Relaties
alle pijlers
Vader-dochter relatie slecht
maandag 10 december 2018 om 10:14
Hallo iedereen,
Ik wil even mijn hart luchten en wie weet heeft iemand een goed advies hoe hiermee om te gaan.
Ik ben 10 jaar getrouwd, en heb 2 kinderen.
Een dochter van 8 en een zoontje van net een jaar.
De relatie tussen mijn man en dochter is altijd anders geweest dan die tussen mij en haar.
Ik weet niet precies waar het aan ligt, maar misschien is het handig om te vermelden dat vader dochter pas voor het eerst heeft gezien toen zij anderhalf jaar oud was.
Sinds ze ouder wordt en meer haar eigen willetje krijgt, botst het steeds meer.
Hij geeft haar vaak straf voor onbenullige dingen, in bepaalde situaties stuurt hij haar naar haar kamer, en als ik hem dan vraag moet je niet eens naar boven om met haar te praten, doet hij het niet.
Sinds onze zoon is geboren zie ik een heel andere vader.
Toont affectie, is oprecht bezorgd als hij ziek is, lacht. Het tegenovergestelde.
Dochter heeft al meerdere keren gezegd dat het haar opvalt dat papa wel tegen haar broertje lief is.
Man reageert daarop met "jij bent al groot". Of snoert haar de mond.
Ze gaat zich door deze situatie steeds meer afzetten, of vraagt negatieve aandacht, want ze weet , dat papa daar altijd op reageert.
Ik heb het hier al heel vaak over gehad, en elke keer krijg ik hetzelfde te horen: "Ze luistert niet, en zolang jij je ermee bemoeit, gaat het niet verbeteren."
We hebben al verschillende soorten hulp gehad zoals relatie en gezinstherapie maar daar is niets door veranderd.
Er heerst echt een heel nare spanning.
Weet niet meer wat ik verder kan doen.
Ik wil even mijn hart luchten en wie weet heeft iemand een goed advies hoe hiermee om te gaan.
Ik ben 10 jaar getrouwd, en heb 2 kinderen.
Een dochter van 8 en een zoontje van net een jaar.
De relatie tussen mijn man en dochter is altijd anders geweest dan die tussen mij en haar.
Ik weet niet precies waar het aan ligt, maar misschien is het handig om te vermelden dat vader dochter pas voor het eerst heeft gezien toen zij anderhalf jaar oud was.
Sinds ze ouder wordt en meer haar eigen willetje krijgt, botst het steeds meer.
Hij geeft haar vaak straf voor onbenullige dingen, in bepaalde situaties stuurt hij haar naar haar kamer, en als ik hem dan vraag moet je niet eens naar boven om met haar te praten, doet hij het niet.
Sinds onze zoon is geboren zie ik een heel andere vader.
Toont affectie, is oprecht bezorgd als hij ziek is, lacht. Het tegenovergestelde.
Dochter heeft al meerdere keren gezegd dat het haar opvalt dat papa wel tegen haar broertje lief is.
Man reageert daarop met "jij bent al groot". Of snoert haar de mond.
Ze gaat zich door deze situatie steeds meer afzetten, of vraagt negatieve aandacht, want ze weet , dat papa daar altijd op reageert.
Ik heb het hier al heel vaak over gehad, en elke keer krijg ik hetzelfde te horen: "Ze luistert niet, en zolang jij je ermee bemoeit, gaat het niet verbeteren."
We hebben al verschillende soorten hulp gehad zoals relatie en gezinstherapie maar daar is niets door veranderd.
Er heerst echt een heel nare spanning.
Weet niet meer wat ik verder kan doen.
maandag 10 december 2018 om 12:01
Op dit soort berichten reageert TO niet.Monchu69 schreef: ↑10-12-2018 11:46Je staat erbij en kijkt ernaar. Ik snap niet dat je überhaupt nog accepteert dat die man bij jullie woont. Wat doe je je dochter aan joh! Je kind heeft heel goed door dat haar vader niet deugt. Daarom is ze zo opstandig. Je dochter is bang. Dat lijkt mij duidelijk. Ga vooral zo door en dan wil je dochter op een gegeven moment ook niets meer van jou weten. Want jij laat het gedrag van je man toe.
