Relaties
alle pijlers
Verdrietig over toekomstbeeld...
zondag 25 maart 2012 om 17:55
Hoi allemaal,
Ik was altijd een stille meelezer, maar ik zit nu met een probleem waar ik graag jullie advies bij zou willen.
Ik ben 25 jaar en ik ben getrouwd met mijn jeugdliefde van 25 jaar oud. We zijn nu 8,5 jaar samen en hebben een zoontje van 7 maanden. Lange tijd hebben we in een lastige situatie gezeten. Ik ben heel erg depressief geweest en hij heeft me altijd gesteund. Nog steeds heb ik het wel lastig soms, maar het gaat op zich goed nu.
Vandaag hadden we een gesprek en daar ben ik heel erg van geschrokken. We gaan verhuizen eind april en hij zou zijn studie gaan oppakken in september. Hij beweerde altijd dat hij dit op zich wel weer erg leuk zou vinden, maar het kwam er vandaag op neer dat hij vertelde dat hij helemaal geen zin heeft om te werken. Hij vindt werken stom en hij wil het liefste de hele dag thuis wil zitten (zoals hij al jaren doet). Het komt er op neer dat hij alles teveel moeite vindt en dat hij thuis leuke dingen wil doen (achter de computer zitten). Er komt ook niks uit hem, als er dingen moeten gebeuren komt dat op mijn schouders of ik moet hem vragen om te helpen. Hij is echt zo vreselijk passief dat ik zelfs moet vragen of hij tijd met mij zou willen doorbrengen.
Ik vond het echt heel moeilijk om te horen, omdat ik dacht dat hij graag zijn studie zou oppakken zodat hij straks een leuke baan heeft. Blijkbaar ziet hij zijn toekomst niet zo. Ik vroeg hoe hij zijn toekomst ziet en hij ziet zijn toekomst het liefst thuis/binnen achter de computer. Ik ben hier eigenlijk heel verdrietig om, want ik zie de toekomst dus echt niet zo. We staan in de bloei van ons leven en ik wil graag iets maken van mijn toekomst. Eigenlijk zie ik mijn toekomst in duigen vallen.
Het punt is dat ik het heel moeilijk vind om dit te accepteren. Ik wil eigenlijk helemaal niet met iemand zijn die niks wil behalve computeren. Iemand die geen toekomstdromen heeft, alles teveel moeite vindt en die ik moet smeken om aandacht. Aan de andere kant hou ik zo vreselijk veel van hem. Hij heeft mij zo gesteund door mijn depressie en was er altijd voor mij. Hij is echt alles voor mij.
Ik heb hem trouwens gevraagd of hij niet lekker in zijn vel zit, maar hij ontkent dit en zegt dat niemand toch wil werken en dat hij gewoon lui is.
Heeft iemand adviezen of tips, want ik ben echt heel verdrietig...
Ik was altijd een stille meelezer, maar ik zit nu met een probleem waar ik graag jullie advies bij zou willen.
Ik ben 25 jaar en ik ben getrouwd met mijn jeugdliefde van 25 jaar oud. We zijn nu 8,5 jaar samen en hebben een zoontje van 7 maanden. Lange tijd hebben we in een lastige situatie gezeten. Ik ben heel erg depressief geweest en hij heeft me altijd gesteund. Nog steeds heb ik het wel lastig soms, maar het gaat op zich goed nu.
Vandaag hadden we een gesprek en daar ben ik heel erg van geschrokken. We gaan verhuizen eind april en hij zou zijn studie gaan oppakken in september. Hij beweerde altijd dat hij dit op zich wel weer erg leuk zou vinden, maar het kwam er vandaag op neer dat hij vertelde dat hij helemaal geen zin heeft om te werken. Hij vindt werken stom en hij wil het liefste de hele dag thuis wil zitten (zoals hij al jaren doet). Het komt er op neer dat hij alles teveel moeite vindt en dat hij thuis leuke dingen wil doen (achter de computer zitten). Er komt ook niks uit hem, als er dingen moeten gebeuren komt dat op mijn schouders of ik moet hem vragen om te helpen. Hij is echt zo vreselijk passief dat ik zelfs moet vragen of hij tijd met mij zou willen doorbrengen.
Ik vond het echt heel moeilijk om te horen, omdat ik dacht dat hij graag zijn studie zou oppakken zodat hij straks een leuke baan heeft. Blijkbaar ziet hij zijn toekomst niet zo. Ik vroeg hoe hij zijn toekomst ziet en hij ziet zijn toekomst het liefst thuis/binnen achter de computer. Ik ben hier eigenlijk heel verdrietig om, want ik zie de toekomst dus echt niet zo. We staan in de bloei van ons leven en ik wil graag iets maken van mijn toekomst. Eigenlijk zie ik mijn toekomst in duigen vallen.
