn ex vreselijk soepel is naar mij toe, een

keer extra, schuiven voor werk of een vakantie nooit een centje

pijn.



Vandaag zijn we op pad geweest om wat sinterklaas inkopen

te doen, ja af en toe is het vreemd, uit elkaar maar toch samen

op pad aan de andere kant ben ik blij dat ik betrokken blijf,

ik mis al zo vreselijk veel



Daarom Hova een ding: "De" manier om te scheiden bestaat

niet, er is geen cursus voor, er is geen draaiboek voor je moet

het zelf doen en iedere keer evalueren, gaat het goed? Waar

moet het anders?



Dit klopt. Hier misschien dan geen 'scheiding' omdat we niet getrouwd waren, wel een relatiebreuk met een kind. En wat ik me de afgelopen tijd regelmatig heb bedacht: er is geen handleiding. En die zou soms verdomd goed zijn uitgekomen. Maar helaas, je moet het zelf zien uit te vogelen, met vallen en opstaan en zo.



Wil je wel als tip geven om iig met een mediator erbij om de tafel te gaan zitten. Zeker als je emotioneel bent is het lastig om helder dingen te regelen (en dat is vaak zo met een 3e in het spel). Althans, dat is mijn ervaring.



Gijs: hoe moeilijk ook, zo te zien heb je het wel goed geregeld nu en een redelijk en goed functionerend 'nahuwelijk'. Chapeau! Want dat is soms hard werken en verre van makkelijk.

Hallo Hova,



Volgens mij kan jullie voornemen voor de komende tijd best lukken.



Wij hebben iets vergelijkbaars gedaan in het eerste jaar. De kinderen bleven gewoon in huis en wij als ouders hadden een verdeling gemaakt op welke dagen wie bij de kinderen zou zijn vanaf schooltijd tot en met naar bed gaan. Op de dagen dat hun vader er was, kwam ik pas nadat de kinderen op bed waren weer binnen en dan vertrok hij. (Hij huurde ergens een kamer.)



Het was ongelooflijk zwaar, maar het was het beste dat we konden bedenken voor de kinderen. Het moeilijkste jaar na de scheiding, achteraf. Maar de kinderen hebben daardoor rust gehad op die aspecten in het leven waarbij wij voor rust konden zorgen in een lastige tijd.



Na dat jaar kreeg hun vader een huis in de buurt en vanaf toen zijn we overgestapt op een andere regeling, aangepast aan wat de kinderen aankonden en ook wilden proberen. Toen ze naar de middelbare school gingen, hebben we de regeling aangepast aan de nieuwe omstandigheden en behoeften vanuit de kinderen. En ditzelfde nog eens rond hun 18e.



Als ouders is het zwaar, maar wij vinden dat wij dit aan elkaar en aan onze kinderen verplicht zijn. Wij hebben ooit voor elkaar gekozen en ik beschouw dit als de zware tijden die je belooft er ook voor elkaar te zijn bij het aangaan van een relatie. Wij als partners kregen een andere rol in de relatie, maar de kinderen maakten inmiddels ook deel uit van diezelfde relatie. Ook in goede en slechte tijden.



Omdat we op deze manier altijd ons best moesten doen om met elkaar in overleg te blijven, hebben we inmiddels een bijzondere band opgebouwd met elkaar. We zijn elkaars gezin nog steeds, eigenlijk. We hebben uiteindelijk geen van beiden - na een paar pogingen - gekozen voor een nieuwe partner. Misschien wel mede door hoe we met elkaar omgaan, denk ik wel eens. We leven ons eigen leven, maar vormen nog steeds die relatie, al bestaat die nu uit hele andere componenten.



Het is geen oplossing voor altijd in mijn ogen, wat jullie nu kiezen, maar voor nu. Alle dingen doe je stap voor stap en al gaande kun je bijsturen.



Succes! Het is pittig! Maar het kan veel goeds opleveren. Anders dan je je had voorgenomen ooit, met elkaar. Maar zeker ook goed.

