Relaties
alle pijlers
Verwerken van een handicap
zaterdag 12 mei 2018 om 13:32
Hallo allemaal.
Ik ben een vrouw van bijna dertig. Omwille van een aandoening aan mijn ruggenmerg ben ik rolstoelgebonden.
Gisteren heb ik een mailtje gekregen van een vriendin met de uitnodiging om voor haar verjaardag naar een tapasbar te gaan. Nu weet ik uit ervaring dat ik deze tapasbar niet binnen kan met mijn rolstoel (je moet meerdere trapjes naar beneden om binnen te raken). Nu weet ik helemaal niet hoe ik op de uitnodiging moet reageren. Moet ik mijn vriendin zeggen dat ik niet binnen kan of moet ik een excuus zoeken waarom ik niet mee kan?
Situaties zoals deze zijn dubbel. Langs de ene kant ben ik blij dat mijn vriendinnen niet meer stilstaan bij mijn beperking. Het is zo gewoon geworden dat ze er niet meer bij nadenken. Voor hen ben ik gewoon mezelf en niet "die vrouw in de rolstoel". Langs de andere kant wil ik niet alweer degene zijn die moeilijk gaat doen. Moet ik er iets van zeggen? En als ik er iets van zeg, wat verwacht ik dan? Ik kan toch niet verwachten dat ze voor mij haar plannen omgooit. Ik wil ze ook niet opzadelen met een vervelend gevoel omdat ik niet mee kan.
Het is soms vervelend om altijd te moeten vragen of mensen rekening met je willen houden. Als we bijvoorbeeld gaan eten, dan moet ik achteraf snel naar huis voor mijn toiletzorg, om te voorkomen dat er wat misloopt. Mijn vriendinnen hebben hier altijd begrip voor, maar toch voelt het soms vervelend om anders te zijn.
Er zijn dagen zoals vandaag, waar ik mij best eenzaam voel.
Toen ik net ziek was, dacht men dat ik nooit zelfstandig zou kunnen wonen. Nu woon ik alleen, heb ik een vaste job, hobby's, vrienden, veel steun van mijn familie en ga ik vaak op reis. Ik ben wel blij met waar ik sta, maar toch voel ik mij soms alleen. Iedereen van mij leeftijd is bezig met zijn gezin maken, terwijl ik nog nooit een relatie heb gehad. Ik heb vrienden en ga regelmatig weg, maar 's avonds keert iedereen terug naar zijn eigen gezin en blijf ik 'achter'. Ik mis het om een relatie te hebben, maar het idee om intiem met iemand te zijn weerhoudt mij ervan. Ik durf het niet.
Wat ik hiermee wil, weet ik niet echt.
Misschien is er hier iemand die hier ervaring mee heeft.
Ik ben een vrouw van bijna dertig. Omwille van een aandoening aan mijn ruggenmerg ben ik rolstoelgebonden.
Gisteren heb ik een mailtje gekregen van een vriendin met de uitnodiging om voor haar verjaardag naar een tapasbar te gaan. Nu weet ik uit ervaring dat ik deze tapasbar niet binnen kan met mijn rolstoel (je moet meerdere trapjes naar beneden om binnen te raken). Nu weet ik helemaal niet hoe ik op de uitnodiging moet reageren. Moet ik mijn vriendin zeggen dat ik niet binnen kan of moet ik een excuus zoeken waarom ik niet mee kan?
Situaties zoals deze zijn dubbel. Langs de ene kant ben ik blij dat mijn vriendinnen niet meer stilstaan bij mijn beperking. Het is zo gewoon geworden dat ze er niet meer bij nadenken. Voor hen ben ik gewoon mezelf en niet "die vrouw in de rolstoel". Langs de andere kant wil ik niet alweer degene zijn die moeilijk gaat doen. Moet ik er iets van zeggen? En als ik er iets van zeg, wat verwacht ik dan? Ik kan toch niet verwachten dat ze voor mij haar plannen omgooit. Ik wil ze ook niet opzadelen met een vervelend gevoel omdat ik niet mee kan.
