Relaties
alle pijlers
Uit elkaar onmogelijk?
zondag 9 oktober 2011 om 09:29
het zit zo:
ik ben getrouwd en mijn man en ik hebben 2 kinderen van 6 en 8.
De laatste tijd wordt het gevoel tussen ons minder en we lijken wel meer ruzie te maken dan dat het leuk is.
Kortom, eigenlijk wil ik er een punt achter zetten, maar ik zie de mogelijkhede niet.
Ik werk parttime in de zorg. Geen vet salaris, maar met toeslagen, zuinigheid en misschien wat extra uren moet het te doen zijn.
Ik heb mijn inschrijving voor een huurhuis noit opgezegd, dus daar heb ik ook aardig wat jaren opgebouwd.
Het grote probleem is dat ik ook avonden, weekenden en nachten werk...ik weet niet hoe ik dat met de kindeeren op zou kunnen lossen. Opvang is hier alleen tot een uur of 6 's avonds, maar als ik pas om 23 uur thusi ben....dat kan niet. Laat staan de nachten.
Ik durf er niet gewoon van uit te gaan dat mijn (dan) ex op mijn werkdagen voor de kinderen zorgt.
Vriendinnen en familie willen wel af en toe oppassen maar niet 2-3 keer per week en in de weekenden. Logisch.
Laatste idee is een andere baan zoeken, maar zorgbanen die van 9 tot 5 zijn liggen niet bepaald voor het oprapen. Ik kijk al een tijdje om mij heen naar banen, maar ze zijn er gewoon niet.
Kortom, ik voel me gevangen door mijn werk en de zorg voor de kinderen. Ik heb wel eens gedacht dat ik maar moet wachten tot de kinderen groot genoeg zijn om een nacht alleen thuis te zijn, maar dan zou ik nog jaren moeten wahcten in een ongelukkig huwelijk en een huis vol ruzie.
We hebben eerder al gesprekken gehad over dat het anders moet, dan ging het een tijdje goed, maar het eindigt toch steeds weer in ruzie. Ik denk gewoon dat de koek meer dan op is.
Ik droom steeds vaker van een eigen plek met de kinderen, zonder man, maar nog 10 jaar wahcten, ga ik niet redden.
ik ben getrouwd en mijn man en ik hebben 2 kinderen van 6 en 8.
De laatste tijd wordt het gevoel tussen ons minder en we lijken wel meer ruzie te maken dan dat het leuk is.
Kortom, eigenlijk wil ik er een punt achter zetten, maar ik zie de mogelijkhede niet.
Ik werk parttime in de zorg. Geen vet salaris, maar met toeslagen, zuinigheid en misschien wat extra uren moet het te doen zijn.
Ik heb mijn inschrijving voor een huurhuis noit opgezegd, dus daar heb ik ook aardig wat jaren opgebouwd.
Het grote probleem is dat ik ook avonden, weekenden en nachten werk...ik weet niet hoe ik dat met de kindeeren op zou kunnen lossen. Opvang is hier alleen tot een uur of 6 's avonds, maar als ik pas om 23 uur thusi ben....dat kan niet. Laat staan de nachten.
Ik durf er niet gewoon van uit te gaan dat mijn (dan) ex op mijn werkdagen voor de kinderen zorgt.
Vriendinnen en familie willen wel af en toe oppassen maar niet 2-3 keer per week en in de weekenden. Logisch.
Laatste idee is een andere baan zoeken, maar zorgbanen die van 9 tot 5 zijn liggen niet bepaald voor het oprapen. Ik kijk al een tijdje om mij heen naar banen, maar ze zijn er gewoon niet.
Kortom, ik voel me gevangen door mijn werk en de zorg voor de kinderen. Ik heb wel eens gedacht dat ik maar moet wachten tot de kinderen groot genoeg zijn om een nacht alleen thuis te zijn, maar dan zou ik nog jaren moeten wahcten in een ongelukkig huwelijk en een huis vol ruzie.
We hebben eerder al gesprekken gehad over dat het anders moet, dan ging het een tijdje goed, maar het eindigt toch steeds weer in ruzie. Ik denk gewoon dat de koek meer dan op is.
Ik droom steeds vaker van een eigen plek met de kinderen, zonder man, maar nog 10 jaar wahcten, ga ik niet redden.
zondag 9 oktober 2011 om 10:43
zondag 9 oktober 2011 om 10:45
quote:zo_moeiilijk schreef op 09 oktober 2011 @ 09:44:
we zijn 1 keer bij een therapeut beland. Dan zegt mijn man ja en amen maar thuis is het al snel weer mis. Ik heb niet het idee dat dat gaat werken.