Lees al even mee, zelf jong de scheiding meegemaakt tussen mijn ouders en maak helaas nu weer een scheiding door van ouder+stiefouder. Wat heb ik gewenst dat hun kinderen wel in een 'compleet' gezin op zouden mogen groeien, maar helaas...



@ Hova, als ervaringsdeskundige wou ik toch even reageren op de gedachte om als ouders van huis te wisselen, i.p.v. de kinderen. Hoewel ik zelf anders gewend ben, vind ik de gedachte niet belachelijk. Iedereen maakt een andere keuze hierin en dat is je goed recht, maar ik hoop dat mijn ervaring je misschien nog verder aan het denken zal zetten.



Zowel vroeger als nu bij de nieuwe scheiding binnen ons gezin, zie ik dezelfde belangrijke punten voor de kinderen voorbij komen. Daarbij ben ik het met je eens dat rust en duidelijkheid belangrijk zijn. Wat ik me afvraag is of je erbij stil gestaan hoe verwarrend het voor de kinderen kan zijn wanneer binnen hetzelfde (hun) huis verschillende regels kunnen gaan gelden. Ik zag het vroeger, ik zie het nu. Je gaat uit elkaar en als stel heb je de basisopvoeding bepaalt, maar elke ouder gaat dit individueel anders vormgeven. Niet in de laatste plaats omdat in dit soort situaties nog wel eens schuldgevoelens of de wens om je vertrek te compenseren een rol gaan spelen in je houding naar je kinderen. Daarnaast klinkt het idee om het eerst 'voorlopig' zo te willen doen en zo op te bouwen, naar mijn idee als uitstel van executie. Jij, ex en de kinderen zullen allemaal moeten wennen aan een nieuwe situatie na de scheiding. Ik snap dat je alles wilt doen om hen zoveel mogelijk te besparen, maar je kunt het verdriet van je kinderen in deze situatie niet voorkomen Hova. Jullie huwelijk is stuk en daarmee ook de gezinssituatie waarin zij opgroeiden. Zelfs al zou je weer bij elkaar komen, je kinderen mag en kun je die hoop niet geven. Ik denk dat je in dit plan zeker dat risico loopt. Dan heb ik het even niet eens over je eigen privacy, de noodzaak voor jou en voor ex om na deze ellende rust te vinden in je eigen 'thuis'. Overigens; besef je dat je nog steeds over 'we' spreekt als het gaat om het inrichten van kinderkamers bij ex? Laat het los, voor jezelf maar vooral je kinderen. Dat is jouw taak niet Hova, dat is de zijne. Vergeet niet dat jij niet je twijfels naar kinderen hoeft uit te spreken om hen die gevoelens en tegenstrijdigheid wel te laten voelen (wederom ervaringsdeskundig, erg moeilijk voor een kind).



Zelf was ik om het weekend bij vader als kind, datzelfde zie ik nu bij mijn broers/zusjes. Voor hen is het moeilijk om te wennen aan een nieuw huis en de nieuwe situatie (ene ouder is met hen naar een andere woning vertrokken), maar het geeft duidelijkheid en veel meer rust dan er was in de twijfel- en crisisperiode.

quote:zammm schreef op 27 november 2011 @ 08:31:

[...]





Er rust een taboe op, maar het schijnt best veel voor te komen, spijt hebben van je scheiding. Er is een onderzoek naar geweest en resultaten daarvan stonden vorig jaar in de Linda. Knap van je ex dat ze het durfde toe te geven, want je hebt er zo weinig aan, aan het spijt hebben. Je kunt de pijn/tijd niet treugdraaien.



Zie mijn motto.





Dank je, toch eens kijken of ik dat artikel nog kan opsnorren.



Toch snap ik het ook wel, ze was een jaar of 10 full time

moeder (zelf gekozen overigens) gaat weer aan het werk

en boeeeeeeeeeeem daar is een man die je complimenten

geeft, je op handen draagt en ervoor zorgt dat je je weer op

en top vrouw voelt.



Pfffffffffffffffff gewoon weg van kinderen, de sleur van

het huishouden en je man.



En ik geloof haar oprecht als ze zegt dat er in het begin geen

bijbedoelingen waren, ze gingen als collega's onder elkaar uit.

