Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
zaterdag 11 juni 2016 om 20:34
Wat een oen die man van TO . Hij heeft nog nul krediet bij TO opgebouwd en verdwijnt toch uren uit beeld.
En in plaats van dat hij begrijpt dat hij nog lang niet in de positie is om dit soort dingen te doen gaat hij mokken, omdat TO niet gepast blij is met een kado waar ze niet om heeft gevraagd.
Heeft die man überhaupt wel enig inlevingsgevoel?
Ik vraag het maar gewoon op de man af aan TO: kan het zijn dat je jongste zoon het autisme van zijn vader geerft heeft?
En in plaats van dat hij begrijpt dat hij nog lang niet in de positie is om dit soort dingen te doen gaat hij mokken, omdat TO niet gepast blij is met een kado waar ze niet om heeft gevraagd.
Heeft die man überhaupt wel enig inlevingsgevoel?
Ik vraag het maar gewoon op de man af aan TO: kan het zijn dat je jongste zoon het autisme van zijn vader geerft heeft?
zaterdag 11 juni 2016 om 20:41
Zeeland, je zit maar steeds in mijn hoofd. Ik heb steeds gezegd tegen je: concentreer je niet op je man, ga eerst zelf na wat je voelt, denkt, ervaart, wilt. Ik merk dat ik daar nu anders in sta, nu ik weet dat jij voor nu gekozen hebt met je man door te gaan. Op een of andere manier doet het er dan wel toe wie hij is, wat hij doet, wat hij zegt, en ook wat hij niet doet en niet zegt. Hij is nu 'een van de twee factoren' die invloed hebben op het proces van weer dichter bij elkaar komen, denk ik.
Zo beschouwd, en dat ging dus onbewust, in mijn hoofd, al een paar dagen, merk ik dat ik jouw man niet kan zien. Ik kan me hem niet voorstellen, ook niet als jij wat meer over hem vertelt. Ik zie dat parkeerplaatsincident voor me en zie eigenlijk alleen jou. Ik zie dat stoelenverhaal voor me en zie eigenlijk alleen jou. En bedacht me: komt dat omdat jouw man aan het proberen is zo snel mogelijk alles weer 'normaal' te laten zijn? Verdraagt hij het niet dat de wereld voor altijd veranderd is? Wat is zíjn ontwikkeling nu, bijvoorbeeld in zijn therapie? Ik weet het, deze vragen ben je niet van me gewend, want zoals gezegd: als het vraagstuk voorligt 'doorgaan met hem of niet' vind ik het weinig ter zake doende om in zijn hoofd, hart en handelen te kijken. Maar nu dat vraagstuk is beantwoord met het antwoord: ik ga door met hem, merk ik dat ik hem graag meer 'in beeld zou krijgen'. Niet voor mezelf natuurlijk, maar om wat helderdere dingen tegen jou te zeggen als je vertelt over hoe zwaar je het nu hebt.
Dat verongelijkte kantje van hem duikt af en toe op, dat is wel zichtbaar door de woorden die jij gebruikt. Volgens mij is dat kantje altijd nog zichtbaar geworden als jij het even niet meer trekt, als jij boos of verdrietig bent, als jij laat blijken dat de wereld nooit meer hetzelfde draait. Het is denk ik sinds jij weet met welk geheim hij zo lang leefde een keer of drie, vier gebeurd dat je iets tegenkwam dat pijnlijk en confronterend is, en het is volgens mij ook een keer of drie, vier gebeurd dat hij daar in ieder geval óók verongelijkt op reageerde. Dat maakt dus dat ik het gevoel heb dat hij toch vooral bezig is te proberen alles weer 'normaal' te krijgen, en dat hij teleurgesteld en verongelijkt is als jij dan niet 'gewoon' reageert.
Ik persoonlijk vind het bijzonder dat je maar zo weinig van dit soort momenten met wat heftiger emoties hebt. Boosheid, verdriet, angst, minderwaardigheidsgevoel, irritatie, en dat alles in tempo van opeenvolging van jewelste. Je man is duidelijk gewend aan een stabiele vrouw, dat is denk ik ook wat iemand hier voor een paar dagen geleden schreef: hij lijkt gewend aan iemand op wie hij kan leunen. Jij ontkende dat toen, je zei: hij heeft mij juist niet nodig. Als je dat zo ervaart, kan ik me voorstellen dat het dan niet zo zeer 'op jou leunen' is, maar dat hij er altijd wél van op aan heeft gekund dat jij er was, stabiel, evenwichtig, zorgend voor het gezin en het 'totaal' van jullie leven. Het brengt hem ongetwijfeld uit balans dat jij niet meer vanzelfsprekend zo stabiel bent. Misschien moet je het hem zeggen. Dat je letterlijk uit het lood geslagen bent. En dat je het van hem nodig hebt dat híj stabiel is, en volgbaar. Zodat je geen angst en paniek hoeft te voelen bij onvoorspelbaar gedrag van zijn kant. Of het nu vijf minuten of een paar uur duurt. Ik ben het met iemand hierboven eens dat dat juist veroorzaakt is door zijn grote bedrog en geheim. De rollen zijn omgedraaid lijkt het. Hij moet voorspelbaar, stabiel en betrouwbaar zijn terwijl jij als een kukelmannetje aan het wiebelen bent, wachtend tot je weer in je stralende middelpunt belandt.