Ik kan niet met zekerheid zeggen wanneer het niet meer leuk was, zoiets sluipt erin.
Maar voorla dit laatste jaar is verschrikkelijk. Hij zit vaak tot diep in de nacht tv te kijken of te internetten, valt vaker voor de tv in slaap dan dat hij gewoon naar bed komt.
Overdag is hij dan moe en chagerijnig, ligt vaak 's middags ook te slapen op de bank. En als ik hem dan vraag om iets te doen (koken op zaterdag bv omdat ik de hele dag gewerkt heb) dan zegt hij wel ja, maar doet nee.
En dan wordt ik daar weer geïrrteerd van en voor je het weet heb je weer knallende ruzie.
Ik vroeg me al af: wat is nu het hoofdprobleem in jullie relatie?
Is je man soms depressief?
we zijn 1 keer bij een therapeut beland. Dan zegt mijn man ja en amen maar thuis is het al snel weer mis. Ik heb niet het idee dat dat gaat werken.
Ik kan niet met zekerheid zeggen wanneer het niet meer leuk was, zoiets sluipt erin.
Maar voorla dit laatste jaar is verschrikkelijk. Hij zit vaak tot diep in de nacht tv te kijken of te internetten, valt vaker voor de tv in slaap dan dat hij gewoon naar bed komt.
Overdag is hij dan moe en chagerijnig, ligt vaak 's middags ook te slapen op de bank. En als ik hem dan vraag om iets te doen (koken op zaterdag bv omdat ik de hele dag gewerkt heb) dan zegt hij wel ja, maar doet nee.
En dan wordt ik daar weer geïrrteerd van en voor je het weet heb je weer knallende ruzie.
Ik vroeg me al af: wat is nu het hoofdprobleem in jullie relatie?
Is je man soms depressief?
zondag 9 oktober 2011 om 10:51
Je zegt dat je therapie hebt geprobeerd, maar er staat ook ergens dat jullie maar 1x zijn geweest.
Het is een illusie te denken dat jullie perse samen naar therapie moeten gaan om een verandering in de situatie teweeg te brengen. Als hij niet wil of als het geen zin heeft, dan moet jij aan de slag ... met jezelf. Als jij je acties verandert, krijg je een andere reactie. Ik denk dat jij je teveel bezighoudt met; ik moet hem veranderen. De manier waarop hij zich gedraagt toont in mijn ogen aan dat hij ook niet gelukkig is, maar jij bent gefocussed op het feit dat jij niet gelukkig bent. Als hij dat ook doet, dan schiet dat niet op.
Als ik ruzie had met mijn vriend dan maakten we het oppervlakkig wel goed (wilden geen ruzie), maar tot de kern van het probleem kwamen we nooit. Ik kan nu zeggen dat ik echt een relatiecrisis heb gehad, niet te vergelijken met ruzies. Daarbij stonden we allebei op het punt stonden de handdoek in de ring te gooien. Ik zag alleen het slechte, richtte me op alle dingen die hij niet deed. Maar doordat we echt hebben gepraat ben ik erachter gekomen dat wat ik denk dat hij dacht, hij helemaal niet dacht (snappie?). Je gaat als je elkaar beter kent, dingen voor elkaar lopen invullen. Dat is best gevaarlijk.
Volgens mij moeten jullie goed praten, maar eerst kun je in therapie gaan (alleen) om een beter beeld van jouw gevoelens te krijgen en de gevolgen van je gedrag.
Maar het lijkt wel of je zelf niet eens geinteresseerd bent in het verbeteren van de situatie. Alsof je al een keuze hebt gemaakt. Misschien ben je verliefd op iemand anders?
Het is een illusie te denken dat jullie perse samen naar therapie moeten gaan om een verandering in de situatie teweeg te brengen. Als hij niet wil of als het geen zin heeft, dan moet jij aan de slag ... met jezelf. Als jij je acties verandert, krijg je een andere reactie. Ik denk dat jij je teveel bezighoudt met; ik moet hem veranderen. De manier waarop hij zich gedraagt toont in mijn ogen aan dat hij ook niet gelukkig is, maar jij bent gefocussed op het feit dat jij niet gelukkig bent. Als hij dat ook doet, dan schiet dat niet op.