Ik weet nog goed dat ik dat ook stimuleerde, ze had het zo

hard nodig, heb zelfs nog sigaretten voor haar gehaald, shag

staat zo "bouwvakker achtig" bij het uitgaan.



En dan lopen zaken uit de hand, buiten wordt leuker dan thuis.



Ik ben ook nooit boos geweest over haar verliefdheid, wel over

het liegen en bedriegen.



Haar excusses hebben mijn zelfvertrouwen goed gedaan, echt

zit weer een stuk beter in mijn vel.

Overigens veel respect voor ouders die dit na een scheiding wel goed vorm weten te geven, waaronder Waranaka. Ik vraag me dan wel af op welke manier jullie uit elkaar gegaan zijn en of dat dezelfde situatie is als bij Hova (waar naar mijn idee nog heel veel emoties en twijfels spelen).

quote:Wishfull schreef op 27 november 2011 @ 12:05:

[..] als ervaringsdeskundige wou ik toch even reageren op de gedachte om als ouders van huis te wisselen, i.p.v. de kinderen. Hoewel ik zelf anders gewend ben, vind ik de gedachte niet belachelijk. Iedereen maakt een andere keuze hierin en dat is je goed recht, maar ik hoop dat mijn ervaring je misschien nog verder aan het denken zal zetten.



[...] Wat ik me afvraag is of je erbij stil gestaan hoe verwarrend het voor de kinderen kan zijn wanneer binnen hetzelfde (hun) huis verschillende regels kunnen gaan gelden. [...]



Wij hebben het voordeel dat wij in belangrijke mate dezelfde opvattingen hebben in de opvoeding. En waarover we verschilden van mening, dat bespraken we dan. Doen we nog steeds trouwens. Op sommige praktische vlakken verschilt onze uitvoering wel van elkaar, maar dat vinden de kinderen heel gewoon. Die weten dat we twee verschillende mensen zijn met verschillende eigenschappen. De kinderen hebben het nooit als verwarrend ervaren.



quote:Daarnaast klinkt het idee om het eerst 'voorlopig' zo te willen doen en zo op te bouwen, naar mijn idee als uitstel van executie. [...] Zelfs al zou je weer bij elkaar komen, je kinderen mag en kun je die hoop niet geven. Ik denk dat je in dit plan zeker dat risico loopt.



Kinderen hopen - gedurende een periode na de scheiding - bijna altijd dat hun ouders weer bij elkaar zullen komen. Dat is heel normaal. Ook zij moeten afscheid nemen van zekerheden die zij dachten te hebben.



Wat ik juist goed voor hen vond, is dat ze nog steeds ons - de ouders - als zekerheid hadden. Wij waren er nog steeds, hun leven ging grotendeels hetzelfde door. Zij wisten wel dat het tussen ons moeilijk ging, maar zij wisten dat we daar zo goed mogelijk probeerden mee om te gaan. Als ze vroegen of weer samen zouden komen, legden we uit dat dit niet zo was. (Stel dat het wel zo zou zijn gegaan: dan hadden de kinderen ook daar de aanloop naar toe van meegemaakt en dan was dat ook niet rauw op hun dak komen vallen.)



quote:Dan heb ik het even niet eens over je eigen privacy, de noodzaak voor jou en voor ex om na deze ellende rust te vinden in je eigen 'thuis'.



'Deze ellende' is simpelweg nog niet afgelopen. Rust is fijn, maar is er vooral wanneer je je kunt vinden in hoe je het samen regelt voor de kinderen. Echte rust komt pas veel later.



quote:Overigens; besef je dat je nog steeds over 'we' spreekt als het gaat om het inrichten van kinderkamers bij ex? Laat het los, voor jezelf maar vooral je kinderen. Dat is jouw taak niet Hova, dat is de zijne. Vergeet niet dat jij niet je twijfels naar kinderen hoeft uit te spreken om hen die gevoelens en tegenstrijdigheid wel te laten voelen[...].