Het punt is dat ik het heel moeilijk vind om dit te accepteren. Ik wil eigenlijk helemaal niet met iemand zijn die niks wil behalve computeren. Iemand die geen toekomstdromen heeft, alles teveel moeite vindt en die ik moet smeken om aandacht. Aan de andere kant hou ik zo vreselijk veel van hem. Hij heeft mij zo gesteund door mijn depressie en was er altijd voor mij. Hij is echt alles voor mij.
Ik heb hem trouwens gevraagd of hij niet lekker in zijn vel zit, maar hij ontkent dit en zegt dat niemand toch wil werken en dat hij gewoon lui is.
Heeft iemand adviezen of tips, want ik ben echt heel verdrietig...
zondag 25 maart 2012 om 18:04
Ik zou inderdaad een keer met een professional gaan praten, dit klinkt niet echt gezond.
Ik zeg gekscherend ook weleens dat ik de Lotto wil winnen zodat ik nooit meer hoef te werken. Maar A is dat niet realistisch en B weet ik dan wel tal van andere dingen te doem ipv werken.
Het lijkt alsof hij er nog niet aan toe is om de verantwoordelijke volwassene uit te hangen. Als ik lees dat jullie al lang samen zijn en relatief jong aan kinderen zijn begonnen kan ik me dat misschien ook wel voorstellen. Hij heeft echter zelf voor deze situatie gekozen en zal ermee moeten leren omgaan.
Wat me wel verbaast is dat je dit soort gesprekken niet voert, voordat je aan kinderen begint. Maar achteraf kijk je een koe in de kont.
Ik zou zeggen dat je eerst nog eens wat gesprekken met hem moet volgen en als je er samen niet uit komt eens met een relatietherapeut gaan praten.
Ik zeg gekscherend ook weleens dat ik de Lotto wil winnen zodat ik nooit meer hoef te werken. Maar A is dat niet realistisch en B weet ik dan wel tal van andere dingen te doem ipv werken.
Het lijkt alsof hij er nog niet aan toe is om de verantwoordelijke volwassene uit te hangen. Als ik lees dat jullie al lang samen zijn en relatief jong aan kinderen zijn begonnen kan ik me dat misschien ook wel voorstellen. Hij heeft echter zelf voor deze situatie gekozen en zal ermee moeten leren omgaan.
Wat me wel verbaast is dat je dit soort gesprekken niet voert, voordat je aan kinderen begint. Maar achteraf kijk je een koe in de kont.
Ik zou zeggen dat je eerst nog eens wat gesprekken met hem moet volgen en als je er samen niet uit komt eens met een relatietherapeut gaan praten.
zondag 25 maart 2012 om 18:05
Waarom valt jouw toekomst in duigen omdat hij liever niet zou werken? Hij kan toch huisman worden zodat jij kunt werken? Dan kunnen jullie toch ook een prima leven hebben?
Ik vind het nogal wat dat jij nu direct zegt dat je niet samen wilt zijn met iemand die zo denkt. En inderdaad, misschien is hij nu degene die jouw hulp nodig heeft. Een huwelijk is een kwestie van geven en nemen. Hoe lang heeft hij jou gesteund? En sinds wanneer zit hij zo slecht in zijn vel?
Ik vind het nogal wat dat jij nu direct zegt dat je niet samen wilt zijn met iemand die zo denkt. En inderdaad, misschien is hij nu degene die jouw hulp nodig heeft. Een huwelijk is een kwestie van geven en nemen. Hoe lang heeft hij jou gesteund? En sinds wanneer zit hij zo slecht in zijn vel?
zondag 25 maart 2012 om 18:08
quote:Elmervrouw schreef op 25 maart 2012 @ 18:01:
Kom je daar pas achter na 8,5 jaar?
*oprecht verbaasd*
Daar sluit ik me bij aan.
Hoe kun je, als je al zooooo lang bij elkaar bent, nu niet doorhebben dat ie niks van z'n leven maakte? Met 25 jaar moet je toch al 'n flink deel van je studie achter de rug hebben normaal gezien? En al wat jaren (bij)gewerkt hebben?
En dan aan 'n gezin beginnen terwijl je nog niet echt 'n volledige basis hebt met studie die af is en 'n carriere die is opgestart?
Kom je daar pas achter na 8,5 jaar?