Als ik ruzie had met mijn vriend dan maakten we het oppervlakkig wel goed (wilden geen ruzie), maar tot de kern van het probleem kwamen we nooit. Ik kan nu zeggen dat ik echt een relatiecrisis heb gehad, niet te vergelijken met ruzies. Daarbij stonden we allebei op het punt stonden de handdoek in de ring te gooien. Ik zag alleen het slechte, richtte me op alle dingen die hij niet deed. Maar doordat we echt hebben gepraat ben ik erachter gekomen dat wat ik denk dat hij dacht, hij helemaal niet dacht (snappie?). Je gaat als je elkaar beter kent, dingen voor elkaar lopen invullen. Dat is best gevaarlijk.
Volgens mij moeten jullie goed praten, maar eerst kun je in therapie gaan (alleen) om een beter beeld van jouw gevoelens te krijgen en de gevolgen van je gedrag.
Maar het lijkt wel of je zelf niet eens geinteresseerd bent in het verbeteren van de situatie. Alsof je al een keuze hebt gemaakt. Misschien ben je verliefd op iemand anders?
zondag 9 oktober 2011 om 10:58
Als je echt het gevoel hebt alles al gedaan te hebben om je relatie te redden is scheiden misschien de enige uitweg....maar waar 2 vechten hebben 2 schuld. Ik lees alleen maar van jou uit dat hij dit niet doet of dat niet, maar zijn er ook dingen die jij anders of beter zou kunnen doen waar hij zich aan stoort?
Je zegt dat je hem elke ochtend wakker `moet` maken, het is vaker gezegd: je vent zijn moeder niet. Laat hem maar te laat komen dan krijgt hij het van zijn baas wel te horen. Is zijn verantwoordelijkheid. Misschien wordt hij daar wel niet goed van dat jij teveel achter hem aan zit zoals een moeder....
Praten met elkaar lijkt me ook nog eerst wel zinvol, veel praten en als je er dan echt niet samen uit komt kun je een scheiding overwegen. In de sessie de de therapeut hadden jullie toen wel gesprekken samen als je thuis was of alleen daar?
En co-ouderschap hoeft niet persé per week hè, kan ook 3 dagen bij mama, 2 dagen papa, weekend bij mama en de week erna hetzelfde alleen dan het weekend bij papa. Is misschien niet ideaal, maar wel een mogelijkheid. Ik ken een paar stellen die het zo geregeld hebben. Voorwaarde is dan wel dat de ouders beiden dichtbij elkaar wonen en dus bij de school van de kinderen. Er is echt best veel mogelijk hoor.
Je zegt dat je hem elke ochtend wakker `moet` maken, het is vaker gezegd: je vent zijn moeder niet. Laat hem maar te laat komen dan krijgt hij het van zijn baas wel te horen. Is zijn verantwoordelijkheid. Misschien wordt hij daar wel niet goed van dat jij teveel achter hem aan zit zoals een moeder....
Praten met elkaar lijkt me ook nog eerst wel zinvol, veel praten en als je er dan echt niet samen uit komt kun je een scheiding overwegen. In de sessie de de therapeut hadden jullie toen wel gesprekken samen als je thuis was of alleen daar?
En co-ouderschap hoeft niet persé per week hè, kan ook 3 dagen bij mama, 2 dagen papa, weekend bij mama en de week erna hetzelfde alleen dan het weekend bij papa. Is misschien niet ideaal, maar wel een mogelijkheid. Ik ken een paar stellen die het zo geregeld hebben. Voorwaarde is dan wel dat de ouders beiden dichtbij elkaar wonen en dus bij de school van de kinderen. Er is echt best veel mogelijk hoor.
zondag 9 oktober 2011 om 11:02
Je man lijkt heel gemakzuchtig, misschien schrikt hij er wel van als je inderdaad de volgende stap zet. Zo niet dan wegwezen.
Bij elkaar blijven voor de kinderen vind ik de domste reden ever. Je moet juist weg gaan voor de kinderen. Kinderen voelen veel aan. Nu kan je een evt scheidng misschien nog netjes regelen.
Na de scheiding idd toeslagen aanvragen, alleenstaande ouderkorting en combinatiekorting en mogelijk alimentatie.
Ga werken aan het geluk van je kinderen en van jezelf. Zal niet makkelijk zijn maar heb zelfrespect!
Bij elkaar blijven voor de kinderen vind ik de domste reden ever. Je moet juist weg gaan voor de kinderen. Kinderen voelen veel aan. Nu kan je een evt scheidng misschien nog netjes regelen.
Na de scheiding idd toeslagen aanvragen, alleenstaande ouderkorting en combinatiekorting en mogelijk alimentatie.