Ach Zeeland, ik weet het ook niet. Het voelt voor mij alsof jouw man op een 'oppervlakkige' laag wil dealen met alles, in ieder geval met alles wat met zijn nu zo onstabiele, emotionele vrouw te maken heeft. Ik zou zo graag zijn wens en verlangen zien om bij jou te zijn, echt bij jou te zijn. Niet als 'goedmakertje' maar omdat hij niet anders wil. En graag ook een ander leven voor zichzelf wil dan hij had. Niet oppoetsen maar de krassen uitdiepen en dan vullen met goed hard spul. Nooit meer het oorspronkelijke onbeschadigde hout, maar wel het beste spul dat te krijgen is en waar jullie beiden de resten nog van op jullie vingers hebben staan omdat je beiden zo hard gesmeerd hebt, gezamenlijk en apart. Zo'n meubel dat diepgang kent, geen oppervlakkige poetslaag. Erkennen dat jullie nooit kunnen doen alsof er niets veranderd is, zelfs niet kunnen doorleven alsof er niets veranderd is. Het meubel aanpakken zoals het aangepakt zou worden door de beste vakman die er is.
Zo beschouwd, en dat ging dus onbewust, in mijn hoofd, al een paar dagen, merk ik dat ik jouw man niet kan zien. Ik kan me hem niet voorstellen, ook niet als jij wat meer over hem vertelt. Ik zie dat parkeerplaatsincident voor me en zie eigenlijk alleen jou. Ik zie dat stoelenverhaal voor me en zie eigenlijk alleen jou. En bedacht me: komt dat omdat jouw man aan het proberen is zo snel mogelijk alles weer 'normaal' te laten zijn? Verdraagt hij het niet dat de wereld voor altijd veranderd is? Wat is zíjn ontwikkeling nu, bijvoorbeeld in zijn therapie? Ik weet het, deze vragen ben je niet van me gewend, want zoals gezegd: als het vraagstuk voorligt 'doorgaan met hem of niet' vind ik het weinig ter zake doende om in zijn hoofd, hart en handelen te kijken. Maar nu dat vraagstuk is beantwoord met het antwoord: ik ga door met hem, merk ik dat ik hem graag meer 'in beeld zou krijgen'. Niet voor mezelf natuurlijk, maar om wat helderdere dingen tegen jou te zeggen als je vertelt over hoe zwaar je het nu hebt.
Dat verongelijkte kantje van hem duikt af en toe op, dat is wel zichtbaar door de woorden die jij gebruikt. Volgens mij is dat kantje altijd nog zichtbaar geworden als jij het even niet meer trekt, als jij boos of verdrietig bent, als jij laat blijken dat de wereld nooit meer hetzelfde draait. Het is denk ik sinds jij weet met welk geheim hij zo lang leefde een keer of drie, vier gebeurd dat je iets tegenkwam dat pijnlijk en confronterend is, en het is volgens mij ook een keer of drie, vier gebeurd dat hij daar in ieder geval óók verongelijkt op reageerde. Dat maakt dus dat ik het gevoel heb dat hij toch vooral bezig is te proberen alles weer 'normaal' te krijgen, en dat hij teleurgesteld en verongelijkt is als jij dan niet 'gewoon' reageert.
Ik persoonlijk vind het bijzonder dat je maar zo weinig van dit soort momenten met wat heftiger emoties hebt. Boosheid, verdriet, angst, minderwaardigheidsgevoel, irritatie, en dat alles in tempo van opeenvolging van jewelste. Je man is duidelijk gewend aan een stabiele vrouw, dat is denk ik ook wat iemand hier voor een paar dagen geleden schreef: hij lijkt gewend aan iemand op wie hij kan leunen. Jij ontkende dat toen, je zei: hij heeft mij juist niet nodig. Als je dat zo ervaart, kan ik me voorstellen dat het dan niet zo zeer 'op jou leunen' is, maar dat hij er altijd wél van op aan heeft gekund dat jij er was, stabiel, evenwichtig, zorgend voor het gezin en het 'totaal' van jullie leven. Het brengt hem ongetwijfeld uit balans dat jij niet meer vanzelfsprekend zo stabiel bent. Misschien moet je het hem zeggen. Dat je letterlijk uit het lood geslagen bent. En dat je het van hem nodig hebt dat híj stabiel is, en volgbaar. Zodat je geen angst en paniek hoeft te voelen bij onvoorspelbaar gedrag van zijn kant. Of het nu vijf minuten of een paar uur duurt. Ik ben het met iemand hierboven eens dat dat juist veroorzaakt is door zijn grote bedrog en geheim. De rollen zijn omgedraaid lijkt het. Hij moet voorspelbaar, stabiel en betrouwbaar zijn terwijl jij als een kukelmannetje aan het wiebelen bent, wachtend tot je weer in je stralende middelpunt belandt.
Ach Zeeland, ik weet het ook niet. Het voelt voor mij alsof jouw man op een 'oppervlakkige' laag wil dealen met alles, in ieder geval met alles wat met zijn nu zo onstabiele, emotionele vrouw te maken heeft. Ik zou zo graag zijn wens en verlangen zien om bij jou te zijn, echt bij jou te zijn. Niet als 'goedmakertje' maar omdat hij niet anders wil. En graag ook een ander leven voor zichzelf wil dan hij had. Niet oppoetsen maar de krassen uitdiepen en dan vullen met goed hard spul. Nooit meer het oorspronkelijke onbeschadigde hout, maar wel het beste spul dat te krijgen is en waar jullie beiden de resten nog van op jullie vingers hebben staan omdat je beiden zo hard gesmeerd hebt, gezamenlijk en apart. Zo'n meubel dat diepgang kent, geen oppervlakkige poetslaag. Erkennen dat jullie nooit kunnen doen alsof er niets veranderd is, zelfs niet kunnen doorleven alsof er niets veranderd is. Het meubel aanpakken zoals het aangepakt zou worden door de beste vakman die er is.
zaterdag 11 juni 2016 om 21:20
Wat een mooie post Wiebeltje!
