Relaties
alle pijlers
verdriet en twijfels
dinsdag 23 maart 2010 om 01:30
Oei, vind dit eigenlijk best eng, zo op internet mijn verhaal.
Goh, waar beginnen? Nu .. 10 jaar getrouwd, wij kenden elkaar een jaar en toen raakte ik (bewust) zwanger. Al voor de geboorte van onze oudste kwamen er wat problemen. Psychische problemen bij mijn man. Persoonlijkheidsstoornis, waar hij echt mee geconfronteerd werd nu hij vader zou worden.
Ik hield en hou ontzettend veel van hem en weet dat hij er niets aan kan doen. Geestelijke mishandeling in zijn jeugd (wat kan een ouder veel veroorzaken ....) heeft hem gemaakt tot wie hij nu is en eigenlijk als je hem goed genoeg kent weet je dat hij heel lief en zorgzaam is.
Hij kan zo ontzettend boos zijn en met vanalles gooien, schreeuwen, mij de meest pijnlijke dingen toeschreeuwen, telkens trapt hij mij op mijn ziel.
Als hij altijd een rotvent is, dan is het "makkelijk", dan ga je uit elkaar. Maar hij is vaak ook heel lief en een lieve papa voor onze (inmiddels) 3 kinderen. Jullie zullen je wellicht afvragen, waarom 'neem' je dan 3 kinderen... Kijk... We hebben ook hele lange goede periodes gehad en (naïef wellicht) toch dacht ik vaak dat het nu echt goed zou blijven gaan. Ik ben ook echt een positief persoon en heb altijd het vertrouwen in ons gehad. Misschien dacht ik ook wel hem te kunnen helpen, maar dat kan gewoon niet.... Het is ook pas van de laatste jaren dat er goed onderzoek is gedaan en dat we weten wat er precies aan scheelt.
Ook al gaat het soms maanden of (de laatste tijd) weken goed, hij kan boos worden om niets, ik loop 'op eieren', ben mezelf helemaal kwijt. Probeer overal tussendoor te komen, ruzies te voorkomen, de kinderen uit de wind te houden, zonder boze buien, ga confrontaties uit de weg. Maar wat ik ook doe en ik ben ook geen heilige hoor, er is altijd wel iets om boos over te worden.
Ik ben ook bang voor zijn reacties. Ben niet agressief van nature, maar ik ben soms zo boos omdat hij alles kapot maakt. Zo boos als hij mij pijn doet. Dat ik mezelf niet meer herken. Ik heb een keer net zo hard geschreeuwd als hij, dacht wellicht opent dat zijn ogen... maar het gevolg was dat hij achter mij aankwam en mij bijna mijn nek heeft omgedraaid. Verder is het nooit fysiek geweld geweest, los van alles wat hij door de kamer heeft gegooid.
Hou nog steeds van hem, maar heb het gevoel dat het een andere houden van is. Heb regelmatig wel zin om te knuffelen met hem, maar meer als familie dan als partners. Als alle koters op bed liggen wil hij aandacht en meer dan knuffelen en daar walg ik soms van. Erg he? Ik durf hem dat niet te zeggen. Heb hem wel eens opzij geduwd bij een van zijn intieme pogingen en daar is hij 3 dagen boos over geweest. En dan boos, echt boos. Omdat hij zich afgewezen voelde.
Hij wil relatietherapie, maar ik denk dat dat niets uithaalt, omdat hij heel goed weet hoe hij zich behoort te gedragen, maar als de knop om is, als hij boos is, nooit normaal kan reageren.
Ik ga zelf in therapie, maar ik vrees dat als er goed doorgevraagd wordt naar wat ik zelf wil, het einde van ons huwelijk is. Daarom hou ik dat een beetje van me af.
Misschien dat ik het eigenlijk zelf al wel weet. Maar niet durf.
Ik weet ook niet hoe ik bij hem weg moet. Allemaal 'bijzaken': Financieel, hoe moet het dan met verjaardagen, ga ik hem niet missen, niet meer met de caravan naar Spanje, we zouden nog naar Amsterdam gaan met zijn allen met de trein, allemaal plannen. Maar .... ik ben niet meer gelukkig. Moet ik dan voor mijzelf kiezen en de kindjes hun papa afnemen?
Het klinkt misschien als een zielig verhaal, maar ik ben het verdriet, de boze buien en negativiteit in huis, zo beu. Mijn kinderen zijn volgens mij al beschadigd. Wat moet ik nou?