Ga werken aan het geluk van je kinderen en van jezelf. Zal niet makkelijk zijn maar heb zelfrespect!
zondag 9 oktober 2011 om 11:08
Hallo,
Ik lees met verbazing en een glimlach de reacties dat TO vooral niet haar relatie zo makkelijk moet opegeven. 9 van de 10 keer worden hier topics geopend door vrouwen die te lang doormodderen in hun relatie, en krijgen zij het advies dat ze er nu eindelijk eens mee moeten kappen+voor zichzelf en haar kinderen moet kiezen - - en weet TO haarscherp wat ze wil (of dus niet meer) krijgt ze te horen dat ze nog voor haar relatie moet vechten....
Iedereen hier bedoelt het goed maar ik vraag me af: wie zijn wij om dat voor haar te bepalen? Het is haar leven en beslissing. Zoals het in haar openingspost heel duidelijk staat: she's made up her mind. Een jaar gaat het erg slecht schrijft ze, ze heeft geprobeerd er met haar man over te praten - dus hoeveel jaar en met hoeveel investering (en welke) moet ze van ons dooooorrrrrggaaaan? En waarom? En waaruit blijkt dat TO er te weinig aan deed?
Voor de kinderen? We weten niet hoe het er thuis aan toegaat, knallende ruzies tussen de ouders zijn niet gezond voor kids. En aan relatietherapie beginnen als er geen gevoelens meer zijn (of te weinig) kan ook gewoon tijdverspilling zijn.
Uit niets in haar OP lees ik twijfel of dat ze van ons wil weten: maak ik de goede beslissing?
Ik ben het met iedereen eens die zegt dat je het beste kan communiceren erover met je partner en echt tijd met elkaar door gaat brengen. Leuke dingen doen kan ook weer plezier geven in elkaar. Maar ongetwijfeld weet TO dit, als ze ooit een vrouwenblad las of hier op het forum...
ONtopic! TO, allereest veel sterkte, het lijkt me geen eenvoudige situatie. Je noemt vooral praktische bezwaren omtrent scheiden, je klinkt niet zozeer emotioneel maar praktisch over de situatie. Ik denk dat praktische problemen altijd oplosbaar zijn. Zo weet ik dat er wel degelijk banen in de zorg zijn te vinden van 9-17. Ga eens langs een uitzendbureau, als ik de advertenties mag geloven zoeken ze vrijwel constant naar doktersassistentes. Ik denk dat als je een aan-het-bed functie hebt er ook vanalles mogelijk moet zijn, er zijn grote tekorten aan werknemers en ik heb van verschillende bedrijven en instellingen gehoord die ook parttimers graag in dienst nemen, en niet allemaal hebben ze nachtdiensten. Ik weet er niet genoeg van om je concreet iets aan te raden, behalve: ga eens langs bij uitzendbureaus..
En laat je ook goed adviseren over de financiele afwikkeling/alimentatie door een scheidingsexpert/advocaat. Hier weet ik al helemaal niets van, maar ik denk dat als je nu verschillende experts om je verzameld er snel helderheid kan komen in de vragen die je hebt. Misschien is er in je omgeving iemand die is gescheiden en kan je advies geven over waar te beginnen?
Veel sterkte met alles en liefs
Misia
Ik lees met verbazing en een glimlach de reacties dat TO vooral niet haar relatie zo makkelijk moet opegeven. 9 van de 10 keer worden hier topics geopend door vrouwen die te lang doormodderen in hun relatie, en krijgen zij het advies dat ze er nu eindelijk eens mee moeten kappen+voor zichzelf en haar kinderen moet kiezen - - en weet TO haarscherp wat ze wil (of dus niet meer) krijgt ze te horen dat ze nog voor haar relatie moet vechten....
Iedereen hier bedoelt het goed maar ik vraag me af: wie zijn wij om dat voor haar te bepalen? Het is haar leven en beslissing. Zoals het in haar openingspost heel duidelijk staat: she's made up her mind. Een jaar gaat het erg slecht schrijft ze, ze heeft geprobeerd er met haar man over te praten - dus hoeveel jaar en met hoeveel investering (en welke) moet ze van ons dooooorrrrrggaaaan? En waarom? En waaruit blijkt dat TO er te weinig aan deed?
Voor de kinderen? We weten niet hoe het er thuis aan toegaat, knallende ruzies tussen de ouders zijn niet gezond voor kids. En aan relatietherapie beginnen als er geen gevoelens meer zijn (of te weinig) kan ook gewoon tijdverspilling zijn.