Dit vind ik nou ook een perfect voorbeeld van kindermishandeling en verwaarlozing. Terwijl iedereen dan denkt aan ‘slaan’. Dit is anders, maar valt in dezelfde categorie.
Ik weet uit ervaring wat het met het kind kan doen. Ik speelde mijn ouders ook uit. Logisch. Het was allemaal behoorlijk instabiel en ik spiegelde de situatie. Deze moeder ziet dat tenminste nog in. Maar ik vind het ook emotionele verwaarlozing. Maar dat ie wss niet belangrijk genoeg..
maandag 10 december 2018 om 12:13
Monchu: Ik begrijp je reactie volkomen. Het enige wat ik niet snap is dat jij vindt dat ik dit toe laat. Ik spreek hem hier elke keer op aan, hebben hier heel veel ruzies over gehad, heb hem gevraagd, waarom hij zo doet , heb hem voorgesteld om individuele therapie te volgen , maar hij ziet het probleem niet.
Ik vind het ook erg jammer en frustrerend dat de hulp die we tot nu toe hebben gehad, heeft gezegd dat ik het die twee zelf uit moet laten vechten, en niets meer moet zeggen. Therapeut zei ook dat ik zijn gedrag naar haar probeer te compenseren om haar overal d'r zin in te geven, of om haar 'klein' te houden.
Ik weet heel goed wat dit gedrag met een kind kan doen, en daarom zijn we nog steeds bezig met hulp zoeken. Alleen gaat het allemaal niet zo snel.
Ik heb ook met mijzelf afgesproken dat als deze hulp ook niet aanslaat, ik andere maatregelen ga nemen.
Alleen denk ik dat hem eruit gooien niet echt iets gaat veranderen. Hij blijft haar vader. En wil haar blijven zien. Dus het blijft in stand.
Ik vind het ook erg jammer en frustrerend dat de hulp die we tot nu toe hebben gehad, heeft gezegd dat ik het die twee zelf uit moet laten vechten, en niets meer moet zeggen. Therapeut zei ook dat ik zijn gedrag naar haar probeer te compenseren om haar overal d'r zin in te geven, of om haar 'klein' te houden.
Ik weet heel goed wat dit gedrag met een kind kan doen, en daarom zijn we nog steeds bezig met hulp zoeken. Alleen gaat het allemaal niet zo snel.
Ik heb ook met mijzelf afgesproken dat als deze hulp ook niet aanslaat, ik andere maatregelen ga nemen.
Alleen denk ik dat hem eruit gooien niet echt iets gaat veranderen. Hij blijft haar vader. En wil haar blijven zien. Dus het blijft in stand.
maandag 10 december 2018 om 13:28
Hebben jullie al een pedagoog ingeschakeld?Beberose schreef: ↑10-12-2018 12:13Monchu: Ik begrijp je reactie volkomen. Het enige wat ik niet snap is dat jij vindt dat ik dit toe laat. Ik spreek hem hier elke keer op aan, hebben hier heel veel ruzies over gehad, heb hem gevraagd, waarom hij zo doet , heb hem voorgesteld om individuele therapie te volgen , maar hij ziet het probleem niet.
Ik vind het ook erg jammer en frustrerend dat de hulp die we tot nu toe hebben gehad, heeft gezegd dat ik het die twee zelf uit moet laten vechten, en niets meer moet zeggen. Therapeut zei ook dat ik zijn gedrag naar haar probeer te compenseren om haar overal d'r zin in te geven, of om haar 'klein' te houden.
Ik weet heel goed wat dit gedrag met een kind kan doen, en daarom zijn we nog steeds bezig met hulp zoeken. Alleen gaat het allemaal niet zo snel.
Ik heb ook met mijzelf afgesproken dat als deze hulp ook niet aanslaat, ik andere maatregelen ga nemen.
Alleen denk ik dat hem eruit gooien niet echt iets gaat veranderen. Hij blijft haar vader. En wil haar blijven zien. Dus het blijft in stand.
En jij denkt dat een stabiele woonomgeving niets uithaalt omdat hij haar vader is?
maandag 10 december 2018 om 14:35
Lijkt wel alsof hij een zoon leuker vind dan een dochter en mss ook niet zo goed weet hoe hij met haar om moet gaan. Ook omdat hij er niet vanaf het begin bij is geweest.