Goh, waar beginnen? Nu .. 10 jaar getrouwd, wij kenden elkaar een jaar en toen raakte ik (bewust) zwanger. Al voor de geboorte van onze oudste kwamen er wat problemen. Psychische problemen bij mijn man. Persoonlijkheidsstoornis, waar hij echt mee geconfronteerd werd nu hij vader zou worden.
Ik hield en hou ontzettend veel van hem en weet dat hij er niets aan kan doen. Geestelijke mishandeling in zijn jeugd (wat kan een ouder veel veroorzaken ....) heeft hem gemaakt tot wie hij nu is en eigenlijk als je hem goed genoeg kent weet je dat hij heel lief en zorgzaam is.
Hij kan zo ontzettend boos zijn en met vanalles gooien, schreeuwen, mij de meest pijnlijke dingen toeschreeuwen, telkens trapt hij mij op mijn ziel.
Als hij altijd een rotvent is, dan is het "makkelijk", dan ga je uit elkaar. Maar hij is vaak ook heel lief en een lieve papa voor onze (inmiddels) 3 kinderen. Jullie zullen je wellicht afvragen, waarom 'neem' je dan 3 kinderen... Kijk... We hebben ook hele lange goede periodes gehad en (naïef wellicht) toch dacht ik vaak dat het nu echt goed zou blijven gaan. Ik ben ook echt een positief persoon en heb altijd het vertrouwen in ons gehad. Misschien dacht ik ook wel hem te kunnen helpen, maar dat kan gewoon niet.... Het is ook pas van de laatste jaren dat er goed onderzoek is gedaan en dat we weten wat er precies aan scheelt.
Ook al gaat het soms maanden of (de laatste tijd) weken goed, hij kan boos worden om niets, ik loop 'op eieren', ben mezelf helemaal kwijt. Probeer overal tussendoor te komen, ruzies te voorkomen, de kinderen uit de wind te houden, zonder boze buien, ga confrontaties uit de weg. Maar wat ik ook doe en ik ben ook geen heilige hoor, er is altijd wel iets om boos over te worden.
Ik ben ook bang voor zijn reacties. Ben niet agressief van nature, maar ik ben soms zo boos omdat hij alles kapot maakt. Zo boos als hij mij pijn doet. Dat ik mezelf niet meer herken. Ik heb een keer net zo hard geschreeuwd als hij, dacht wellicht opent dat zijn ogen... maar het gevolg was dat hij achter mij aankwam en mij bijna mijn nek heeft omgedraaid. Verder is het nooit fysiek geweld geweest, los van alles wat hij door de kamer heeft gegooid.
Hou nog steeds van hem, maar heb het gevoel dat het een andere houden van is. Heb regelmatig wel zin om te knuffelen met hem, maar meer als familie dan als partners. Als alle koters op bed liggen wil hij aandacht en meer dan knuffelen en daar walg ik soms van. Erg he? Ik durf hem dat niet te zeggen. Heb hem wel eens opzij geduwd bij een van zijn intieme pogingen en daar is hij 3 dagen boos over geweest. En dan boos, echt boos. Omdat hij zich afgewezen voelde.
Hij wil relatietherapie, maar ik denk dat dat niets uithaalt, omdat hij heel goed weet hoe hij zich behoort te gedragen, maar als de knop om is, als hij boos is, nooit normaal kan reageren.
Ik ga zelf in therapie, maar ik vrees dat als er goed doorgevraagd wordt naar wat ik zelf wil, het einde van ons huwelijk is. Daarom hou ik dat een beetje van me af.
Misschien dat ik het eigenlijk zelf al wel weet. Maar niet durf.
Ik weet ook niet hoe ik bij hem weg moet. Allemaal 'bijzaken': Financieel, hoe moet het dan met verjaardagen, ga ik hem niet missen, niet meer met de caravan naar Spanje, we zouden nog naar Amsterdam gaan met zijn allen met de trein, allemaal plannen. Maar .... ik ben niet meer gelukkig. Moet ik dan voor mijzelf kiezen en de kindjes hun papa afnemen?
Het klinkt misschien als een zielig verhaal, maar ik ben het verdriet, de boze buien en negativiteit in huis, zo beu. Mijn kinderen zijn volgens mij al beschadigd. Wat moet ik nou?
zaterdag 27 maart 2010 om 23:41
quote:notmyself schreef op 27 maart 2010 @ 20:13:
Ik besef me als ik het nalees heel goed dat ik alles aan het relativeren ben, aan het verklaren ben.
Bedenk wel dat ik over de levens van 5 mensen moet beslissen en dat ik me nog nooit zo rot heb gevoeld. Op papier of in dit forum klinkt het vanaf buiten allemaal zo makkelijk.
voor jou.
quote:notmyself schreef op 27 maart 2010 @ 20:13:
Wat ik wil besluiten, willen de andere 4 mensen niet.