Het is soms vervelend om altijd te moeten vragen of mensen rekening met je willen houden. Als we bijvoorbeeld gaan eten, dan moet ik achteraf snel naar huis voor mijn toiletzorg, om te voorkomen dat er wat misloopt. Mijn vriendinnen hebben hier altijd begrip voor, maar toch voelt het soms vervelend om anders te zijn.
Er zijn dagen zoals vandaag, waar ik mij best eenzaam voel.
Toen ik net ziek was, dacht men dat ik nooit zelfstandig zou kunnen wonen. Nu woon ik alleen, heb ik een vaste job, hobby's, vrienden, veel steun van mijn familie en ga ik vaak op reis. Ik ben wel blij met waar ik sta, maar toch voel ik mij soms alleen. Iedereen van mij leeftijd is bezig met zijn gezin maken, terwijl ik nog nooit een relatie heb gehad. Ik heb vrienden en ga regelmatig weg, maar 's avonds keert iedereen terug naar zijn eigen gezin en blijf ik 'achter'. Ik mis het om een relatie te hebben, maar het idee om intiem met iemand te zijn weerhoudt mij ervan. Ik durf het niet.
Wat ik hiermee wil, weet ik niet echt.
Misschien is er hier iemand die hier ervaring mee heeft.
zaterdag 12 mei 2018 om 13:34
Belachelijk dat dat restaurant niet rolstoelvriendelijk is, daar hoef jij je echt niet raar over te voelen, hoor.
Stuur je vriendin een berichtje met de boodschap dat het restaurant niet rolstoelvriendelijk is en bied een alternatief waar ook jij welkom bent.
Verder een knuffel
Stuur je vriendin een berichtje met de boodschap dat het restaurant niet rolstoelvriendelijk is en bied een alternatief waar ook jij welkom bent.
Verder een knuffel
Nowadays people know the price of everything and the value of nothing.
zaterdag 12 mei 2018 om 13:38
Bel het restaurant of zij een oplossing hebben. Misschien kun je door de achteringang. Kunnen sterke mannen je met rolstoel en al naar binnen tillen, als je het niet vraagt weet je het niet.
Een anders, gewoon zeggen tegen je vriendin. Dat zij er niet steeds aan denken is mooi, maar soms moeten ze er wel even aan denken. Ga geen smoes verzinnen want dan val je steeds vaker buiten de boot.
Een anders, gewoon zeggen tegen je vriendin. Dat zij er niet steeds aan denken is mooi, maar soms moeten ze er wel even aan denken. Ga geen smoes verzinnen want dan val je steeds vaker buiten de boot.
zaterdag 12 mei 2018 om 13:38
Ik snap heel goed je teleurstelling en ja iets krijgen en daardoor iets niet meer kunnen is een soort rouwverwerking Maar ik vind wel dat je wat in de slachtofferrol kruipt. Waarom kun je niet gewoon even bellen en Hee leuk van je verjaardag maarreh, ik kan daar niet komen.
Ik zie daar het probleem niet van hoor. Gebeurt hier ook, of ik mee ga naar... Nou nee. Te ver, niet wielvriendelijk etc. Nooit een probleem. Vaak hebben de uitnodigers zelf al wat verzonnen als de auto mag even door de hekken zodat je voor de deur komt, je mag gebruik maken van het personeels toilet etc.
Ik zie daar het probleem niet van hoor. Gebeurt hier ook, of ik mee ga naar... Nou nee. Te ver, niet wielvriendelijk etc. Nooit een probleem. Vaak hebben de uitnodigers zelf al wat verzonnen als de auto mag even door de hekken zodat je voor de deur komt, je mag gebruik maken van het personeels toilet etc.
zaterdag 12 mei 2018 om 13:38
Je kan gewoon zeggen dat je het hartstikke tof vind dat je uitgenodigd bent. Maar één probleempje..Je kan daar niet binnen..
Is niks mis mee om te zeggen, gun het jezelf om niet over smoesjes en evt negatieve reacties (die bij vriendinnen niet komen) na te denken!
Misschien zegt ze: Oh ja shit! Niet aan gedacht!