Over het laatste stuk: ik denk dat als Zeeman daar toe in staat was geweest dit hele probleem er niet was geweest. Ik denk dat dit probleem er is omdat hij zelf diep instabiel en onzeker is. Dit wil hij veranderen, maar het is nog niet zover. Iemand die zo instabiel en onzeker kan er niet voor een ander zijn op een manier die wij allemaal aan Zeeland zouden gunnen. Misschien in de toekomst.
Zeeland: dat hij iets liefs wil en maar dit niet goed inschat kan gebeuren, maar het is nu wel heel belangrijk om uit te leggen wat jou kwetste. Ik snap dat hij dat niet fijn vindt, maar daar went hij wel aan.
Over het laatste stuk: ik denk dat als Zeeman daar toe in staat was geweest dit hele probleem er niet was geweest. Ik denk dat dit probleem er is omdat hij zelf diep instabiel en onzeker is. Dit wil hij veranderen, maar het is nog niet zover. Iemand die zo instabiel en onzeker kan er niet voor een ander zijn op een manier die wij allemaal aan Zeeland zouden gunnen. Misschien in de toekomst.
Zeeland: dat hij iets liefs wil en maar dit niet goed inschat kan gebeuren, maar het is nu wel heel belangrijk om uit te leggen wat jou kwetste. Ik snap dat hij dat niet fijn vindt, maar daar went hij wel aan.
Het is zoals het is
zaterdag 11 juni 2016 om 21:20
Wiebeltje, je hebt je roeping als therapeut gemist. Ik zit hier als een gek te knikken bij alles wat je schrijft over dat verongelijkte toontje, dat leunen, dat niet stabiel zijn, dat alles weer zo snel mogelijk als vanouds willen laten zijn.
Ik miste ook iets bij haar man en ik wist niet eens wat ik miste totdat jij het hier zojuist kraakhelder beschreef.
Ik miste ook iets bij haar man en ik wist niet eens wat ik miste totdat jij het hier zojuist kraakhelder beschreef.
zaterdag 11 juni 2016 om 22:07
Ik vind dat als je die stoelen niet ziet als een geste van hem, waar hij over na heeft gedacht, dat je niet erg inlevend bent naar hem toe. Ik vind dat je dat moet proberen te bekijken door de ogen van een mens die zijn eigen emoties en die van anderen niet goed snapt.
Als je dat doet, is het veel begrijpelijker dat hij echt zijn best doet om te laten zien dat hij van je houdt en bereid is daar dingen voor te doen, vind ik. Hij wil je stemming positief beinvloeden, omdat hij nu leert hoe belangrijk dat ik, denk ik. Dat je ziet dat hij je gelukkig wil maken. Een proces van bewustwording en verandering, moet je hem wel gunnen, vind ik1. Dat gaat eerst wat horkerig, maar dat lijkt me normaal.
Hij denkt dus over je na, wat hij waarschijnlijk eerder minder deed. Ik denk dat je dat niet persoonlijk moet nemen, ook al voelt dat wel zo, hij kan daar gewoon heel slecht in zijn geweest eerder. Nu probeert hij bij te leren en in te halen. Ik vind het wel lief van hem, gezien vanuit zijn gezichtsveld, voor zover ik me in hem in kan leven dan he.
Ik snap dat je je nog steeds gekwetst en kwetsbaar voelt maar het is niet handig om de dingen niet te zien voor wat ze zijn. Je kunt zeggen, hij loopt te slijmen, hij doet het niet echt oprecht voor mij. Maar hij moet toch ook ergens beginnen? Ik denk dat hij niet zo goed is in inleven in anderen maar hij doet wel zijn best je blij te maken. Ik snap dat hij zich nu rot voelt want het lijkt mij dat hij kan denken: het is ook nooit goed.
Daar moet je wel voor uitkijken, vind ik, als hij dan moeite voor je doet, dat je er niet positief op kan reageren. Omdat je je dan zelf schaamt daarna en weer met die emotie moet worstelen. Je mag reageren zoals je wilt, natuurlijk, maar ja, als je er iets anders bij gaat halen wat niet goed ging, dan is het ook niet goed natuurlijk. Dat is ook niet fair naar hem toe.
Ergens is het ook zo, dat je met vergeving begint, in de kleine dingen. Dat je die weer van elkaar kunt waarderen. De grote dingen komen later pas. Ik volg je topic niet meer in detail maar lees over die stoelen net. Ik denk dat hij probeert weer een team met je te zijn en deze keer een waarbij jouw stem belangrijker wordt. Het kan nooit meer hetzelfde team worden maar jullie waren eerder een team, dat was jullie kracht. Dat gevoel kun je terug krijgen, ook al zijn er dingen veranderd. Ik denk dat dat niet anders kan dan beginnen met de kleine dingen.
Als je dat doet, is het veel begrijpelijker dat hij echt zijn best doet om te laten zien dat hij van je houdt en bereid is daar dingen voor te doen, vind ik. Hij wil je stemming positief beinvloeden, omdat hij nu leert hoe belangrijk dat ik, denk ik. Dat je ziet dat hij je gelukkig wil maken. Een proces van bewustwording en verandering, moet je hem wel gunnen, vind ik1. Dat gaat eerst wat horkerig, maar dat lijkt me normaal.
Hij denkt dus over je na, wat hij waarschijnlijk eerder minder deed. Ik denk dat je dat niet persoonlijk moet nemen, ook al voelt dat wel zo, hij kan daar gewoon heel slecht in zijn geweest eerder. Nu probeert hij bij te leren en in te halen. Ik vind het wel lief van hem, gezien vanuit zijn gezichtsveld, voor zover ik me in hem in kan leven dan he.