*oprecht verbaasd*
Daar sluit ik me bij aan.
Hoe kun je, als je al zooooo lang bij elkaar bent, nu niet doorhebben dat ie niks van z'n leven maakte? Met 25 jaar moet je toch al 'n flink deel van je studie achter de rug hebben normaal gezien? En al wat jaren (bij)gewerkt hebben?
En dan aan 'n gezin beginnen terwijl je nog niet echt 'n volledige basis hebt met studie die af is en 'n carriere die is opgestart?
zondag 25 maart 2012 om 18:12
Hij zal wel gaan werken, maar liever zou hij dit niet willen doen. Huisman worden gaat niet, want er is inkomen nodig (van mijn inkomen komen we niet rond). Bovendien zou hij als huisman echt niet het huishouden doen, dat doet hij nu ook niet.
Bovendien ben ik hier niet na 8,5 jaar pas achter gekomen, want het is niet altijd zo geweest. Ik heb hem al meerdere keren gevraagd of hij zich niet goed voelt, maar tot nu toe ontkent hij dit.
Ik weet dus niet zeker of hij inderdaad zijn verantwoordelijkheden ontloopt, of dat hij serieus gewoon echt niet lekker in zijn vel zit en zich verstopt voor alle verantwoordelijkheden in zijn computerspel.
P.S. je kunt veel gesprekken voeren, maar soms gaan dingen dus toch blijkbaar anders dan dat je hebt besproken.
Bovendien ben ik hier niet na 8,5 jaar pas achter gekomen, want het is niet altijd zo geweest. Ik heb hem al meerdere keren gevraagd of hij zich niet goed voelt, maar tot nu toe ontkent hij dit.
Ik weet dus niet zeker of hij inderdaad zijn verantwoordelijkheden ontloopt, of dat hij serieus gewoon echt niet lekker in zijn vel zit en zich verstopt voor alle verantwoordelijkheden in zijn computerspel.
P.S. je kunt veel gesprekken voeren, maar soms gaan dingen dus toch blijkbaar anders dan dat je hebt besproken.
zondag 25 maart 2012 om 18:14
Heeft hij niet gewoon een enorme terugklap nadat hij zo intensief voor jou heeft gezorgd? Dat hij moreel een beetje uitgeblust is zeg maar.
Neemt niet weg dat hij daar het beste met een coach/psycholoog over kan hebben maar ik vind het niet zo vreemd als hij nu effe tijdelijk heel veel tijd voor zichzelf moet hebben, om weer meer hemzelf te worden ipv verzorger/therapeut
(Want het is loei en loei zwaar om intensief voor je depressieve vriendin te zorgen!)
Neemt niet weg dat hij daar het beste met een coach/psycholoog over kan hebben maar ik vind het niet zo vreemd als hij nu effe tijdelijk heel veel tijd voor zichzelf moet hebben, om weer meer hemzelf te worden ipv verzorger/therapeut
(Want het is loei en loei zwaar om intensief voor je depressieve vriendin te zorgen!)
zondag 25 maart 2012 om 18:16
Waarom word jij dan niet hoofdkostwinner? Heb jij wel 'n goeie studie afgerond en mogelijkheid om fulltime te werken? Beter voor jezelf zorgen dan afhankelijk worden van 'n man die er de kantjes vanaf loopt.
Waarom heb je eigenlijk al 'n kind genomen terwijl je je zaakjes verder nog niet op de rit hebt?
Waarom heb je eigenlijk al 'n kind genomen terwijl je je zaakjes verder nog niet op de rit hebt?
zondag 25 maart 2012 om 18:20
gimi75: ik denk ook dat het daar wel aan zou kunnen liggen, want die periode was ook heel heftig. Ik vraag hem dus wel eens of het wel goed gaat met hem, omdat ik ook bang ben dat het niet lekker gaat, maar zoals ik al zei hij ontkent dit.
Moet ik hem maar gewoon laten dan, of is er iets wat ik zou kunnen doen hieraan?
Moet ik hem maar gewoon laten dan, of is er iets wat ik zou kunnen doen hieraan?
zondag 25 maart 2012 om 18:27
Als jullie niet van enkel jouw salaris kunnen rondkomen lijkt het me logisch dat hij ook een baan zal moeten gaan zoeken. Helemaal als hij het huishouden ook niet op zich neemt. Nu heb jij dit er ook nog bij naast je baan terwijl hij de hele dag op zijn luie reet voor de computer hangt. Dat is op zijn zachts gezegd nou niet echt een eerlijke verdeling.