Uit niets in haar OP lees ik twijfel of dat ze van ons wil weten: maak ik de goede beslissing?
Ik ben het met iedereen eens die zegt dat je het beste kan communiceren erover met je partner en echt tijd met elkaar door gaat brengen. Leuke dingen doen kan ook weer plezier geven in elkaar. Maar ongetwijfeld weet TO dit, als ze ooit een vrouwenblad las of hier op het forum...
ONtopic! TO, allereest veel sterkte, het lijkt me geen eenvoudige situatie. Je noemt vooral praktische bezwaren omtrent scheiden, je klinkt niet zozeer emotioneel maar praktisch over de situatie. Ik denk dat praktische problemen altijd oplosbaar zijn. Zo weet ik dat er wel degelijk banen in de zorg zijn te vinden van 9-17. Ga eens langs een uitzendbureau, als ik de advertenties mag geloven zoeken ze vrijwel constant naar doktersassistentes. Ik denk dat als je een aan-het-bed functie hebt er ook vanalles mogelijk moet zijn, er zijn grote tekorten aan werknemers en ik heb van verschillende bedrijven en instellingen gehoord die ook parttimers graag in dienst nemen, en niet allemaal hebben ze nachtdiensten. Ik weet er niet genoeg van om je concreet iets aan te raden, behalve: ga eens langs bij uitzendbureaus..
En laat je ook goed adviseren over de financiele afwikkeling/alimentatie door een scheidingsexpert/advocaat. Hier weet ik al helemaal niets van, maar ik denk dat als je nu verschillende experts om je verzameld er snel helderheid kan komen in de vragen die je hebt. Misschien is er in je omgeving iemand die is gescheiden en kan je advies geven over waar te beginnen?
Veel sterkte met alles en liefs
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 9 oktober 2011 om 11:25
quote:verwend-nest schreef op 09 oktober 2011 @ 11:02:
Bij elkaar blijven voor de kinderen vind ik de domste reden ever. Je moet juist weg gaan voor de kinderen. Kinderen voelen veel aan. Nu kan je een evt scheidng misschien nog netjes regelen.
Ja joh, want kinderen vinden gescheiden ouders zo fijn om te hebben!
Bij elkaar blijven voor de kinderen vind ik de domste reden ever. Je moet juist weg gaan voor de kinderen. Kinderen voelen veel aan. Nu kan je een evt scheidng misschien nog netjes regelen.
Ja joh, want kinderen vinden gescheiden ouders zo fijn om te hebben!
zondag 9 oktober 2011 om 11:31
quote:flowerbombje schreef op 09 oktober 2011 @ 11:25:
[...]
Ja joh, want kinderen vinden gescheiden ouders zo fijn om te hebben!
Wat een flauwe reactie.
Nee dat mijn ouders gingen scheiden vond ik niet leuk.
Wel heel fijn om niet meer in die constante spanning te leven, dat was heerlijk.
En weet je wat helemaal kut was?
Dat mijn eerste relatie een exacte kopie was van mijn ouders, verschrikkelijk!
[...]
Ja joh, want kinderen vinden gescheiden ouders zo fijn om te hebben!
Wat een flauwe reactie.
Nee dat mijn ouders gingen scheiden vond ik niet leuk.
Wel heel fijn om niet meer in die constante spanning te leven, dat was heerlijk.
En weet je wat helemaal kut was?
Dat mijn eerste relatie een exacte kopie was van mijn ouders, verschrikkelijk!
zondag 9 oktober 2011 om 11:32
quote:zo_moeiilijk schreef op 09 oktober 2011 @ 10:27:
maar niemand dus ervaring met kinderen en avond/nacht/weekenddiensten combineren?
Natuurlijk zijn die mensen er! Er zijn ook stellen die allebei wisselende diensten draaien. Als die wisselende diensten regelmatig zijn kan je een kinderdagverblijf combineren met een gastouder. Zijn de wisselende diensten erg onregelmatig dan alleen een gastouder. Beide kan natuurlijk ook altijd in combinatie met hulp van familie.
Ik woon in een kleine plaats, een uithoek van NL. Een vriendin van mij heeft een dochtertje en zij kan ook 's nachts bij de gastouder blijven slapen als dat nodig is. Alle gastouder bureaus af en dan is er vast eentje te vinden.
Als je er volgende week eentje hebt, wat ga je dan doen?
maar niemand dus ervaring met kinderen en avond/nacht/weekenddiensten combineren?