Wij gebruiken nog steeds 'wij' naar de kinderen als het om ons als ouders gaat. Wij hebben ook samen de kamer van de kinderen opgeknapt en ingericht. (Gaandeweg het eerste jaar schaften we al allerlei spullen aan voor in zijn huis en hun kamer en die zetten we dan alvast in ons huis neer, zodat ze al gewend waren aan die spullen en niet alles helemaal nieuw en anders zou zijn. We hebben ook met ons vieren het huis van hun vader geschilderd e.d. voordat hij daarheen verhuisde.)



Dat deden we niet om hen de hoop te geven dat we weer bij elkaar zouden komen, maar omdat we wilden laten zien dat we de scheiding gezamenlijk ondergingen en meemaakten.



Ik denk dat een oplossing van hoe je het gaat regelen na de scheiding en dergelijke bij je omstandigheden en eigenschappen moet passen. Er zijn geen modellen voor die voor iedereen gelden.



Iedereen verklaarde ons altijd voor gek en niemand snapt iets van onze verhouding, maar voor ons vieren werkt het. En onze kinderen vinden dat zij een fijne jeugd hebben gehad en dat wij zo'n leuk gezin zijn. Andere manieren dan de meest gebruikelijke kunnen goed werken.

quote:Wishfull schreef op 27 november 2011 @ 12:11:

Overigens veel respect voor ouders die dit na een scheiding wel goed vorm weten te geven, waaronder Waranaka. Ik vraag me dan wel af op welke manier jullie uit elkaar gegaan zijn en of dat dezelfde situatie is als bij Hova (waar naar mijn idee nog heel veel emoties en twijfels spelen).



Ook wij hadden hele heftige emoties natuurlijk. En ook twijfels. Dat ging ook gewoon door tijdens het eerste jaar. Want natuurlijk is het kut wanneer je ziet dat we het samen als ouders goed doen en veel gemeen hebben, maar toch niet samen kunnen omdat het niet werkte. Omdat er verkeerde keuzes gemaakt waren en het niet meer recht te trekken was. Ook bij ons speelden zaken als een affaire, leugens, wantrouwen, woede, teleurstelling, gebrek aan respect, enz.



De aanleiding maakt in feite niet uit. De consequentie was een ontwrichting. De manier waarop je daar mee omgaat, met hoe verder na die ontwrichting, die moet bij je passen. Maar ik denk dat het ook anders kan dan het gebruikelijke 'hij de deur uit, de kinderen om het weekend en halve vakanties naar vader'. En dat dit zelfs beter kan werken voor de kinderen.



Maar nogmaals, je moet het op weten te brengen. Het kost heel veel energie en je moet jezelf heel goed in de hand weten te houden en elkaar durven en willen blijven aanspreken op elkaars inzichten en handelen.

Waranka, respect voor hoe jullie het gedaan hebben, het welzijn van de kinderen voorop stellen dat zou vaker gedaan moeten worden maar it takes two to tango.

quote:malu3 schreef op 27 november 2011 @ 12:48:

Waranka, respect voor hoe jullie het gedaan hebben, het welzijn van de kinderen voorop stellen dat zou vaker gedaan moeten worden maar it takes two to tango.



Dat is zo, dat er twee voor nodig zijn. En ik heb dan ook heel hard geknokt dat hij zijn aandeel voor zijn rekening zou nemen. Want de samenleving gaat er eigenlijk vrij vanzelfsprekend van uit dat de moeder met de kinderen samen blijft en dat de vader alimentatie betaalt en om het weekend de kinderen 'te logeren' heeft. En ook hij ging in eerste instantie ervan uit dat het zo dan maar moest gaan. (Wij hebben beiden uiteindelijk een andere baan gezocht bijvoorbeeld, om te zorgen dat we een regeling konden treffen waarbij we beiden evenveel tijd met onze kinderen konden zijn.)



Maar in mijn ogen is juist dat zo verschrikkelijk voor de kinderen en hebben ze juist dan veel last van een scheiding. Ze zijn zomaar een ouder grotendeels kwijt. De vanzelfsprekendheid dat je ouders er gewoon zijn is ineens weggenomen.