Ik snap dat je je nog steeds gekwetst en kwetsbaar voelt maar het is niet handig om de dingen niet te zien voor wat ze zijn. Je kunt zeggen, hij loopt te slijmen, hij doet het niet echt oprecht voor mij. Maar hij moet toch ook ergens beginnen? Ik denk dat hij niet zo goed is in inleven in anderen maar hij doet wel zijn best je blij te maken. Ik snap dat hij zich nu rot voelt want het lijkt mij dat hij kan denken: het is ook nooit goed.
Daar moet je wel voor uitkijken, vind ik, als hij dan moeite voor je doet, dat je er niet positief op kan reageren. Omdat je je dan zelf schaamt daarna en weer met die emotie moet worstelen. Je mag reageren zoals je wilt, natuurlijk, maar ja, als je er iets anders bij gaat halen wat niet goed ging, dan is het ook niet goed natuurlijk. Dat is ook niet fair naar hem toe.
Ergens is het ook zo, dat je met vergeving begint, in de kleine dingen. Dat je die weer van elkaar kunt waarderen. De grote dingen komen later pas. Ik volg je topic niet meer in detail maar lees over die stoelen net. Ik denk dat hij probeert weer een team met je te zijn en deze keer een waarbij jouw stem belangrijker wordt. Het kan nooit meer hetzelfde team worden maar jullie waren eerder een team, dat was jullie kracht. Dat gevoel kun je terug krijgen, ook al zijn er dingen veranderd. Ik denk dat dat niet anders kan dan beginnen met de kleine dingen.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
zaterdag 11 juni 2016 om 22:15
quote:Youk79 schreef op 11 juni 2016 @ 21:20:
...
Zeeland: dat hij iets liefs wil en maar dit niet goed inschat kan gebeuren, maar het is nu wel heel belangrijk om uit te leggen wat jou kwetste. Ik snap dat hij dat niet fijn vindt, maar daar went hij wel aan.Zit je er nu zo diep in dat je je niet goed realiseert wat je schrijft? Je geeft een advies wat je zou geven aan iemand met een kind van 7 die zich misdragen heeft. De man is niet haar kind.. Zij niet zijn therapeute...
...
Zeeland: dat hij iets liefs wil en maar dit niet goed inschat kan gebeuren, maar het is nu wel heel belangrijk om uit te leggen wat jou kwetste. Ik snap dat hij dat niet fijn vindt, maar daar went hij wel aan.Zit je er nu zo diep in dat je je niet goed realiseert wat je schrijft? Je geeft een advies wat je zou geven aan iemand met een kind van 7 die zich misdragen heeft. De man is niet haar kind.. Zij niet zijn therapeute...
zaterdag 11 juni 2016 om 22:26
Mag ik vragen wat je er het ergst aan vind? Dat hij er over gezwegen heeft of het geen wat hij gedaan heeft? Of wegen beide even zwaar? Ga daarna je gevoel voor hem af kan je het hem vergeven wil je verder kan je hem nog vertrouwen? De antwoorden liggen in je zelf neem af een toe een wandeling in de natuur en dan komen de antwoorden vanzelf
be free
zondag 12 juni 2016 om 00:05
Wirbeltje: mooie post. Je schrijft dat je hem niet zo goed in beeld hebt, ookal schrijf ik er het eea over. Dat is denk ik wel logisch omdat het mijn gezichtspunt is. Wat je zelf voelt kun je nu eenmaal beter omschrijven dan het standpunt vd ander.
Je schreef:" (....)Misschien moet je het hem zeggen. Dat je letterlijk uit het lood geslagen bent. En dat je het van hem nodig hebt dat híj stabiel is, en volgbaar. Zodat je geen angst en paniek hoeft te voelen bij onvoorspelbaar gedrag van zijn kant. Of het nu vijf minuten of een paar uur duurt."
Dit heb ik hem idd uitgelegd. Goed advies.
Sap: ik zie zijn intentie; die was prima. Hij wilde iets moois doen, iets voor mij, iets symbolisch. Me tegemoet treden. Een daad stellen. Hartstikke lief.
Alleen lullig hoe dit in de praktijk nogal stropte. Een uurtje verdwijnen triggert nu ineens veel angst, zeker als dan niet op mijn appjes gereageerd wordt. En daar dan weer overheen gepraat wordt. Als ik een half uurtje later was wakker geworden was het heel anders gelopen. Dan had ik zijn verrassingsjacht niet gemerkt, en had ik die stoelen 'tataaaaaa! ' ineens zien staan. Ben benieuwd hoe het DAN zou zijn gelopen.
Youk79 : ja, idd belangrijk om uit te leggen wat me kwetste. Ik heb dit zo goed mogelikk geptobeerd. Hij bleef er in 1ste instantie steeds doorheen zeggen van: "jajaa, ik heb het wéér STOM aangepakt! Echt STOM van me!" ( waarna ik hem dan steeds verbeterde met "Nee, niet STOM, het was hartstikke goed bedoeld, maar ik heb nu vooral nodig v je dat we hier SAMEN instaan. Liever vertrouwen opbouwen door voorspelbaar te zijn, dan verrassingen. " )
Pollymolly : het ergste? Het bedrog. Het dubbelleven. De illusie dat ik hem dóór en dóór kende. Dat ik het idee had dat wij exclusief trouw waren en seksueel intiem met elkaar. Maar dat hij dit dus met vele andere vrouwen deed. Dat hij mij regelmatig inruilde voor een ander. Dat hij enerzijds brieven schrijft voor amnesty international, en collecteert voor goede doelen. Dat hij het daklozen krantje altijd koopt. Dat ik hem zag/zie als een moreel en oprecht mens. En dat hij blijkbaar dus óók goedkope raamhoeren neukt. Dat voelt nogal hypocriet. Dubbel. Ik voel me bedonderd. Voor de gek gehouden. Een groot deel v hem is voor mij afgeschermd gebleven. Zorgvuldig verborgen. Leugentje hier, Leugentje daar. Gekronkel. Dat is denk ik voor mij het ergste.