Ik vind het ook erg jammer en frustrerend dat de hulp die we tot nu toe hebben gehad, heeft gezegd dat ik het die twee zelf uit moet laten vechten, en niets meer moet zeggen. Therapeut zei ook dat ik zijn gedrag naar haar probeer te compenseren om haar overal d'r zin in te geven, of om haar 'klein' te houden.
Ik weet heel goed wat dit gedrag met een kind kan doen, en daarom zijn we nog steeds bezig met hulp zoeken. Alleen gaat het allemaal niet zo snel.
Ik heb ook met mijzelf afgesproken dat als deze hulp ook niet aanslaat, ik andere maatregelen ga nemen.
Hulp is er dus al geweest en heeft je tips gegeven maar daar ben je het niet mee eens? Heb je ze wel uitgeprobeerd?
Doen ze dingen samen met zn 2en je man en dochter?
Ik vind het ook erg jammer en frustrerend dat de hulp die we tot nu toe hebben gehad, heeft gezegd dat ik het die twee zelf uit moet laten vechten, en niets meer moet zeggen. Therapeut zei ook dat ik zijn gedrag naar haar probeer te compenseren om haar overal d'r zin in te geven, of om haar 'klein' te houden.
Ik weet heel goed wat dit gedrag met een kind kan doen, en daarom zijn we nog steeds bezig met hulp zoeken. Alleen gaat het allemaal niet zo snel.
Ik heb ook met mijzelf afgesproken dat als deze hulp ook niet aanslaat, ik andere maatregelen ga nemen.
Hulp is er dus al geweest en heeft je tips gegeven maar daar ben je het niet mee eens? Heb je ze wel uitgeprobeerd?
Doen ze dingen samen met zn 2en je man en dochter?
maandag 10 december 2018 om 14:46
Je wil niet scheiden, hulp is al ingezet maar heeft geen nut gehad (om welke reden(en) dan ook) dus waar bestaan je andere maatregelen dan uit?
Mijn hart breekt voor je dochtertje. Mijn verhaal is anders maar ik ben ruim volwassen en heb toevallig mijn verwekker vorige week aan de telefoon gehad. Ik heb al jaren geen contact met hem maar er was een sterfgeval en voor het eerst in mijn leven heeft het me echt niets meer gedaan. Daar ben ik heel blij mee en trots op maar dat heeft wel therapie, zweet en tranen gekost.
Zoals hierboven gezegd wordt trekt het ‘niet goed genoeg bevonden worden een ouder’ door in heel je leven. Zorg voor je kind!
Mijn hart breekt voor je dochtertje. Mijn verhaal is anders maar ik ben ruim volwassen en heb toevallig mijn verwekker vorige week aan de telefoon gehad. Ik heb al jaren geen contact met hem maar er was een sterfgeval en voor het eerst in mijn leven heeft het me echt niets meer gedaan. Daar ben ik heel blij mee en trots op maar dat heeft wel therapie, zweet en tranen gekost.
Zoals hierboven gezegd wordt trekt het ‘niet goed genoeg bevonden worden een ouder’ door in heel je leven. Zorg voor je kind!
maandag 10 december 2018 om 14:50
Heeft je man wellicht een andere culturele achtergrond? Een achtergrond waar anders met jongens wordt omgegaan dan met meisjes? Gezien de duur van de dienstplicht heb je wellicht een man met de Turkse nationaliteit? Misschien vindt hij ook gewoon echt dat meisjes een andere opvoeding moeten krijgen dan jongens. Kun je nog zo vaak in therapie gaan, maar als dit zijn overtuiging is dan wordt het wel een tikkie lastiger.
maandag 10 december 2018 om 14:55
Dat heb ik ook al gevraagd maar geen antwoord op gekregen. Turkije is 15 maanden..sneeuwwitje80 schreef: ↑10-12-2018 14:50Heeft je man wellicht een andere culturele achtergrond? Een achtergrond waar anders met jongens wordt omgegaan dan met meisjes? Gezien de duur van de dienstplicht heb je wellicht een man met de Turkse nationaliteit? Misschien vindt hij ook gewoon echt dat meisjes een andere opvoeding moeten krijgen dan jongens. Kun je nog zo vaak in therapie gaan, maar als dit zijn overtuiging is dan wordt het wel een tikkie lastiger.
maandag 10 december 2018 om 15:10
Dit ja.Westerpaviljoen schreef: ↑10-12-2018 14:53Als je al zoveel geprobeerd hebt zou ik zeggen:
Je gaat nu normaal doen of ik verlaat je, dan maar the hard way.