Natuurlijk zijn die mensen er! Er zijn ook stellen die allebei wisselende diensten draaien. Als die wisselende diensten regelmatig zijn kan je een kinderdagverblijf combineren met een gastouder. Zijn de wisselende diensten erg onregelmatig dan alleen een gastouder. Beide kan natuurlijk ook altijd in combinatie met hulp van familie.
Ik woon in een kleine plaats, een uithoek van NL. Een vriendin van mij heeft een dochtertje en zij kan ook 's nachts bij de gastouder blijven slapen als dat nodig is. Alle gastouder bureaus af en dan is er vast eentje te vinden.
Als je er volgende week eentje hebt, wat ga je dan doen?
zondag 9 oktober 2011 om 11:34
quote:meds schreef op 09 oktober 2011 @ 11:06:
Hoe gelukkig denk jij en je kinderen je worden als je jullie gezin opbreekt. Armoede, gedoe over bezoekregelingen of co-ouderschap, verhuizen. En van je man ben je nig steeds niet af. Je hebt nl. samen kinderenIk las in het Psychologie magazine over dat blijven het nieuwe scheiden is, dat uit onderzoeken is gebleken dat mensen die scheiden er over het algemeen alleen gelukkiger van werden als de relatie écht slecht was. Als mensen niet zeker wisten of ze ermee moesten kappen, als ze dachten dat het gras groener was buiten de relatie of als gewoon niet happy waren in een relatie, dan hielp een scheiding zeker niet om hun geluksgevoel op te krikken. De mensen die in de relatie bleven zitten en eraan gingen werken hadden na 5 jaar ik geloof in 80% van de gevallen gesteld dat zij gelukkig in de relatie waren.
Hoe gelukkig denk jij en je kinderen je worden als je jullie gezin opbreekt. Armoede, gedoe over bezoekregelingen of co-ouderschap, verhuizen. En van je man ben je nig steeds niet af. Je hebt nl. samen kinderenIk las in het Psychologie magazine over dat blijven het nieuwe scheiden is, dat uit onderzoeken is gebleken dat mensen die scheiden er over het algemeen alleen gelukkiger van werden als de relatie écht slecht was. Als mensen niet zeker wisten of ze ermee moesten kappen, als ze dachten dat het gras groener was buiten de relatie of als gewoon niet happy waren in een relatie, dan hielp een scheiding zeker niet om hun geluksgevoel op te krikken. De mensen die in de relatie bleven zitten en eraan gingen werken hadden na 5 jaar ik geloof in 80% van de gevallen gesteld dat zij gelukkig in de relatie waren.
zondag 9 oktober 2011 om 11:35
En de discussie of kinderen gelukkiger worden door scheiding of door bij elkaar blijven.... Er zijn vast honderden zoniet duizenden onderzoeken naar gedaan maar die geven natuurlijk alleen een algemeen beeld. Ervaring moet in elk geval laten zien wat de gevolgen zijn. Een totaal ongeinteresseerde pa en een liefdeloze relatie en regelmatig knallende ruzie is misschien wel erger dan een pa die toch zorgzaam wordt als hij alleen is en wel moet, twee ouders die niet meer samen zijn maar wel normaal communiceren en geen ruzie meer in de keet. Alles valt of staat bij hoe je de boel regelt na scheiding en hoe je met elkaar om gaat. Gewoon de kinderen binnen afleveren en niet uit de auto voor de deur afzetten. Samen naar oudergesprekken en flexibel omgaan met het co-ouderschap of de bezoekregeling. Dat scheelt echt zo veel!
Maar dan natuurlijk na uiterste inverstering. Maar wat is dat? TO en haar man hebben relatietherapie gehad en dat werkt niet. Ze heeft met haar man gepraat maar hij verandert niet. Ik weet niet wat er nog meer is eigenlijk. Tijdelijk uit elkaar? Een andere therapeut?
Maar dan natuurlijk na uiterste inverstering. Maar wat is dat? TO en haar man hebben relatietherapie gehad en dat werkt niet. Ze heeft met haar man gepraat maar hij verandert niet. Ik weet niet wat er nog meer is eigenlijk. Tijdelijk uit elkaar? Een andere therapeut?
zondag 9 oktober 2011 om 11:36
quote:liselore schreef op 09 oktober 2011 @ 11:31:
[...]