Je schreef:" (....)Misschien moet je het hem zeggen. Dat je letterlijk uit het lood geslagen bent. En dat je het van hem nodig hebt dat híj stabiel is, en volgbaar. Zodat je geen angst en paniek hoeft te voelen bij onvoorspelbaar gedrag van zijn kant. Of het nu vijf minuten of een paar uur duurt."
Dit heb ik hem idd uitgelegd. Goed advies.
Sap: ik zie zijn intentie; die was prima. Hij wilde iets moois doen, iets voor mij, iets symbolisch. Me tegemoet treden. Een daad stellen. Hartstikke lief.
Alleen lullig hoe dit in de praktijk nogal stropte. Een uurtje verdwijnen triggert nu ineens veel angst, zeker als dan niet op mijn appjes gereageerd wordt. En daar dan weer overheen gepraat wordt. Als ik een half uurtje later was wakker geworden was het heel anders gelopen. Dan had ik zijn verrassingsjacht niet gemerkt, en had ik die stoelen 'tataaaaaa! ' ineens zien staan. Ben benieuwd hoe het DAN zou zijn gelopen.
Youk79 : ja, idd belangrijk om uit te leggen wat me kwetste. Ik heb dit zo goed mogelikk geptobeerd. Hij bleef er in 1ste instantie steeds doorheen zeggen van: "jajaa, ik heb het wéér STOM aangepakt! Echt STOM van me!" ( waarna ik hem dan steeds verbeterde met "Nee, niet STOM, het was hartstikke goed bedoeld, maar ik heb nu vooral nodig v je dat we hier SAMEN instaan. Liever vertrouwen opbouwen door voorspelbaar te zijn, dan verrassingen. " )
Pollymolly : het ergste? Het bedrog. Het dubbelleven. De illusie dat ik hem dóór en dóór kende. Dat ik het idee had dat wij exclusief trouw waren en seksueel intiem met elkaar. Maar dat hij dit dus met vele andere vrouwen deed. Dat hij mij regelmatig inruilde voor een ander. Dat hij enerzijds brieven schrijft voor amnesty international, en collecteert voor goede doelen. Dat hij het daklozen krantje altijd koopt. Dat ik hem zag/zie als een moreel en oprecht mens. En dat hij blijkbaar dus óók goedkope raamhoeren neukt. Dat voelt nogal hypocriet. Dubbel. Ik voel me bedonderd. Voor de gek gehouden. Een groot deel v hem is voor mij afgeschermd gebleven. Zorgvuldig verborgen. Leugentje hier, Leugentje daar. Gekronkel. Dat is denk ik voor mij het ergste.
zondag 12 juni 2016 om 00:59
Ja, tuurlijk: Je schreef: " ik vraag het maar gewoon op de man af aan TO: kan het zijn dat je jongste zoon het autisme van zijn vader geerft heeft?"
In de familie van mijn man komt wel autisme voor ja, tenminste, diverse mensen hebben hier veel kenmerken van, al zijn slechts 2 kinderen officieel gediagnostiseerd hiermee. Alleen herken ik het niet heel erg in mijn man. Die kan nl zichzelf wel verplaatsen in een ander. Overige kenmerken (even gegoogled op 'kenmerken autisme') herken ik ook niet in hem:
Sterke behoefte aan routine en regelmaatSterke behoefte aan duidelijke instructies, met name op het werkSterk vasthoudend aan eigen planning, raakt van slag als deze door anderen verstoord wordtKan slecht tegen veranderingen in de leefomgevingBrengt graag veel tijd alleen doorKan helemaal opgaan in een bepaalde activiteit of hobby, op het obsessieve afObsessieve rituelen, zoals boeken altijd in zelfde volgorde neerzettenZeer goed oog voor detail
Je vroeg of ik een slechte slaper ben: maar ik ben eigenlijk juist een heel goed slaper. Alleen voelt het overdag vaak zo alsof ik mezelf niet kan horen denken. Pas als iedereen slaapt, en alles stil is om me heen dan voel ik dat ik helemaal mezelf kan zijn. Dan kom ik toe aan mijn eigen stukje zeg maar. Heerlijk om dan nog even uitgebreid te 'tabletten'. Vandaar dat je me dan ook nog op het forum kunt vinden. Scherp opgemerkt trouwens. Slaap jij slecht..? (Jij bent ook nog op)
In de familie van mijn man komt wel autisme voor ja, tenminste, diverse mensen hebben hier veel kenmerken van, al zijn slechts 2 kinderen officieel gediagnostiseerd hiermee. Alleen herken ik het niet heel erg in mijn man. Die kan nl zichzelf wel verplaatsen in een ander. Overige kenmerken (even gegoogled op 'kenmerken autisme') herken ik ook niet in hem:
Sterke behoefte aan routine en regelmaatSterke behoefte aan duidelijke instructies, met name op het werkSterk vasthoudend aan eigen planning, raakt van slag als deze door anderen verstoord wordtKan slecht tegen veranderingen in de leefomgevingBrengt graag veel tijd alleen doorKan helemaal opgaan in een bepaalde activiteit of hobby, op het obsessieve afObsessieve rituelen, zoals boeken altijd in zelfde volgorde neerzettenZeer goed oog voor detail
Je vroeg of ik een slechte slaper ben: maar ik ben eigenlijk juist een heel goed slaper. Alleen voelt het overdag vaak zo alsof ik mezelf niet kan horen denken. Pas als iedereen slaapt, en alles stil is om me heen dan voel ik dat ik helemaal mezelf kan zijn. Dan kom ik toe aan mijn eigen stukje zeg maar. Heerlijk om dan nog even uitgebreid te 'tabletten'. Vandaar dat je me dan ook nog op het forum kunt vinden. Scherp opgemerkt trouwens. Slaap jij slecht..? (Jij bent ook nog op)
zondag 12 juni 2016 om 01:16
zondag 12 juni 2016 om 07:42
quote:bloemetje77 schreef op 11 juni 2016 @ 22:15:
[...]
