Uit elkaar onmogelijk?
zondag 9 oktober 2011 om 09:29
het zit zo:
ik ben getrouwd en mijn man en ik hebben 2 kinderen van 6 en 8.
De laatste tijd wordt het gevoel tussen ons minder en we lijken wel meer ruzie te maken dan dat het leuk is.
Kortom, eigenlijk wil ik er een punt achter zetten, maar ik zie de mogelijkhede niet.
Ik werk parttime in de zorg. Geen vet salaris, maar met toeslagen, zuinigheid en misschien wat extra uren moet het te doen zijn.
Ik heb mijn inschrijving voor een huurhuis noit opgezegd, dus daar heb ik ook aardig wat jaren opgebouwd.
Het grote probleem is dat ik ook avonden, weekenden en nachten werk...ik weet niet hoe ik dat met de kindeeren op zou kunnen lossen. Opvang is hier alleen tot een uur of 6 's avonds, maar als ik pas om 23 uur thusi ben....dat kan niet. Laat staan de nachten.
Ik durf er niet gewoon van uit te gaan dat mijn (dan) ex op mijn werkdagen voor de kinderen zorgt.
Vriendinnen en familie willen wel af en toe oppassen maar niet 2-3 keer per week en in de weekenden. Logisch.
Laatste idee is een andere baan zoeken, maar zorgbanen die van 9 tot 5 zijn liggen niet bepaald voor het oprapen. Ik kijk al een tijdje om mij heen naar banen, maar ze zijn er gewoon niet.
Kortom, ik voel me gevangen door mijn werk en de zorg voor de kinderen. Ik heb wel eens gedacht dat ik maar moet wachten tot de kinderen groot genoeg zijn om een nacht alleen thuis te zijn, maar dan zou ik nog jaren moeten wahcten in een ongelukkig huwelijk en een huis vol ruzie.
We hebben eerder al gesprekken gehad over dat het anders moet, dan ging het een tijdje goed, maar het eindigt toch steeds weer in ruzie. Ik denk gewoon dat de koek meer dan op is.
Ik droom steeds vaker van een eigen plek met de kinderen, zonder man, maar nog 10 jaar wahcten, ga ik niet redden.
ik ben getrouwd en mijn man en ik hebben 2 kinderen van 6 en 8.
De laatste tijd wordt het gevoel tussen ons minder en we lijken wel meer ruzie te maken dan dat het leuk is.
Kortom, eigenlijk wil ik er een punt achter zetten, maar ik zie de mogelijkhede niet.
Ik werk parttime in de zorg. Geen vet salaris, maar met toeslagen, zuinigheid en misschien wat extra uren moet het te doen zijn.
Ik heb mijn inschrijving voor een huurhuis noit opgezegd, dus daar heb ik ook aardig wat jaren opgebouwd.
Het grote probleem is dat ik ook avonden, weekenden en nachten werk...ik weet niet hoe ik dat met de kindeeren op zou kunnen lossen. Opvang is hier alleen tot een uur of 6 's avonds, maar als ik pas om 23 uur thusi ben....dat kan niet. Laat staan de nachten.
Ik durf er niet gewoon van uit te gaan dat mijn (dan) ex op mijn werkdagen voor de kinderen zorgt.
Vriendinnen en familie willen wel af en toe oppassen maar niet 2-3 keer per week en in de weekenden. Logisch.
Laatste idee is een andere baan zoeken, maar zorgbanen die van 9 tot 5 zijn liggen niet bepaald voor het oprapen. Ik kijk al een tijdje om mij heen naar banen, maar ze zijn er gewoon niet.
Kortom, ik voel me gevangen door mijn werk en de zorg voor de kinderen. Ik heb wel eens gedacht dat ik maar moet wachten tot de kinderen groot genoeg zijn om een nacht alleen thuis te zijn, maar dan zou ik nog jaren moeten wahcten in een ongelukkig huwelijk en een huis vol ruzie.
We hebben eerder al gesprekken gehad over dat het anders moet, dan ging het een tijdje goed, maar het eindigt toch steeds weer in ruzie. Ik denk gewoon dat de koek meer dan op is.
Ik droom steeds vaker van een eigen plek met de kinderen, zonder man, maar nog 10 jaar wahcten, ga ik niet redden.