Zo heb ik het gedaan. Mijn dochter is ook 8, en nu ziet ze in ieder geval bij mij thuis hoe het wel hoort.
maandag 10 december 2018 om 15:35
Je eindigt je post met dat de situatie in stand blijft. Dus is de conclusie dat je het toe laat, want als je het werkelijk niet toeliet bleef de situatie niet in stand. Die maatregelen die je wil nemen waren vorige week en vorige maand net zo hard nodig als volgende maand en volgend jaar. De jeugd van je dochter kun je niet later op je gemakje nog eens over doen he, dit is haar leven. Nog een paar keer met je ogen knipperen en ze is een puber met ouderissues, los het dan nog maar eens voor haar op.Beberose schreef: ↑10-12-2018 12:13Monchu: Ik begrijp je reactie volkomen. Het enige wat ik niet snap is dat jij vindt dat ik dit toe laat. Ik spreek hem hier elke keer op aan, hebben hier heel veel ruzies over gehad, heb hem gevraagd, waarom hij zo doet , heb hem voorgesteld om individuele therapie te volgen , maar hij ziet het probleem niet.
Ik vind het ook erg jammer en frustrerend dat de hulp die we tot nu toe hebben gehad, heeft gezegd dat ik het die twee zelf uit moet laten vechten, en niets meer moet zeggen. Therapeut zei ook dat ik zijn gedrag naar haar probeer te compenseren om haar overal d'r zin in te geven, of om haar 'klein' te houden.
Ik weet heel goed wat dit gedrag met een kind kan doen, en daarom zijn we nog steeds bezig met hulp zoeken. Alleen gaat het allemaal niet zo snel.
Ik heb ook met mijzelf afgesproken dat als deze hulp ook niet aanslaat, ik andere maatregelen ga nemen.
Alleen denk ik dat hem eruit gooien niet echt iets gaat veranderen. Hij blijft haar vader. En wil haar blijven zien. Dus het blijft in stand.
maandag 10 december 2018 om 15:42
Weggaan lost het probleem niet op. Dan beschadigt de vader zijn dochter zonder dat moeder erbij is om als buffer te dienen.
Lieve TO, wat een onmogelijke situatie. Ik zou veilig thuis inschakelen, of het Vlaamse equivalent. Wellicht dat zo’n noodgreep nog kan werken. Veel sterkte.
maandag 10 december 2018 om 16:30
Mijn dochter was in het eerste jaar nadat haar vader en ik uit elkaar waren gegaan helemaal opengebloeid. Van een teruggetrokken meisje naar heel vrolijk en open.Pandax schreef: ↑10-12-2018 15:42Weggaan lost het probleem niet op. Dan beschadigt de vader zijn dochter zonder dat moeder erbij is om als buffer te dienen.
Lieve TO, wat een onmogelijke situatie. Ik zou veilig thuis inschakelen, of het Vlaamse equivalent. Wellicht dat zo’n noodgreep nog kan werken. Veel sterkte.
Het moment dat ik besloot weg te gaan weet ik nog goed. Ze vertelde me dat ze bang was van papa. Drie jaar was ze toen.
Voor ons was dit wel de oplossing.
maandag 10 december 2018 om 16:32
Mocht er ooit es een viva forum Rotterdam meeting in een weekend plaatsvinden, zal ik het je uitleggen
maandag 10 december 2018 om 16:44
Wat sneu dat beide ouders weinig op hebben met een veilig thuis voor jullie dochter. En als het al zo lang slecht gaat, al was dat met een korte onderbreking, dan is een tweede nemen gewoonweg dom. Er is hulp geweest en het mocht niet baten. Hoe kun je dan denken dat een tweede een goed idee is?Beberose schreef: ↑10-12-2018 11:33Chocolol: Het ging een tijd beter tussen vader en dochter.Vandaar de tweede.