Zit je er nu zo diep in dat je je niet goed realiseert wat je schrijft? Je geeft een advies wat je zou geven aan iemand met een kind van 7 die zich misdragen heeft. De man is niet haar kind.. Zij niet zijn therapeute...Ik zie hem in dit opzicht inderdaad een beetje als een kind. Onder ontwikkelt. Daarom is die uitleg zo belangrijk en ook juist dat blijven doen, ondanks dat hij het vervelend vindt.
[...]
Zit je er nu zo diep in dat je je niet goed realiseert wat je schrijft? Je geeft een advies wat je zou geven aan iemand met een kind van 7 die zich misdragen heeft. De man is niet haar kind.. Zij niet zijn therapeute...Ik zie hem in dit opzicht inderdaad een beetje als een kind. Onder ontwikkelt. Daarom is die uitleg zo belangrijk en ook juist dat blijven doen, ondanks dat hij het vervelend vindt.
Het is zoals het is
zondag 12 juni 2016 om 09:31
quote:Youk79 schreef op 12 juni 2016 @ 07:53:
Zeeland: kenmerken van autisme die ik wel in je man herken: obesessies, niet (goed) kunnen omgaan met eigen emoties, piekeren en angsten en hier in vastlopen. Ik vraag me heel erg af hoe hij was als kind. Weet je dat?
Ja, de kenmerken die je noemt herken ik wel in hem.
Hij komt uit een mannen-gezin, jongste van 4 broers, vader die psychisch ziek was, (hypochondrie, geïsoleerd, wel een lieve, zachtaardige man, maar enorm zorgelijk) een ferme stevige moeder, nuchter, met een no - nonsense instelling. Zij draaide het huishouden in haar eentje. Zoons kregen instructies om niet te erg aandacht te geven als vader met zijn fysieke klachtjes voor hun stond. Oudste zoon was zorgenkind; autistisch (niet gediagnostiseerd omdat dat toen allemaal nog 'gewoon-een-beetje-anders' heette, maar dat is wel duidelijk).
Moeder was enerzijds erg nuchter en sterk, maar anderzijds kon zij haar verhaal nergens kwijt, mijn man was dan haar luisterend oor, als jong jongetje al. Haar grotemensen zorgen over haar werk en haar man ventileerde ze bij 'zeeman'. Die hoorde dit braaf aan. Maar hij voelde zich tegelijkertijd 'onzichtbaar' en belast. Of hij elementen v autisme in zich heeft of dat zijn huidige gedrag ook een soort gevolg is v deze opvoedingssituatie weet ik niet.
Dat het hem getekend heeft is wel duidelijk.
In mijn therapie heb ik dit ook besproken, NAAST mijn eigen verhaal gezet. Dat was verhelderend. Want ik heb zelf natuurlijk ook mijn (deels mooie maar ook deels pijnlijke) verleden. Wonderlijk om dan te zien hoe je die patronen in je relatie onbewust herhaalt.
Hij verwijt mij dat hij teveel naar mij moet luisteren, (mbt werk anecdotes), voelt zich ongezien, onzichtbaar, terwijl ik hem imo juist alle ruimte geef en veel energie kwijt ben met rekening houden met hem, afstemmen, overleggen etc. Dat hij zich maar vooral niet afgewezen voelt. Als hij een mening heeft, dan zet hij dat neer als een onwrikbare waarheid. Zo moest je je neerzetten in zijn gezin, anders kwam je er niet tussendoor. Iedereen 'schreeuwt' in dat gezin. Geen ruimte voor zwakte of onzekerheid.
Ik begrijp dat wel, maar vind dat lastig.
Want ik kom uit een gezin waarin je terughoudend moest zijn, genuanceerd, respect voor de mening v anderen, en eindeloos praten over wat je wil, voelt, denkt etc.
Jouw mening naast die vd ander, DE waarheid bestaat niet, slechts gelijkwaardige invalshoeken.
Ik vond de zelfverzekerde houding v mijn man een verademing. Toen ik hem ontmoette.
Hij was (leek) een rots. Heerlijk eenduidig.
Ik was altijd buigzaam en alert dat je je mening bij moest kunnen stellen indien nodig.
(Maar ik ben ergens ook heel koppig en standvastig, dus dat is ook dubbel.)
Mss dat met dit stuk achtergrond informatie zeeman ook wat zichtbaarder wordt hier. Het is niet mijn bedoeling om mijn aandacht alleen-op-hem te leggen, maar dit maakt het mss wel iets beter te begrijpen, wie hij is. (En, nee, dit praat niets goed, het verklaart alleen eea)
Zeeland: kenmerken van autisme die ik wel in je man herken: obesessies, niet (goed) kunnen omgaan met eigen emoties, piekeren en angsten en hier in vastlopen. Ik vraag me heel erg af hoe hij was als kind. Weet je dat?
Ja, de kenmerken die je noemt herken ik wel in hem.