Is niks mis mee om te zeggen, gun het jezelf om niet over smoesjes en evt negatieve reacties (die bij vriendinnen niet komen) na te denken!
Misschien zegt ze: Oh ja shit! Niet aan gedacht!
zaterdag 12 mei 2018 om 13:40
Je doet niet moeilijk! Zij wil jou er graag bij hebben, jij wil er graag bij zijn, gewoon zeggen hoe het zit: 'ik zou graag meegaan, maar ik kan daar niet naar binnen' En het dan verder bij haar laten.
Eerlijk gezegd vind ik het wel een beetje raar dat ze daar niet aan denken. Natuurlijk ben je voor hen meer dan 'de vrouw in de rolstoel', maar je wil toch ook niet dat je vriendin in een moeilijke situatie komt?
Eerlijk gezegd vind ik het wel een beetje raar dat ze daar niet aan denken. Natuurlijk ben je voor hen meer dan 'de vrouw in de rolstoel', maar je wil toch ook niet dat je vriendin in een moeilijke situatie komt?
zaterdag 12 mei 2018 om 13:41
" Iedereen van mij leeftijd is bezig met zijn gezin maken, terwijl ik nog nooit een relatie heb gehad. Ik heb vrienden en ga regelmatig weg, maar 's avonds keert iedereen terug naar zijn eigen gezin en blijf ik 'achter'. Ik mis het om een relatie te hebben, maar het idee om intiem met iemand te zijn weerhoudt mij ervan. Ik durf het niet. "
Wat dat laatste stukje van je OP betreft. Wat weerhoud je, je eigen angst? Daar kan een ander niets aan doen dat moet je zelf doen. Er zijn genoeg mensen zonder relatie, lees je vaak genoeg hier, dus dat heeft niets met wel of geen wielen te maken. Enne, eerst iemand leren kennen en je dan pas druk maken over intiem is de goede volgorde.
Wat dat laatste stukje van je OP betreft. Wat weerhoud je, je eigen angst? Daar kan een ander niets aan doen dat moet je zelf doen. Er zijn genoeg mensen zonder relatie, lees je vaak genoeg hier, dus dat heeft niets met wel of geen wielen te maken. Enne, eerst iemand leren kennen en je dan pas druk maken over intiem is de goede volgorde.
juniormoderatorviva wijzigde dit bericht op 12-05-2018 23:40
Reden: quote aangegeven
Reden: quote aangegeven
0.36% gewijzigd
zaterdag 12 mei 2018 om 13:45
Dat weet je niet hé. Misschien hebben ze daar wel een oplossing voor. Een speciale tafel begane grond, terras , het kan allemaal. En buiten dat is het voor iemand zonder wielen best moeilijk. Vaak hoor ik "aah joh, kan makkelijk" terwijl ik uit ervaring weet dat het niet gaat lukken. Achter in een kleine auto bv Inklapbaar of niet een rolstoel blijft een groot dingDropdrop schreef: ↑12-05-2018 13:40Je doet niet moeilijk! Zij wil jou er graag bij hebben, jij wil er graag bij zijn, gewoon zeggen hoe het zit: 'ik zou graag meegaan, maar ik kan daar niet naar binnen' En het dan verder bij haar laten.
Eerlijk gezegd vind ik het wel een beetje raar dat ze daar niet aan denken. Natuurlijk ben je voor hen meer dan 'de vrouw in de rolstoel', maar je wil toch ook niet dat je vriendin in een moeilijke situatie komt?
hebben mensen vaak echt geen erg in. Of hoe breed je bent. Heb wel eens klemgezeten bij de super 
Nee hoor gaat bést werd er geroepen. Nou muurvast dus 
Ik loop nu weer, met rollator dat wel, maar weet best wat het is om met een stoel te moeten.
zaterdag 12 mei 2018 om 13:50
Voor hen ben ik gewoon mezelf en niet "die vrouw in de rolstoel".
Geldt dat voor jou zelf ook? of zie jij jezelf wel als vrouw in rolstoel?