Klopt we zitten niet op 1 lijn. En we hebben hier al heel veel hulp bij gehad, maar heeft geen resultaat gehad. We staan nu weer op een wachtlijst voor iets anders.
Sneeuwwitje: Ik denk dat dat er zeker mee te maken heeft.
HIj weet sinds twee jaar ook dat hij een auto imuunziekte heeft, waar hij soms ook erg ziek door is.
Dat is natuurlijk geen excuus om zo met onze dochter om te gaan!
Vrienden hebben hem hier ook op aangesproken , maar als die iets zeggen, luistert hij alleen en geeft hij gewoon geen antwoord.
In en in triest.
maandag 10 december 2018 om 16:47
Je blijft dus je laat dit toe. Voor de vorm protesteer je een beetje maar hij komt er mee weg. Je 'neemt' zelfs nog een kind.Beberose schreef: ↑10-12-2018 12:13Monchu: Ik begrijp je reactie volkomen. Het enige wat ik niet snap is dat jij vindt dat ik dit toe laat. Ik spreek hem hier elke keer op aan, hebben hier heel veel ruzies over gehad, heb hem gevraagd, waarom hij zo doet , heb hem voorgesteld om individuele therapie te volgen , maar hij ziet het probleem niet.
Ik vind het ook erg jammer en frustrerend dat de hulp die we tot nu toe hebben gehad, heeft gezegd dat ik het die twee zelf uit moet laten vechten, en niets meer moet zeggen. Therapeut zei ook dat ik zijn gedrag naar haar probeer te compenseren om haar overal d'r zin in te geven, of om haar 'klein' te houden.
Ik weet heel goed wat dit gedrag met een kind kan doen, en daarom zijn we nog steeds bezig met hulp zoeken. Alleen gaat het allemaal niet zo snel.
Ik heb ook met mijzelf afgesproken dat als deze hulp ook niet aanslaat, ik andere maatregelen ga nemen.
Alleen denk ik dat hem eruit gooien niet echt iets gaat veranderen. Hij blijft haar vader. En wil haar blijven zien. Dus het blijft in stand.
Zie je in hoe erg het is als zelfs vrienden het opmerken? Vaak ziet de buitenwereld het niet zo duidelijk omdat het vooral achter gesloten deuren plaatsvindt. Mijn complimenten voor je vrienden trouwens, fijn dat er mensen voor je dochter opkomen. Van jullie hoeft ze dat niet te verwachten.
maandag 10 december 2018 om 16:53
meaki schreef: ↑10-12-2018 16:30Mijn dochter was in het eerste jaar nadat haar vader en ik uit elkaar waren gegaan helemaal opengebloeid. Van een teruggetrokken meisje naar heel vrolijk en open.
Het moment dat ik besloot weg te gaan weet ik nog goed. Ze vertelde me dat ze bang was van papa. Drie jaar was ze toen.
Voor ons was dit wel de oplossing.
Fijn dat het werkte voor je dochter. Toch denk ik dat zo’n stap alleen werkt als het contact tussen vader en dochter na de scheiding minimaal is, hooguit een weekendregeling. Met iedere vorm van co-ouderschap ontneem je je dochter vooral de enige buffer die ze had. Of heeft je man zijn opvoedstijl door de scheiding drastisch gewijzigd?
maandag 10 december 2018 om 17:29
Pandax, dit is dus de reden dat ik er nog ben. Ik ben er dan niet meer om voor haar op te komen.Pandax schreef: ↑10-12-2018 15:42Weggaan lost het probleem niet op. Dan beschadigt de vader zijn dochter zonder dat moeder erbij is om als buffer te dienen.
Lieve TO, wat een onmogelijke situatie. Ik zou veilig thuis inschakelen, of het Vlaamse equivalent. Wellicht dat zo’n noodgreep nog kan werken. Veel sterkte.
Ik kan niet inhoudelijk op iedereen reageren, maar dat ga ik zeker nog doen.
De mensen die zeggen dat ik alles maar laat begaan en zeggen dat ik het allemaal toelaat,weten niet wat er allemaal speelt.
Als dit echt zo was zou ik geen hulp zoeken.
En als ik hem verlaat, dan krijgt hij de kinderen.