Hij komt uit een mannen-gezin, jongste van 4 broers, vader die psychisch ziek was, (hypochondrie, geïsoleerd, wel een lieve, zachtaardige man, maar enorm zorgelijk) een ferme stevige moeder, nuchter, met een no - nonsense instelling. Zij draaide het huishouden in haar eentje. Zoons kregen instructies om niet te erg aandacht te geven als vader met zijn fysieke klachtjes voor hun stond. Oudste zoon was zorgenkind; autistisch (niet gediagnostiseerd omdat dat toen allemaal nog 'gewoon-een-beetje-anders' heette, maar dat is wel duidelijk).
Moeder was enerzijds erg nuchter en sterk, maar anderzijds kon zij haar verhaal nergens kwijt, mijn man was dan haar luisterend oor, als jong jongetje al. Haar grotemensen zorgen over haar werk en haar man ventileerde ze bij 'zeeman'. Die hoorde dit braaf aan. Maar hij voelde zich tegelijkertijd 'onzichtbaar' en belast. Of hij elementen v autisme in zich heeft of dat zijn huidige gedrag ook een soort gevolg is v deze opvoedingssituatie weet ik niet.
Dat het hem getekend heeft is wel duidelijk.
In mijn therapie heb ik dit ook besproken, NAAST mijn eigen verhaal gezet. Dat was verhelderend. Want ik heb zelf natuurlijk ook mijn (deels mooie maar ook deels pijnlijke) verleden. Wonderlijk om dan te zien hoe je die patronen in je relatie onbewust herhaalt.
Hij verwijt mij dat hij teveel naar mij moet luisteren, (mbt werk anecdotes), voelt zich ongezien, onzichtbaar, terwijl ik hem imo juist alle ruimte geef en veel energie kwijt ben met rekening houden met hem, afstemmen, overleggen etc. Dat hij zich maar vooral niet afgewezen voelt. Als hij een mening heeft, dan zet hij dat neer als een onwrikbare waarheid. Zo moest je je neerzetten in zijn gezin, anders kwam je er niet tussendoor. Iedereen 'schreeuwt' in dat gezin. Geen ruimte voor zwakte of onzekerheid.
Ik begrijp dat wel, maar vind dat lastig.
Want ik kom uit een gezin waarin je terughoudend moest zijn, genuanceerd, respect voor de mening v anderen, en eindeloos praten over wat je wil, voelt, denkt etc.
Jouw mening naast die vd ander, DE waarheid bestaat niet, slechts gelijkwaardige invalshoeken.
Ik vond de zelfverzekerde houding v mijn man een verademing. Toen ik hem ontmoette.
Hij was (leek) een rots. Heerlijk eenduidig.
Ik was altijd buigzaam en alert dat je je mening bij moest kunnen stellen indien nodig.
(Maar ik ben ergens ook heel koppig en standvastig, dus dat is ook dubbel.)
Mss dat met dit stuk achtergrond informatie zeeman ook wat zichtbaarder wordt hier. Het is niet mijn bedoeling om mijn aandacht alleen-op-hem te leggen, maar dit maakt het mss wel iets beter te begrijpen, wie hij is. (En, nee, dit praat niets goed, het verklaart alleen eea)
zondag 12 juni 2016 om 17:35
Arme man, arme jij .
Ik lees een beschadigde man die een relatie aanging met een beschadigde vrouw, waarbij hij door zijn rare opvoeding en wellicht toch ook wat autistische trekken totaal niet om kon gaan met het dagelijkse leven met werk, vrouw, kinderen en huishouden.
Hij had ooit een oplossing gevonden toen hij nog jong was die prima werkte, dus wat is dan logischer dan dit coping mechanism weer van stal te halen? Wat niet weet wat niet deert, niet waar?
Tot de aap uit de mouw kwam en toen stond hij met lege handen: jij overstuur, hij overstuur, de kinderen lastig en geen uitlaatklep bij de hand.
Nu doet hij alles wat hij kan om je te laten zien dat hij toch nog steeds echt lief en aardig is ondanks zijn misstap, maar wat hij niet doet is iets wat hij nu nog niet snapt en dat is krediet opbouwen, mededogen voor jouw buien en onzekerheden tonen en voorlopig zeer traceerbaar zijn.
Alleen dan kan hij jou wellicht ooit laten zien dat hij echt betrouwbaar is. Zijn eerdere betrouwbaarheid was namelijk op valse gronden gestoeld.
Wat kan jij doen? Hem concreet vertellen wat je van hem nodig hebt. Keer op keer. Wees niet bang dat je een zeur bent, want je bent pas klaar als je klaar bent. Geen seconde eerder.
Zorg uiteraard wel voor stressloze normale dagelijkse perioden, maar daar ben je al een ster in.
Ik lees een beschadigde man die een relatie aanging met een beschadigde vrouw, waarbij hij door zijn rare opvoeding en wellicht toch ook wat autistische trekken totaal niet om kon gaan met het dagelijkse leven met werk, vrouw, kinderen en huishouden.
Hij had ooit een oplossing gevonden toen hij nog jong was die prima werkte, dus wat is dan logischer dan dit coping mechanism weer van stal te halen? Wat niet weet wat niet deert, niet waar?
Tot de aap uit de mouw kwam en toen stond hij met lege handen: jij overstuur, hij overstuur, de kinderen lastig en geen uitlaatklep bij de hand.
Nu doet hij alles wat hij kan om je te laten zien dat hij toch nog steeds echt lief en aardig is ondanks zijn misstap, maar wat hij niet doet is iets wat hij nu nog niet snapt en dat is krediet opbouwen, mededogen voor jouw buien en onzekerheden tonen en voorlopig zeer traceerbaar zijn.