Verder wel zeggen tegen je vriendin, ik zelf zou het rot vinden als ik iemand uitnodig die niet komt, en dan later hoor dat het om een reden is die als ik wat had geregeld, niet nodig was geweest
Geldt dat voor jou zelf ook? of zie jij jezelf wel als vrouw in rolstoel?
Verder wel zeggen tegen je vriendin, ik zelf zou het rot vinden als ik iemand uitnodig die niet komt, en dan later hoor dat het om een reden is die als ik wat had geregeld, niet nodig was geweest
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zaterdag 12 mei 2018 om 13:50
Natuurlijk geef je meteen aan dat jij niet naar binnen kan. Waarom zou je daar excuses voor gaan verzinnen?
En verder bestaat er een soort therapie met rouwverwerking voor mensen met chronische aandoeningen of handicaps die afscheid moeten nemen van bepaalde levensdoelen, dingen die wel altijd kon ect ect. Hoe je daar mee om kan gaan, hoe je andere doelen kan stellen enz.
En hoe je je grenzen goed aangeeft bij anderen.
En verder bestaat er een soort therapie met rouwverwerking voor mensen met chronische aandoeningen of handicaps die afscheid moeten nemen van bepaalde levensdoelen, dingen die wel altijd kon ect ect. Hoe je daar mee om kan gaan, hoe je andere doelen kan stellen enz.
En hoe je je grenzen goed aangeeft bij anderen.
zaterdag 12 mei 2018 om 13:52
Natuurlijk kan ik haar opbellen en dat zeggen (dat zal ik waarschijnlijk ook doen) en ik weet zeker dat ze hier geen probleem zal over maken. Wellicht gaan we gewoon ergens anders naartoe.nina1966 schreef: ↑12-05-2018 13:38Ik snap heel goed je teleurstelling en ja iets krijgen en daardoor iets niet meer kunnen is een soort rouwverwerking Maar ik vind wel dat je wat in de slachtofferrol kruipt. Waarom kun je niet gewoon even bellen en Hee leuk van je verjaardag maarreh, ik kan daar niet komen.
Ik zie daar het probleem niet van hoor. Gebeurt hier ook, of ik mee ga naar... Nou nee. Te ver, niet wielvriendelijk etc. Nooit een probleem. Vaak hebben de uitnodigers zelf al wat verzonnen als de auto mag even door de hekken zodat je voor de deur komt, je mag gebruik maken van het personeels toilet etc.
Ik baal er gewoon van dat ik terug stokken in de wielen steek.
zaterdag 12 mei 2018 om 14:02
Misschien is het feit dat ze jou niet zien als die vrouw in de rolstoel nu ook gewoon de reden dat ze er geen erg in heeft. Ik zou een mail terugsturen.
Hoi vriendin,
Wat leuk dat je me uitnodigt! Helaas kan ik met mijn rolstoel daar niet naar binnen!
Xx
Ik zou er geen excuses voor bedenken. Als ze er echt geen erg in had dan zal ze dit melden.
Hoi vriendin,
Wat leuk dat je me uitnodigt! Helaas kan ik met mijn rolstoel daar niet naar binnen!
Xx
Ik zou er geen excuses voor bedenken. Als ze er echt geen erg in had dan zal ze dit melden.
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
zaterdag 12 mei 2018 om 14:02
DitAndersom schreef: ↑12-05-2018 13:38Bel het restaurant of zij een oplossing hebben. Misschien kun je door de achteringang. Kunnen sterke mannen je met rolstoel en al naar binnen tillen, als je het niet vraagt weet je het niet.
Een anders, gewoon zeggen tegen je vriendin. Dat zij er niet steeds aan denken is mooi, maar soms moeten ze er wel even aan denken. Ga geen smoes verzinnen want dan val je steeds vaker buiten de boot.
zaterdag 12 mei 2018 om 14:04
Nee, je steekt geen stokken in het wiel. Het is lief van je vriendinnen dat je niet de 'vriendin in de rolstoel' bent, maar gewoon "jij".
De andere kant is dat het heel normaal is om rekening te houden met de (on)mogelijkheden van een vriendin en een locatie uit te zoeken waar jij wel naar binnen kunt. Dus bellen en zeker niet met een smoes afzeggen.