Wat een flauwe reactie.Daar is niks flauws aan. Het is gewoon een realistische reactie. Er wordt zo makkelijk elke keer gezegd dat kinderen merken als er thuis ruzie is en dat ze het dus beter hebben als de ouders uitelkaar gaan. Net alsof er maar twee opties zijn, bijelkaar met ruzie of uitelkaar. Vergeten wordt dat er ook nog gewerkt kan worden aan een relatie. Liever gezegd, gewerkt moet worden aan een relatie. De handdoek in de ring gooien omdat het al een jaartje niet zo lekker gaat, kun je nou eenmaal niet doen als je twee kinderen hebt. Je bent aan je kinderen verplicht alles te doen om de problemen op te lossen. Als dat uiteindelijk niet lukt, dan is scheiden inderdaad de beste optie. Maar tegenwoordig lijkt het wel alsof werken aan een relatie een belachelijk idee is en scheiden maar zomaar moet kunnen.
[...]
Wat een flauwe reactie.Daar is niks flauws aan. Het is gewoon een realistische reactie. Er wordt zo makkelijk elke keer gezegd dat kinderen merken als er thuis ruzie is en dat ze het dus beter hebben als de ouders uitelkaar gaan. Net alsof er maar twee opties zijn, bijelkaar met ruzie of uitelkaar. Vergeten wordt dat er ook nog gewerkt kan worden aan een relatie. Liever gezegd, gewerkt moet worden aan een relatie. De handdoek in de ring gooien omdat het al een jaartje niet zo lekker gaat, kun je nou eenmaal niet doen als je twee kinderen hebt. Je bent aan je kinderen verplicht alles te doen om de problemen op te lossen. Als dat uiteindelijk niet lukt, dan is scheiden inderdaad de beste optie. Maar tegenwoordig lijkt het wel alsof werken aan een relatie een belachelijk idee is en scheiden maar zomaar moet kunnen.
zondag 9 oktober 2011 om 11:37
Hmm, door het lezen van de nieuwe posts dacht ik ook nog dat het feit dat je geen uitweg ziet uit de relatie (o.a. door financien, werk etc) dat je dus ook niet kan dreigen met het verlaten van je man. Misschien dat je dat graag zou doen om hem zo een schop onder zijn kont te kunnen geven? Ik denk niet dat dat veel helpt. Hij denkt misschien ook wel aan het beeindigen van de relatie.
zondag 9 oktober 2011 om 11:40
quote:flowerbombje schreef op 09 oktober 2011 @ 11:36:
[...]
Daar is niks flauws aan. Het is gewoon een realistische reactie. Er wordt zo makkelijk elke keer gezegd dat kinderen merken als er thuis ruzie is en dat ze het dus beter hebben als de ouders uitelkaar gaan. Net alsof er maar twee opties zijn, bijelkaar met ruzie of uitelkaar. Vergeten wordt dat er ook nog gewerkt kan worden aan een relatie. Liever gezegd, gewerkt moet worden aan een relatie. De handdoek in de ring gooien omdat het al een jaartje niet zo lekker gaat, kun je nou eenmaal niet doen als je twee kinderen hebt. Je bent aan je kinderen verplicht alles te doen om de problemen op te lossen. Als dat uiteindelijk niet lukt, dan is scheiden inderdaad de beste optie. Maar tegenwoordig lijkt het wel alsof werken aan een relatie een belachelijk idee is en scheiden maar zomaar moet kunnen.
er is niets realistisch aan en in een post die toch heel wat genuanceerder ligt dan jou reactie op een enkel stuk wat je er uit haalt.
Alsof kinderen het zo fijn vinden op te groeien in een gezin war de ouders altijd ruzie met elkaar hebben.
[...]
Daar is niks flauws aan. Het is gewoon een realistische reactie. Er wordt zo makkelijk elke keer gezegd dat kinderen merken als er thuis ruzie is en dat ze het dus beter hebben als de ouders uitelkaar gaan. Net alsof er maar twee opties zijn, bijelkaar met ruzie of uitelkaar. Vergeten wordt dat er ook nog gewerkt kan worden aan een relatie. Liever gezegd, gewerkt moet worden aan een relatie. De handdoek in de ring gooien omdat het al een jaartje niet zo lekker gaat, kun je nou eenmaal niet doen als je twee kinderen hebt. Je bent aan je kinderen verplicht alles te doen om de problemen op te lossen. Als dat uiteindelijk niet lukt, dan is scheiden inderdaad de beste optie. Maar tegenwoordig lijkt het wel alsof werken aan een relatie een belachelijk idee is en scheiden maar zomaar moet kunnen.
er is niets realistisch aan en in een post die toch heel wat genuanceerder ligt dan jou reactie op een enkel stuk wat je er uit haalt.