Als ik jou was zou ik hem voor de keus stellen:
1. Hij gaat z.s.m. een baan zoeken zodat jullie beiden geld binnenbrengen + de huishoudelijke taken worden evenredig verdeeld.
2. Hij gaat naar de huisarts om hulp te zoeken voor zijn 'ik wil niets doen' mentaliteit en eventuele psychische problemen.
Als hij geen van beiden wil doen zou ik beslissen dat ik niet in mijn eentje een huishouden wil runnen met twee kinderen. Eén is meer dan voldoende in deze situatie.
Als ik jou was zou ik hem voor de keus stellen:
1. Hij gaat z.s.m. een baan zoeken zodat jullie beiden geld binnenbrengen + de huishoudelijke taken worden evenredig verdeeld.
2. Hij gaat naar de huisarts om hulp te zoeken voor zijn 'ik wil niets doen' mentaliteit en eventuele psychische problemen.
Als hij geen van beiden wil doen zou ik beslissen dat ik niet in mijn eentje een huishouden wil runnen met twee kinderen. Eén is meer dan voldoende in deze situatie.
zondag 25 maart 2012 om 18:29
Het is natuurlijk onzin dat JOUW toekomst in duigen zou vallen omdat HIJ geen goede baan heeft.
Ongeacht of hij depressief is of gewoon een lapzwans, en ongeacht of jullie wel of niet bij elkaar zullen blijven, het is sowieso verstandig dat jij eraan gaat werken zelf de mogelijkheid te hebben een inkomen te verdienen waarvan rond te komen valt.
Ongeacht of hij depressief is of gewoon een lapzwans, en ongeacht of jullie wel of niet bij elkaar zullen blijven, het is sowieso verstandig dat jij eraan gaat werken zelf de mogelijkheid te hebben een inkomen te verdienen waarvan rond te komen valt.
zondag 25 maart 2012 om 18:31
Toen jij depressief was, was je blij met zijn steun. Had je toen ook allerlei toekomstdromen? Of vond je het toen juist fijn dat je met iemand was die niet op de toekomst was gericht maar op jou?
Is hij veranderd, of ben je hem ontgroeid?
Is hij veranderd, of ben je hem ontgroeid?
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
zondag 25 maart 2012 om 18:42
Lekker makkelijk, kun jij lekker fulltime gaan werken, kan hij huisman worden. En als dat financieel niet kan, dan kan het niet en dan heeft hij pech...
En hoezo valt je toekomst dan in duigen? die snap ik niet. Je ideale toekomst was een rijke man trouwen en zelf thuis gaan zitten?
Of is het probleem dat je een luie lapzwans bent getrouwd en je niet van luie lapzwansen houdt?
En hoezo valt je toekomst dan in duigen? die snap ik niet. Je ideale toekomst was een rijke man trouwen en zelf thuis gaan zitten?
Of is het probleem dat je een luie lapzwans bent getrouwd en je niet van luie lapzwansen houdt?
zondag 25 maart 2012 om 18:50
quote:quenya schreef op 25 maart 2012 @ 18:12:
Hij zal wel gaan werken, maar liever zou hij dit niet willen doen. Huisman worden gaat niet, want er is inkomen nodig (van mijn inkomen komen we niet rond). Bovendien zou hij als huisman echt niet het huishouden doen, dat doet hij nu ook niet.
.
Hij werkt niet, wil niet werken kan en wil niets in het huishouden.
In godsnaam wat heb je aan deze man
Hij zal wel gaan werken, maar liever zou hij dit niet willen doen. Huisman worden gaat niet, want er is inkomen nodig (van mijn inkomen komen we niet rond). Bovendien zou hij als huisman echt niet het huishouden doen, dat doet hij nu ook niet.
.
Hij werkt niet, wil niet werken kan en wil niets in het huishouden.
In godsnaam wat heb je aan deze man
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zondag 25 maart 2012 om 18:51
heb zelf als partner van een depressieve man me ook een tijd zo gevoeld, ongeveer dezelfde leeftijd. altijd maar zeggen dat het goed gaat als iemand het vraagt, maar in werkelijkheid...
ik weet niet of hij bijv sport, maar probeer m aan het sporten te krijgen, of in elk geval naar buiten (wandelen met de kleine ofzo)
verder wens ik je heel veel sterkte, ik weet helaas hoe zwaar t is..
ik weet niet of hij bijv sport, maar probeer m aan het sporten te krijgen, of in elk geval naar buiten (wandelen met de kleine ofzo)
verder wens ik je heel veel sterkte, ik weet helaas hoe zwaar t is..