Als ik jouw vriendin zou zijn, dan zou ik het heel erg vinden als ik er achteraf achter zou komen dat je met een smoes had afgezegd, omdat ik jouw mogelijkheden om dat restaurant binnen te komen verkeerd had ingeschat.
zaterdag 12 mei 2018 om 14:14
Verwerken is iets raars. Dat zeggen ze wel, je bent niet je handicap, je hebt een handicap (een functioneel probleem, waarvoor er oplossingen zijn). Dit is het eerste grote ding dat ik moest verwerken in mijn leven. Vroeger dacht ik dat verwerken een eindpunt had, dat je alle stadia van Kübler-Ross' rouwverwerking doorliep en dat je er dan overheen ben, maar voor mij werkt het zo niet. Voor het grootste deel ben ik mezelf en heb ik het een plaats gegeven, maar er zijn nog altijd momenten waarop ik het liever anders had gezien. Zo'n momenten duren minder lang en worden minder frequent, dat wel.
zaterdag 12 mei 2018 om 14:18
**knuff**
Als je mijn vriendin was, had ik het heel vervelend gevonden als je dit niet tegen mij had willen zeggen. Hoe meer mensen weten wat het probleem is, hoe meer oplossingen er bedacht kunnen worden. En ik weet dat het niet leuk is om elke keer weer degene te zijn waardoor er anders naar dit soort gelegenheden gekeken moet worden, maar dat is de schuld van de horecagelegenheid (of waar je dan ook heen wilt), niet jouw schuld!
En heb je wel eens gepraat met iemand of met een praatgroep over dit soort situaties? En over relaties? Hoeft natuurlijk niet, maar ik vond het zo’n opluchting dat ik niet de enige was die beren op de weg zag!
Als je mijn vriendin was, had ik het heel vervelend gevonden als je dit niet tegen mij had willen zeggen. Hoe meer mensen weten wat het probleem is, hoe meer oplossingen er bedacht kunnen worden. En ik weet dat het niet leuk is om elke keer weer degene te zijn waardoor er anders naar dit soort gelegenheden gekeken moet worden, maar dat is de schuld van de horecagelegenheid (of waar je dan ook heen wilt), niet jouw schuld!
En heb je wel eens gepraat met iemand of met een praatgroep over dit soort situaties? En over relaties? Hoeft natuurlijk niet, maar ik vond het zo’n opluchting dat ik niet de enige was die beren op de weg zag!
Adem in, adem uit, en herhaal indien nodig 
zaterdag 12 mei 2018 om 14:30
Ben je bekend met de term 'levend verlies'?Els-Kling schreef: ↑12-05-2018 14:14Verwerken is iets raars. Dat zeggen ze wel, je bent niet je handicap, je hebt een handicap (een functioneel probleem, waarvoor er oplossingen zijn). Dit is het eerste grote ding dat ik moest verwerken in mijn leven. Vroeger dacht ik dat verwerken een eindpunt had, dat je alle stadia van Kübler-Ross' rouwverwerking doorliep en dat je er dan overheen ben, maar voor mij werkt het zo niet. Voor het grootste deel ben ik mezelf en heb ik het een plaats gegeven, maar er zijn nog altijd momenten waarop ik het liever anders had gezien. Zo'n momenten duren minder lang en worden minder frequent, dat wel.
Misschien herken je er wat in.
Ik vond het in ieder geval troostend om er over te lezen. Het helpt ook bij het accepteren van de momenten 'waarop je het liever anders had gezien'.
zaterdag 12 mei 2018 om 14:34
Wat betreft de tapasbar: Ik zou aangeven dat je blij bent met de uitnodiging, maar dat de bar helaas niet toegankelijk is voor jou. En haar dan veel plezier wensen met haar verjaardag. Ze mág tenslotte een plek kiezen die niet voor iedereen toegankelijk is. De volgende keer kun je vast wel mee.
Mocht ze toch haar plannen qua locatie om willen gooien, dan kan dat ook nog.
Ik zou geen smoesjes verzinnen. Er is vast een mogelijkheid om eerlijk te zijn en toch alle ruimte te geven aan iedereen om het zo te doen zoals de jarige het fijn vindt.