Alsof kinderen het zo fijn vinden op te groeien in een gezin war de ouders altijd ruzie met elkaar hebben.
zondag 9 oktober 2011 om 11:41
quote:_made_lief_ schreef op 09 oktober 2011 @ 11:34:
[...]
Ik las in het Psychologie magazine over dat blijven het nieuwe scheiden is, dat uit onderzoeken is gebleken dat mensen die scheiden er over het algemeen alleen gelukkiger van werden als de relatie écht slecht was. Als mensen niet zeker wisten of ze ermee moesten kappen, als ze dachten dat het gras groener was buiten de relatie of als gewoon niet happy waren in een relatie, dan hielp een scheiding zeker niet om hun geluksgevoel op te krikken. De mensen die in de relatie bleven zitten en eraan gingen werken hadden na 5 jaar ik geloof in 80% van de gevallen gesteld dat zij gelukkig in de relatie waren.Ik zie juist regelmatig dat mensen opbloeien als ze weer vrij zijn. Moet er natuurlijk wel geld zijn. Denk dat het grote probleem is dat mensen van te weinig geld moeten rondkomen (1 thuisblijver of parttimer) en dan is een huis delen goedkoper en de belemmering om een nieuwe start te kunnen maken.
[...]
Ik las in het Psychologie magazine over dat blijven het nieuwe scheiden is, dat uit onderzoeken is gebleken dat mensen die scheiden er over het algemeen alleen gelukkiger van werden als de relatie écht slecht was. Als mensen niet zeker wisten of ze ermee moesten kappen, als ze dachten dat het gras groener was buiten de relatie of als gewoon niet happy waren in een relatie, dan hielp een scheiding zeker niet om hun geluksgevoel op te krikken. De mensen die in de relatie bleven zitten en eraan gingen werken hadden na 5 jaar ik geloof in 80% van de gevallen gesteld dat zij gelukkig in de relatie waren.Ik zie juist regelmatig dat mensen opbloeien als ze weer vrij zijn. Moet er natuurlijk wel geld zijn. Denk dat het grote probleem is dat mensen van te weinig geld moeten rondkomen (1 thuisblijver of parttimer) en dan is een huis delen goedkoper en de belemmering om een nieuwe start te kunnen maken.
zondag 9 oktober 2011 om 11:43
quote:liselore schreef op 09 oktober 2011 @ 11:40:
[...]
er is niets realistisch aan en in een post die toch heel wat genuanceerder ligt dan jou reactie op een enkel stuk wat je er uit haalt.
Alsof kinderen het zo fijn vinden op te groeien in een gezin war de ouders altijd ruzie met elkaar hebben.Joh, als je mijn post niet wil lezen reageer er dan ook niet op.
[...]
er is niets realistisch aan en in een post die toch heel wat genuanceerder ligt dan jou reactie op een enkel stuk wat je er uit haalt.
Alsof kinderen het zo fijn vinden op te groeien in een gezin war de ouders altijd ruzie met elkaar hebben.Joh, als je mijn post niet wil lezen reageer er dan ook niet op.
zondag 9 oktober 2011 om 11:44
Madelief, hoe moeten ze nog aan de relatie werken dan? Ze hebben relatietherapie gedaan en dat heeft niets uitgehaald. Ze hebben gepraat maar dat haalt ook niets uit.
We horen natuurlijk alleen de kant van TO maar ik vraag me oprecht af welke opties er nog meer zijn. Ze kan misschien zelf nog een therapeut opzoeken maar ik weet niet zo goed wat die voor haar kan doen in deze situatie. Ik heb er geen ervaring mee of verstand van.
We horen natuurlijk alleen de kant van TO maar ik vraag me oprecht af welke opties er nog meer zijn. Ze kan misschien zelf nog een therapeut opzoeken maar ik weet niet zo goed wat die voor haar kan doen in deze situatie. Ik heb er geen ervaring mee of verstand van.
zondag 9 oktober 2011 om 11:45
quote:superstar_2 schreef op 09 oktober 2011 @ 11:43:
Aan jezelf werken is altijd goed natuurlijk maar aan de relatie werken daar zijn 2 mensen voor nodig en als eentje niet meewerkt houdt het al snel op.Gezien de problemen kan het werken aan haarzelf wel goed werken. Eerste probleem is denk ik dat zij een enabler is?
Aan jezelf werken is altijd goed natuurlijk maar aan de relatie werken daar zijn 2 mensen voor nodig en als eentje niet meewerkt houdt het al snel op.Gezien de problemen kan het werken aan haarzelf wel goed werken. Eerste probleem is denk ik dat zij een enabler is?