Ik heb af en toe echt wel gedacht dat we toch maar over moesten gaan op een dergelijke regeling, omdat het zo verschrikkelijk zwaar was om op één lijn te blijven. En dan hadden we weer ruzie en zware discussies, enz. Maar het is toch gelukt.

quote:malu3 schreef op 27 november 2011 @ 12:48:

Waranka, respect voor hoe jullie het gedaan hebben, het welzijn van de kinderen voorop stellen dat zou vaker gedaan moeten worden maar it takes two to tango.



Klopt maar vaak vliegen echtparen elkaar in de haren

om kleine dingen, zo ken ik een stel dat zelfs om de

kerstballen richting advocaat ging.



Vaak is het begin moeilijk maar juist dan moet je

"vooruitdenken" zo heb ik voor de goede vrede een

reeds geplande vakantie betaald waar ik niet meer

meeging en heeft ex tandenknarsend geaccepteerd

dat ze voor de afhandeling van sommige zaken met

een familielid "zaken" moest doen omdat ik mijn telefoon-

nummer veranderd had en het nieuwe niet wilde geven.

Waranaka, respect voor hoe jij en je ex met zoveel liefde en respect naar de kinderen toe na jullie scheiding met elkaar om zijn blijven gaan. Ik kan alleen maar hopen dat wij het op een soortgelijke wijze kunnen gaan doen, zeker is iig dat we geheel op een lijn zitten qua afspraken en ideeën.



We hebben gisteren afgesproken voorlopig, als hij eindelijk een al dan niet tijdelijke woning heeft, voor het wisselen van woning door ons te gaan. Ik zie dat als voorlopig de beste oplossing voor de kids en we zullen deze oplossing over een tijdje weer evalueren en eventueel aanpassen.

Ik heb hier veel verschillende meningen gelezen, maar onze beslissing is nu gemaakt, we moeten zelf ondervinden of het voor ons (voorlopig) werkt. Wij gaan er iig voor.



Dankjewel Waranaka, fijn te horen dat mensen ook na de scheiding op zo'n respectvolle manier met elkaar om kunnen blijven gaan. Jullie zijn een voorbeeld dat ik graag zou willen volgen. Ik hoop van harte dat het ons lukt, in welke vorm dan ook, op zo'n manier met elkaar om te kunnen blijven gaan.

quote:hova schreef op 27 november 2011 @ 13:49:

Waranaka, respect voor hoe jij en je ex met zoveel liefde en respect naar de kinderen toe na jullie scheiding met elkaar om zijn blijven gaan. Ik kan alleen maar hopen dat wij het op een soortgelijke wijze kunnen gaan doen, zeker is iig dat we geheel op een lijn zitten qua afspraken en ideeën.



We hebben gisteren afgesproken voorlopig, als hij eindelijk een al dan niet tijdelijke woning heeft, voor het wisselen van woning door ons te gaan. Ik zie dat als voorlopig de beste oplossing voor de kids en we zullen deze oplossing over een tijdje weer evalueren en eventueel aanpassen.

Ik heb hier veel verschillende meningen gelezen, maar onze beslissing is nu gemaakt, we moeten zelf ondervinden of het voor ons (voorlopig) werkt. Wij gaan er iig voor.



Dankjewel Waranaka, fijn te horen dat mensen ook na de scheiding op zo'n respectvolle manier met elkaar om kunnen blijven gaan. Jullie zijn een voorbeeld dat ik graag zou willen volgen. Ik hoop van harte dat het ons lukt, in welke vorm dan ook, op zo'n manier met elkaar om te kunnen blijven gaan.Goed dat jullie een beslissing hebben genomen waarbij jullie op één lijn zitten en je eigen weg volgen. In je motto staat 'life is what you make of it' en dat geldt voor alle aspecten van het leven, ook voor bijvoorbeeld het ouderschap. Als het een manier is die op jullie specifieke persoonlijkheden en omstandigheden is toegespitst, is het 'op maat'. Petje af.

quote:hova schreef op 27 november 2011 @ 13:49:

Waranaka, respect voor hoe jij en je ex met zoveel liefde en respect naar de kinderen toe na jullie scheiding met elkaar om zijn blijven gaan. Ik kan alleen maar hopen dat wij het op een soortgelijke wijze kunnen gaan doen, zeker is iig dat we geheel op een lijn zitten qua afspraken en ideeën.