Mocht ze toch haar plannen qua locatie om willen gooien, dan kan dat ook nog.
Ik zou geen smoesjes verzinnen. Er is vast een mogelijkheid om eerlijk te zijn en toch alle ruimte te geven aan iedereen om het zo te doen zoals de jarige het fijn vindt.
zaterdag 12 mei 2018 om 15:09
Ken je ACT? Dat gaat precies over waar jij nu mee worstelt.Els-Kling schreef: ↑12-05-2018 14:14Verwerken is iets raars. Dat zeggen ze wel, je bent niet je handicap, je hebt een handicap (een functioneel probleem, waarvoor er oplossingen zijn). Dit is het eerste grote ding dat ik moest verwerken in mijn leven. Vroeger dacht ik dat verwerken een eindpunt had, dat je alle stadia van Kübler-Ross' rouwverwerking doorliep en dat je er dan overheen ben, maar voor mij werkt het zo niet. Voor het grootste deel ben ik mezelf en heb ik het een plaats gegeven, maar er zijn nog altijd momenten waarop ik het liever anders had gezien. Zo'n momenten duren minder lang en worden minder frequent, dat wel.
Verder: ik zou het gewoon zeggen. Doe ik ook gewoon.
zaterdag 12 mei 2018 om 15:33
De gasten mogen het ook fijn hebben. Eerlijk gezegd zou ik ook niet gaan als ik door vreemde kerels, zonder kennis over het tillen van mensen (zoals zorgpersonneel), van een smal trappetje afgetild ga worden.Toverspiegel schreef: ↑12-05-2018 14:34Er is vast een mogelijkheid om eerlijk te zijn en toch alle ruimte te geven aan iedereen om het zo te doen zoals de jarige het fijn vindt.
Je bent dan afhankelijk van vreemden. Je weet niet of ze plotseling naar huis gaan of alcohol gaan drinken.
Een rolstoelgebonden collega van mij is verkeerd getild bij een brandoefening en daardoor is de dunne huid aan de onderkant van haar benen gescheurd en heeft ze maanden thuis op haar buik liggend door moeten brengen.
zaterdag 12 mei 2018 om 15:39
Hoi King-Els.
Wat je hiermee wil, is jou gevoel delen waar best veel mensen mee worstelen, mensen met een beperking,zoals ik zelf ook staan toch wat anders in de wereld,geef je openheid van zaken , en doe je het met een klein beetje zelf spot, zoals Ankalida schreef ( wat ik overigens erg goed vond ) is het ijs gebroken , en kan je misschien een hele leuke avond te gemoed gaan.
Waarom zou jij jezelf te kort doen , jezelf weg cijfer ter wel je er eigenlijk wel heel veel zin in heb.
Het kan heel goed zijn dat ze er gewoon niet aan gedacht heeft, en je vriendin zoiets iets heeft van Oh ja shit! Niet aan gedacht!.
Ik zou dus gewoon zeggen, ik zou graag komen, maar zijn er wat spierballen die mij naar beneden (en boven) kunnen helpen?
Geen excuus zoeken waarom je niet mee kan
Ik Ben benieuwd
Wat je hiermee wil, is jou gevoel delen waar best veel mensen mee worstelen, mensen met een beperking,zoals ik zelf ook staan toch wat anders in de wereld,geef je openheid van zaken , en doe je het met een klein beetje zelf spot, zoals Ankalida schreef ( wat ik overigens erg goed vond ) is het ijs gebroken , en kan je misschien een hele leuke avond te gemoed gaan.
Waarom zou jij jezelf te kort doen , jezelf weg cijfer ter wel je er eigenlijk wel heel veel zin in heb.
Het kan heel goed zijn dat ze er gewoon niet aan gedacht heeft, en je vriendin zoiets iets heeft van Oh ja shit! Niet aan gedacht!.
Ik zou dus gewoon zeggen, ik zou graag komen, maar zijn er wat spierballen die mij naar beneden (en boven) kunnen helpen?
Geen excuus zoeken waarom je niet mee kan
Ik Ben benieuwd