Alleen dan kan hij jou wellicht ooit laten zien dat hij echt betrouwbaar is. Zijn eerdere betrouwbaarheid was namelijk op valse gronden gestoeld.
Wat kan jij doen? Hem concreet vertellen wat je van hem nodig hebt. Keer op keer. Wees niet bang dat je een zeur bent, want je bent pas klaar als je klaar bent. Geen seconde eerder.
Zorg uiteraard wel voor stressloze normale dagelijkse perioden, maar daar ben je al een ster in.
zondag 12 juni 2016 om 18:34
Als ik toch eens echt kon leven naar mijn onderschrift Maar dat is niet mijn sterkste kant.
Ik wil je vanalles schrijven maar het lukt nu niet. Het is min of meer wat Iris zegt. Hoe meer ik lees hoe meer ik denk dat het hele gedoe met die hoeren niets met seks te maken heeft. En ook niet met jou. Het is zijn innerlijke pijn die hij probeert weg te krijgen. Dat maakt het niet makkelijker misschien, wel anders.
Ik wil je vanalles schrijven maar het lukt nu niet. Het is min of meer wat Iris zegt. Hoe meer ik lees hoe meer ik denk dat het hele gedoe met die hoeren niets met seks te maken heeft. En ook niet met jou. Het is zijn innerlijke pijn die hij probeert weg te krijgen. Dat maakt het niet makkelijker misschien, wel anders.
Het is zoals het is
zondag 12 juni 2016 om 19:19
Ik ben het met je eens dat hij het goed heeft met Zeeland en dat hij dat niet altijd inziet. Ik denk ook echt dat hij het zwaar heeft.
Maar ik denk dat hij bewust heeft opgebiecht omdat hij zijn leven wil veranderen. Er was namelijk geen reeële aanleiding om op te biechten. Ik denk dat hij weet dat zijn 'klachten' over Zeeland deels smoesjes zijn en deels voortkomen uit zijn eigen onvermogen e uiten wat hij echt wil en vindt. Ik denk dat hij Zeeland daarin heel erg waardeert en nodig heeft. Hij is nu alleen niet bezig met haar. Hij is bezig met zichzelf. Om eindelijk volwassen te worden en gedeeltelijk te helen en zichzelf te zien. Zodat hij daarna ook kan gaan ervaren dat zij hem ziet.
Het is rot voor Zeeland dat hij haar nu niet meer kan geven, maar ik denk dat het heel hard nodig is voor Zeeman zelf dat hij deze stappen maakt. Zeeland kan zelf beslissen of ze erop wil wachten.
Zeeland
Zorg goed voor jezelf en ben lief voor jezelf!
Maar ik denk dat hij bewust heeft opgebiecht omdat hij zijn leven wil veranderen. Er was namelijk geen reeële aanleiding om op te biechten. Ik denk dat hij weet dat zijn 'klachten' over Zeeland deels smoesjes zijn en deels voortkomen uit zijn eigen onvermogen e uiten wat hij echt wil en vindt. Ik denk dat hij Zeeland daarin heel erg waardeert en nodig heeft. Hij is nu alleen niet bezig met haar. Hij is bezig met zichzelf. Om eindelijk volwassen te worden en gedeeltelijk te helen en zichzelf te zien. Zodat hij daarna ook kan gaan ervaren dat zij hem ziet.
Het is rot voor Zeeland dat hij haar nu niet meer kan geven, maar ik denk dat het heel hard nodig is voor Zeeman zelf dat hij deze stappen maakt. Zeeland kan zelf beslissen of ze erop wil wachten.
Zeeland
Zorg goed voor jezelf en ben lief voor jezelf!
Het is zoals het is
zondag 12 juni 2016 om 19:25
quote:Youk79 schreef op 12 juni 2016 @ 18:34:
(...)Hoe meer ik lees hoe meer ik denk dat het hele gedoe met die hoeren niets met seks te maken heeft. En ook niet met jou. Het is zijn innerlijke pijn die hij probeert weg te krijgen. Dat maakt het niet makkelijker misschien, wel anders.
Dat denk ik ook.
(...)Hoe meer ik lees hoe meer ik denk dat het hele gedoe met die hoeren niets met seks te maken heeft. En ook niet met jou. Het is zijn innerlijke pijn die hij probeert weg te krijgen. Dat maakt het niet makkelijker misschien, wel anders.
Dat denk ik ook.
zondag 12 juni 2016 om 19:30
quote:iris1969 schreef op 12 juni 2016 @ 17:35:
(...)
Wat kan jij doen? Hem concreet vertellen wat je van hem nodig hebt. Keer op keer. Wees niet bang dat je een zeur bent, want je bent pas klaar als je klaar bent. Geen seconde eerder.
Zorg uiteraard wel voor stressloze normale dagelijkse perioden, (...) .Ik denk dat je gelijk hebt. Had het gevoel dat ik dat al deed, maar het moet idd veel concreter en eenduidiger. In elk geval in deze fase. Dat betekent dat ik me idd wrs een 'zeur' zal voelen in het begin. Vraagt van mij ook een andere aanpak.
(...)
Wat kan jij doen? Hem concreet vertellen wat je van hem nodig hebt. Keer op keer. Wees niet bang dat je een zeur bent, want je bent pas klaar als je klaar bent. Geen seconde eerder.
Zorg uiteraard wel voor stressloze normale dagelijkse perioden, (...) .Ik denk dat je gelijk hebt. Had het gevoel dat ik dat al deed, maar het moet idd veel concreter en eenduidiger. In elk geval in deze fase. Dat betekent dat ik me idd wrs een 'zeur' zal voelen in het begin. Vraagt van mij ook een andere aanpak.