We hebben gisteren afgesproken voorlopig, als hij eindelijk een al dan niet tijdelijke woning heeft, voor het wisselen van woning door ons te gaan. Ik zie dat als voorlopig de beste oplossing voor de kids en we zullen deze oplossing over een tijdje weer evalueren en eventueel aanpassen.

Ik heb hier veel verschillende meningen gelezen, maar onze beslissing is nu gemaakt, we moeten zelf ondervinden of het voor ons (voorlopig) werkt. Wij gaan er iig voor.



Dankjewel Waranaka, fijn te horen dat mensen ook na de scheiding op zo'n respectvolle manier met elkaar om kunnen blijven gaan. Jullie zijn een voorbeeld dat ik graag zou willen volgen. Ik hoop van harte dat het ons lukt, in welke vorm dan ook, op zo'n manier met elkaar om te kunnen blijven gaan.



@Hova, fijn dat jullie een beslissing hebben kunnen nemen en veel sterkte bij de uitvoering.



@Waranaka, Respect voor de manier waarop jullie het opgelost hebben.

quote:kunstje schreef op 27 november 2011 @ 10:56:

[...]





Het begon toen we trouwden. Ik heb toen mijn baan opgezetgd en ben part-time gaan werken zodat hij kostwinner was en niet in militaire dienst hoefde.

We zijn 22 jaar geleden verhuisd naar op een uur afstand van mijn familie omdat zijn zusje was verongelukt en zijn ouders natuurlijk helemaal stuk zaten. Dus toen de kinderen kwamen had ik geen opvang. Daar kwam nog bij dat hij al vrij snel de hele week van huis ging werken. toen had ik mijn handen vol. Ongeemancipeerd ja, ik deed alles thuis, tot aan het huis schilderen toe, tuin bijhouden echt alles. Hij hoefde alleen zijn bord op het aanrecht te zetten na het eten en zijn vuile was in de wasmand doen.

Verder deed ik veel vrijwilligerswerk, naaide kleren etc. dus mijn dagen zaten propvol. De laatste vijf jaren was het inderdaad een stuk rustiger en ik ben dan ook aan een cursus begonnen en het vrijwilligerswerk liep gewoon door. De laatste twee jaren heb ik gigantische pijn in mijn rug gehad, waarbij ze geen oorzaak konden vinden. Dus ik heb afgewacht met werk zoeken op wat hier uit zou komen.

Nu verwijt hij mij ook dat ik al die jaren van hem geprofiteerd heb en dat hij zo hard gewerkt heeft en ik "maar" thuis gezeten heb. Daar hebben we indertijd voor gekozen met het idee dat we een gezamenlijke toekomst bouwden. Maar nu kom ik er wel bekaaid vanaf.



Ik ben van die generatie "een slimme meid is op haar toekomst voorbereid"



Mijn moeder was net zoals jij jezelf beschrijft en de manier waarop mijn vader met haar omging, een opmerking hier of daar, langzaam haar vertrouwen afbrokkelen, heel rot. Ze is vrij jong overleden en mijn vader is nu hertrouwd.



Zorg goed voor jezelf, kunnen je kinderen helpen?

Hova, ik vind het knap wat je doet. Wij doen het ook al even zo, als ik dat meer zo maar zo gegaan (om de beurt in het huis met de kinderen), dan dat we dat echt samen afspraken. Toch is het denk ik uiteindelijk niet goed. We staan, hoe je het ook bekijkt, in de halt, terwijl onze mannen met andere vrouwen in hun hoofd en hart leven. En in de dagelijkse dingen ook nog. Ik vind het heel erg dat dit gebeurt. Misschien is het een goed opstapje voor het echte scheiden? En jullie hebben daartoe al besloten? Of is er nog steeds twijfel, bij een van jullie of bij allebei? Wat is het toch moeilijk allemaal.