Ik ben straks dat rot mens wat hun papa verlaat, in de hoop dat het toch echt allemaal beter is voor ze. Wat nou als ik me vergis, wat nou als hij echt kan veranderen... Dan was dit al gebeurd toch? Het gaat om wat er gedaan word niet om wat gezegd word. En dat je schrijft dat jouw kinderen geen tekenen geven van onder de indruk zijn van zijn gedoe en boosheid en wel van een huil reactie doet mij nog meer ongerust over hen maken. Ze zijn heel hard bezig te coopen met een ouder die te bepalend is. Ze reageren al te groot meid. Te groot
Ik besef me als ik het nalees heel goed dat ik alles aan het relativeren ben, aan het verklaren ben.
Bedenk wel dat ik over de levens van 5 mensen moet beslissen en dat ik me nog nooit zo rot heb gevoeld. Op papier of in dit forum klinkt het vanaf buiten allemaal zo makkelijk.
voor jou.
quote:notmyself schreef op 27 maart 2010 @ 20:13:
Wat ik wil besluiten, willen de andere 4 mensen niet.
Ik ben straks dat rot mens wat hun papa verlaat, in de hoop dat het toch echt allemaal beter is voor ze. Wat nou als ik me vergis, wat nou als hij echt kan veranderen... Dan was dit al gebeurd toch? Het gaat om wat er gedaan word niet om wat gezegd word. En dat je schrijft dat jouw kinderen geen tekenen geven van onder de indruk zijn van zijn gedoe en boosheid en wel van een huil reactie doet mij nog meer ongerust over hen maken. Ze zijn heel hard bezig te coopen met een ouder die te bepalend is. Ze reageren al te groot meid. Te groot
woensdag 6 oktober 2010 om 01:10
Nou, na lange tijd... nog maar een berichtje. Voor wie het lezen wil.
onderzoeken, diagnoses, etc uiteindelijk een persoonlijkheidsstoornis (aangeleerd niet aangeboren) N.A.O. niet anders omschreven. Dit om het nog wat vager te maken.
Behandelvoorstel 6 maanden opname. Jaar wachtlijst.
Ik nog steeds van mening dat we moeten scheiden, eerste stappen zijn genomen. advocaat, etc.
Ik ben bijna op. Maar ik ga er komen met mijn kindjes.
Heb ook een bericht over de kinderalimentatie bij geld en recht geplaatst.
onderzoeken, diagnoses, etc uiteindelijk een persoonlijkheidsstoornis (aangeleerd niet aangeboren) N.A.O. niet anders omschreven. Dit om het nog wat vager te maken.
Behandelvoorstel 6 maanden opname. Jaar wachtlijst.
Ik nog steeds van mening dat we moeten scheiden, eerste stappen zijn genomen. advocaat, etc.
Ik ben bijna op. Maar ik ga er komen met mijn kindjes.
Heb ook een bericht over de kinderalimentatie bij geld en recht geplaatst.
woensdag 6 oktober 2010 om 01:47
Dit hou je toch niet nog langer vol!!! Je wil het beste voor iedereen, het gezinnetje dat je je misschien altijd voor ogen hebt gehouden. Jammer, heel jammer, maar dit is het leven op dit moment voor jou. En natuurlijk zullen er veel mensen zijn die pijn gedaan worden door de beslissing die jij moet nemen. Maar, serieus, je hebt toch geen keus, je kunt toch niet doorgaan totdat je instort? Dan is de ramp compleet en ben je niet meer in staat voor je kinderen, jezelf of wie dan ook iets te betekenen! Maar ja, dit weet je zelf ook wel.
Hoe het moet zijn om deze beslissing te nemen, weet ik niet alleen begrijp ik wel hoe moeilijk dit moet zijn. Denk je, dat als je blijft de situatie over een jaar of zo beter zal zijn? Gezien de geschiedenis....ik zou er niet veel vertrouwen meer in kunnen hebben.
Ik weet het ook niet maar probeer je verstand boven je hart uit te laten komen, voor deze ene keer.
Knuffel!
Hoe het moet zijn om deze beslissing te nemen, weet ik niet alleen begrijp ik wel hoe moeilijk dit moet zijn. Denk je, dat als je blijft de situatie over een jaar of zo beter zal zijn? Gezien de geschiedenis....ik zou er niet veel vertrouwen meer in kunnen hebben.
Ik weet het ook niet maar probeer je verstand boven je hart uit te laten komen, voor deze ene keer.
Knuffel!
woensdag 6 oktober 2010 om 02:22