Mijn man zei onlangs dat hij ons terugwil. Dat hij niet uit elkaar wil. Dat hij wil praten met een goede therapeut. En ik? Ik was zo’n eind op weg naar: ik kan en wil dit niet meer. En nu wil ik dit nog doen. Weer door met de kinderen in ons huis en wij om de beurt bij ze. En dan praten met een therapeut, een soort stoompaneffect wat mij betreft, niet één keer per week, maar intensief, een weekend, of een paar afspraken snel achter elkaar. Iemand ervaring daar mee?



Ik vind dat onze jaren samen dit waard zijn. Alhoewel ik het ook een grote krachttoer vind. Om erachter te komen of het er nog in zit voor ons, of om erachter te komen dat we het echt gaan afsluiten, onze relatie als man en vrouw. En juist als ik dit denk, opschrijf, voel, weet ik: het is al zo ver weg, wat er was tussen ons. Want ook al twijfelt mijn man wellicht oprecht, wil hij het liefst de tijd terugdraaien, hij doet niet wat nodig is om elkaar weer te vinden (als dat van mijn kant al zou kunnen). Hij laat mij niet los en hij komt niet terug. Hij gaat zelf niet weg, en hij komt niet terug. Wat betekent dat? Ik denk uitstel van executie. En uiteindelijk moet dat dus eindigen. Voor mij, voor de kinderen, ik denk ook voor hem.



Soms denk ik: hij wil op zichzelf zijn, om uit te zoeken wat hij wil. Misschien eindigt hij het wel met ons beiden. En soms denk ik: nee, zo zal het niet gaan. Hij is bij haar, ik heb daar amper, nee, geen zicht op, maar volgens mij is hun relatie nog geheim, voor zijn en haar omgeving. Maar misschien is dat wel helemaal niet zo, en weet ik het gewoon niet. Ik ken er ook de reden niet voor, als het inderdaad geheim is.



Ik heb me dit weekend voorgenomen niet steeds na te denken en te piekeren en verdrietig te zijn om: wat denkt hij? Wat wil hij? Wat voelt hij? Wat bedoelt hij? Wat bedoelt hij eigenlijk? Wat zou hij bedoelen als...? Dat gaat niet meer. Ik wil bouwen aan mijn eigen basis van kracht, zekerheid, liefde, hoe dit ook af gaat lopen. Dus maar weer proberen: de focus op mijzelf en de kinderen. En toch weer uitstel. Ik weet niet of ik er goed aan doe. Ik weet niet hoe lang ik dit nog kan.



Wat ik van plan ben is in ieder geval voor mezelf, als we inderdaad gaan praten met iemand, vaststellen wat mijn doelstelling is, en wat mijn grenzen zijn. Dit kan niet eindeloos doorgaan. Misschien, waarschijnlijk, is het al te veel ontwricht. En daar kan al mijn liefde voor hem, die ik echt nog wel voel, helemaal niet meer tegenop. Of eigenlijk: die liefde zou wel eens heel goed niet meer genoeg kunnen zijn. Nooit meer genoeg.



Dan moet ik leven met het feit dat wij nooit meer wij worden. Dat blijft een vreselijk idee. Maar langzaam aan, na al die maanden, is de pijn niet meer onbegrijpelijk. Ik ken ‘m inmiddels, kan er voorzichtig mee omgaan. En kan me voornemen: deze pijn moet ooit stoppen, die wil ik niet onnodig lang blijven voelen. Niet voor mezelf en niet voor de kinderen. Ik hoop dat mijn kompas het weer wat beter gaat doen. Dat ik ga voelen of zijn wens om te praten, zijn wens om niet uit elkaar te gaan, oprecht is en met mij te maken heeft, of dat het zijn manier is van omgaan met zijn verdriet over wat al verloren is. Want dat kan natuurlijk. En ik wil ook voelen of het míjn wens nog wel is: praten, elkaar proberen te vinden. Er is zo veel pijnlijks gebeurd, zo veel kapot gemaakt, zo weinig heb ik gekregen, niets eigenlijk.



En Waranaka, jouw verhaal doet mij goed. En verontrust me tegelijkertijd, omdat ik zie hoe veel energie, liefde en goede wil je er beiden in moet stoppen om het zo te doen. En omdat ik zie dat je dan allebei het volle besef moet hebben dat het voorbij is. Hoe lang heeft dat bij jullie geduurd, voordat dat besef er echt was bij jullie allebei? Hoe zag het er in die periode voor jullie uit, ook om de beurt bij de kinderen in jullie huis? Ik hoor je even uit hoor, nogmaals: het is heel bemoedigend om te lezen dat er mensen zijn die ongeveer op dezelfde manier handelden (al is dat bij ons absoluut niet als besluit gegaan, maar meer uit nood).

quote:abby2912 schreef op 27 november 2011 @ 19:26:

[...]





Ik ben van die generatie "een slimme meid is op haar toekomst voorbereid"



Mijn moeder was net zoals jij jezelf beschrijft en de manier waarop mijn vader met haar omging, een opmerking hier of daar, langzaam haar vertrouwen afbrokkelen, heel rot. Ze is vrij jong overleden en mijn vader is nu hertrouwd.



Zorg goed voor jezelf, kunnen je kinderen helpen?



Ik was ook van die generatie en als je me op mijn twintigste gezegd had dat ik het zo zou doen, had ik je niet geloofd. Maar op de een of andere manier is het zo gelopen. Daar kan ik niets aan veranderen. Maar inderdaad, als ik het nog moest doen, zou ik het anders aanpakken maar helaas.Ik heb me echter voorgenomen me niet klein te laten krijgen en "what doesn't kill you, makes you stronger". Daar houd ik me maar aan vast. Mijn kinderen kunnen inderdaad helpen, zijn al groot. Maar ik wil ze niet teveel belasten en niet op ze leunen. En het blijft hun vader



@Patsboem, wat moet dit moeilijk voor je zijn. Uiteindelijk willen we allemaal het beste voor onze kinderen, maar vergeet jezelf niet in het proces. Je verdient het niet op om die manier heen en weer gegooid te worden. Sterkte

Vanavond is het heel moeilijk, ik ben so you think you can dance aan het kijken en dat keken we altijd met zijn tweeen omdat we beide dol zijn op dans. dus ik wil de hele tijd iets tegen hem zeggen.

Zijn voorstel om zijn minnares en mij er beiden op na te houden, heeft mij zo ongelooflijk diep gekwetst en tegelijkertijd me laten beseffen wat ik waard ben. Een man zou voor mij moeten kiezen, ik hoef niet te delen of genoegen te nemen met de restjes die zij achterlaat. Ik probeer sterk te zijn, maar mijn hart doet zo'n pijn.

Ik heb een opleiding op het administratieve vlak, dus ik denk dat ik daar eerst eens ga kijken. Ik heb de afgelopen veel vrijwilligerswerk gedaan in die richting. Dus ik hoop dat dat me helpt. Wil het daar niet lukken, dan ga ik mijn zoekgebied verleggen. He, ik ben alleen, ik kan zelf beslissen wat ik wil. Ik kan zelfs verhuizen naar de Provence (mijn lievelingsgebied) als ik wil. De wereld ligt voor me open, toch?

@patsboem, jouw verhaal is het mijne...

Volgens mij zitten we in bijna precies dezelfde situatie...

Ja, dat heb ik al gemerkt. Blijkbaar had hij verwacht dat hij kon zeggen: liggen en af! Maar die tijd is voorbij. Ik was vandaag totaal ontroerd door het feit dat mijn jongste broer onverwacht langs kwam (heeft het gisteravond pas gehoord) en een totaal beschermende houding tov mij aannam. Hij en mijn andere broer willen me helpen om de zaken te regelen zodat ik niet toegeef aan dingen waarin ik tekort kom.

Verder heb ik mijn schoonouders aan de telefoon gehad en die begrijpen hun eigen zoon niet meer. Ze waren zo verdrietig en zijn al zoveel kwijt. Ik had ze dit graag bespaard, maar het ligt niet in mijn handen. Mijn ex heeft gekozen.